Tibetan
ན་ཕྱིར་འོང་དུ་བཏུབ་བམ། སྨྲས་པ་གལ་ཏེ་མ་འོང་ན་ཡང་ཁྱོད་ལ་བླངས་པའི་མཐུ་ཡོད་དོ་ཞེས་སྨྲས་ནས། ཕྱིར་བཏང་ངོ་། །སུ་ཏ་སོ་མ་ཕྱིར་ཁྱིམ་དུ་ཕྱིན་ཙམ་ན། བྲམ་ཟེ་དེ་ཡང་ད་དུང་འདུག་སྟེ་རབ་ཏུ་དགའ་ནས། བྲམ་ཟེ་ལ་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་ནོ། །བྲམ་ཟེ་དེས་ཀྱང་སུ་ཏ་སོ་མ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་པར་སྲོག་དང་བྲལ་བར་འགྲོ་བས་ཕྱིར་ཡུལ་ལ་ཆགས་ན་མི་དགའ་བར་ཤེས་ནས། དེ་ལ་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། བསྐལ་པའི་མཐའ་ལ་ཐུག་པ་ན། །གནམ་དང་ཀླུང་ཡང་རབ་འབར་ཏེ། །རི་རབ་ལྷུན་པོ་རྒྱ་མཚོ་ཡང་། །ཐམས་ཅད་ཐལ་བ་རྡུལ་དུ་འགྱུར། །ལྷ་དང་ཀླུ་དང་ལྷ་མ་ཡིན། །ཐམས་ཅད་འཇིག་ཅིང་ཉམ་ཉེས་ཏེ། །གནམ་དང་ས་ཡང་མེད་འགྱུར་ན། །རྒྱལ་སྲིད་ལྟ་ཞིག་ག་ལ་རྟག །སྐྱེ་རྒ་ན་དང་འཆི་བ་ཡི། །འཁོར་བའི་མཐའ་ནི་ཟད་མི་ཤེས། །རེ་ཞིག་འདོད་པ་མ་གྲུབ་ན། །མྱ་ངན་གྱིས་ནི་གནོད་པར་འགྱུར། །འདོད་པ་སྐྱོན་དུ་རབ་ཆེ་སྟེ། །ཉེས་པ་གཞན་ནས་འོང་བ་མིན། །ཁམས་གསུམ་སྡུག་བསྔལ་བཅས་པ་ན། །ཡུལ་སྲིད་ཡིད་བརྟན་རུང་རེ་སྐན། །ཡོད་པ་ཡེ་ནས་མེད་པ་སྟེ། །རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྱིས་འགྲུབ་པར་འགྱུར། །དར་བ་ཡོད་ན་རྒུད་པ་ཡོད། །བདེན་པ་ངེས་པར་བརྫུན་འགྱུར་རོ། །སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་མཐའ་ཐོག་དག།སྒྱུ་མ་ལ་ནི་ཀུན་གནས་ཏེ། །ཁམས་གསུམ་ཅི་ལྟར་སྟོང་བཞིན་དུ། །ཡུལ་གྱི་སྲིད་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་གཟུགས་མེད་དོ། །གདུག་པའི་སྦྲུལ་བཞི་ལ་གནས་ཏེ། །མ་རིག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ལ། །བདེ་བའི་གནས་སུ་ཀུན་འཛིན་ཏོ། །གཟུགས་ལ་རྟག་པའི་བདག་མེད་དེ། །སེམས་ལ་རྟག་པའི་ཁྱིམ་ཡོད་མིན། །ལུས་ དང་སེམས་ཀྱང་བྲལ་གྱུར་ན། །ཡུལ་སྲིད་ལྟ་ཞིག་ཡོད་རེ་སྐན། །དེའི་ཚེ་སུ་ཏ་སོ་མས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ་ཐོས་ནས། དོན་ཡིད་ལ་བསམས་པ་བཞིན་དུ་དགའ་སྟེ། རྒྱལ་ཚབ་རྒྱལ་པོར་བཅུག་ནས། བློན་པོ་རྣམས་ལ་ཕྱི་ཕྱག་བྱས་ཏེ། འཐམས་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིར་འགྲོ་བར་བྱས་པ་ལས། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་རྐང་བཀྲས་མ་བསྙེངས་ཤིག་བདག་ཅག་གིས་བསམས་ན། རྒྱལ་པོ་སྐུ་བསྲུང་བའི་སླད་དུ་ལྕགས་ཀྱི་ཁང་པ་བྱས་པའི་ནང་དུ་རྒྱལ་པོ་བཞུགས་ན། རྐང་བཀྲ་དཔའ་མོད་ཀྱི་ཅི་བགྱིར་ཡང་མ་མཆིས་སོ། །རྒྱལ་པོས་བློན་པོ་རྣམས་དང་མི་མང་པོ་རྣམས་ལ་བསྒོ་བ། མི་ཅི་སྐྱེས་པ་ལ་བརྫུན་མི་ཟེར་བའི་ཁྲེལ་ལྟས་དགོས་ཏེ། བརྫུན་དུ་སྨྲ་ན་གསོན་ཀྱང་དགའ་བ་མ་ཡིན་པས། ཐོག་མ་འཐམས་པ་བཞིན་དུ་ཚེ་འཕོས་ཀྱང་བླའི། བརྫུན་སྨྲས་ཏེ་གསོན་པར་མི་འདོད་དོ་ཞེས་ཁྲེལ་ལྟས་བྱས་པའི་ལེགས་པ་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དང་། བརྫུན་དུ་སྨྲ་བའི་སྐྱོན་མང་པོ་སྨྲས་པ་དང་། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱང་མྱ་ངན་གྱིས་བརྣངས་ཏེ། ཚིག་མེད་པར་གྱུར་ཏོ། །ཐམས་ཅད་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་བསྐྱལ་ནས། ཐམས་ཅད་ཀྱིས་ཆོ་ངེས་བཏབ་སྟེ། བརྒྱལ་ཞིང་འཁམས་པར་གྱུར་ཏོ། །སུ་ཏ་སོ་མ་ལམ་དུ་ཞུགས་ཏེ་སོང་བའི་ཚེ། སྲིན་པོ་རྐང་བཀྲས་ཀྱང་སུ་ཏ་སོ་མ་འདིར་འོངས་པའི་དུས་ཡིན་ནོ་སྙམ་བསམས་ནས། རིའི་རྩེ་མོར་བྱུང་སྟེ་བལྟས་པ་དང་། སུ་ཏ་སོ་མ་ལམ་དུ་རྒྱང་མ་ནས་སྲོག་འདོར་དུ་འོང་བ་མཐོང་ངོ་། །དེ་ནས་ཉེ་བར་འོངས་ཏེ་བལྟས་ན་སྔོན་པས་ཀྱང་ལྷག་པར་དགའ་བའི་མདངས་ཡོད་པས་སྲིན་པོས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །སྲོག་འདོར་བ་ལྟ་བདག་ལ་དགའ་བ་ཅི་ཞིག་ཡོད་ན། ཁྱོད་འཚོ་བ་གཏོང་བ་ལས་སྲོག་ཀྱང་མི་ཕངས་སམ། ཁྱོད་ཡུལ་དུ་ཕྱིན་ནས་ཕན་པའི་དོན་ཅི་ཞིག་རྙེད་ན་འདི་ལྟར་དགའ་ཞེས་དྲིས་སོ། །སུ་ཏ་སོ་མས་སྨྲས་པ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཁྱོད་ཀྱིས་ཐུགས་དཔག་མཛད་དེ། བདག་གི་འཚོ་བ་ཡུན་རིང་དུ་བཤོལ་ནས་བདག་གིས་སྔར་དམ་བཅས་པ་ལས་མ་འགལ་ཏེ། སྦྱིན་པ་ ཆེན་པོ་ཡང་བྱིན། དམ་པའི་ཆོས་ཀྱང་ཐོས་ནས་ཡིད་ལ་གཅགས་ཏེ། བསམ་པ་གྲུབ་པས་འདིར་སྲོག་བཏང་ཡང་གསོན་པ་བས་དགའོ་ཞེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོ་རྐང་བཀྲས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཆོས་ཅི་ཞིག་ཐོས་པ་ཁོ་བོ་ལ་ཡང་182162ས་ཤིག་ཅེས་བསྒོ་བ་དང་། སུ་ཏ་སོ་མས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་ཇི་སྐད་ཐོས་པ་ཡང་སྨྲས། དེ་མ་ཡིན་པ་ཡང་གཞན་ཡང་གསོད་པའི་ལས་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་སྡིག་པ་དང་། མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམ་པར་སྨིན་པ་ཡང་ཐབས་མཁས་པས་རྒྱ་ཆེར་སྨྲས་སོ། །སྲོག་མི་གཅོད་པའི་ཡོན་ཏན་དང་། བསོད་ནམས་རྒྱ་ཆེན་པོ་དང་། བྱམས་པའི་སེམས་ཀྱང་རྒྱས་པར་བསྟན་པ་དང་། སྲིན་པོ་རྐང་བཀྲ་རབ་ཏུ་དགའ་རངས་ཏེ། སྤྱི་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས། བསྟན་པ་བཞིན་དུ་ཕྱིན་ཅད་སྲོག་གཅོད་པ་སྤངས་ནས། རྒྱལ་བུ་བྲག་ཕུག་ཏུ་བཅུག་པ་རྣམས་ཀྱང་སོ་སོའི་ཡུལ་དུ་བསྐྱལ་ལོ། །དེ་ནས་སུ་ཏ་སོ་མས་དཔུང་གི་ཚོགས་བཤམས་ནས་རྒྱལ་པོ་རྐང་བཀྲ་བསུས་ནས་ཕྱིར་ཡང་རྒྱལ་པོར་བཅུག་གོ །དེ་དྲང་སྲོང་གིས་དམོད་པ་བོར་བའི་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱང་ཚང་བས། དེ་ཕྱིན་ཅད་མི་ཤ་ཡང་མི་ཟ་སྟེ། སྔོན་བཞིན་དུ་རྒྱལ་པོ་བྱས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན། སུ་ཏ་སོ་མ་ནི་ད་ལྟར་ང་ཡིན་ནོ། །རྒྱལ་པོ་རྐང་བཀྲ་དེ་ནི་ད་ལྟར་སོར་འཕྲེང་ཅན་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་རྐང་བཀྲས་ལོ་བཅུ་གཉིས་ཀྱི་བར་དུ་མི་ཟོས་པ་རྣམས་ནི། སོར་འཕྲེང་ཅན་གྱིས་བསད་པའི་མི་རྣམས་ཡིན་ནོ། །མི་འདི་དག་ཀྱང་གང་དང་གང་དུ་སྐྱེ་བར་རྟག་ཏུ་སོར་འཕྲེང་ཅན་གྱིས་བསད་པར་གྱུར་ལ། ངས་ཀྱང་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་དགེ་བ་ལ་བཀོད་པར་གྱུར་ཏོ། །ངས་མངོན་དུ་དྲན་པ་སྔོན་མ་རབས་བྱེད་པའི་ཚེ་ངས་གསོད་པ་ལས་བཟློག་ནུས་ན། ད་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ཏེ། ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་ལ། སྡིག་པ་ཡོངས་སུ་ཟད་ན། འདི་དག་འདུལ་བར་གྱུར་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས། །རྒྱལ་པོས་ཡང་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །མི་འདི་དག་སྔོན་ཅི་ཞིག་བགྱིས་ན་སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་དུ་སོར་འཕྲེང་ཅན་གྱིས་རྟག་ཏུ་བསད་པར་གྱུར། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ལེགས་པར་ཉོན་ཅིག་དང་བསྟན་པར་བྱའོ། །སྔོན་འདས་པའི་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ན། འཛམ་བུའི་གླིང་འདི་ཡུལ་་་ཌ་ར་རྒྱལ་པོ་བ་ལ་དར་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་སྟེ། རྒྱལ་པོ་དེ་ལ་སྲས་གཉིས་ཡོད་དེ། བྱད་གཟུགས་ལེགས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ། རྩལ་དང་ལྡན་པའོ། །དེའི་སྲས་ཆུང་ཤོས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་སོ། །གལ་ཏེ་བདག་གི་ཕ་ཚེ་འཕོས་ནས་ཕུ་བོ་རྒྱལ་པོར་འགྱུར་རོ། །བདག་གཞོན་པས་རྒྱལ་པོ་ཡང་མི་ཐོབ་ན། མིར་སྐྱེས་ལ་རྒྱལ་པོ་ཡང་མ་ཐོབ་ན། ཐ་མལ་པར་འདུག་པ་ཡང་ཅི་རུང་། དབེན་པར་སོང་ནས་དྲང་སྲོང་གི་ལམ་བཙལ་བར་བྱ་སྙམ་ནས་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ། ཡབ་རྒྱལ་པོ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བདག་ནི་དབེན་པར་དྲང་སྲོང་གི་ལམ་བཙལ་བར་དགའོ། །བདག་ལ་སྡུག་པར་འཛིན་ན་བསམ་པ་འདི་ལས་མ་བཟློག་ཅིག་ཅེས་ཡང་དང་ཡང་དུ་གསོལ་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་དུ་གནང་ནས་དེ་དབེན་པར་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་ལོ་མང་ཞིག་ལོན་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཡབ་ཚེ་འཕོས་ནས་ཕུ་བོ་རྒྱལ་སར་གཤེགས་སོ། །ཕུ་བོ་ཡང་རྒྱལ་སར་ཞུགས་ནས། རིང་པོར་མ་ལོན་པར་ནད་ཀྱིས་བཏབ་ནས་ཚེ་འཕོས་ཏེ། རིགས་འཚོབ་པའི་མི་མེད་དོ། །བློན་པོ་རྣམས་འདུས་ནས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་བགྲོས་པ་དང་། དེ་ལ་བློན་པོ་གཅིག་གིས་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོའི་སྲས་ཆུང་ངུ་ཞིག་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་ཏེ། ད་ལྟར་རི་ལ་དྲང་སྲོང་བྱེད་ཅིང་འདུག་གོ །དེ་སྤྱན་དྲངས་ནས་རྒྱལ་པོར་གཞུག་གོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བློན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་འདྲ་བ་ཞིག་ངེས་པར་ཡོད་ན་ད་ལྟར་སྤྱན་དྲངས་ལ། རྒྱལ་པོར་གཞུག་གོ་ཞེས་བགྲོས་ནས། རི་ལ་རྒྱལ་བུ་ཚོལ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་དག་རྒྱལ་བུ་དང་ཕྲ
Chinese
那么可以返回吗？（对方）说，即使不回来，你也有取回（王位）的能力。说完，就放他走了。苏达索玛刚一回到家中，那位婆罗门还在那里，非常高兴，就给婆罗门布施。那位婆罗门也知道苏达索玛活不了多久，如果他贪恋故土就不好了，于是对他说了这番偈颂：劫末之时，天和虚空也会燃烧，须弥山和大海，一切都会变成灰尘。天神、龙和非天，一切都会毁灭衰败，天和地也会消失，王位又怎么会长久呢？生老病死，轮回没有尽头。如果一时欲望无法满足，就会被忧伤所困扰。欲望的过患极大，罪过不是从别处而来。三界充满痛苦，国土王位怎么能让人信任呢？存在本就是不存在，由因和缘而生。兴盛之后必有衰败，真实必定会变成虚假。每个凡夫俗子，从开始到结束，都存在于幻象之中。三界如何空虚，国土王位也是如此。识是无形的，存在于四条毒蛇之中，对于从无明中产生的，却执着为安乐之处。色没有常恒的自体，心没有常恒的家。身体和心一旦分离，国土王位又有什么意义呢？当时，苏达索玛听到这些偈颂，如实地思考其中的意义，非常高兴，让太子继位为国王，向大臣们告别，像拥抱一样地离开了。大臣们这样禀告道：国王不要害怕食人鬼，我们认为，为了保护国王，如果在铁房子里让国王居住，食人鬼再厉害也无计可施。国王告诫大臣们和众人：无论生来是什么人，都要有不撒谎的羞耻之心，如果说谎，即使活着也不快乐，宁愿像最初拥抱那样死去，也不要说谎。
English
Then, can I return? (The other) said, even if you don't return, you have the power to take it back (the throne). Having said that, he let him go. As soon as Sutasoma returned home, that Brahmin was still there, very happy, and gave alms to the Brahmin. That Brahmin also knew that Sutasoma would not live long, and it would be bad if he was attached to his homeland, so he said this verse to him: At the end of the kalpa, the sky and space will also burn, Mount Meru and the ocean, everything will turn to dust. Gods, dragons, and asuras, everything will be destroyed and decayed, the sky and the earth will also disappear, how can the throne be long-lasting? Birth, old age, sickness, and death, the cycle of samsara has no end. If desires cannot be satisfied for a while, one will be troubled by sorrow. The faults of desire are very great, the sins do not come from elsewhere. The three realms are full of suffering, how can the country and the throne be trusted? Existence is inherently non-existence, arising from causes and conditions. After prosperity, there must be decline, truth will surely turn into falsehood. Every ordinary person, from