Tibetan
འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ཚོར་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་གཞི་ནི་གང་ཡིན། སྐྱེད་པ་ནི་གང་ཡིན། རིགས་ནི་གང་ཡིན། འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ནི་གང་ཡིན་ཞེ་ན། ཚོར་བ་འདི་རྣམས་ཀྱི་གཞི་ནི་རེག་པའོ། །སྐྱེད་པ་ནི་རེག་པའོ། །རིགས་ནི་རེག་པའོ། །འབྱུང་བར་བྱེད་པ་ནི་རེག་པ་སྟེ། རེག་པ་དེ་དང་དེ་སྐྱེས་ན་ཚོར་བ་དེ་དང་དེ་དག་སྐྱེ་བར་འགྱུར་ལ། རེག་པ་དེ་དང་དེ་དག་འགགས་ན་ཚོར་བ་དེ་དང་དེ་དག་འགག་པར་འགྱུར། ཉེ་བར་ཞི་བར་འགྱུར། བསིལ་བར་འགྱུར། མེད་པར་འགྱུར་རོ་སྙམ་ནས་དེས་བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་འགའ་ཞིག་མྱོང་ན་ཚོར་བ་དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་དང་། མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཉམས་པ་དང་། ཉེས་དམིགས་དང་། ངེས་པར་འགྱུར་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །དེས་ཚོར་བ་དེ་དག་གི་སྐྱེ་བ་དང་། མེད་པར་འགྱུར་བ་དང་། ཉམས་པ་དང་། ཉེས་དམིགས་དང་། ངེས་པར་འབྱུང་བ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་པས་ཚོར་བ་སྐྱེས་སོ་ཅོག་ལ་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། འཇིག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། འགོག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། སྤང་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བས་གནས་སོ། །དེ་ལུས་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་བ་ན་ལུས་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །སྲོག་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་བ་ན་སྲོག་དང་དུས་མཉམ་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་ངོ་སྙམ་དུ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཏེ། སྲོག་གི་མཐར་ཐུག་ནས་ལུས་དང་བྲལ་བའི་འོག་ཏུ་དེའི་ཚོར་བ་ཐམས་ཅད་མ་ལུས་པར་འདི་ཉིད་དུ་འགག་པར་འགྱུར། མ་ལུས་པར་མེད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་ཟད་པ་དང་གཏུགས་པར་ འགྱུར་རོ། །དེ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། ལུས་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །ལུས་དང་བྲལ་བའི་ཚེ་སྡུག་བསྔལ་དང་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་ན་ཡང་སྡུག་བསྔལ་གྱི་མཐའ་ནི་དེ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ་སྙམ་མོ། །དེ་བདེ་བའི་ཚོར་བ་མྱོང་ན་ཡང་མི་ལྡན་པ་མྱོང་གི་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་མྱོང་ན་ཡང་མི་ལྡན་པ་མྱོང་གི་ལྡན་པ་ནི་མ་ཡིན་ནོ། །མི་ལྡན་པ་ཅི་དང་མི་ལྡན་ཞེ་ན། འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་དང་མི་ལྡན་ནོ། །སྐྱེ་བ་དང་། རྒ་བ་དང་། ན་བ་དང་། འཆི་བ་དང་། མྱ་ངན་དང་། སྨྲེ་སྔགས་འདོ
Chinese
他如此思索：这些感受的根源是什么？生起是什么？种类是什么？产生的原因是什么呢？这些感受的根源是触，生起是触，种类是触，产生的原因是触。如果这个触生起，那么这个感受就会生起；如果这个触灭尽，那么这个感受就会灭尽，趋于寂静，变得清凉，消失。他如此思索，如果体验到快乐、痛苦，或者非苦非乐的感受，那么对于这些感受的生起、消失、衰败、过患和确定，都能如实地完全了解。他通过如实地完全了解这些感受的生起、消失、衰败、过患和出离，安住于对所有生起的感受，都随顺观察其无常、坏灭、止息和舍弃。当他体验到与身体同时的感受时，他如实地完全了解，体验到的是与身体同时的感受。当他体验到与生命同时的感受时，他如实地完全了解，体验到的是与生命同时的感受。当生命走到尽头，身体分离之后，他的所有感受都会完全地在此灭尽，完全地消失，彻底地耗尽。 他如此思索：身体分离时，即使体验到快乐的感受，痛苦的终结也仅限于此。身体分离时，即使体验到痛苦或非苦非乐的感受，痛苦的终结也仅限于此。他体验到快乐的感受时，体验到的是不相应，而不是相应。体验到痛苦，以及非苦非乐的感受时，体验到的是不相应，而不是相应。什么是不相应呢？与贪欲、嗔恨和愚痴不相应。与出生、衰老、疾病、死亡、悲伤和哀号不相应。
English
