Tibetan
པའི་མཆོག །བྱང་ཆུབ་དོན་གྱི་ཕྱི་མོ་རུ། །སེམས་ཀྱི་ཕྱི་མོར་ཡེ་གནས་པས། །གསོལ་ཐོབ་མཚན་མའི་མིང་མི་དམིགས། །དངོས་གྲུབ་ཆེན་པོ་རྒྱུན་མི་འཆད། །དེ་ལྟར་སེམས་ཀྱིས་སེམས་མཐོང་ན། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་ཉིད་མཐོང་། །དུས་ཀུན་དུ་ནི་སྐྱེ་འགག་མེད། །སྔོན་མ་མཐོང་བའི་དོན་མཐོང་འགྱུར། །དེ་ཡང་དངོས་པོ་ཅང་མི་མཐོང་། །ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པ་ཞིག །བློ་ལ་འགྱུས་པ་ཁོ་ནར་ཟད། །དེ་ལྟ་བུ་ཡི་དོན་མཐོང་ན། །མཚན་མར་མཐོང་བ་ཅི་ཡང་མེད། །སྒྱུ་མ་ཙམ་དུ་ཚུལ་ཤེས་ནས། །ནམ་མཁའ་མཉམ་པའི་དོན་སྣང་འགྱུར། །ཁ་ཅིག་དག་ནི་དེ་དོན་ལ། །མཐོང་བ་ཅི་ཡང་མེད་འགྱུར་ན། །སྣང་བ་ཞེས་ནི་ཅི་ཕྱིར་གདགས། །མེད་པའི་དོན་དང་འགལ་འགྱུར་ཞེས། །ཐེ་ཚོམ་ཟ་འགྱུར་དེ་དག་ལ། །མཐོང་བ་མེད་པའི་དོན་དེ་ཉིད། །ཡིད་ཀྱི་ངོ་ལ་སྣང་འགྱུར་ན། །སྣང་ཞེས་དེ་ཕྱིར་བརྗོད་པར་བྱ། །དེ་བས་འཁྲུལ་པ་མ་ཟད་པར། །ནམ་མཁའ་མཐོང་བ་མེད་པ་དེ། །དེ་ཉིད་ཡིད་ལ་སྣང་འགྱུར་ཡང་། །གཟུགས་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་བ་མིན། །སེམས་ཉིད་བདེན་པར་མ་མཐོང་ན། །ཡིད་ལ་མཚན་མེད་དོན་གསལ་དང་། །མཚན་མ་འཁྲུལ་པར་རྒྱུ་བ་གཉིས། །འདྲེན་མར་རྒྱུ་བྱེད་འབྲལ་འགྱུར་མིན། །དེ་ཉིད་བདེན་པར་མཐོང་འགྱུར་ན། །དེ་ནས་དེ་མ་ཐག་ཏུ་ཡང་། །ཡིད་ཀྱི་རྒྱུ་བ་རྒྱུན་ཆད་ནས། །སྔར་འཁྲུལ་མཚན་མའི་ཆོས་བྲལ་ཏེ། །དེས་ནི་བདེན་པ་མཐོང་བ་ཡིན། །དེ་བས་འདུས་པ་ཆེན་པོའི་ཚོགས། །སེམས་ནི་ཡང་དག་ལམ་ཉིད་དེ། །མཁའ་ལ་བྱ་ལམ་རྗེས་མེད་བཞིན། །གོལ་མེད་ལམ་ཞེས་འདྲེན་པས་བཤད། །དེ་ལྟར་བཤད་པའི་ལམ་དེ་ཡང་། ། ཀུན་གྱིས་རྟོགས་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར། །ཚིག་ཏུ་མཚོན་ཏེ་བཤད་མོད་ཀྱང་། །དམིགས་མེད་ཚིག་གི་ཡུལ་བྲལ་བ། །དེ་ཡི་རང་བཞིན་དེ་ཡིན་ན། །རང་བཞིན་གཞི་ལས་མཚན་མར་གཡོས། །དེ་ལ་མིང་མེད་མིང་བཏགས་རྒྱུས། །ཡིན་དང་མ་ཡིན་ཐེ་ཚོམ་སྐྱེས། །དེ་ལས་རྩོད་པའི་གཞིར་གྱུར་ཏེ། །དེ་བསལ་དོན་ཕྱིར་མཚན་མ་ཡི། །ཚིག་གི་ཚོགས་ཀྱི་རྣམ་གྲངས་ལས། །སྒོ་མོ་དཔག་ཏུ་མེད་པར་བཤད། །དེ་ཡིས་ངེས་དོན་རྗེས་བཅད་པ། །ཐུགས་ཀྱི་ཀློང་ནས་བཏོན་པ་ཡི། །ཚིག་གི་སྒྲོན་མས་དོན་བཙལ་བ། །ལམ་ཉིད་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། །དྲན་བྱུང་རྗེས་སུ་འབྲེངས་ན་ནི། །འཁོར་བའི་གནས་སུ་འཁོར་བར་འགྱུར། །དྲན་འབྱུང་གཡོ་བ་ཅི་བཀག་པ། །དེ་དག་འགོག་པ་ཉིད་དུ་འགྱུར། །དྲན་བྱུང་མེད་པར་བླུན་པ་ནི། །མུ་སྟེགས་ཅན་ལམ་མུན་པར་འགྱུར། །འདི་ཞེས་སེམས་སུ་གཅིག་བཟུང་ན
Chinese