beginning to end, exists in illusion. How empty are the three realms, so is the country and the throne. Consciousness is formless, existing in the four poisonous snakes, yet clinging to what arises from ignorance as a place of happiness. Form has no permanent self, the mind has no permanent home. Once the body and mind are separated, what is the meaning of the country and the throne? At that time, Sutasoma heard these verses, truly thought about the meaning in them, and was very happy, let the crown prince succeed to the throne, bid farewell to the ministers, and left as if embracing them. The ministers reported this way: King, do not be afraid of the Rakshasa, we think that in order to protect the king, if the king lives in an iron house, no matter how powerful the Rakshasa is, he will not be able to do anything. The king admonished the ministers and the people: No matter what kind of person you are born as, you must have the shame of not lying, if you lie, even if you live, you will not be happy, rather die like the initial embrace, than lie.
Chinese
以不愿活下去而感到羞耻的各种各样的好处，说了许多虚假言语的过失，大臣们也被忧愁所压抑，变得无话可说。所有人都送别了国王，所有人都放声痛哭，昏厥倒地。当苏达索玛走上道路离去的时候，罗刹赤脚也心想现在是苏达索玛到来的时机了，于是来到山顶上观看，看见苏达索玛在路上远远地就要来献出生命。然后走近观看，（发现他）比以前更加高兴，容光焕发，于是罗刹对国王禀告说：献出生命，对我有什么可高兴的呢？你连生命都不吝惜，更何况是放弃生存呢？你回到自己的国家，能得到什么有益的事情，而如此高兴呢？苏达索玛说：伟大的国王，请您明察，我延长了生命，没有违背以前的誓言，也做了巨大的布施，听闻了神圣的佛法，铭记于心，愿望已经达成，所以即使在这里献出生命，也比活着更高兴。赤脚国王说：你听闻了什么佛法，也请为我讲一讲。苏达索玛也说了他所听闻的偈颂。除此之外，还以善巧方便广泛地讲述了杀戮的罪过和不善之业的成熟。不杀生的功德，巨大的福德，以及慈悲心的增长也广为宣扬。罗刹赤脚非常高兴，用头顶礼，按照教导，从此以后放弃了杀戮，也将关在岩洞里的王子们送回各自的家乡。之后，苏达索玛集结军队，迎接赤脚国王，再次让他当了国王。那时，仙人诅咒消除的十二年也满了，从那以后也不再吃人肉，像以前一样当了国王。伟大的国王，在那个时候，苏达索玛就是现在的我。那个赤脚国王就是现在的指鬘。当时赤脚
English
Various benefits of being ashamed of not wanting to live, and many faults of speaking falsely were spoken, and the ministers were also oppressed by sorrow and became speechless. Everyone bid farewell to the king, and everyone wept loudly, fainting and collapsing. When Sutasoma set out on the road and left, the Rakshasa Red-foot also thought that now was the time for Sutasoma to come here, so he went to the top of the mountain to watch, and saw Sutasoma coming from afar on the road to offer his life. Then he came