Tibetan
ནང་བ་རྩྭའི་འདབ་མ་ཙམ་ཡང་ལེན་པར་མི་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་ན་མི་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤོང་བ་ཡིན་ཞེ་ན། ཚངས་པ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་སྒོ་ལེགས་པར་བསྲུངས་ཤིང་གནས་པ་ཡིན། ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ཡིན། འཐུན་པའི་གནས་སུ་རྒྱུ་བ་ཡིན། ཤིན་ཏུ་བསྲུང་བའི་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། རྟག་ཏུ་བསྲུང་བའི་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན། དེ་དྲན་པས་ཡིད་ཀུན་ཏུ་ བསྲུང་བ་ཡིན། ལུས་དང་ངག་ཤིན་ཏུ་བསྡམས་པ་ཡིན་ནོ། །འཐུན་པའི་གནས་སུ་རྒྱུ་ལ་དྲན་པ་དང་ལྡན་པ་ཡིན་ཞིང་འདི་སྙམ་དུ་ཡང་སེམས་བསྐྱེད་དོ། །མི་ཞིག་གིས་བྱེ་མ་ཞིབ་མོ་ཤིན་ཏུ་བསྲེགས་པ་ལག་པ་གཉིས་ཀྱི་སྙིམ་པས་བླངས་ཏེ་མིག་བཀང་བ་ནི་སླའི། ཆགས་པའི་སེམས་ཀྱིས་ཡུལ་གྱི་བཟང་མོ་ལ་ལྟ་བ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། བདག་ཡུལ་གྱི་བཟང་མོ་ལ་བལྟས་པས་ཡུན་རིང་པོར་ཕུང་ཞིང་བཅོམ་ལ་མ་རུང་བར་གྱུར་པའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་དེ་ལྟར་ལུས་ལ་ལུས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ལྟ་ཞིང་བཟའ་བ་དང་། བཏུང་བ་དང་། གནས་དང་། མལ་ཆ་དང་། སྟན་རྣམས་ལ་དྲན་པ་ལེགས་པར་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དག་ལ་སྤྱོད་པ་ན་རོ་མྱོང་བར་མི་བྱེད་ཅིང་ཆགས་པའི་སེམས་མེད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་དེ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ན་བདེ་བ་སྐྱེད་པ་ལྟ་ན་དེས་དེ་ལ་འདི་ལྟར་ཉེ་བར་བརྟག་པར་བྱ་སྟེ། བདེ་བར་སྣང་བ་འདི་ནི་བཟློག་པའི་སྒོ་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ཏེ། ཁམས་གསུམ་པ་འདི་ན་འདུས་བྱས་ཀྱི་དངོས་པོ་བདེ་བ་གང་ཡང་མེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདུས་བྱས་མི་རྟག་པའི་ཕྱིར་རོ། །མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་དག་དངོས་པོ་མི་རྟག་པ་རྣམས་ལ་བདེ་བའི་འདུ་ཤེས་ཇི་ལྟར་སྐྱེད་སྙམ་དུ་བརྟག་པར་བྱའོ། །ཚངས་པ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཡོངས་སུ་སྤྱོད་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་ཁོ་ན་སྐྱེ་བའི་བདེ་བ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེས་ཀྱང་ཡོངས་སུ་གནོན་ཅིང་ཉོན་མོངས་ན་དེས་དེ་ལ་སེམས་འདི་ལྟར་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱ་སྟེ། ལུས་འདི་ནི་བསྒྲིམས་ཏེ་ཡོངས་སུ་བསྐྱེད་དགོས་པ། གསུག་གིས་བསྒྲུབ་དགོས་པ་སྟེ། འདི་ནི་སྡུག་བསྔལ་རྩོམ་པས་གཟུང་བར་མི་ནུས་ཀྱི། བདེ་བ་རྩོམ་པས་གཟུང་བ་བྱ་བ་ཡིན་ཏེ། བདག་གི་ལུས་བརྟན་ཞིང་འཚོ་བ་འདིས་དགེ་བའི་ཆོས་རྣམས་བསྒྲུབ་པར་བྱའོ། །དཔེར་ན་རྙེད་པ་འདོད་པའི་ཚོང་པ་ཁུར་ཁལ་རྣམས་སྟོང་བྲན་བྱེད་བཅོས་ལེགས་བྱེད་པ་ནི་ཁུར་ཁལ་རྣམས་བརྒྱན་པའི་ཕྱིར་མ་ཡིན། བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་མ་ཡིན་གྱི་གཞན་དུ་ན་ཇི་ཙམ་དུ་ཁལ་བཀལ་བ་བསྐུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཁ་ཟས་ཟ་བ་ཡང་ལུས་བརྒྱན་པའི་ཕྱིར་ཟས་ཟ་བ་མ་ཡིན། ལུས་བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ མ་ཡིན་ཏེ། གཞན་དུ་ན་ཇི་ཙམ་ལུས་དང་འབྲེལ་བའི་དགེ་བའི་ཕྱོགས་བསྒྲལ་བའི་ཕྱིར་རོ་སྙམ་དུ་སེམས་ཉེ་བར་གཞག་པར་བྱའོ། །ཚངས་པ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་གསུངས་པའི་གཉེན་པོས་སེམས་ཤེས་པར་བྱེད་མི་ནུས་ན། དེས་འདི་སྙམ་དུ་བསམ་པར་བྱ་སྟེ། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་འདིས་ནི་མཐར་ཕྱིན་པར་དཀའ་བ། མི་འཐུན་པར་འཛིན་པ། འཁོར་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ། དགེ་བའི་ཕྱོགས་ལ་མི་ཕྱོགས་པ། ཡུལ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ། དབེན་པ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ། བདེ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ། སྡུག་བསྔལ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ། སྨྲ་བ་ལ་དགའ་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ། དེ་ཁོ་ན་ལ་རྣམ་པར་ལྟ་བ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ། མི་གཙང་བ་ལ་མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ། གཙང་བ་ལ་མི་ཕྱོགས་པ། གདུལ་དཀའ་བ། གཟུང་དཀའ་བ། གནས་མེད་པ། རྟེན་མེད་པ། གསོག །གསོབ། སྐད་ཅིག་པ། རྒྱུ་དང་རྐྱེན་ཚོགས་པ་ལས་བྱུང་བ་ཡིན་ན། མཁས་པའི་རང་བཞིན་ཅན་སུ་ཞིག་འདི་ལྟ་བུའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སེམས་ཀྱི་དབང་དུ་འགྲོ་ཞིང་རྗེས་སུ་འཇུག་སྙམ་དུ་བསམ་མོ། །དེ་དེ་ལྟར་སེམས་དྲན་པ་ཉེ་བར་གནས་པས་སེམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་བྱེད་དོ། །དེ་སེར་སྣའི་སེམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་སྦྱིན་པ་སྦྱིན་པར་བྱེད་དེ། ཐ་ན་ཁམ་གཅིག་ཙམ་མམ། རྒྱ་ཤུག་ཙམ་མམ། མོན་སྲན་གྲེའུ་ཙམ་མམ། ཏིལ་འབྲུ་ཙམ་ཡང་རུང་། དེ་ཡང་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱིན་པར་བྱེད་ཀྱི། སྡུག་པ་རྣམས་ལ་མ་ཡིན། འདྲིས་པ་རྣམས་ལ་ཡིན་ནོ། །དེ་འཆལ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་སེམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་ཚུལ་ཁྲིམས་བསྲུང་སྟེ། ལུས་དང་། ངག་དང་། ཡིད་ཀྱི་སྐྱོན་མེད་པར་བྱེད་པ་ཡིན། འདྲེན་མར་མི་བྱེད་པ་ཡིན། ནག་ནོག་ཅན་དུ་མི་བྱེད་པ་ཡིན་ཏེ། ཚུལ་ཁྲིམས་དེས་བདག་ལ་སྟོད་པར་མི་བྱེད། གཞན་ལ་སྨོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་གནོད་སེམས་ཀྱི་སེམས་འདུལ་བའི་ཕྱིར་བཟོད་པ་སྒོམ་སྟེ། དེ་གྲོང་ངམ་གྲོང་རྡལ་དུ་ཞུགས་པ་ན་གཤེ་ཡང་ཅི་མི་སྙམ་པར་བྱེད་དོ། །བརྒྱབ་ཀྱང་རུང་རྡེག་ཀྱང་རུང་། སྡིགས་ཀྱང་རུང་། རྣམ་པར་འཇོམས་ཀྱང་རུང་། སྨོད་ཀྱང་ རུང་སྟེ་ཅི་མི་སྙམ་པར་བྱེད་དོ། །ཀྱེ་མ་དགེ་སྦྱོང་འདི་ནི་མགོ་རེག་ངན་པའོ། །ཀྱེ་མ་དགེ་སྦྱོང་འདི་ནི་མགོ་རེག་མི་སྡུག་པ་ངན་པའོ་ཞེས་འཇིག་རྟེན་གྱིས་དཔྱས་ཀྱང་ཅི་མི་སྙམ་པར་བྱེད་དོ། །ཡང་དག་པར་མ་ཡིན་པས་སྐུར་ཀྱང་བཟོད་པར་བྱེད་ཅིང་དང་དུ
Chinese
