Tibetan
་ལུས་ལ་ལྕགས་གཟེར་སྟོང་གིས་འདེབས་སོ་ཞེས་བསྒོ་བ་དང་། བློན་པོ་དང་འགྲོ་བ་མང་པོས་ཐོས་ནས་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོའི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ཏེ། འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བདག་ཅག་ཕྱོགས་བཞི་ན་འཁོད་པའི་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་རྒྱལ་པོའི་ཡོན་ཏན་དང་། བཀའ་དྲིན་གྱིས་སོ་སོ་ནས་བདེ་བ་དང་སྐྱིད་པ་ལ་ལོངས་སྤྱོད་དེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ད་བདག་གི་སླད་དུ་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། སྐུ་ལ་ལྕགས་གཟེར་སྟོང་གིས་མི་གདབ་ཏུ་གསོལ་ཞེས་གསོལ་པ། དེའི་ཚེ་ན་བཙུན་མོ་དང་། ཕོ་བྲང་གི་སླས་དང་། རྒྱལ་ཚབ་དང་། རྒྱལ་བུ་དང་། བློན་པོ་ཐམས་ ཅད་ཀྱིས་ཀྱང་གསོལ་བ་བཏབ་སྟེ། རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་བདག་ཅག་ལ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ། མི་གཅིག་གི་སླད་དུ་སྐུ་ཚེའི་དུས་མཛད་ཅིང་འབངས་ཐམས་ཅད་སྤང་བ་མི་རིགས་སོ། །དེ་ལ་རྒྱལ་པོས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །བདག་ནི་ཡུན་རིང་པོ་ནས་འཁོར་བ་ན་ལུས་གྲངས་མེད་པ་ཆུད་གསན་ཏེ། བར་འགའ་ནི་འདོད་ཆགས་དང་། ཞེ་སྡང་དང་། གཏི་མུག་གིས་ལུས་འདི་བསད་པའི་རུས་པ་དཀར་པོ་སྤུངས་པ་ནི་རི་རབ་བས་ཀྱང་མཐོ། མགོ་བཅད་པའི་ཁྲག་གཟགས་པ་ནི་ཆུ་ཀླུང་ལྔ་བས་ཀྱང་ཆེ། ངུས་པའི་མཆི་མ་ནི་རྒྱ་མཚོ་བཞི་བས་ཀྱང་ལྷག་སྟེ། དེ་ལྟར་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཀྱི་སྒོ་ནས་ལུས་སྲོག་ཆུད་གསན་ཀྱང་། ལན་འགའ་ཡང་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་མ་ཡིན་ཏེ། ད་བདག་གིས་གཟེར་བུ་བཏབ་ལ་སངས་རྒྱས་སུ་བསྒྲུབ་པོ། །ཕྱིས་མངོན་པར་སངས་རྒྱས་ནས་ཤེས་རབ་ཀྱི་རལ་གྲིས་ཁྱེད་ཀྱི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་ནད་བཅད་པར་བྱེད་ན། ཅིའི་ཕྱིར་ངའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་བར་དུ་གཅོད་པར་བྱེད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། དེ་ནས་འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ཀྱང་ཅང་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་ཏོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་བྲམ་ཟེ་ལ་སྨྲས་པ། སྟོན་པ་ཆེན་པོ་ཐུགས་བརྩེ་བར་དགོངས་ཏེ། སྔར་ཆོས་བསྟན་ནས་དེའི་འོག་ཏུ་ལྕགས་གཟེར་གྱིས་ཐོབ་ཅིག །གལ་ཏེ་ཚེའི་དུས་བྱས་ན་ཆོས་ཐོས་པར་མི་འགྱུར་རོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། བྲམ་ཟེ་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་དེ་སྨྲས་པ། འདུ་བྱེད་ཐམས་ཅད་མི་རྟག་སྟེ། །སྐྱེ་བ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་བཅས། །ཆོས་ཀུན་སྟོང་པས་བདག་པོ་མེད། །བདག་གི་བ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་སྨྲས་ནས། །ལུས་ལ་ལྕགས་གཟེར་སྟོང་གིས་བཏབ་བོ། །དེའི་ཚེ་ན་རྒྱལ་ཕྲན་དང་། བློན་པོ་དང་། འཁོར་མང་པོ་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལྟ་བུར་གྱུར་པ་མཐོང་ནས། རི་ཆེན་པོ་འགྱེལ་བ་བཞིན་དུ་ལུས་ས་ལ་བརྡབས་ཏེ། ངུས་ནས་ཅི་ཡང་མི་དྲན་པར་ས་ལ་འགྲེའོ། །དེའི་ཚེ་ན་གནམ་ས་རྣམ་པ་དྲུག་ཏུ་གཡོས་ནས། འདོད་པའི་ཁམས་དང་། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་ཀྱི་ལྷ་རྣམས་ངོ་མཚར་དུ་གྱུར་ཏེ། ཐམས་ཅད་ནམ་མཁའ་ལས་བབས་ནས། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་དྲུང་དུ་ལྷགས་ཏེ། དེ་ལྟར་ཆོས་ ཀྱི་ཕྱིར་སྡུག་བསྔལ་ཆེན་པོ་ལུས་ཀྱིས་མྱོང་བར་མཐོང་ནས། ཐམས་ཅད་ངུས་ཏེ་མཆི་མ་ཆར་བཞིན་དུ་བབ་ནས་ལྷ་རྫས་ཀྱི་མེ་ཏོག་གིས་མཆོད་པར་བྱས་སོ། །དེའི་ཚེ་བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་དབང་པོ་རྒྱལ་པོ་གང་ན་བ་དེར་འོངས་ནས་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཤིན་ཏུ་བརྩོན་འགྲུས་བརྩམས་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ཅི་མི་སྙམ་པ་འདི་ཆོས་ཀྱི་ཕྱིར་རམ། འོན་ཏེ་བརྒྱ་བྱིན་ནམ། འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་རྒྱལ་པོ་འདོད་དམ། འོན་ཏེ་བདུད་ཀྱི་རྒྱལ་པོའམ། ཚངས་པའི་རྒྱལ་པོའམ། དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོ་འདོད་ཅེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་བྱས་པ་འདི་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་བདེ་བ་མྱོང་བར་འདོད་པ་མ་ཡིན་གྱི། བསོད་ནམས་ཅི་སྙེད་ཡོད་པ་འདི་སངས་རྒྱས་འདོད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བརྒྱ་བྱིན་གྱིས་སྨྲས་པ། བདག་གིས་བལྟས་ན་རྒྱལ་པོའི་ལུས་འདར་ཞིང་མི་བཟོད་པ་ལ་བལྟས་ན། འདི་སྐད་ཅེས་ཟེར་ཞིང་འགྱོད་པ་མེད་ཅེས་སྨྲས་པ་འདི་ཅིས་ཡིད་ཆེས་པར་འགྱུར། རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། གལ་ཏེ་བདག་གིས་སྨྲས་པ་བདེན་ཏེ། འགྱོད་པའི་སེམས་མེད་ན། བདག་གི་ལུས་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་རྨ་མེད་པར་གྱུར་ཅིག་ཅེས་སྨྲས་མ་ཐག་ཏུ་སྔ་མ་ཁོ་ན་བཞིན་དུ་གྱུར་ནས། ལྷ་དང་མི་རྣམས་དགའ་མགུ་རངས་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་ཡང་འགྲོ་བ་མང་པོ་བསྐྱབ་པའི་སླད་དུ་ཆོས་བཙལ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཆོས་ཀྱི་རྒྱ་མཚོ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཤིང་ཡོན་ཏན་ཚད་མ་མཆིས་པ་དང་ལྡན་ན། ཅིའི་སླད་དུ་འགྲོ་བ་མང་པོ་ཡོངས་སུ་བཏང་སྟེ། ཆོས་ཀྱང་མི་བཤད་པར་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་དགོངས། བཅོམ་ལྡན་འདས་གཞན་ཡང་སྔོན་འདས་པའི་དུས་བསྐལ་པ་ཚད་མེད་གྲངས་མེད་པའི་ཕ་རོལ་ན། འཛམ་བུའི་གླིང་འདིར་རྒྱལ་པོ་ཆེན་པོ་ཚངས་པ་ལྷ་ཞེས་བགྱི་བ་ལ། རྒྱལ་ཚབ་ད་མ་གམ་ཞེས་བགྱི་བ་ཞིག་མཆིས་ཏེ། རྒྱལ་བུ་དེ་དམ་པའི་ཆོས་ལ་མོས་ཤིང་དགའ་བས་དམ་པའི་ཆོས་ཕྱོགས་ཀུན་ཏུ་བཙལ་ན་ཡང་མ་རྙེད་ནས། མྱ་ངན་གྱིས་གདུངས་ཏེ། ཡི་མུག་པར་གྱུར་པ་ལས། དེའི་ཚེ་ན་བརྒྱ་བྱིན་ལྷའི་དབང་པོས་དེའི་བསམ་པ་ཤིན་ཏུ་ཤེས་ཤིང་རྟོགས་ནས། བྲམ་ཟེ་ཞིག་ཏུ་སྤྲུལ་ཏེ་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་གི་སྒོར་ འོངས་ནས། དམ་པའི་ཆོས་བདག་ལ་ཡོད་དེ་བསྟན་པར་བྱའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་བུས་ཐོས་ནས་ཕྱི་རོལ་ནས་བསུས་ཏེ།
Chinese
说要用一千根铁钉钉在身上。大臣和很多人听到后，都来到国王面前，这样禀告道：我们居住在四面八方的所有民众，都因国王的功德和恩德，各自享受安乐和幸福。伟大的国王啊，现在为了我们，请您祈祷，请不要用一千根铁钉钉在您的身上。那时，王后、宫廷的侍从、摄政王、王子和所有的大臣也都祈祷说：伟大的国王啊，请您怜悯我们，不要为了一个人而结束您的寿命，抛弃所有的臣民是不应该的。对此，国王这样说道：我从很久以前就在轮回中浪费了无数的身体。有些时候，被贪欲、嗔恨和愚痴杀死这个身体，堆积起来的白色骨头比须弥山还高。砍下的头颅流出的血比五条大河还多。哭泣的眼泪比四大海还多。像这样以各种方式浪费了生命，但没有一次是为了佛法。现在我要钉上钉子来成就佛陀。以后如果我证悟成佛，用智慧的宝剑斩断你们的一切烦恼之病，为什么你们要阻碍我的菩提心呢？说完之后，众多的眷属们都沉默不语了。然后国王对婆罗门说：伟大的导师，请您慈悲，先宣说佛法，然后在佛法之后再用铁钉钉我。如果我结束了生命，就听不到佛法了。说完之后，那位婆罗门用偈颂说道：诸行皆无常，诸生皆含苦，诸法皆空无主，我之我也了不可得。说完这个偈颂之后，便用一千根铁钉钉在身上。那时，小国王、大臣和众多的眷属们看到变成那样，像大山崩塌一样，身体倒在地上，哭泣着什么也想不起来，倒在地上。那时，天地都
English
saying that a thousand iron nails would be hammered into his body. When the ministers and many people heard this, they all gathered before the king and pleaded, saying: "We, the people dwelling in all four directions, enjoy happiness and well-being individually through the king's merits and kindness. Great king, now for our sake, we beseech you, please do not let a thousand iron nails be hammered into your body." At that time, the queen, the palace attendants, the regent, the prince, and all the ministers also pleaded, saying: "Great king, please have compassion on us, it is not right to end your life for the sake of one person and abandon all your subjects." To this, the king said: "For a long time, I have wasted countless bodies in samsara. Sometimes, due to desire, hatred, and ignorance, this body was killed, and the accumulated white bones are higher than Mount Meru. The blood that flowed from severed heads is greater than the five great rivers. The tears of weeping are more than the four great oceans. In this way, I have wasted my life in various ways, but not once was it for the sake of the Dharma. Now I will hammer in the nails and accomplish Buddhahood. Later, if I attain complete enlightenment and cut off your diseases of all afflictions with the sword of wisdom, why do you obstruct my mind of enlightenment?" After speaking, the many attendants were all silent. Then the king said to the Brahmin: "Great teacher, please be compassionate, first proclaim the Dharma, and then after the Dharma, strike me with iron nails. If I end my life, I will not hear the Dharma." After speaking, that Brahmin said in verse: "All conditioned things are impermanent, all births are accompanied by suffering, all phenomena are empty and without a master, my self is also unobtainable." After speaking this verse, he hammered a thousand iron nails into his body. At that time, the petty kings, ministers, and many attendants, seeing that it had become like that, collapsed to the ground like a great mountain falling, weeping and unable to remember anything, falling to the ground. At that time, heaven and earth all