closer and looked, (and found that he) was even more happy and radiant than before, so the Rakshasa reported to the king, saying: What is there to be happy about offering your life to me? You do not spare your life, let alone give up living? What beneficial thing can you gain by returning to your country, that you are so happy? Sutasoma said: Great king, please consider carefully, I have prolonged my life, and have not violated my previous vows, and have also made great offerings, heard the sacred Dharma, and kept it in mind, and my wishes have been fulfilled, so even if I offer my life here, I am happier than living. The Red-foot king said: What Dharma have you heard, please tell me as well. Sutasoma also spoke the verses he had heard. In addition to that, he also widely explained the sins of killing and the ripening of unwholesome deeds with skillful means. The merits of not killing, the great merits, and the increase of loving-kindness were also widely proclaimed. The Rakshasa Red-foot was very happy, prostrated with his head, and according to the teachings, from then on he gave up killing, and also sent the princes who were imprisoned in the rock cave back to their respective homes. After that, Sutasoma gathered an army, welcomed the Red-foot king, and made him king again. At that time, the twelve years of the curse of the hermit were also completed, and from then on he no longer ate human flesh, and became king as before. Great king, at that time, Sutasoma is now me. That Red-foot king is now Angulimala. At that time, Red-foot
Chinese
十二指之间未被吃掉的那些人，是索朗坚（སོར་འཕྲེང་ཅན།）所杀的人啊。这些人无论生于何处，总是被索朗坚（སོར་འཕྲེང་ཅན།）所杀，我也在一切生世中将他们安置于善法之中。我若能清楚记得前世所为之事，能够阻止杀戮，如今已现证成佛，功德圆满，罪业完全灭尽，何况调伏这些人呢？国王又向世尊请教道：这些人先前做了什么，以至于生生世世总是被索朗坚（སོར་འཕྲེང་ཅན།）所杀？世尊对国王说道： 大国王，请仔细听，我将为你讲述。过去无量劫之前，在此赡部洲，有一个名为达拉（ཌ་ར་）国的巴拉达（བ་ལ་དར་）国王。那位国王有两个儿子，相貌端正，令人喜爱，且具才艺。其中小儿子心想：如果我的父亲去世，哥哥将成为国王。我年纪轻轻，也无法获得王位。生而为人，又无法获得王位，像普通人一样生活又有什么意义？不如前往寂静之处，寻求仙人的道路。于是他来到国王面前，对父王说道：我喜欢在寂静之处寻求仙人的道路。如果父王疼爱我，就不要阻止我的想法。他再三恳求，国王也答应了他，于是他前往寂静之处。之后过了很多年，老国王去世，哥哥继承了王位。哥哥登上王位后不久，便因疾病去世，没有可以继承王位的人。大臣们聚集在一起商议如何是好。其中一位大臣说道：大国王有个小儿子，他现在在山上修行。不如将他请回来，让他继承王位。大臣们商议道：如果确实有这样的人，那就立刻请回来，让他继承王位。于是他们前往山中寻找王子。他们遇到了王子