Tibetan
ར་ཤེས་སོ། །བདག་ཅག་གིས་གཟུགས་མཚན་མ་མེད་པའི་སྦྱོར་བ་བསྒོམ་པ་ལ་མཁས་པར་བྱའི། གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་ཞེན་པར་མི་བྱའོ། །གང་ཟག་གང་ཞིག་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་ལ་ཞེན་ན་གཟུགས་ལ་ཞེན་པ་ཞེས་བྱའོ། །བདག་ཅག་གིས་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མར་འཇུག་པ་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་ལྟར་ཡང་དག་པར་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་རྟོག་པ་དེའི་ཚེ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་གཟུགས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་རྟོགས་ ནས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་ཡང་གང་བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གིས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་ཆོས་རྣམས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་བྱུང་བས་དེ་ནི་མ་སྐྱེས་པ་སྟེ། རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་རྟེན་ཅིང་གནས་ནས་གཟུགས་ཞེས་སྐྱེད་དེ། གཟུགས་ཀྱིས་རྣམ་པར་བཅིངས་སོ། །གཟུགས་ཀྱིས་གཙེས་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་ཏེ་འཁོར་བར་གྱུར་ཏོ། །མ་རིག་པ་དང་གཏི་མུག་གིས་ལྡོངས་པས་གཟུགས་སུ་ཞེན་ཏེ་མི་གཏོང་ནས་གཟུགས་ལ་རྟག་པ་དང་། སྲ་བ་དང་། སྙིང་པོ་ཡོད་པར་ལྟ་བས་དེ་ལྟར་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་གཟུགས་ཀྱི་འཆིང་བས་བཅིངས་ཏེ། སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་དང་། བྱོལ་སོང་དང་། ཡི་དགས་དང་། ལྷ་དང་མིར་རྒྱུན་དུ་འཁོར་རོ། །གཟུགས་ཀྱི་རོ་ལ་ཤིན་ཏུ་ཆགས་ཏེ། གཟུགས་དེ་ལ་ཉེས་པའི་སྐྱོན་མང་པོ་ཡོད་པར་མི་ལྟའོ། །བདག་ཅག་གིས་བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྗེས་སུ་བསླབ་པར་མི་བྱའི། གཟུགས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་བསྒོམ་པ་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། །གཟུགས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་རྟོག་པའི་ཚེ་གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་རྨི་ལམ་དང་འདྲ་བར་མཐོང་ངོ་། །འདི་ལྟ་སྟེ། རྨི་ལམ་གྱི་ནང་ན་གཟུགས་མཐོང་བ་དེ་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་ཤེས་ཚོར་བ་དང་། རྟོག་པ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། མཐོང་བ་དང་། ཐོས་པ་དང་། ཚོར་བ་དང་། ཤེས་པ་དང་། རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པར་འབྱུང་བ་ཡང་སྐྱེད་དེ་བདག་དང་གཞན་དུ་ཡང་ཤེས་སོ། །ས་དང་། ཆུ་དང་། མེ་དང་། རླུང་དུ་ཡང་མཐོང་ངོ་། །རི་དང་། ཆུ་དང་། ནགས་ཚལ་ལ་སོགས་པར་མཐོང་སྟེ། དེ་ལྟར་རྨི་ལམ་གྱིས་གཟུགས་ཀྱི་མཚན་མ་དེ་ལ་ངེས་པར་ཆད་པ་མེད་དེ་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་འདུ་ཤེས་ལས་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོའི་མཚན་མར་སྐྱེད་པ་ཡང་དེ་བཞིན་ཏེ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལས་སྐྱེས་ཏེ་ངེས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་མ་ཡིན་ནོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་དེ་ལྟར་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་
Chinese
如是知晓。我们应当善于修习无相之色之瑜伽，不应执着于色之相。若有人执着于色之相，则称为执着于色。我们应当极其善于进入色之相。菩萨如是如实地思维之时，如实地了知色之分别，知晓色蕴亦由凡夫各自所分别之想而生。如是诸法由分别之想而生，故彼为不生。一切分别之想皆非真实，凡夫各自依止颠倒而生色，以色而系缚。为色所恼，为痛苦所逼，而流转轮回。因无明与愚痴所蔽，执着于色而不舍，视色为常、为坚、为有实，如是凡夫为色之束缚所缚，于有情地狱、旁生、饿鬼、天及人中恒常流转。极度贪着色之味，不见彼色有诸多过患之过失。我们不应随学凡夫各自，应考察修习色之瑜伽之分别。于分别色之时，见色之自性如梦。譬如，梦中见色，彼由分别之想、受与思而生，亦生见、闻、觉、知与缘起，亦知为自与他。亦见为地、水、火、风。亦见为山、水、森林等。如是梦之色相无有定准，由分别之想而生色蕴之相亦如是，由先前业之因与缘而生，非为决定之自性。菩萨众如是作意时，
English