之最胜。于菩提义之母中，于心之母中本然安住故，不缘请托名相之名，大成就恒常不绝。如是心见心时，智慧则见法性。任何时候无生灭，将见先前未见之义。然亦不甚见事物，一切皆为无自性之物，唯徒劳于心。如是见义时，于名相中无可见者。如幻化般知晓方式后，将现等同虚空之义。然彼等某些于此义中，若无可见之物，为何安立为显现？与无有之义相违也，于彼等生起疑惑者，无可见之义彼本身，若于意之面显现，故说为显现。因此未尽除错乱前，彼虚空无可见者，彼本身虽于意显现，然非显现于色。若未见心性为真实，意中无相义明显与，名相错乱而行之二者，如引导般行持不分离。若见彼本身为真实，则自彼之后立即，意之行持断绝后，脱离先前错乱之名相法，彼即见真实。因此大集会之众，心乃真正之道，如虚空鸟迹般无痕，导师说为无谬误之道。如是所说之道，
English
The most excellent of. In the mother of the meaning of enlightenment, Since it naturally abides in the mother of mind, One does not fixate on the name of an invoked sign. Great accomplishments are continuous and never cease. When the mind sees the mind in this way, Wisdom sees the nature of reality. At all times there is no birth or death, One will see the meaning that was not seen before. Yet one does not see things at all, Everything is something without inherent existence, It is merely a delusion in the mind. When one sees such a meaning, There is nothing to be seen in signs. Having understood the manner as merely an illusion, The meaning of equality with the sky will appear. However, some of them, in this meaning, If there is nothing to be seen, Why is it designated as appearance? It contradicts the meaning of non-existence, For those who have doubts, That very meaning of not seeing, If it appears on the face of the mind, Therefore it is said to be appearance. Therefore, before confusion is not exhausted, That invisible sky, Although it appears to the mind, It does not appear to form. If the mind itself is not seen as true, The meaning of no sign is clear in the mind, And the two that cause confusion in signs, Acting as guides do not separate. If that itself is seen as true, Then immediately after that, After the mind's activity ceases, Free from the previously confused nominal dharma, That is seeing the truth. Therefore, the assembly of the great gathering, The mind is the true path, Like a bird's path in the sky without a trace, The guide says it is an infallible path. That path which is spoken of in this way,