He thinks thus: What is the basis of these feelings? What is their origin? What is their kind? What is their cause? The basis of these feelings is contact. Their origin is contact. Their kind is contact. Their cause is contact. If this contact arises, then this feeling will arise; if this contact ceases, then this feeling will cease, become peaceful, become cool, disappear. He thinks thus, if he experiences pleasure, pain, or a feeling that is neither painful nor pleasant, then he fully understands, as it really is, the arising, vanishing, decay, fault, and determination of these feelings. By fully understanding, as it really is, the arising, vanishing, decay, fault, and escape of these feelings, he dwells contemplating impermanence, decay, cessation, and abandonment in all feelings that arise. When he experiences a feeling simultaneous with the body, he fully understands, as it really is, that he is experiencing a feeling simultaneous with the body. When he experiences a feeling simultaneous with life, he fully understands, as it really is, that he is experiencing a feeling simultaneous with life. When life comes to an end, and after the body separates, all his feelings will completely cease here, completely disappear, and be utterly exhausted. He thinks thus: When the body separates, even if he experiences a pleasant feeling, the end of suffering is only this. When the body separates, even if he experiences a painful or neither painful nor pleasant feeling, the end of suffering is only this. When he experiences a pleasant feeling, he experiences non-association, not association. When he experiences pain, and a feeling that is neither painful nor pleasant, he experiences non-association, not association. What is non-association? Non-association with desire, hatred, and delusion. Non-association with birth, aging, sickness, death, sorrow, and lamentation.
Tibetan
ན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཡིད་མི་བདེ་བ་དང་། འཁྲུག་པ་རྣམས་དང་། སྡུག་བསྔལ་དང་མི་ལྡན་ནོ་ཞེས་ང་སྨྲའོ། །དེའི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་བསྙེན་པར་རྫོགས་ནས་ཟླ་བ་ཕྱེད་ལོན་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་སྣམ་ལོགས་སུ་འགྲེང་སྟེ་བསིལ་ཡབ་ཐོགས་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གཡོབ་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཆོས་དེ་དང་དེ་དག་གི་མྱོང་བ་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་མཛད། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བ་འབའ་ཞིག་དང་། འགོག་པ་འབའ་ཞིག་དང་། དོར་བ་འབའ་ཞིག་བརྗོད་པར་མཛད་ཀྱིས། མ་ལ་བདག་ཀྱང་ཆོས་དེ་དང་དེ་དག་སྤོང་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བས་གནས་པར་བྱ་གོར་མ་ཆག །འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། འགོག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། དོར་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བས་གནས་པར་བྱ་གོར་མ་ཆག་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཤཱ་རིའི་བུ་ཆོས་དེ་དང་དེ་དག་ལ་མི་རྟག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བས་གནས་པ་དང་། འཇིག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། འདོད་ཆགས་དང་བྲལ་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། འགོག་པར་རྗེས་སུ་ལྟ་བ་དང་། དོར་བར་རྗེས་སུ་ལྟ་བས་གནས་ནས་ལེན་པ་མེད་པར་ཟག་པ་རྣམས་ལས་སེམས་རྣམ་པར་གྲོལ་ལོ། །ཀུན་དུ་རྒྱུ་སེན་རིངས་ཀྱང་ཆོས་རྣམས་ལ་ཆོས་ཀྱི་མིག་རྡུལ་མེད་ཅིང་དྲི་མ་དང་བྲལ་བ་ སྐྱེས་སོ། །དེ་ནས་ཀུན་དུ་རྒྱུ་སེན་རིངས་ཀྱིས་ཆོས་མཐོང་། ཆོས་ཐོས། ཆོས་རྟོགས། ཆོས་ཀྱི་གཏིང་སླེབས་ཏེ། སོམ་ཉི་ལས་རྒལ། ཐེ་ཙོམ་ལས་རྒལ་ནས་གཞན་གྱི་དྲིང་མི་འཇོག་ཅིང་གཞན་གྱིས་བཀྲི་བ་མེད་ལ། སྟོན་པའི་བསྟན་པའི་ཆོས་རྣམས་ལ་མི་འཇིགས་པ་ཐོབ་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་བླ་གོས་ཕྲག་པ་གཅིག་ཏུ་གཟར་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ག་ལ་བ་དེ་ལོགས་སུ་ཐལ་མོ་སྦྱར་བ་བཏུད་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བདག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་དང་། བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་འཐོབ་ཏུ་རུང་ན། བདག་ཀྱང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཐད་དུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པར་འཚལ་ལོ། །དེ་ནས་ཀུན་དུ་རྒྱུ་སེན་རིངས་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དང་བསྙེན་པར་རྫོགས་ཤིང་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་ཐོབ་བོ། །དེ་ལྟར་རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་གཅིག་པུ་དབེན་པ་དང་། བག་ཡོད་པ་དང་། བརྟུན་པ་དང་། སྤོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གནས་སོ། །གཅིག་པུ་དབེན་པ་དང་། བག་ཡོད་པ་དང་། བརྟུན་པ་དང་། སྤོང་བའི་བདག་ཉིད་དུ་གན
Chinese
以及疾病，痛苦，不适和混乱，我说，我没有痛苦。那时，具寿舍利子受具足戒后半个月，站在世尊的袈裟旁边，拿着扇子为世尊扇风。然后，具寿舍利子心想：世尊只是在讲述那些法，只是在讲述离欲，只是在讲述止息，只是在讲述舍弃。对我来说，我也应该通过随观来安住于舍弃那些法。随观离欲，随观止息，随观舍弃来安住是绝对必要的。然后，具寿舍利子对那些法以随观无常而安住，以随观坏灭而安住，以随观离欲而安住，以随观止息而安住，以随观舍弃而安住，不执取而心从诸漏中解脱。遍行者塞尼雅也对诸法生起了无尘垢、离垢的法眼。然后，遍行者塞尼雅见法，闻法，悟法，到达法的深处，超越了怀疑，超越了犹豫，不依赖他人，不被他人引导，在导师的教法中获得了无畏，从座位上站起来，将上衣披在一肩，向世尊所在的方向合掌，对世尊说了这样的话：尊者，如果我能在善说的律法中出家，受具足戒，获得比丘的身份，那么我也想在世尊面前修持梵行。然后，遍行者塞尼雅在善说的律法中出家，受具足戒，获得了比丘的身份。如此出家后，具寿独自住在寂静处，谨慎，精进，以舍弃为本性。独自住在寂静处，谨慎，精进，以舍弃为本性。
English
and diseases, suffering, discomfort, and confusion, I say that I am not afflicted with suffering. At that time, the venerable Śāriputra, having been fully ordained for half a month, stood beside the Blessed One's robe and fanned the Blessed One with a fan. Then, the venerable Śāriputra thought to himself: The Blessed One only speaks of the experience of those dharmas, only speaks of detachment, only speaks of cessation, only speaks of abandonment. For me, I must also abide by observing the abandonment of those dharmas. It is absolutely necessary to abide by observing detachment, observing cessation, and observing abandonment. Then, the venerable Śāriputra, abiding by observing impermanence in those dharmas, abiding by observing destruction, abiding by observing detachment, abiding by observing cessation, and abiding by observing abandonment, without taking anything, his mind was completely liberated from the defilements. The wandering ascetic Seniya also gave rise to the Dharma-eye, free from dust and defilement, in relation to the dharmas. Then, the wandering ascetic Seniya saw the Dharma, heard the Dharma, understood the Dharma, reached the depths of the Dharma, transcended doubt, transcended hesitation, did not rely on others, was not led by others, and having obtained fearlessness in the teachings of the Teacher, he rose from his seat, draped his upper robe over one shoulder, and, bowing with his palms joined together towards the Blessed One, said this to the Blessed One: Venerable sir, if I am able to go forth and be fully ordained in the well-spoken Dharma-Vinaya, and obtain the state of a bhikṣu, then I would also like to practice the Brahmacarya in the presence of the Blessed One. Then, the wandering ascetic Seniya went forth and was fully ordained in the well-spoken Dharma-Vinaya, and obtained the state of a bhikṣu. Having thus gone forth, the venerable one dwelt alone in solitude, diligent, zealous, and of a nature of renunciation. Dwelling alone in solitude, diligent, zealous, and of a nature of renunciation.