内道的草叶也不取。如何断除非梵行呢？梵天，于此菩萨诸根之门善为守护而住。善为调伏。于随顺处游行。具有极守护之正念。恒常具有守护之正念。彼以正念普护其意。身语极善调伏。于随顺处游行，具有正念，且作是念：若人以双手捧取极细焚烧之沙而灌注于眼，是为易事。然以贪欲之心视察美貌之境，则不如是。何以故？我若视察美貌之境，则长久毁坏、破灭且不堪能故。如是于身随观身，于饮食、饮用、居处、卧具及坐垫等，正念善住。于彼等受用时，不味著，且无贪欲之心。若彼于受用时，见生起安乐，则彼应如是于彼作近观察：此显现安乐者，乃是反面之痛苦。于此三界中，无有任何有为之事物是安乐的。何以故？有为乃是无常故。具智者应作是观察：于无常之事物，如何生起安乐之想？梵天，若菩萨于受用时，生起唯苦之安乐，且彼痛苦亦极度压迫及恼乱，则彼应如是于彼安住其心：此身乃是须勤奋而圆满成办，须以精勤而成就者。此不能以造作痛苦而执持，应以造作安乐而执持。我当以身稳固且存活而成办诸善法。譬如欲得利之商人，修治空仓及良田，非为庄严其仓及良田，亦非为作安乐，否则若于其上负载货物，则
English
Even a blade of grass of the inner path is not taken. How does one abandon non-celibacy? Brahma, here, the Bodhisattva dwells, well-guarded at the gates of the senses. Well-tamed. He wanders in suitable places. He possesses mindfulness with extreme protection. He constantly possesses mindfulness with protection. He protects his mind with mindfulness. Body and speech are extremely well-tamed. Wandering in suitable places, he possesses mindfulness and also generates this thought: It is easier for someone to take extremely fine, burnt sand with both hands and pour it into their eyes. However, looking at a beautiful object with a mind of desire is not like that. Why is that? If I look at a beautiful object, I will be ruined, destroyed, and become incapable for a long time. Thus, observing the body in the body, mindfulness is well-established in food, drink, dwelling, bedding, and cushions. When using them, one does not taste them and has no mind of desire. If, when using them, one sees that happiness arises, then one should examine it closely in this way: This appearing happiness is suffering from the opposite side. In this triple world, there is no compounded thing that is happiness. Why is that? Because compounded things are impermanent. Wise people should examine how the perception of happiness arises in impermanent things. Brahma, if a Bodhisattva, when using something, only happiness arises from suffering, and that suffering also oppresses and disturbs him greatly, then he should settle his mind on it in this way: This body must be diligently and completely accomplished, and must be achieved with effort. This cannot be held by creating suffering, but should be held by creating happiness. I will accomplish all virtuous dharmas with this stable and living body. For example, a merchant who desires profit repairs empty warehouses and good fields, not to decorate his warehouses and good fields, nor to make them comfortable, otherwise, if he loads goods on them, then
Chinese
也应如是。同样，菩萨吃食物，也不是为了装饰身体而吃，也不是为了身体安乐而吃，而是为了尽可能地增进与身体相关的善法。梵天，如果菩萨不能通过如来所说的对治法来了解心，那么他应该这样想：所谓的心，是难以达到究竟的，是执持不和合的，是明显趋向轮回的，是不趋向善法的，是明显趋向于境的，是不趋向寂静的，是明显趋向安乐的，是不趋向痛苦的，是明显趋向于说话的喜悦的，是不趋向于如实观察的，是明显趋向于不净的，是不趋向于清净的，是难以调伏的，是难以把握的，是无有处所的，是无有依凭的，是虚假的，是欺骗的，是刹那生灭的，是从因和缘聚合而产生的。那么，哪一位具有智慧本性的人会听任和追随这种本性的心呢？他应该这样想。因此，他以正念安住于心，努力调伏心。为了调伏悭吝的心，他行布施，哪怕只是一口饭，或者一个芥子，或者一小撮豌豆，或者一粒芝麻，也要布施给一切众生，而不是只布施给喜爱的人或熟悉的人。为了调伏破戒的心的，他守护戒律，使身、语、意没有过失，不做媒合，不做污浊之事。这样的戒律不会赞叹自己，也不会诽谤他人。为了调伏嗔恚的心，他修安忍。当他进入村庄或城镇时，即使受到辱骂也不介意。即使被打、被击、被威胁、被摧毁、被诅咒也不介意。‘唉，这个沙门真是个坏头陀！’‘唉，这个沙门真是个丑陋的坏头陀！’即使世人这样评判，他也不介意。即使受到不真实的诽谤，也安忍并
English
It should be so. Similarly, when a Bodhisattva eats food, he does not eat for the sake of adorning his body, nor for the sake of making his body comfortable, but rather to increase as much as possible the virtuous qualities related to the body. Brahma, if a Bodhisattva cannot understand the mind through the antidotes taught by the Tathagata, then he should think like this: This so-called mind is difficult to bring to completion, it holds onto disharmony, it is manifestly inclined towards samsara, it is not inclined towards virtue, it is manifestly inclined towards objects, it is not inclined towards solitude, it is manifestly inclined towards pleasure, it is not inclined towards suffering, it is manifestly inclined towards the joy of speaking, it is not inclined towards seeing things as they are, it is manifestly inclined towards impurity, it is not inclined towards purity, it is difficult to tame, it is difficult to grasp, it is without a place, it is without support, it is false, it is deceptive, it is momentary, it arises from the assembly of causes and conditions. Then, which wise person would allow himself to be controlled and followed by a mind of such a nature? He should think like this. Therefore, he diligently strives to tame the mind by abiding in mindfulness of the mind. To tame the mind of stinginess, he gives alms, even if it is only a mouthful of food, or a mustard seed, or a handful of peas, or a sesame seed, he gives it to all beings, not just to those he likes or those he is familiar with. To tame the mind of breaking precepts, he keeps the precepts, making sure that body, speech, and mind are without fault, not acting as a matchmaker, not doing impure things. Such precepts do not praise oneself, nor do they slander others. To tame the mind of anger, he cultivates patience. When he enters a village or town, he does not mind even if he is insulted. He does not mind even if he is beaten, struck, threatened, destroyed, or cursed. 'Alas, this Shramana is a bad ascetic!' 'Alas, this Shramana is an ugly, bad ascetic!' Even if the world judges him like this, he does not mind. Even if he is falsely slandered, he endures and
