Tibetan
ད་པའི་མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་བཟོད་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་འདི་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་ཅན་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཉེ་བར་འཚོ་བའི་བཟོད་པར་ཡོངས་སུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་འདོད་ཆགས་ཀྱི་རྒྱུན་གཅོད་པར་ཡང་འགྱུར་རོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ཞེ་སྡང་སྐྱེ་བ་ཉོན་མོངས་པའི་རྩ་བ་ལས་ཟད་པར་ནུས་པའི་ཚུལ་བཞིན་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །གང་མིག་གིས་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ ཉིད་སྣང་བ་ཡིད་དུ་འོང་བ་དམའ་བ་ནས་ཉེ་བའི་བར་དུ་དེ་ལ་ཚོར་བ་ཆུའི་ཆུ་བུར་ལྟ་བུར་མི་སྡུག་པ་མངོན་པར་དགའ་བ་མེད་པར་འབྱུང་བའི་ཚོར་བ་སྟེ། དེ་ལ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚུལ་བཞིན་དུ་རྟོག་གོ །ཇི་ལྟར་མིག་མིག་གིས་སྟོང་པ་དང་། མིག་གཟུགས་རྣམ་པར་ཤེས་པས་སྟོང་པ་ནས་ཇི་ལྟར་གོང་དུ་བཤད་པའི་བར་དུའོ། །སྐད་ཅིག་འཇིག་པ་ཟད་པའི་འདུ་བྱེད་དུས་གསུམ་གྱི་ཞེ་སྡང་གི་མཐའ་ལ་དེས་དེ་སྟོང་པ་ནས་སྣང་བ་མེད་པའི་བར་དུ་ཞེ་སྡང་གི་མཐའ་ལ་དེས་དེ་སྟོང་སྟེ་དུས་གསུམ་གྱི་ཞེ་སྡང་དམིགས་པ་རྣམ་པར་སོགས་སོ། །ཞེ་སྡང་གནས་པ་མེད་པ་ནས་ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་གཟུགས་སྣང་བ་ལ་སེམས་གཞོག་པ་དང་། ཞེ་སྡང་གི་ཚོར་བ་དང་གཉིས་བྲལ་བར་འགྱུར་བའི་བར་དུའོ། །གང་ཞེ་སྡང་ཅན་གྱི་གཟུགས་ལ་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་གཞི་འབྱུང་བ་དང་། ཚོར་བ་ཆུའི་ཆུ་བུར་ལྟ་བུར་འབྱུང་བ་ཟད་པ་འཇིག་པར་བརྟག་པ་འདི་དག་ཀྱང་འདུ་བྱེད་མི་རྟག་པ་ཞེས་བྱ་བའི་བར་དུ་བཟོད་པ་བལྟ་བར་བྱའོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྣ་བས་སྒྲ་ནས་ཡིད་ཀྱིས་ཆོས་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ཀྱིས་གང་མི་སྡུག་པ་དང་། མི་མཛེས་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དེ་ལ་ཡང་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་གཞི་ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་ཚོར་བ་ཀུན་ནས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ། །དེ་ལ་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་གཞི་ཡིད་བཞིན་གྱི་ཚུལ་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པར་བྱ་སྟེ། འདི་དག་ནི་གཟུགས་མེད་པ་ལས་ཇི་ལྟ་བུར་གང་མ་བཤད་པའི་བར་དུའོ། །ནམ་མཁའ་ཇི་ལྟར་ཁྲོ་བ་མེད་ཅིང་གཤེ་བ་མེད་པ་ལྟར་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་གཞིའང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་ཞི་བ་དེ་ལ་ཞེ་སྡང་མེད་ཅིང་གཤེ་བ་མེད་པ་དང་། ཅི་ལ་ཡང་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་ཞེ་སྡང་གི་ཀུན་གཞི་ཚོར་བ་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པ་དང་། མཚན་ཉིད་དང་བྲལ་བའི་བཟོད་པ་སྒོམ་པར་བྱེད་པ་འདི་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་ཉེ་བར་འཚོ་བའི་བཟོད་པ་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱའོ།། །།བམ་པོ་དྲུག་པ། རིགས་ཀྱི་བུ་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མིག་གིས་ནང་གིའམ་ཕྱིའི་གཟུགས་གང་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དག་མཐོང་ནས། གང་ཡང་འདི་ལ་འདས་པ་དང་། མ་འོངས་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་ བའི་གཟུགས་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པ་མུན་པར་གྱུར་པ། འདོད་ཆགས་ཀྱི་གནས། ཞེ་སྡང་གི་གནས་ལ་རྟག་པ་དང་། བདེ་བ་དང་། ཐེར་ཟུག་པ་དང་། བདག་དང་། མི་གཡོ་བའི་འདུ་བྱེད་དུ་དམིགས་ལ་ཁམས་གསུམ་ལ་དམིགས་པའི་ཉོན་མོངས་པའི་རྐུན་པོ་སྐྱེ་ཞིང་འཕེལ་བ་དང་། ཁམས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་བསྡུས་ནས་རྣམ་པ་གཉིས་སུ་ཉེ་བར་འགྲོ། །ཉེ་བར་ལེན། བྱིན་གྱིས་རློབ། མངོན་པར་ཆགས་ཤིང་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་གྲངས་མེད་དཔག་ཏུ་མེད་པ་ལ་དམིགས་ཤིང་ཉེ་བར་འཛིན་ཏེ། དེ་ལ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། སྟོང་པ་དང་། བདག་མེད་པར་མི་སྟོན། སྐྱེ་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། འཇིག་པར་ཡང་ཉེ་བར་མི་རྟོག་གོ །བདག་དང་། སྲོག་དང་། གསོ་བ་དང་། གང་ཟག་ཏུ་དམིགས་ཤིང་རྟག་པ་དང་ཆད་པར་སྙེམས་ཏེ། ནང་དང་། ཕྱིའི་རྐྱེན་ལ་ཕུང་པོ་དང་། ཁམས་དང་། སྐྱེ་མཆེད་རྣམས་ཀྱང་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས། རྒྱུ་དང་། འབྲས་བུ་དང་། ལས་དང་། རྣམ་པར་སྨིན་པའི་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་ལ་དམིགས་པ་དང་། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་དང་། རྣམ་པར་དཔྱོད་པ་མེད་པ་དང་། འཁྲུགས་པ་དང་། མ་འཁྲུགས་པ་དང་། ཉེ་བར་ཞི་བ་དང་། ཡང་དག་པར་རྟོག་པ་དང་། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་རབ་ཏུ་ཤེས་ཤིང་བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོར་བ་དང་བྲལ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་དབང་པོ་མ་སྐྱེས་པས་ཆོས་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པ་འདི་ཡང་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མེད། བདེ་བ་ཡང་མེད་པའི་ཚོར་བའོ། །དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནང་དང་ཕྱིའི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བ་དང་། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དུ་སྣང་བ་གང་ཇི་སྙེད་ཡོད་པ་དག་ལ་ཡང་དག་པ་ཉིད་དང་། དེ་ཁོ་ན་ཉིད་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །གང་ཇི་ལྟར་སྔར་བསྟན་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱི་གནས་དང་། ཞེ་སྡང་གི་གནས་ལ་འདི་ལྟར་རྟག་པའམ། སྐད་ཅིག་གིས་འཇིག་པའི་ཚུལ་དང་རྟག་པའམ། མི་རྟག་པའི་ཚུལ་དང་། བདེ་བའམ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚུལ་དང་། བདག་གམ་བདག་མེད་པའི་ཚུལ་དང་། ཁམས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་འདུ་བྱེད་དང་། ཉོན་མོངས་པའི་རྒྱུན་མ་ཞི་བ་དང་། རྒྱུ་མེད་པ་དང་། བདག་པོ་མེད་པའི་རྒྱུན་མ་ཞི་བ་དང་། གཉིས་དང་བྲལ་བ་ མི་སྐྱེ་བ་ལ་མངོན་པར་མི་ཆགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཡོངས་སུ་རྟོག་པ་དང་། ཁམས་གསུམ་པོ་ཐམས་ཅད་དང་། དུས་གསུམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་
Chinese
此外，修习与相无别的安忍，也应视为菩萨使众生圆熟、资养的安忍。同样，也能断除贪欲之流。种姓之子，菩萨还应如理观察，嗔恨生起时，如何能从烦恼之根中灭尽。当眼睛看到显现的、悦意的、低劣乃至亲近的色相时，对它的感觉就像水泡一样，没有显而易见的喜悦，而是生起的感觉。对此，菩萨也应如理作意。就像眼睛因眼睛而空，眼睛因色、识而空，乃至如前所说。刹那坏灭、穷尽的行，三时之嗔恨的边际，因此而空，乃至没有显现，嗔恨的边际因此而空，即三时之嗔恨，对境等。嗔恨无有住处，乃至对嗔恨者的色相显现生起执着，以及嗔恨的感受和二取分离之间。对于嗔恨者的色相生起嗔恨的所依，以及感受像水泡一样生起、穷尽、坏灭的观察，这些也应视为安忍，乃至称为行无常。同样，从耳朵听声音，乃至意识知法之间，意识知觉到不悦意和不美好的法，对此也会生起嗔恨的所依，以及生起一切随之而来的感受。对此，菩萨也应如理作意嗔恨的所依，这些从无色中如何，乃至未说之间。就像虚空没有愤怒和责骂一样，嗔恨的所依也是如此。意识的寂静，对此没有嗔恨和责骂，对什么也没有贪着，以及三界一切嗔恨的所依，感受无常、痛苦、空性、无我、与相无别的安忍，修习这些，也是菩萨使一切众生圆熟、资养的安忍得以圆满。卷终
English
Furthermore, this practice of patience that is inseparable from characteristics should also be regarded as the patience that nourishes and fully ripens sentient beings for the Bodhisattva. Similarly, it will also cut off the stream of desire. Son of good family, furthermore, the Bodhisattva should properly examine how, when anger arises, it can be exhausted from the root of afflictions. When the eye sees an appearance of form, pleasing, inferior, or close, the feeling towards it is like a bubble of water, without manifest joy, but rather the feeling that arises. Towards this, the Bodhisattva should also properly contemplate. Just as the eye is empty of the eye, and the eye is empty of form and consciousness, up to as previously explained. The momentary destruction, the exhaustion of formations, the limit of anger in the three times, is empty of that, up to without appearance, the limit of anger is empty of that, namely the anger of the three times, the object and so forth. From anger having no abiding place, up to attachment arising towards the appearance of the form of the angry one, and up to the separation of the feeling of anger and the two graspers. Regarding the arising of the basis of anger towards the form of the angry one, and the arising of feeling like a bubble of water, exhaustion, and destruction, these should