Tibetan
ན་ཏུ་འབྱུང་། །དེ་ཆད་ནས་ནི་མི་འབྱུང་ངོ་། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་དམིགས་པའི་སེམས། །སྣ་ཚོགས་ལ་ནི་འཇུག་པ་བཞིན། །དེ་བཞིན་ནམ་མཁའ་རྩིག་པ་ལ། །ཅི་ཡི་ཕྱིར་ན་འཇུག་མི་འགྱུར། །མཚན་མ་ཞིག་ལ་དམིགས་ནས་ནི། །གལ་ཏེ་སེམས་ནི་འཇུག་འགྱུར་ན། །སེམས་ཀྱང་རྐྱེན་གྱིས་བསྐྱེད་འགྱུར་ཏེ། །སེམས་ཙམ་དུ་ནི་མི་རུང་ངོ་། །སེམས་ཀྱིས་སུ་ནི་སེམས་ལ་གཟུང་། །རྒྱུ་དང་བཅས་པ་གང་ཡང་མེད། །སེམས་ཀྱི་ཆོས་ཉིད་དག་པ་སྟེ། །ནམ་མཁའ་ལ་ནི་བག་ཆགས་མེད། །རང་གི་སེམས་ལ་མངོན་ཆགས་པས། །སེམས་ནི་ཤིན་ཏུ་འབྱུང་བར་འགྱུར། །ཕྱི་རོལ་སྣང་བ་ཡོད་མེད་དེ། །དེ་ཡི་ཕྱིར་ན་སེམས་ཙམ་མོ། །སེམས་ནི་ཀུན་གཞི་རྣམ་ཤེས་ཏེ། །ངར་སེམས་ཉིད་ནི་ཡིད་ཡིན་ནོ། །གང་གིས་ཡུལ་རྣམས་འཛིན་པ་ནི། །དེ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་ཞེས་བྱ། །སེམས་ནི་རྟག་ཏུ་ལུང་མ་བསྟན། ། ཡིད་ནི་གཉི་གར་རྒྱུ་བ་སྟེ། །རྣམ་པར་ཤེས་པ་འབྱུང་བ་ཡང་། །དེ་ནི་དགེ་དང་མི་དགེའོ། །ལུས་དང་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་ནི། །གཟུང་བའི་རྣམ་རིག་གསུམ་པའོ། །ཡིད་དང་འཛིན་པའི་རྣམ་རིག་དང་། །རྣམ་པར་རྟོག་པ་འཛིན་པ་གསུམ། །རྣམ་རིག་གཉིས་པོ་སྤངས་པ་ནི། །དམ་པའི་དོན་གྱི་སྒོ་ཡིན་ཏེ། །སྣང་བ་མེད་ལ་འདུག་ན་ནི། །ཐེག་པ་གསུམ་གཞག་ག་ལ་ཡོད། །སེམས་ཙམ་དང་ནི་སྣང་མེད་དང་། །སངས་རྒྱས་ས་དང་གནས་རྣམས་ནི། །དེ་དག་སངས་རྒྱས་རྣམས་ཀྱིས་བཤད། །འཆད་ཅིང་འཆང་བར་འགྱུར་བའོ། །ས་བདུན་དག་ནི་སེམས་ཡིན་ཏེ། །སྣང་བ་མེད་པ་བརྒྱད་པའོ། །འདིར་ནི་ས་གཉིས་གནས་ཡིན་ཏེ། །ས་གཞན་ང་ཡི་རང་བཞིན་ནོ། །ངག་དང་སོ་སོ་རང་རིག་པ། །ས་འདི་ང་ཡི་རང་བཞིན་ཏེ། །དབང་ཕྱུག་ཆེན་པོའི་གནས་ཀྱི་མཆོག །འོག་མིན་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་མཛེས། །མེ་ཡི་ཇི་ལྟ་དེ་བཞིན་དུ། །དེ་ཡི་འོད་ཟེར་སྣ་ཚོགས་པ། །ཡིད་འོང་ཞི་བ་རབ་ཏུ་འབྱུང་། །དེ་དག་སྲིད་གསུམ་སྤྲུལ་པར་བྱེད། །སྲིད་པ་གསུམ་པོ་ཁ་ཅིག་སྤྲུལ། །ཁ་ཅིག་སྔ་ནས་སྤྲུལ་པ་སྟེ། །དེར་ནི་ཐེག་པ་རྣམས་སྟོན་པ། །དེ་ནི་ང་ཡི་རང་བཞིན་ས། །ཞིང་དུ་འཕོ་དང་རྟོགས་པ་ལ། །ས་རྣམས་ཀྱི་ནི་དུས་མེད་དེ། །སེམས་ཙམ་ལས་ཀྱང་འདས་ནས་ནི། །སྣང་མེད་གནས་པའི་འབྲས་བུའོ། །རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་དང་། །མེད་པ་དག་ཀྱང་སྣང་བར་འགྱུར། །བྱིས་པ་འཛིན་པས་རྣམ་བསླད་དེ། །སྣ་ཚོགས་པ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག །ནམ་ཞིག་མི་རྟོག་ཡེ་ཤེས་ནི། །དངོས་པོ་ཡོད་པར་མི་རུང་ངོ་། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་གཟུགས་མིན་པས། །དེ་ཕྱིར་དེ་ནི་རྣམ་མི་
Chinese
何处生？彼灭则不生。 种种所缘之心，如入种种之中。 如是虚空墙壁，为何不入其中？ 若缘于一相，心若能入其中， 心亦由缘而生，则非唯是心。 心以何者执心？无有任何具因者。 心之法性清净，虚空无有习气。 由对自心之显现执著，心乃极易生起。 外境之显现有或无，因此唯是心。 心乃阿赖耶识，我执之心即是意。 以何执持诸境者，彼即名为识。 心恒常是无记。 意于二者中游走，识之生起亦然， 彼乃善与非善。 身与处所及受用，乃所取之三识。 意与执持之识，及分别执持之三者。 舍弃二种识，乃是胜义之门， 若住于无相之中，三乘之安立又在何处？ 唯心与无相，以及佛地与处所， 彼等乃是诸佛所说，将宣说且受持。 七地乃是心，无相乃是第八。 于此二地乃是处所，其余地乃是我的自性。 语与各别自证智，此地乃是我的自性， 大自在之胜妙处所，色究竟天极为庄严。 如火一般，彼之光芒种种， 悦意寂静极生起，彼等化现三有。 三有之中有者化现，有者先已化现， 于彼处宣说诸乘，彼乃是我的自性地。 于刹土之迁转与证悟，诸地亦无有时节， 亦已超越唯心，乃是安住于无相之果。 种种有与无，亦将显现。 稚童执持而错乱，种种乃是颠倒。 何时不思议之智慧，不应有实物。 何以故？心非是色，是故彼非是