Thus it is known. We should be skilled in meditating on the yoga of formlessness, and should not be attached to the characteristics of form. If someone is attached to the characteristics of form, it is called attachment to form. We should be very skilled in entering into the characteristics of form. When a Bodhisattva contemplates in this way, as it is, he understands the distinctions of form as they are, and knows that the aggregates of form also arise from the perceptions discriminated by individual ordinary beings. Thus, since all phenomena arise from discriminated perceptions, they are unborn. All discriminated perceptions are not real, and ordinary beings rely on perversion to generate form, and are bound by form. Afflicted by form, tormented by suffering, they wander in samsara. Blinded by ignorance and delusion, they cling to form and do not let go, seeing form as permanent, solid, and having essence. Thus, ordinary beings are bound by the bonds of form, and constantly wander in the realms of sentient beings, hell-beings, animals, pretas, gods, and humans. They are extremely attached to the taste of form, and do not see the many faults and defects in that form. We should not follow the example of individual ordinary beings, but should examine and meditate on the distinctions of the yoga of form. When contemplating the distinctions of form, one sees the nature of form as being like a dream. For example, seeing form in a dream arises from discriminated perceptions, feelings, and thoughts, and also generates seeing, hearing, feeling, knowing, and dependent origination, and one also knows self and other. One also sees earth, water, fire, and wind. One also sees mountains, rivers, forests, and so on. Thus, the characteristics of form in a dream have no definite certainty, and the arising of the characteristics of the aggregates of form from discriminated perceptions is also the same, arising from the causes and conditions of previous karma, and is not of a definite nature. When Bodhisattvas contemplate in this way,
Tibetan
གཟུགས་ལ་བདག་གམ་བདག་གི་བར་མི་ལེན་ཏོ། །ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་གཟུགས་ལ་རྟོག་སྟེ། ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་མི་རྟག་པའི་མཚན་ཉིད་དང་། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་རྟོག་གོ །སེམས་ཅན་དག་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་གིས་བསླད་པའི་གཟུགས་ལ་བདག་གཟུགས། བདག་གི་གཟུགས། གཞན་གཟུགས། གཞན་གྱི་གཟུགས་སུ་ཞེན་ཅིང་འཛིན་ཏོ། །དེ་ལྟར་གཟུགས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་རྟོག་པའི་ཚེ་གཟུགས་སུ་མི་དམིགས། གཟུགས་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་མཐོང་། གཟུགས་མི་རྟག་པ་ལ་ཡང་མི་ཆགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་དེའི་ཚེ་གཟུགས་ལ་ཆགས་པ་དང་འཛིན་པ་ཐམས་ཅད་བསལ་ཏེ་མེད་པར་གྱུར་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཡང་དག་པའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཤིན་ཏུ་མཁས་པ་ཡིན། གཟུགས་མཉམ་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན། གཟུགས་འགོག་པའི་མཚན་ཉིད་ཤེས་པ་ཡིན། གཟུགས་འགོག་པའི་ལམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ལ་མཁས་པ་ཡིན། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་པ། གང་དུའང་མི་འགྲོ་བར་རབ་ཏུ་རྟོགས་སོ། །དེ་ལྟར་རྟོག་པའི་ཚེ་ན་ལུས་དང་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