Tibetan
་ལེན་ལ། ལས་བདག་གིར་བྱ་བ་ཉིད་ལ་རྟོན་ཏེ། བཟོད་པ་དེས་ཀྱང་བདག་ལ་སྟོད་པར་མི་བྱེད། གཞན་ལ་སྨོད་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་ལེ་ལོའི་སེམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆོས་མ་ཐོབ་པ་རྣམས་ཐོབ་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཐོབ་པ་རྣམས་འཕེལ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། འཕེལ་བ་རྣམས་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡོངས་སུ་སྨིན་པ་རྣམས་ཡང་དག་པར་གཟུང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དང་། ཡང་དག་པར་གཟུང་བ་རྣམས་རྣམ་པར་དབྱེ་བའི་ཕྱིར་བརྩོན་འགྲུས་རྩོམ་མོ། །དེ་སེམས་ཅན་གྱི་ཆེད་རྣམས་དང་སེམས་ཅན་གྱི་བྱ་བ་རྣམས་ལ་ཡོངས་སུ་མི་སྐྱོ་ཞིང་ཡོངས་སུ་ཡི་མི་ཆད་དེ། ཡོངས་སུ་སྐྱོ་བའི་སེམས་མི་སྐྱེད་དོ། །དེ་གདོལ་པ་ལ་ཕན་གདགས་ཀྱང་རུང་། རྒྱལ་པོ་ལ་ཕན་གདགས་ཀྱང་རུང་། ཤིན་ཏུ་ལམ་རིང་པོར་ཡང་འགྲོ་སྟེ། ཐ་དད་པ་མི་དམིགས་ཤིང་རྒྱུན་མི་གཅོད་པ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྡུག་བསྔལ་ཞིང་བཀྲེན་པའི་སེམས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ངན་པ་ཞིག་གིས་གཏམས་སམ། འབྱོར་ཅིང་ནོར་ཆེ་བ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གིས་དངོས་པོ་བཟང་པོ་མཆོག་གྱ་ནོམ་པ་ཞིག་བསྟབས་ཀྱང་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་བརྩེ་བའི་སེམས་བཞག་ལ་གུས་པར་བསྟོད་ཅིང་། ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད་ལ། ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་གཞུག་ཅིང་དངོས་པོ་ངན་པ་དེ་བླང་བར་བྱའོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། འདི་ལྟ་སྟེ། སྡུག་བསྔལ་བའི་སྦྱིན་པ་འདི་ནི་སྦྱིན་པ་བྱ་དཀའ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་རྣམ་པར་གཡེང་བའི་སེམས་གདུལ་བའི་ཕྱིར་བསམ་གཏན་ལ་བསམ་གཏན་པར་བྱེད་དོ། །ཇི་ལྟར་བསམ་གཏན་བྱེད་ཅེ་ན། ཚངས་པ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཐོག་མ་ཁོ་ནར་ལུས་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་དབེན་པར་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །ལུས་ཀྱི་འདུ་འཛི་རྣམས་ཀྱང་ ཡོངས་སུ་སྤོང་ངོ་། །ལུས་ལ་ལྷག་པར་ཆགས་པ་ཡང་འདོར་རོ། །ལུས་ལྕི་བའམ་ཡང་བ་ཡང་ཤེས་སོ། །ལུས་དང་འཐུན་པ་དང་། ལུས་འཚོ་བ་དང་། ལུས་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱང་རབ་ཏུ་ཤེས་སོ། །ངག་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ཡིན་ཏེ། སྨྲ་བ་ཉུང་ཞིང་བརྗོད་པ་ཉུང་ངོ་། །དོན་སྨྲ་བ་ཡིན་ཞིང་རིགས་པ་སྨྲ་བ་ཡིན་ཏེ། བྲེ་མོའི་གཏམ་ལ་དགའ་བ་ཡོངས་སུ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ཡིད་ལེགས་པར་བསྡམས་པ་ཡིན་ཏེ། མི་དགེ་བའི་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་ཡོངས་སུ་སྤངས་སོ། །དེ་དེ་ལྟར་གནས་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པས་སྔོན་པོ་དང་། སེར་པོ་དང་། དམར་པོ་དང་། དཀར་པོའི་གཟུགས་རྣམས་མི་སྣང་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་ནན་ཏན་བྱེད་དེ།