English
Where does it arise? It does not arise when that ceases. The mind that focuses on various aspects is like entering into various things. Likewise, why does it not enter into a wall in the sky? If the mind were to enter by focusing on a single sign, the mind would also be produced by conditions, and it would not be just the mind. Who grasps the mind with the mind? There is nothing that has a cause. The nature of the mind is pure, and the sky has no imprints. Because of attachment to one's own mind, the mind becomes very arising. The appearance of external phenomena is either existent or nonexistent, therefore it is only mind. The mind is the basis of all, the consciousness of the alaya, and the mind of ego is the mind. That which grasps objects is called consciousness. The mind is always unspecified. The mind wanders in both, and the arising of consciousness is also like that, that is virtuous and non-virtuous. The body, place, and enjoyment are the three aspects of what is grasped. The mind, the consciousness of grasping, and the three of discriminating grasping. Abandoning the two consciousnesses is the gate of ultimate meaning, if one dwells in the absence of appearance, where is the establishment of the three vehicles? The mind-only and the absence of appearance, as well as the Buddha-ground and places, those are taught by the Buddhas, and will be explained and held. The seven grounds are the mind, and the absence of appearance is the eighth. Here, the two grounds are places, and the other grounds are my nature. Speech and individual self-awareness, this ground is my nature, the supreme place of the Great Powerful One, Akanishta is extremely beautiful. Just like fire, its rays are various, pleasant, peaceful, and greatly arising, those emanate the three realms. Some of the three realms are emanated, and some have been emanated before, there the vehicles are taught, that is my nature ground. For the transference to the field and realization, there is no time for the grounds, having passed beyond mind-only, it is the fruit of dwelling in the absence of appearance. Various existences and non-existences will also appear. Children are corrupted by grasping, and the various are inverted. When will non-conceptual wisdom not be able to have things? Why? Because the mind is not form, therefore it is not
Tibetan
