Tibetan
།ཆོས་ཉིད་འདི་ཤེས་པ་ནི་བག་ཡོད་པའོ། །སྔོན་གྱི་མཐའ་གང་དེ་ནི་ཡང་དག་མཐའ། །དེ་ཡི་མཐའ་ནི་རྒྱ་ཆེན་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །ནམ་མཁའི་མཐའ་ནི་རྟག་ཏུ་སེམས་ཅན་མཐའ། །ཆོས་ཉིད་འདི་ཤེས་པ་ནི་བག་ཡོད་པའོ། །ཆོས་ཉིད་ལས་ཀྱི་རྣམ་སྨིན་མེད་ཤེས་ཀྱང་། །དགེ་དང་མི་དགེའི་ལས་ནི་ཆུད་མི་ཟ། །ཕ་རོལ་ཕྱིན་ལ་གནས་པ་མ་གཏོགས་པར། །ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་སངས་རྒྱས་ཐེག་མི་མཐོང་། །དབེན་པར་གནས་པར་ང་རྒྱལ་ཐེག་པ་སྟེ། །ཉན་ཐོས་རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་སྒྲ་ཕྱིར་འབྲང་། །སྦྱིན་པ་ཡིས་ནི་ལོངས་སྤྱོད་རབ་ཏུ་འཐོབ། །ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱིས་ནི་མཐོ་རིས་ངེས་པར་འཐོབ། །ཐོས་པས་ཤེས་རབ་དེ་བཞིན་སྒོམ་པ་འཐོབ། །འདུས་བྱས་ཀུན་ནི་ཚུལ་བཞིན་མིན་ལས་བྱུང་། ། གང་དག་མྱ་ངན་འདས་ཀུན་ཚུལ་བཞིན་གྱིས། །འདི་འདྲའི་ཆོས་ཉིད་འདི་ནི་བག་ཡོད་པའོ། །བྱིས་པ་དག་ནི་རྟག་ཏུ་ཉོན་མོངས་ཕྱེ། །མཁས་པ་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་ནི་ཆོས་སྟོན་ཏོ། །ཆོས་དབྱིངས་རྟག་ཏུ་སྒྲིབ་པ་མེད་པ་ལ། ། ཆོས་འདི་ཐམས་ཅད་མཚུངས་པར་རབ་ཏུ་འཇུག ། བརྟེན་ནས་འབྱུང་བ་རབ་ཏུ་ཤེས་པ་ཡི། །དེ་ཡི་ཡོན་ཏན་བཞི་པོ་འདི་ཡིན་ཏེ། །དོན་དང་ཡེ་ཤེས་དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་དང་། །ངེས་པའི་དོན་ཤེས་དེ་ནི་བག་ཡོད་པའོ། །ཆོས་ཀུན་བརྟེན་པ་ཡིན་པར་གང་ཤེས་པ། །དེས་ནི་ཆོས་མཐོང་བདེ་བར་གཤེགས་ཀྱང་མཐོང་། །དེ་ནི་ཆོས་ཉིད་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བར་མཉམ། །ཆོས་ཉིད་རྟག་ཏུ་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་ཐོབ། །བརྟེན་ནས་བྱུང་བས་གནས་ཏེ་ཐོབ་འགྱུར་ཏེ། །ཆོས་ནི་སྒྲ་དང་བྲལ་ཞིང་ཡི་གེ་མེད། །ཆོས་འདི་རྗེས་སུ་རྟོགས་པ་དེ་ཡི་ཕྱིར། །སངས་རྒྱས་ལ་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་ཞེས་བྱ། །ཤེས་རབ་མིག་གིས་བརྟེན་པ་མཐོང་བ་སྟེ། །མཐོང་བ་མེད་པར་མཐོང་བ་ཆོས་མཐོང་བའོ། །ཤེས་རབ་མིག་གིས་བརྟེན་པ་གང་མཐོང་བ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་མཐོང་བ་ཡིན་ཞེས་བྱ། །དེ་ནི་ཕྱིར་ཞིང་ཉོན་མོངས་མི་སྤྱོད་དེ། །རྟག་ཏུ་འཕགས་པ་ལ་ནི་དད་པར་བྱེད། །ཞིག་པའི་ཆོས་ཀྱང་འདོར་བ་མ་ཡིན་ཞིང་། །འཕགས་པའི་རིགས་ནི་ཀུན་དུ་སྲུང་བར་བྱེད། །མཁས་པ་ཐོས་པ་བརྗེད་པར་མི་བྱེད་པ། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་བསྟན་པ་ཡོངས་སུ་སྲུང་། །འཕགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་སྤོང་བར་མི་བྱེད་དེ། །མཁས་པ་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལས་རྟག་མི་ཉམས། །ཤེས་རབ་ཕུང་པོ་ལས་ནི་མཁས་མི་གཡོ། །རྣམ་པར་གྲོལ་བའི་ཕུང་པོར་རྟག་ཏུ་གནས། །རྣམ་གྲོལ་ཡེ་ཤེས་རྣམ་པར་མཐོང་བ་ལ། །རབ་ཏུ་གནས་པར་གང་གྱུར་བག་ཡོད་པའོ། །སངས་རྒྱས་ཆོས་རྣམས་མཐའ་ཡས་རབ་རྟོགས་པ། །དེ་ནི་ཐུབ་པའི་ཡེ་ཤེས་མཐའ་ཡས་ཚོལ། །སངས་རྒྱས་བྱང་ཆུབ་སྤོབས་པ་ཕུན་སུམ་དང་། །སོ་སོར་རིག་དང་སེམས་ཅན་བསམ་པ་ཤེས། །སེམས་ ཅན་དག་གི་བསམ་པ་ཚད་མེད་ཤེས། །སྐད་ཅིག་གཅིག་གིས་མཐའ་ཡས་ཞིང་དུ་འགྲོ། །ཚད་མེད་པ་ཡི་དེ་བཞིན་གཤེགས་མཐོང་ནས། །དེ་དག་ལས་ཐོས་ཆོས་ནི་འཛིན་པར་བྱེད། །ཐོས་ནས་དེ་ནི་དེ་བཞིན་དོན་ཀྱང་རྟོགས། །སེམས་ཅན་ཚད་མེད་ཡོངས་སུ་སྨིན་པར་བྱེད། །དེ་དག་གི་ནི་སྤྱོད་པ་ཚད་མེད་ཤེས། །དྲན་དང་ལྡན་པ་གང་ཡིན་བག་ཡོད་པའོ། །རྟག་ཏུ་བདག་གི་ཁར་ལས་བག་ཡོད་པ། །རང་སེམས་ངེས་པར་སེམས་པ་ཡོན་ཏན་འཇུག ། སེམས་ལ་ངེས་སེམས་ཉོན་མོངས་ཡོད་མ་ཡིན། །དེ་ནི་ནམ་དུའང་ཡུལ་གྱིས་ཉམས་པ་མེད། །སྐྱེ་དང་གནས་དང་འཇིག་པ་ཤེས་པ་ནི། །ཉེ་བར་ལེན་པ་ཀུན་ལས་སེམས་དབེན་ཏེ། །ལྷག་མཐོང་དང་ནི་ཞི་གནས་ལ་ཡང་མཁས། །དེ་ཡི་སྒྲུབ་པ་ཉམས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཤིན་ཏུ་ཞི་ཞིང་དུལ་སེམས་ལས་སུ་རུང་། །རྟག་ཏུ་དྲང་ཞིང་གཡོ་མེད་ཡོན་པོ་མིན། །ཚུལ་འཆོས་མེད་ཅིང་མཉེན་ལ་དེས་པ་སྟེ། །འདི་ནི་ངེས་པར་སེམས་པའི་ཕན་ཡོན་ནོ། །སྟོང་པ་མཚན་མེད་སྨོན་པ་མེད་ཅིང་དབེན། །འཁོར་བ་སྡུག་བསྔལ་བ་དང་མི་རྟག་ཤེས། །རྟག་ཏུ་ཆོས་བདག་མེད་ཅིང་མྱ་ངན་འདས། །ངེས་པར་སེམས་པའི་སེམས་སྤྱོད་བག་ཡོད་པའོ། །རྟག་ཏུ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་སེམས་འཛིན་ཅིང་། །སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་བྱམས་པའི་སེམས་མཉམ་པ། །སྙིང་རྗེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་མི་གཏོང་ཞིང་། །དགའ་བས་འཁོར་བ་ན་ནི་སྐྱོ་བ་མེད། །བཏང་སྙོམས་ཆེན་པོ་སྐྱོན་རྣམས་སྤངས་པ་སྟེ། །ཀུན་གཏོང་འདོད་ཆགས་བྲལ་བ་འདོད་པ་མེད། །སྦྱངས་པ་ཐམས་ཅད་དང་ནི་མི་གཡེང་བསྙེན། །བྱས་དང་མ་བྱས་བཟོད་པས་ཇི་མི་སྙམ། །སེམས་ཅན་ཐར་བར་བྱ་ཕྱིར་ངོམས་མེད་སེམས། །དེ་ནི་རྩོམ་པ་བརྟན་པར་ཞི་བ་ཚོལ། །ལུས་དང་སྲོག་ལའང་དེ་ནི་མི་ལྟ་ཞིང་། ། ཏིང་འཛིན་ཀུན་ལ་རིམ་གྱིས་བསམ་གཏན་བྱེད། །ཏིང་འཛིན་དབང་གིས་དེ་ནི་སྐྱེས་མ་ཡིན། །ཤེས་རབ་ཀྱིས་ནི་འདུས་མ་བྱས་ཤེས་ཀྱང་། །ཐབས་ ཀྱིས་འདུས་མ་བྱས་པར་དེ་མི་ལྟུང་། །མཁས་པ་སེམས་ཅན་ཀུན་དང་འཐུན་པར་འཇུག ། ཉན་ཐོས་རྣམས་ལ་བདེན་པའི་གཏམ་བརྗོད་ཀྱང་། །རྣམ་པར་གྲོལ་ལ་མཁས་པ་དེ་མི་རེག ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ་ནི་སྙིང་བརྩེ་ཞིང་། །དེ་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ལ་རེ། །གང་ལ་འདི་འདྲའི་ཕན་ཡོན་འདི་ཡོད་པ། །སངས་རྒྱས་བསྟན་འདིར་དེ་ནི་བག་ཡོད་ཡིན། །དེ་ནི་དེ་བཞིན་ཆོས་ཉིད་ལ་ཡང་གནས།
Chinese
知晓此法性，是为谨慎者。先前的边际，即是真确的边际。其边际是广大的诸法。虚空的边际，恒常是众生的边际。知晓此法性，是为谨慎者。即使知晓法性无有业的异熟，善与非善之业也不会徒劳。除了安住于彼岸之外，以智慧无法得见成佛之乘。于寂静处生起我慢是乘，追随声闻解脱之声。以布施能获得极大的受用，以戒律必定能获得善趣。听闻能获得智慧，如是修习能获得禅定。一切和合事物皆由不如理作意而生。 谁能如理地了知一切寂灭，像这样的法性就是谨慎。孩童们总是开启烦恼，智者以智慧宣说佛法。在法界恒常无有遮蔽之中，一切法平等地融入。彻底了知缘起者，他的四种功德是：意义、智慧、法性，以及了知决定性的意义，这就是谨慎。谁能知晓一切法皆是依存的，他就能见到佛法，也能见到善逝。这与法性平等，法性是依存而生。法性恒常获得离欲。由依存而生，安住并获得，法是离言语且无文字的。为了随顺觉悟此法，因此称佛为如来。以智慧之眼见到依存，无见之见即是见法。以智慧之眼见到依存者，被称为见到佛。他不向外驰散，不造作烦恼，恒常对圣者生起信心。不舍弃坏灭之法，并且守护一切圣者之种姓。智者不忘失所听闻的，他能完全守护佛陀的教法。不舍弃圣者的戒律，智者恒常不退失于禅定。不为智慧之蕴所动摇，恒常安住于解脱之蕴。对于完全见到解脱智慧者，能善安住的就是谨慎者。佛陀的诸法是无边际的，善加了知。ོགས་པ། 那是能仁的无边智慧之寻求，佛陀菩提的殊胜荣耀，个别明了和知晓有情心，知晓有情们无量的意念，一瞬间前往无边刹土，见到无量之如来后，从他们那里听闻之法而受持，听闻之后也如是了悟其义，令无量有情完全成熟，也知晓他们的无量行持，凡是具有正念者即是谨慎者。恒常对自己的业果谨慎，专注自心乃是功德之入门，心中专注则无有烦恼，那也无论何时都不会被外境所扰。知晓生、住、灭，心从一切近取中远离，并且精通胜观和寂止，他的修行不会衰退。极其寂静且调柔，心堪能，恒常正直且不谄媚，非圆滑，没有虚伪且柔和调顺，此乃专注的利益。空性、无相、无愿且寂静，知晓轮回是痛苦和无常。恒常法无我且寂灭，专注之心的行持是谨慎的。恒常执持一切智智之心，以及对有情们平等慈爱之心，以悲悯不舍弃有情们，以欢喜于轮回中不厌倦。大舍弃已舍弃诸过失，完全施舍，远离贪欲，无有希求。亲近一切清净和不散乱，对于已做和未做之事，以忍耐之心毫不介意。为了有情解脱而有不满足之心，那是稳固地寻求寂静的开端。对于身体和性命也不顾惜，对一切三摩地次第禅定。以三摩地之力那不会转生，以智慧也知晓无为法，但以方便他不会堕入无为。智者与一切有情和合而行。即使对声闻们宣说真谛之语，但精通解脱者也不会触及。对一切有情都慈爱，那即是触及一切智智。谁拥有如此这般的利益，在那佛陀教法中他就是谨慎者。那也安住于如来法性中。
