Tibetan
་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་ཞུགས་པས་རྣམ་པ་དུ་དག་གིས་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བར་འཚལ་བར་བགྱི་ལགས། བཀའ་སྩལ་པ། བྱམས་པ་རྣམ་པ་ལྔས་ཏེ། ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ཕྱི་རོལ་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། ནང་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་དང་། གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བས་སོ། །བྱམས་པ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཐེག་པ་ཆེན་པོ་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་བཏང་སྟེ། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱེད་པར་རབ་ཏུ་ལྷུང་ན་དེ་ནི་ཡིད་ལ་བྱེད་པའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལྔ་པོ་དག་དང་། འདུ་འཛི་དང་། མཚན་མ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་དམིགས་པ་རྣམས་ལ་སེམས་རྣམ་པར་འཕྲོ་བར་གཏོང་ན་དེ་ནི་ཕྱི་རོལ་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་རྨུགས་པ་དང་གཉིད་ཀྱིས་བྱིང་བའམ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་རོ་མྱང་བའམ། སྙོམས་པར་འཇུག་པའི་ཉེ་བའི་ཉོན་མོངས་པ་གང་ཡང་རུང་བས་ཉོན་མོངས་པར་གྱུར་ན། དེ་ནི་ནང་དུ་སེམས་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མ་ལ་བརྟེན་ནས་ནང་གི་ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་སྤྱོད་ཡུལ་གྱི་མཚན་མ་ཡིད་ལ་བྱེད་ན་དེ་ནི་མཚན་མའི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། །གལ་ཏེ་ནང་གི་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་བྱུང་བའི་ཚོར་བ་ལ་གནས་ངན་ལེན་གྱི་ལུས་ཀྱིས་ངའོ་སྙམ་དུ་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་ན་དེ་ནི་གནས་ངན་ལེན་གྱི་རྣམ་པར་གཡེང་བ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ས་དང་པོ་ནས་བཟུང་སྟེ། དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སའི་བར་ལ་གང་གིགཉེན་པོ་ལགས། བྱམས་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ས་དང་པོ་ལ་ནི་ངན་སོང་བའི་ཉོན་མོངས་པ་དང་། ལས་དང་སྐྱེ་བའི་ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ནོ། །གཉིས་པ་ལ་ནི་ལྟུང་བ་ཕྲ་མོའི་འཁྲུལ་པ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱིའོ། །གསུམ་པ་ལ་ནི་འདོད་པའི་འདོད་ཆགས་ཀྱིའོ། །བཞི་པ་ལ་ནི་སྙོམས་པར་འཇུག་པ་ལ་སྲེད་པ་དང་། ཆོས་ལ་སྲེད་པའི་འོ། །ལྔ་པ་ལ་ནི་འཁོར་བ་དང་། མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་དག་ལ་གཅིག་ཏུ་མི་ཕྱོགས་པ་ཉིད་དང་། མངོན་དུ་ཕྱོགས་པ་ཉིད་ཀྱིའོ། །དྲུག་པ་ལ་ནི་མཚན་མ་མང་པོ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་འོ། །བདུན་པ་ལ་ནི་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བའི་འོ། །བརྒྱད་པ་ལ་ནི་མཚན་མ་མེད་པ་ལ་རྩོལ་བ་དང་། མཚན་མ་ལ་དབང་དུ་མ་གྱུར་པའི་འོ། །དགུ་པ་ལ་ནི་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་ ཆོས་སྟོན་པ་ལ་དབང་དུ་མ་གྱུར་པའི་འོ། །བཅུ་པ་ལ་ནི་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པ་སོ་སོ་ཡང་དག་པར་རིག་པ་མི་འཐོབ་པའི་འོ། །བྱམས་པ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ས་ལ་ནི་ཉོན་མོངས་པ་དང་ཤེས་བྱའི་སྒྲིབ་པ་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བ་མཆོག་ཏུ་ཆེས་ཤིན་ཏུ་ཕྲ་བའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཏེ། དེ་ལེགས་པར་བཅོམ་པས་ཐམས་ཅད་ལ་ཆགས་པ་མེད་པ་དང་། ཐོགས་པ་མེད་པའི་ཤེས་པ་དང་། མཐོང་བ་ཐོབ་ཅིང་དགོས་པ་ཡོངས་སུ་གྲུབ་པའི་དམིགས་པ་ལ་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཤིན་ཏུ་རྣམ་པར་དག་པ་ལ་གནས་པ་ཡིན་ནོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ལ་ཇི་ལྟར་སྒྲུབ་ན་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་ལགས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། བྱམས་པ་འདི་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཞི་གནས་དང་ལྷག་མཐོང་ཐོབ་ནས་དེ་བཞིན་ཉིད་རྣམ་པ་བདུན་ལས་བརྩམས་ཏེ། ཇི་ལྟར་ཐོས་པ་དང་བསམས་པའི་ཆོས་རྣམས་མཉམ་པར་བཞག་པའི་སེམས་ཀྱིས་བཟུང་བ་དང་། ལེགས་པར་བསམས་པ་དང་། ལེགས་པར་མཉམ་པར་བཞག་པའི་དེ་བཞིན་ཉིད་ནང་དུ་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དེ་ལྟར་དེ་བཞིན་ཉིད་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་ན་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་རེ་ཞིག་སེམས་ལྷག་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇོག་ན་རགས་པ་དག་ལ་ལྟ་སྨོས་ཀྱང་ཅི་དགོས། བྱམས་པ་དེ་ལ་མཚན་མ་ཕྲ་མོ་ནི་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། སེམས་ཀྱི་ལེན་པའི་མཚན་མའམ། མྱོང་བའི་མཚན་མའམ། རྣམ་པར་རིག་པའི་མཚན་མའམ། ཀུན་ནས་ཉོན་མོངས་པ་དང་རྣམ་པར་བྱང་བའི་མཚན་མའམ། ནང་གི་མཚན་མའམ། ཕྱི་རོལ་གྱི་མཚན་མའམ། དེ་གཉི་གའི་མཚན་མའམ། སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་ལ་སྦྱར་བར་བྱའོ་སྙམ་པའི་མཚན་མའམ། ཤེས་པའི་མཚན་མའམ། དེ་བཞིན་ཉིད་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་། ཀུན་འབྱུང་བ་དང་། འགོག་པ་དང་། ལམ་གྱི་མཚན་མའམ། འདུས་བྱས་ཀྱི་མཚན་མའམ། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་མཚན་མའམ། རྟག་པའི་མཚན་མའམ། མི་རྟག་པའི་མཚན་མའམ། སྡུག་བསྔལ་བ་དང་འགྱུར་བ་དང་བཅས་པའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མའམ། དེ་མི་ འགྱུར་བའི་རང་བཞིན་གྱི་མཚན་མའམ། འདུ་བྱས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བའི་མཚན་མའམ། དེ་རང་གི་མཚན་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མའམ། ཐམས་ཅད་ཐམས་ཅད་ཅེས་བྱ་བར་རིག་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཚན་མའམ། གང་ཟག་བདག་མེད་པའི་མཚན་མའམ། ཆོས་བདག་མེད་པའི་མཚན་མ་གང་དག་ཡིན་པ་སྟེ། དེ་དག་ཀུན་ཏུ་འབྱུང་བ་ལ་སེམས་ལྷག་པར་བཏང་སྙོམས་སུ་འཇུག་གོ །དེ་ལྟར་ཞུགས་ཤིང་དེ་ལ
Chinese
寂止和胜观的行者，以多少种方式会令心散乱呢？ 佛开示说： 慈氏，以五种方式。即：作意散乱，外境散乱，内境散乱，相散乱，恶趣散乱。 慈氏，如果菩萨舍弃大乘相应的作意，而沉溺于声闻和独觉相应的作意，这就是作意散乱。 如果心向外散于外境的五种妙欲，以及喧嚣、相、分别、烦恼、近烦恼和外境的所缘，这就是外境散乱。 如果被昏沉和睡眠所淹没，或者品尝等持的滋味，或者被任何等持的近烦恼所染污，这就是内境散乱。 如果依靠外境的相，而作意内在等持行境的相，这就是相散乱。 如果依靠内在的作意，对于所生起的感受，以恶趣之身而生起我之慢心，这就是恶趣散乱。 世尊，寂止和胜观从菩萨初地开始，到如来地之间，是哪些的对治品呢？ 慈氏，寂止和胜观，对于初地来说，是对治恶趣的烦恼和业与生的遍计烦恼。 对于二地来说，是对治微细堕罪的错误普遍生起。 对于三地来说，是对治欲界的贪欲。 对于四地来说，是对治对等持的贪爱和对法的贪爱。 对于五地来说，是对治对于轮回和涅槃的不偏向一方以及显现偏向一方。 对于六地来说，是对治众多相普遍生起。 对于七地来说，是对治微细相普遍生起。 对于八地来说，是对治于无相的勤作和于相不得自在。 对于九
English
How many ways does the mind of one engaged in Śamatha and Vipaśyanā become distracted? The Buddha said: Maitreya, by five ways. Namely: distraction of attention, distraction of mind to external objects, distraction of mind to internal objects, distraction of signs, and distraction of bad states. Maitreya, if a Bodhisattva abandons the attention associated with the Great Vehicle and falls into the attention associated with Śrāvakas and Pratyekabuddhas, that is distraction of attention. If the mind is scattered outwards to the five desirable qualities of external objects, as well as to noise, signs, discriminations, afflictions, near afflictions, and external objects of focus, that is distraction of mind to external objects. If one is overwhelmed by dullness and sleep, or tastes the flavor of samādhi, or is afflicted by any near affliction of samādhi, that is distraction of mind to internal objects. If, relying on external signs, one attends to the signs of the internal realm of samādhi, that is distraction of signs. If, relying on internal attention, one conceives a sense of "I" with the body of a bad state towards the feeling that arises, that is distraction of bad states. Bhagavan, what are the antidotes to Śamatha and Vipaśyanā from the first Bodhisattva ground up to the Tathāgata ground? Maitreya, Śamatha and Vipaśyanā, for the first ground, are the antidotes to the afflictions of bad destinies and the afflictions of karma and birth. For the second ground, they are the antidotes to the pervasive arising of subtle