རྟོག །དབང་པོ་རྣམས་ནི་སྒྱུ་མ་བཞིན། །ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་ནི་རྨི་ལམ་འདྲ། །བྱེད་དང་ལས་དང་བྱ་བ་འདི། །རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་ཡོད་པ་མིན། །བསམ་གཏན་རྣམས་དང་ཚད་མེད་དང་། །གཟུགས་མེད་པ་དང་ཏིང་འཛིན་དང་། །འདུ་ཤེས་འགོག་པ་མ་ལུས་པར། །སེམས་ཙམ་ལ་ནི་ཡོད་པ་མིན། །རྒྱུན་དུ་ཞུགས་པའི་འབྲས་བུ་དང་། །ལན་ཅིག་ཕྱིར་འོང་འབྲས་བུ་དང་། །ཕྱིར་མི་འོང་བའི་འབྲས་བུ་དང་། །དགྲ་བཅོམ་ཉིད་ནི་སེམས་ནོར་པའོ། །བྱིས་པ་རྣམས་ནི་འདུས་བྱས་ལ། །མི་རྟག་སྐད་ཅིག་ སྟོང་པར་རྟོག །ས་བོན་འབབ་ཆུ་མར་མེ་དཔེས། །སྐད་ཅིག་པ་ཡི་དོན་དུ་རྟོག །བྱེད་པ་མེད་ཅིང་སྐད་ཅིག་པ། །དབེན་པར་བྱ་བ་སྤངས་པ་དང་། །ཆོས་རྣམས་ཀྱིས་ནི་མི་སྐྱེ་བ། །སྐད་ཅིག་དོན་དུ་ངས་བཤད་དོ། །ཡོད་དང་མེད་ལས་སྐྱེས་པར་ནི། །ཁྱད་པར་པ་དང་གྲངས་ཅན་ཤེས། །ལུང་དུ་མ་བསྟན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། །དེ་དག་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པའོ། །ལུང་བསྟན་པ་ནི་རྣམ་བཞི་སྟེ། །མགོ་གཅིག་དང་ནི་དྲི་བ་དང་། །རྣམ་པར་དབྱེ་དང་གཞག་པ་རྣམས། །མུ་སྟེགས་སྨྲ་བ་བཟློག་པའོ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ནི་ཐམས་ཅད་ཡོད། །དམ་པའི་དོན་དུ་ཡོད་མ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ། །དམ་པའི་དོན་དུ་འདོད་ན་ནི། །དམིགས་པ་རང་བཞིན་མེད་པ་ལ། །དེ་ཕྱིར་ཀུན་རྫོབ་བསྟན་པ་ཡིན། །དངོས་པོ་བརྗོད་པའི་རྒྱུས་བྱུང་བ། །གལ་ཏེ་རང་བཞིན་ཡོད་ན་ནི། །བརྗོད་པ་དག་ལས་བྱུང་བ་ཡི། །དངོས་པོ་མེད་ཅེས་བྱ་བ་མེད། །བརྗོད་པ་འདི་ན་དངོས་མེད་དེ། །ཀུན་རྫོབ་ཏུ་ཡང་ཡོད་མ་ཡིན། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ཡོད་མིན་པས། །དམིགས་པ་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡོད་ན། །ངོ་བོ་ཉིད་མེད་མེད་པར་འགྱུར། །ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་བཞི་ཡི་ཕྱིར། །གང་དང་གང་དག་དམིགས་གྱུར་པ། །དེ་ནི་རང་བཞིན་མེད་པར་འགྱུར། །ཐམས་ཅད་དུ་ཡང་མེད་པ་ཡིན། །གང་འདི་སྣ་ཚོགས་སྣང་བ་ནི། །གནས་ངན་ལེན་གྱིས་བསྒོས་པའི་སེམས། །གཟུགས་སུ་སྣང་བ་འཛིན་པ་སྟེ། །ཕྱི་རོལ་དག་ནི་སེམས་འཁྲུལ་བ། །རྟོག་པ་དང་ནི་མི་རྟོག་པས། །རྣམ་རྟོག་རབ་ཏུ་སྤོང་འགྱུར་ཏེ། །མི་རྟོག་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ས། །སྟོང་པ་ཉིད་ནི་ཡང་དག་མཐོང་། །སྒྱུ་མ་གླང་པོ་སྣ་ཚོགས་ལྟར། །ལོ་མ་རྣམས་དང་གསེར་བཞིན་དུ། །མི་ཤེས་པས་ནི་སེམས་བསྒོས་པས། །དེ་བཞིན་མི་ལ་སྣང་བ་མངོན། །འཕགས་པས་ནོར་བ་མི་མཐོང་སྟེ། །ཡང་དག་ཉིད་ཀྱང་སྐབས་དེར་མིན། །གང་ཕྱིར་སྐབས་དེར་ཡང་དག་ན། །ནོར་པ་ཡང་དག་ཉིད་དུ་འགྱུར། །ནོར་བ་ཐམས་ཅད་སྤངས་ན
Chinese
了知。诸根犹如幻术，境亦如梦。能作者、业与所作，一切品类皆非有。诸禅定与无量，无色与等持，以及灭尽定，皆非唯心。入流果与一来果，不还果与阿罗汉，此等唯是心之迷谬。凡愚于有为法，了知无常、刹那、空性。如种子、流水、灯焰之譬喻，了知刹那之义。无作者且刹那性，远离寂静之所作，诸法不生，我已宣说刹那之义。从有与无所生者，胜论者与数论者知晓。所有未记别者，亦由彼等宣说。记别有四种，即一端记别、问记别、分别记别与安立记别，此乃遮破外道论者。世俗谛中一切皆有，胜义谛中则无。若于诸法无自性，于胜义谛中欲求，于所缘无自性，是故乃是世俗谛之宣说。若事物由言说之因所生，若其有自性，则由言说所生之事物，不应说为无。然此言说于此无有事物，于世俗谛中亦非有。颠倒非有，故所缘亦非有。若颠倒有，则无自性将不复存在。颠倒有四种，无论缘何者，彼即变为无自性，于一切处皆无有。此等种种显现，乃为恶习所染之心，执持显现为色，外境乃是心之迷乱。由分别与无分别，将能彻底断除分别念，于无分别之分别处，如实见证空性。如幻象之种种大象，如诸树叶与黄金，由无明所染之心，如是显现于人前。圣者不见错谬，然真实亦非彼时。何以故？若彼时为真实，则错谬亦将变为真实。若舍弃一切错谬