Chinese
也接受。依赖于将行为视为自己的责任。那样的忍耐也不会赞美自己，也不会诽谤他人。为了调伏懈怠之心，为了获得尚未获得的菩提方面的法，为了使已获得的增长，为了使增长的完全成熟，为了使完全成熟的正确把握，为了使正确把握的区分而精进。他不厌倦众生的利益和众生的事业，不灰心，不生起厌倦之心。无论是对贱民施加利益，还是对国王施加利益，即使走非常遥远的路，也不会区分，也不会中断。如果菩萨被痛苦和贫困的众生的所有坏东西所充满，或者被任何富裕和富有的人给予最好的丰盛好东西，菩萨都会以慈悲心对待他们，恭敬地赞美，正确地赞扬，让他们正确地接受，并接受那坏东西。那是什么原因呢？因为，这样的痛苦的布施是难以施舍的布施。为了调伏散乱之心而修禅定。如何修禅定呢？梵天，菩萨首先是身体端正地约束，住在寂静处，完全舍弃身体的喧嚣，也舍弃对身体的执着，也知道身体的沉重或轻盈，与身体和谐，滋养身体，也完全了解身体的力量。语言也很好地约束，少说，少表达，说有意义的话，说合乎道理的话，完全舍弃喜欢玩笑话。心也很好地约束，完全舍弃所有不善的分别念。他那样以三处清净，为了使蓝色、黄色、红色和白色的形象不显现而努力。
English
also accepts. Relying on considering actions as one's own responsibility. That patience does not praise oneself, nor does it slander others. In order to subdue the mind of laziness, to obtain the Dharma aspects of Bodhi that have not yet been obtained, to make the obtained grow, to make the growth fully mature, to make the fully mature correctly grasped, and to diligently strive for the distinction of the correctly grasped. He is not tired of the benefits of sentient beings and the deeds of sentient beings, does not lose heart, and does not generate a mind of weariness. Whether it is bestowing benefits on the lowly, or bestowing benefits on the king, even if he goes a very long way, he does not distinguish and does not interrupt. If a Bodhisattva is filled with all the bad things of suffering and impoverished sentient beings, or if he is given the best abundant good things by anyone who is rich and wealthy, the Bodhisattva will treat them with compassion, respectfully praise them, correctly commend them, let them correctly accept them, and accept that bad thing. What is the reason for that? Because, such a painful giving is a difficult giving to give. In order to subdue the distracted mind, he meditates on meditation. How does one meditate? Brahma, the Bodhisattva is first of all well-restrained in body, dwells in a solitary place, completely abandons the hustle and bustle of the body, also abandons attachment to the body, also knows the heaviness or lightness of the body, is in harmony with the body, nourishes the body, and also fully understands the strength of the body. Language is also well-restrained, speaking little, expressing little, speaking meaningfully, speaking reasonably, completely abandoning the liking for jokes. The mind is also well-restrained, completely abandoning all unwholesome discriminations. He, in that way, with the three places completely pure, strives to make the blue, yellow, red, and white images not appear.