English
Knowing this nature of reality is being mindful. The former boundary is the true boundary. Its boundary is the vastness of all phenomena. The boundary of space is always the boundary of sentient beings. Knowing this nature of reality is being mindful. Even if one knows that the nature of reality has no karmic ripening, virtuous and non-virtuous actions will not be in vain. Except for abiding in the perfection of wisdom, one cannot see the vehicle of enlightenment with wisdom. Taking pride in dwelling in solitude is a vehicle, following the sound of the liberation of the Hearers. Through generosity, one obtains great enjoyment. Through discipline, one certainly obtains higher realms. Through hearing, one obtains wisdom, and likewise, through meditation, one obtains samadhi. All conditioned things arise from improper attention. Whoever properly understands all cessation, such a nature of reality is mindfulness. Children always open up to afflictions, while the wise teach the Dharma with wisdom. In the Dharma realm, which is always without obscurations, all phenomena enter equally. The four qualities of one who thoroughly understands dependent arising are: meaning, wisdom, the nature of reality, and understanding the definitive meaning, which is mindfulness. Whoever knows that all phenomena are dependent, he sees the Dharma and also sees the Sugata. This is equal to the nature of reality, which is dependent arising. The nature of reality always obtains freedom from desire. Arising from dependence, abiding and obtaining, the Dharma is free from words and without letters. In order to follow the realization of this Dharma, the Buddha is called the Tathagata. Seeing dependence with the eye of wisdom, seeing without seeing is seeing the Dharma. Whoever sees dependence with the eye of wisdom is said to see the Buddha. He does not wander outwards and does not engage in afflictions, always having faith in the noble ones. He does not abandon the decaying Dharma and protects all the lineages of the noble ones. The wise do not forget what they have heard, and they fully protect the Buddha's teachings. They do not abandon the discipline of the noble ones, and the wise never decline from samadhi. They are not shaken by the aggregate of wisdom, and they always abide in the aggregate of liberation. Whoever is well-established in fully seeing the wisdom of liberation is mindful. The Buddhas' phenomena are boundless, thoroughly understood.