English
Understanding. The faculties are like illusions, and the objects are like dreams. The agent, action, and deed, in all aspects, do not exist. All the meditations, immeasurables, formless realms, samādhis, and cessation of perception, do not exist merely in the mind. The fruit of stream-entry, the fruit of once-returner, the fruit of non-returner, and arhatship itself are mental errors. Fools understand conditioned things as impermanent, momentary, and empty. Like the examples of seeds, flowing water, and flames, understand the meaning of momentariness. Without an agent and momentary, abandoning the activity of solitude, and the non-arising of all dharmas, I have explained the meaning of momentariness. Those born from existence and non-existence are known by the Vaiśeṣikas and Sāṃkhyas. All that is unstated is also explained by them. There are four types of statements: one-sided statements, questions, distinctions, and establishments, which refute the doctrines of the Tirthikas. In conventional truth, everything exists, but in ultimate truth, it does not. If one desires selflessness in dharmas in ultimate truth, then since the object of focus is without self-nature, it is therefore the teaching of conventional truth. If an entity arises from the cause of expression, and if it has self-nature, then there should be no such thing as an entity arising from expression that is said to be non-existent. But this expression has no entity here; it does not exist even in conventional truth. Since perversion does not exist, the object of focus does not exist either. If perversion exists, then non-self-nature would cease to exist. Because there are four types of perversion, whatever is focused upon becomes selfless and non-existent in all respects. These various appearances are minds tainted by negative tendencies, holding onto appearances as forms, and external objects are mental delusions. Through conceptualization and non-conceptualization, discursive thoughts will be completely abandoned, and in the place of non-conceptual conceptualization, emptiness is truly seen. Like various illusory elephants, like leaves and gold, the mind is tainted by ignorance, and thus it appears to people. Noble ones do not see error, but neither is truth present at that time. Why? Because if it were truth at that time, then error would also become truth. Having abandoned all errors