་དེ་ལས་ཀྱི་འབྲས་བུ་རྣམ་པར་སྨིན་པ་དང་། རྣམ་པར་བརྟགས་པ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། ཆེན་པོ་བཞི་འདུས་པ་ལས་བྱུང་བར་ཤེས་སོ། །ལུས་ཀྱི་གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ནི་བདག་མ་ཡིན། གཞན་མ་ཡིན། བདག་པོ་མེད་དེ་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས་སོ། །གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ལ་དེ་ལྟར་རྟོག་པས་ནང་གི་གཟུགས་ལ་མི་ཆགས། མི་ལེན། ཕྱིའི་གཟུགས་ལ་མི་ཆགས། མི་ལེན། འདས་པའི་གཟུགས་ལ་མི་ཆགས། མི་ལེན། མ་འོངས་པའི་གཟུགས་ལ་མི་ཆགས། མི་ལེན། ད་ལྟའི་གཟུགས་ལ་ཡང་མི་ཆགས། མི་ལེན་ཏེ། གཟུགས་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་མ་སྐྱེས་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་ཤེས་སོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེའི་ཚེ་གཟུགས་མི་འགག་གཟུགས་འགགས་པའི་ཆོས་ཚོལ་ལོ། །འཇིག་རྟེན་འཛིན་དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་གཟུགས་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ལ་རྟོག་པ་ཞེས་བྱའོ། །འཇིག་རྟེན་འཛིན་དེ་ལ་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་རྣམས་ཚོར་བ་ཉེ་བར་ལེན་པའི་ཕུང་པོ་རྣམ་པར་འབྱེད་པ་ ལ་རྟོག་པ་ཡིན་ཞེ་ན། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འདི་སྙམ་དུ་སེམས་ཏེ། བདེ་བར་ཚོར་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་དུ་ཚོར་བ་དང་། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཚོར་བ་འདི་ནི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་པ་ལས་བྱུང་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལུས་པས་ཚོར་བའི་མཚན་ཉིད་ལ་ཞུགས་ན། དེ་ལ་ཚོར་བར་བྱེད་པ་མེད་དེ་ཞེན་པ་ཙམ་དུ་ཟད་དོ། །ཞེན་པ་དེ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཡང་ད
Chinese
不应于色蕴执取为我或我所。如实地于色蕴作意， 如实地了知其无常之相，不如实了知则颠倒。众生为颠倒所惑，于色执著而取为我之色、我所之色、他之色、他所之色。如是于色作分别作意时，不观见色，不见色之自性，亦不贪著色之无常。菩萨于彼时，断除对色之贪著与执取，令其灭无，则极善于色之真实相。知色平等之相。知色灭之相。善于知色灭之道之相。善能了知色蕴从任何处亦不来，亦不往任何处。如是作意之时，了知身体与色蕴乃是业之果报成熟，由分别而生，乃四大和合所生。身体之色蕴非我，非他，无有主宰，从任何处亦不来。如是对色蕴作意，则不贪著于内色，不执取；不贪著于外色，不执取；不贪著于过去之色，不执取；不贪著于未来之色，不执取；亦不贪著于现在之色，不执取。了知一切色蕴皆是无生之相。如是菩萨于彼时，不寻求色之不灭，而寻求色灭之法。持世者！如是菩萨摩诃萨于色作分别作意。持世者！云何菩萨摩诃萨于受近取蕴作分别 作意耶？菩萨作是念：此乐受、苦受、非乐非苦受，乃是缘起，依赖因与缘，若入于受之自性，则于彼无有受者，唯是执著而已。彼执著非真实，乃是
English
One should not take form as self or as belonging to self. One should contemplate form as it truly is. One should contemplate its characteristic of impermanence as it truly is, and if one does not contemplate it truly, one contemplates it perversely. Beings, deluded by perversion, cling to and grasp form as my form, belonging to me, another's form, or belonging to another. Thus, when contemplating the differentiation of form, one does not perceive form, does not see the nature of form, and does not cling to the impermanence of form. When a Bodhisattva at that time eliminates all attachment and clinging to form and makes it cease to exist, then he is extremely skilled in the true nature of form. He knows the nature of the equality of form. He knows the nature of the cessation of form. He is skilled in the nature of the path of the cessation of form. He fully understands that the aggregate of form does not come from anywhere, nor does it go anywhere. When contemplating in this way, one knows that the body and the aggregate of form are the ripening of the fruit of karma, born from discrimination, and arising from the union of the four great elements. The aggregate of form of the body is not self, not other, and without a master, it does not come from anywhere. By contemplating the aggregate of form in this way, one does not cling to inner form, nor grasp it; one does not cling to outer form, nor grasp it; one does not cling to past form, nor grasp it; one does not cling to future form, nor grasp it; nor does one cling to present form, nor grasp it. One knows that all aggregates of form are of the nature of non-arising. Thus, at that time, the Bodhisattva does not seek the non-cessation of form, but seeks the Dharma of the cessation of form. Holder of the World! Thus, Bodhisattvas, great beings, contemplate the differentiation of form. Holder of the World! How do Bodhisattvas, great beings, contemplate the differentiation of the aggregate of feeling that is closely taken? The Bodhisattva thinks thus: This feeling of pleasure, feeling of pain, and feeling that is neither pleasure nor pain, arise from dependent origination, relying on causes and conditions. If one enters into the nature of feeling, then there is no feeler there, only clinging. That clinging is not real, it is
Tibetan
ག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་བརྟགས་པ་ལས་སྐྱེས་པའོ། །དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་དེ་སྙམ་དུ་སེམས་པ་ན་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ནི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པའི་ཀུན་ཏུ་རྟོག་པའི་ཚོར་བས་བཅིངས་ནས་ཚོར་བ་རྣམ་པ་གསུམ་གྱིས་རྣམ་པར་གཙེས་སོ། །འདི་ལྟ་སྟེ། བདེ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་བ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་རྣམས་སོ། །བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་གལ་ཏེ་བདེ་བར་ཚོར་བ་ན་འདོད་པའི་ཉོན་མོངས་པས་བཀོལ་ཏེ། འདོད་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་སྡུག་བསྔལ་དུ་ཚོར་བ་ན་ཞེ་སྡང་གི་ཉོན་མོངས་པས་བཀོལ་ཏེ། ཞེ་སྡང་གི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་མི་དགེ་བའི་ལས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་སྐྱེད་དོ། །གལ་ཏེ་བདེ་བ་ཡང་མ་ཡིན་སྡུག་བསྔལ་ཡང་མ་ཡིན་པའི་ཚོར་བ་ན་མ་རིག་པའི་ཉོན་མོངས་པས་བཀོལ་ཏེ། མ་རིག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པས་ཉོན་མོངས་པའི་ཕྱིར་སློས་པའི་མྱ་ངན་དང་། སྨྲེ་སྔགས་འདོན་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་གྱིས་གདུངས་པ་ལས་རྣམ་པར་མ་གྲོལ་བར་གྱུར་ཏོ། །བདག་གིས་བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོའི་རྗེས་སུ་བསླབ་པར་མི་བྱའི། ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ཡང་དག་པ་ཉིད་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། །བདག་ཅག་གིས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཚོར་བ་ལ་བརྟག་པར་བྱའོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟགས་ནས་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་ཕུང་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་སྟེ། རྣམ་པར་བརྟག་པ་ལས་སྐྱེས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་ལྡན་པའི་ཚོར་བ་བྱེད་པ་མེད་དེ། སྔོན་གྱི་ལས་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེས་སོ། །ད་ལྟར་གྱི་རྐྱེན་ གྱིས་ཚོར་བ་རྣམས་མྱོང་སྟེ། རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པས་ཚོར་བ་ལས་ཚོར་བའི་མཚན་མ་མེད་དོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་རྟོག་པ་ན་ཆུའི་ཆུ་བུར་ལྟ་བུར་སྐྱེས་ནས་འགགས་ཏེ་ངེས་པར་ཆད་པ་མེད་པར་ཆུད་པ་བཞིན་ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ཡང་དེ་དང་འདྲ་སྟེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་འབྲེལ་པ་ལས་སྐྱེས་ཏེ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ལ་རག་ལས་པས་སྐད་ཅིག་ཀྱང་མི་གནས་ཏེ། ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པས་རྣམ་པར་བརྟགས་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལས་སྐྱེས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དག་དེའི་ཚེ་ན་ཡང་འདི་སྙམ་དུ་བུས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དག་ནི་སྙིང་བརྩེ་བའི་གནས་ཡིན་ནོ། །ཚོར་བའི་ཕུང་པོ་ལ་ཡང་དག་པ་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་རྟོགས་པས་ཚོར་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་ཏོ། །བདེ་
Chinese
并非真实的遍计所生。如是菩萨如是思惟时，又如是思惟：凡夫异生为非真实的遍计所生的感受所束缚，为三种感受所恼害。何等为三？谓乐受、苦受、非乐非苦受。凡夫异生，若于乐受而生感受，则为贪欲烦恼所驱使，以贪欲近烦恼故，生起种种不善之业。若于苦受而生感受，则为嗔恚烦恼所驱使，以嗔恚近烦恼故，生起种种不善之业。若于非乐非苦受而生感受，则为无明烦恼所驱使，以无明近烦恼故，为追悔忧恼、悲号啼哭、痛苦所逼迫，不得解脱。我不应随学凡夫异生，当观察诸法之真实性。我等当如实观察感受。菩萨如实观察感受蕴已，复作是念：非蕴即是感受蕴，由分别所生，与颠倒相应的感受，无有作者，乃由宿业之因所生。由现在之缘而领受诸感受，以自性空故，于感受中无有感受之相。菩萨观感受蕴时，如水泡般生已即灭，如必有断绝般坏灭，感受蕴亦如是，由因缘和合而生，依赖因缘故，刹那亦不住，由不如实之分别颠倒所生。菩萨于彼时复作是念：凡夫异生乃是慈悲之境。以不如实了知感受蕴故，为诸感受所恼乱。乐
English
arisen from unreal parikalpita. When the bodhisattva thinks in this way, he also thinks in this way: Ordinary beings are bound by feelings of unreal parikalpita, and are tormented by three kinds of feelings. What are the three? Namely, pleasant feelings, painful feelings, and neither pleasant nor painful feelings. If ordinary beings feel pleasure, they are driven by the affliction of desire. Because of the proximity of desire to affliction, they generate various kinds of unwholesome karma. If they feel pain, they are driven by the affliction of hatred. Because of the proximity of hatred to affliction, they generate various kinds of unwholesome karma. If they feel neither pleasant nor painful feelings, they are driven by the affliction of ignorance. Because of the proximity of ignorance to affliction, they are not liberated from regretful sorrow, lamentation, and suffering. I should not follow the example of ordinary beings, but should examine the reality of all dharmas. We should examine feelings as they really are. Having examined the skandha of feelings as they really are, the bodhisattvas think again: The non-skandha is the skandha of feelings, which arises from discrimination. There is no agent of feelings that is associated with perversion, but it arises from the cause of past karma. The feelings are experienced by present conditions. Because they are empty by nature, there is no characteristic of feeling in feeling. When the bodhisattvas contemplate the skandha of feelings, it arises and ceases like a water bubble. Just as it is destroyed without necessarily being cut off, so too is the skandha of feelings. It arises from the connection of causes and conditions, and because it depends on causes and conditions, it does not remain for even a moment. It arises from the perversion of unreal discrimination. At that time, the bodhisattvas also think: Ordinary beings are objects of compassion. Because they do not understand the skandha of feelings as it really is, they are afflicted by feelings. Happiness