English
okpa. That is the search for the boundless wisdom of the Able One, the perfect glory of Buddha's enlightenment, individually understanding and knowing the minds of sentient beings, knowing the immeasurable thoughts of sentient beings, going to boundless realms in an instant. Having seen the immeasurable Thus-Gone Ones, one receives the Dharma heard from them. Having heard, one also understands its meaning accordingly, completely maturing immeasurable sentient beings, and also knowing their immeasurable conduct. Whoever possesses mindfulness is the one who is careful. Always being careful about one's own karmic results, focusing on one's own mind is the entrance to merit. When the mind is focused, there are no afflictions, and it will never be disturbed by external objects. Knowing arising, abiding, and ceasing, the mind is separated from all grasping, and is also skilled in insight and calm abiding. His practice will not decline. Extremely peaceful and gentle, the mind is workable, always upright and not flattering, not slick, without hypocrisy, gentle and subdued, this is the benefit of focusing. Emptiness, signlessness, wishlessness, and stillness, knowing that samsara is suffering and impermanent. Always Dharma is without self and is peace. The practice of a focused mind is careful. Always holding the mind of all-knowing wisdom, and an equal mind of loving-kindness towards sentient beings, with compassion not abandoning sentient beings, with joy not being weary in samsara. Great equanimity has abandoned all faults, completely giving, free from desire, without craving. Approaching all purification and non-distraction, with patience not caring about what has been done and not done. For the sake of sentient beings' liberation, there is a mind without satisfaction, that is the beginning of firmly seeking peace. Not even looking at body and life, gradually meditating on all samadhis. By the power of samadhi, one is not born, and with wisdom one also knows the unconditioned, but with skillful means he does not fall into the unconditioned. The wise one harmonizes with all sentient beings. Even if speaking the words of truth to the Shravakas, the one skilled in liberation will not touch it. Loving all sentient beings, that is touching all-knowing wisdom. Whoever possesses such benefits, in that Buddha's teaching he is the one who is careful. That also abides in the Suchness of the Tathagata.