also be regarded as patience, up to what is called the impermanence of formations. Similarly, from the ear hearing sound, up to the mind knowing dharma, when the mind perceives unpleasant and unbeautiful dharmas, the basis of anger will arise, and all the feelings that arise along with it will also arise. Towards this, the Bodhisattva should also properly contemplate the basis of anger, how these are from the formless, up to what has not been said. Just as the sky has no anger and no scolding, so too is the basis of anger. The pacification of the consciousness, towards this there is no anger and no scolding, and no attachment to anything, and the basis of anger of all the three realms, feeling impermanence, suffering, emptiness, selflessness, and patience inseparable from characteristics, practicing these, is also the Bodhisattva's patience that nourishes and fully ripens all sentient beings is perfected. End of volume.
Chinese
汝等具种姓之子，又菩萨以眼见及内外所有之色，凡此等色，于过去、未来、现在所生之色，皆非真实，而作种种颠倒分别，堕于黑暗。于贪欲之境、嗔恚之境，执著为常、乐、恒、我、不变，以三界为境，生起增长烦恼之盗贼。总摄三界一切，趋近二相，亲近纳受，加持，显现执著，以无数不可思议之因缘为境而亲近执取。于此，不示现其自性之无常、痛苦、空性、无我。对于生、灭、坏灭，亦不作如是分别。执著于我、命、养育、士夫，自以为是常与断。对于内外之缘起，亦能如实了知五蕴、十二处、十八界。对于因、果、业、异熟之生起，以及有分别、无分别、扰乱、不扰乱、寂静、如实了知、如实了知，并远离乐受与苦受。因未生起智慧之根，故对此法之分别，亦非痛苦，亦非安乐之感受。是故，菩萨对于内外之相，以及显现之色相，凡所有者，皆应如实、如是而观察。如前所说，于贪欲之境、嗔恚之境，如是观察：是常耶？是刹那坏灭之相耶？是常耶？是无常之相耶？是乐耶？是痛苦之相耶？是我耶？是无我之相耶？以及三界一切之行，烦恼之流未息灭，无因，无主之流未息灭，远离二取， 不生起，以不执著之方式而如实了知。以及三界一切，三时之痛苦。
English
Noble son, furthermore, when a Bodhisattva sees any and all forms, internal or external, with their eyes, they perceive that whatever forms arise in the past, future, or present are not real, and they are completely obscured by various kinds of conceptualization. They fixate on the objects of desire and hatred as permanent, pleasurable, enduring, self, and immutable. With the three realms as their object, the thieves of affliction arise and increase. Gathering together all three realms, they approach duality, draw near, accept, bless, and become attached, fixating on and clinging to countless and immeasurable causes and conditions. They do not reveal that these are by nature impermanent, suffering, empty, and without self. They do not even closely contemplate arising, cessation, and destruction. They fixate on self, life, sustenance, and person, presuming permanence and annihilation. With regard to internal and external conditions, they also fully understand the aggregates, elements, and sense bases as they truly are. They fixate on the arising of causes, results, actions, and ripening, and they fully understand with and without discrimination, disturbed and undisturbed, pacified, and truly understanding, just as they are, and they are separated from feelings of pleasure and pain. Because the faculty of wisdom has not arisen, this conceptualization of dharma is neither painful nor a feeling of pleasure. Therefore, the Bodhisattva should examine all internal and external characteristics, and whatever appears as the characteristic of form, as reality and suchness. As previously explained, in the objects of desire and hatred, one should observe in this way: Is it permanent? Is it momentary destruction? Is it permanent? Is it impermanent? Is it pleasure? Is it suffering? Is it self? Is it without self? And all the actions of the three realms, the stream of afflictions is not extinguished, without cause, the stream without a master is not extinguished, separated from duality, not arising, fully understanding in a way that does not cling. And all the three realms, the suffering of the three times.