Chinese
摇动起来，欲界和色界的诸神都感到惊奇，全部从天空降下，来到那位菩萨的面前，看到他为了佛法而以身体承受如此巨大的痛苦，全都哭泣起来，眼泪如雨般落下，并用天界的鲜花供养。当时，帝释天神王来到了那里，说道：大国王，您如此精进，毫不顾惜痛苦，是为了佛法吗？还是为了帝释天？或者想要成为转轮圣王？还是魔王？梵天王？或者大自在天？国王回答说：我所做的一切，不是为了享受三界的安乐，而是为了获得成佛的无量功德。帝释天说：我看国王的身体颤抖，难以忍受，说出这样的话，说没有后悔，这怎么能让人相信呢？国王说：如果我说的是真的，没有后悔之心，那么我的身体就恢复如初，没有伤痕。话音刚落，身体就恢复如初，天人和人们都欢喜赞叹。当时，为了救度众生而寻找佛法，世尊是圆满的佛法之海，具足无量功德，为何舍弃众多众生，不说法而打算涅槃呢？世尊，在过去无量无数劫之前，在这个赡部洲，有一位伟大的国王名叫梵天神，有一位王储名叫达玛嘎玛，那位王子对正法非常倾慕和喜爱，四处寻找正法却找不到，因悲伤而苦恼，变得沮丧。当时，帝释天神王非常了解他的想法，于是化作一位婆罗门，来到国王宫殿的门口，说道：我拥有正法，可以展示给你。王子听到后，从外面迎接了他。
English
shook. The gods of the desire realm and the form realm were amazed, and all descended from the sky and came to that Bodhisattva. Seeing that he was enduring such great suffering with his body for the sake of the Dharma, they all wept, tears falling like rain, and offered celestial flowers. At that time, Indra, the king of the gods, came to where he was and said: Great King, you are so diligent and do not care about suffering. Is this for the sake of the Dharma? Or for Indra? Or do you want to be a Chakravartin? Or the King of Demons? Brahma? Or Mahadeva? The king replied: What I have done is not to enjoy the happiness of the three realms, but to attain Buddhahood with immeasurable merit. Indra said: I see that the king's body is trembling and unbearable. Saying these words and saying that there is no regret, how can this be believed? The king said: If what I say is true and there is no regret in my heart, then may my body be restored to its original state without wounds. As soon as he spoke, his body was restored to its original state, and the gods and humans rejoiced and praised him. At that time, in order to save many beings, he sought the Dharma. The Bhagavan is the complete ocean of Dharma and possesses immeasurable qualities. Why did he abandon so many beings and intend to pass into Nirvana without teaching the Dharma? Bhagavan, in the past, beyond immeasurable and countless kalpas, in this Jambudvipa, there was a great king named Brahma Deva, and there was a crown prince named Damagama. That prince was very fond of and delighted in the Holy Dharma, and searched for the Holy Dharma everywhere but could not find it. He was distressed by sadness and became depressed. At that time, Indra, the king of the gods, understood his thoughts very well, and transformed himself into a Brahmin and came to the gate of the king's palace, saying: I have the Holy Dharma and can show it to you. When the prince heard this, he greeted him from outside.