Tibetan
ས་ནས་རིགས་ཀྱི་བུ་རྣམས་གང་གི་ཕྱིར་སྐྲ་དང་ཁ་སྤུ་བྲེགས་ཏེ། གོས་ཚོན་ཅན་བགོས་ནས་ཡང་དག་པའི་དད་པ་ཁོ་ནས་ཁྱིམ་ནས་ཁྱིམ་མེད་པར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱེད་པའི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་བླ་ན་མེད་པའི་མཐར་ཐུག་པ་དེ་ཚེ་འདི་ཉིད་ལ་རང་གི་མངོན་པར་ཤེས་པས་མངོན་སུམ་དུ་བྱས་ཏེ་བསྒྲུབས་ནས་ཉམས་སུ་མྱོང་སྟེ། བདག་གི་སྐྱེ་བ་ཟད་དོ། །ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་ཟིན་ཏོ། །བྱ་བ་བྱས་སོ། །འདི་ལས་སྲིད་པ་གཞན་མི་ཤེས་སོ་སྙམ་དུ་ཀུན་ཤེས་པར་གྱུར་ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དེ་དགྲ་བཅོམ་པ་སེམས་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེར་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་ངའི་ཉན་ཐོས་ཀྱི་དགེ་སློང་སོ་སོར་ཡང་དག་པར་རིག་པ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཀྱི་མཆོག་ནི་འདི་ལྟ་སྟེ། དགེ་སློང་གསུས་པོ་ཆེ་འདི་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་དགེ་སློང་དག་ཐེ་ཙོམ་སྐྱེས་ཏེ། ཐེ་ཙོམ་ཐམས་ཅད་གཅོད་པ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་ཞུས་པ་བཙུན་པ་གསུས་པོ་ཆེས་ལས་གང་དག་བགྱིས་ན་དེས་གཞུང་གི་སྨྲ་བ་ཆེན་པོར་གྱུར་ལ། རབ་ཏུ་བྱུང་ནས་ཀྱང་དགྲ་བཅོམ་པ་ཉིད་མངོན་སུམ་དུ་བགྱིས་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གསུས་པོ་ཆེ་ཉིད་ཀྱིས་སྔོན་ཚེ་རབས་གཞན་དག་ཏུ་ཚོགས་རྙེད་ཅིང་རྐྱེན་གྲུབ་པ་དང་ལྡན་ཏེ་དབའ་རྒལ་བཞིན་དུ་འབྱུང་ལ། གདོན་མི་ཟ་བར་འོང་བའི་ལས་དེ་དག་བྱས་ཤིང་བསགས་པས་ན། གསུས་པོ་ཆེ་ཉིད་ཀྱིས་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་དེ་དག་གཞན་སུ་ཞིག་གིས་ཉམས་སུ་མྱོང་བར་འགྱུར་ཏེ། དགེ་སློང་དག་ལས་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར། ཆུའི་ཁམས་དང་། མེའི་ཁམས་དང་། རླུང་གི་ཁམས་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ལས་དགེ་བ་དང་མི་དགེ་བ་བྱས་ཤིང་བསགས་པ་རྣམས་ནི་ཟིན་པའི་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་འབའ་ཞིག་ལ་རྣམ་པར་སྨིན་པར་འགྱུར་རོ། །ལུས་ཅན་དག་གི་ལས་རྣམས་ནི། །བསྐལ་པ་བརྒྱར་ཡང་ཆུད་མི་ཟ། །ཚོགས་ཤིང་དུས་ལ་བབ་པ་ན། །འབྲས་བུ་ཉིད་དུ་སྨིན་པར་འགྱུར། །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་འདས་པའི་དུས་ན། གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་སྡེ་དཔོན་ཞིག་ལ་སོགས་པ་མི་རྒོད་ལྔ་བརྒྱ་རྐུན་པོ་ལ་ཆས་སོ། །རེ་ཞིག་ན་དེ་དག་སོང་སོང་བ་དང་། སེང་ལྡེང་གི་ནགས་ཤིག་ཏུ་ཕྱིན་ནས་དེད་དཔོན་གྱིས་སྨྲས་པ་པད་མ་ལྟ་བུའི་མིག་དང་ལྡན་པ་དག་ཁྱེད་ཀྱིས་འདི་ན་གཞན་གྱི་མི་འགའ་ལྟ་ཡོད་དམ་ལྟོས་དང་། དེས་བདག་ཅག་གིས་གནོད་སྦྱིན་ལ་མཆོད་པ་
Chinese