transgressions. For the third ground, they are the antidotes to desire for desire. For the fourth ground, they are the antidotes to craving for samādhi and craving for dharma. For the fifth ground, they are the antidotes to not being biased towards either saṃsāra or nirvāṇa, and to the manifestation of being biased towards one. For the sixth ground, they are the antidotes to the pervasive arising of many signs. For the seventh ground, they are the antidotes to the pervasive arising of subtle signs. For the eighth ground, they are the antidotes to effort in the absence of signs and to not having mastery over signs. For the ninth
Chinese
第十者对于一切方面，没有成为说法之自在者啊。第十者对于法身圆满，各自亦不得正知啊。慈氏，寂止和胜观在如来地，是烦恼障和所知障极微细、最极微细之对治。以此善调伏，获得于一切无染着和无碍之智慧，以及见，并且对于所求圆满成就之所缘，安住于极清净之法身。世尊，菩萨如何修持寂止和胜观，才能现证无上正等菩提而成佛呢？世尊开示说：慈氏，于此菩萨获得寂止和胜观后，从七种如是性开始，如所听闻和思惟之法，以等持之心摄持，善思惟和善等持之如是性于内心作意。如是作意如是性时，对于一切生起之微细相，暂时将心置于极度舍中，何况粗大者更不用说了。慈氏，彼之微细相是这些，即心的取相，或受相，或识相，或遍染污和遍清净之相，或内相，或外相，或二者之相，或思惟应为一切有情之利益而行之相，或知相，或如是性，或苦，或集，或灭，或道之相，或有为之相，或无为之相，或常之相，或无常之相，或具苦和变异之自性之相，或彼不变异之自性之相，或有为之相异之相，或彼自性之相，知一切一切后，或一切之相，或补特伽罗无我之相，或诸法无我之相为何者，对于彼等生起时，将心置于极度舍中。如是进入彼中，彼
English
The tenth, in all aspects, does not become the master of teaching the Dharma. The tenth, regarding the complete Dharmakaya, also does not attain perfect knowledge individually. Maitreya, calm abiding and insight, in the realm of the Tathagatas, are the antidotes to the obscurations of afflictions and the obscurations of knowledge, which are extremely subtle and supremely subtle. Having well subdued these, one obtains wisdom that is without attachment to all and without obstruction, as well as vision, and dwells in the extremely pure Dharmakaya with the object of focus that completely accomplishes what is needed. World-Honored One, how should a Bodhisattva cultivate calm abiding and insight in order to manifestly awaken to unsurpassed, perfect, and complete enlightenment and become a Buddha? The World-Honored One said: Maitreya, here, after a Bodhisattva has obtained calm abiding and insight, beginning with the seven kinds of suchness, the Dharmas that are heard and contemplated are grasped by a mind in equipoise, and the suchness that is well contemplated and well held in equipoise is mentally engaged within. When suchness is mentally engaged in this way, for all the subtle signs that arise, one should temporarily place the mind in extreme equanimity; what need is there to mention the gross ones? Maitreya, these are the subtle signs: the sign of the mind's grasping, or the sign of experiencing, or the sign of discriminating, or the sign of complete defilement and complete purification, or the internal sign, or the external sign, or the sign of both, or the sign of thinking that one should act for the benefit of all sentient beings, or the sign of knowing, or suchness, or suffering, or origin, or cessation, or the sign of the path, or the sign of the conditioned, or the sign of the unconditioned, or the sign of permanence, or the sign of impermanence, or the sign of the nature of suffering and change, or the sign of the nature of that which does not change, or the sign of the difference in the characteristics of the conditioned, or the sign of its own characteristic, knowing all as all, or the sign of all, or the sign of the absence of a self of a person, or whatever is the sign of the absence of a self of phenomena; when these arise, one places the mind in extreme equanimity. Having entered into it in this way, it