因此，善族之子们为了什么剃除头发和胡须，披上染色衣，仅以真正的信仰，从在家到无家而出家，以现世的自证智现证并修行那无上之梵行究竟，体验到：我之生已尽，梵行已修完，应作已作，不再知有来世，如是通达一切，此具寿者即成阿罗汉，心得极解脱。尔时，世尊告诸比丘：诸比丘，我之声闻比丘中，于一一获得正智者，此为最胜，即此比丘大腹王是也。其后，诸比丘生起疑惑， 断除一切疑惑者，诸比丘请问世尊：尊者，大腹王造作何业，乃成经论大说者，且出家后即现证阿罗汉果耶？世尊告曰：大腹王往昔于其他生世中，已积聚资粮，具足因缘，如水坝溃决般涌现，不食而至之业，彼已造作积聚故。诸比丘，大腹王所造作积聚之业，岂有他人能体验耶？诸比丘，所造作积聚之业，不会在外在的地界中成熟，亦不会在水界、火界、风界中成熟，善与不善之业，造作积聚后，唯在所执之蕴、界、处中成熟。 有情之业，纵经百劫，亦不唐捐。 因缘聚合时，自会成熟果报。 诸比丘，往昔过去时，于波罗奈斯城（Varanasi）中，有一队主等五百野人，准备去当盗贼。不久，彼等行行至一森林，队主言：具莲花眼者，汝等观此地有无他人？彼等将为我等供养夜叉
English
Therefore, for what reason do sons of good families shave their hair and beards, don colored robes, and with only true faith, go forth from home to homelessness, realizing and practicing with their own direct knowledge in this very life that unsurpassed ultimate of the pure conduct, experiencing: My birth is exhausted. The pure conduct has been practiced. What had to be done has been done. I will not know another existence beyond this. Having become all-knowing in this way, that venerable one became an Arhat, with a mind completely liberated. Then, the Blessed One addressed the monks: Monks, among my monastic disciples who have individually attained perfect knowledge, this is the foremost, namely this monk Great Belly. Then, the monks became doubtful. The one who cuts off all doubts, the monks asked the Blessed One Buddha: Venerable one, what deeds did Great Belly do that he became a great speaker of scriptures, and also, having gone forth, directly realized the state of an Arhat? The Blessed One said: Great Belly himself, in other past lives, had accumulated merits and possessed complete conditions, and like a dam bursting, those deeds that come without being eaten, he had done and accumulated. Monks, who else would experience those deeds done and accumulated by Great Belly himself? Monks, deeds done and accumulated do not ripen in the external earth element, nor do they ripen in the water element, fire element, or wind element. Good and bad deeds, having been done and accumulated, ripen only in the aggregates, elements, and sense bases that are grasped. The deeds of sentient beings are Not wasted even for a hundred eons. When the conditions gather and the time arrives, They will ripen into their own fruit. Monks, in the past, in the city of Varanasi, there were five hundred wild men, including a chieftain, who set out to become thieves. After a while, as they went along, they came to a forest of acacia trees, and the leader said: Those with lotus-like eyes, look and see if there are any other people here. They will make offerings to the yaksha for us.