Tibetan
ར་ཞེན་པ་དེ་བདག་ཉིད་ཆུད་གཟོན་ཏེ། བདག་མེད་པའི་ཆོས་དག་ལ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་ཏོ། །དེ་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་ནས་སྡུག་བསྔལ་ཞེས་རྟོག་པར་བྱེད། གཙང་བ་དང་རྟག་གོ་ཞེས་རྟོག་པར་བྱེད་དོ། །གང་མེད་པའི་ཆོས་ལ་དེ་བདག་མེད་པ་དང་། མི་རྟག་པ་དང་མི་བདེ་བ་དང་མི་གཙང་བར་དེ་བཟོད་པ་འདི་དག་ཐོབ་ནས་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པར་ནམས་ཀྱང་བདག་ཏུ་མངོན་པར་མ་ཞེན་ཏོ། །དེས་སེམས་ཅན་གྲངས་མེད་པ་དག་བདག་ཏུ་མངོན་པར་ཞེན་པ་ལས་བསྐྱོད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་བཙུད་དོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་དེ་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དྲང་སྲོང་ཤིན་ཏུ་ཁྲིད་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གྱུར་པ་དེ་གཞན་ཡིན་པར་སེམས་ན་དེ་ལྟར་མི་བལྟ་སྟེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། ང་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་དྲང་སྲོང་ཤིན་ཏུ་ཁྲིད་བྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གྱུར་ཏོ། །ངས་སེམས་ཅན་དེ་དག་བདག་ཏུ་འདུ་ཤེས་པ་ལས་བསྐྱོད་ནས་སྟོང་པ་ཉིད་ལ་རབ་ཏུ་བཙུད་དོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་ཇི་ཙམ་དུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་འདི་ལྟ་སྟེ། ཆོས་ཐམས་ ཅད་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་དེ་དག་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ན། སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་ཐོས་པ་དང་མི་ལྡན་པ་དག་བདག་ཏུ་རྟོག་པར་བྱེད། རྟག་པ་དང་གཙང་བར་རྟོག་པར་བྱེད་དེ། བདག་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་དང་། སྦྲེལ་བ་ལ་ལྟོས། འདི་ལྟ་སྟེ་དཔེར་ན། དར་གྱི་སྲིན་བུ་ནི་བདག་ཉིད་ཀྱིས་བདག་དཀྲིས་ཏེ་མེས་སྲེག་ཅིང་འབར་བ་ན་རང་གི་སྲིན་བལ་ཡང་དག་པར་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱིས་སྲེག་གོ། །དེ་བཞིན་དུ་བྱིས་པ་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་རང་ལས་ཡང་དག་པར་བྱུང་བའི་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ཚོགས་དེས་སྲེག་གོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་དེ་ལྟ་བས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ལས་མངོན་པར་འདུ་བྱེད་པ་ནི་འཆིང་བར་བལྟའོ། །མེ་དེ་ལ་མངོན་པར་ཞེན་ཅིང་ཀུན་ཏུ་འདོད་ཆགས་པ་དེས་སེམས་ཅན་དག་སྲེག་སྟེ། དེ་དག་སྲེག་པ་ན་སེམས་ཅན་དག་མ་རིག་པའི་སྒྲིབ་པས་སྲེག་པ་ལ་ཡང་དག་པར་སྦྱར་བའི་སྔོན་གྱི་མཐའ་མི་ཤེས་སོ། །མངོན་པར་ཞེན་པ་དང་། ཀུན་ཏུ་ཆགས་པ་ལ་མཁས་པའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་ཕྱིར་མི་ལྡོག་ཅིང་མྱུར་དུ་ཆོས་ཉིད་ཐོབ་པར་འགྱུར་རོ། །མཽད་གལ་གྱི་བུ་ངས་གནས་ཤེས་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་ཤེས་པར་བྱ་བའི་དོན་དུ་སྔོན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྤྱད་པ་སྤྱོད་པ་ན་བདག་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་སངས་རྒྱས་ནས་གནས་ཤེས་པ་ཀུན་འབྱུང་བ་ཤེས་པ་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་ཇི་ལྟར་ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བསྟན་པར་བྱ་སྙམ་ནས།
Chinese
若执著彼，则自陷没，于无我之法，显现执著为我。彼显现执著为我，则思惟为痛苦。思惟为清净与常恒。于何者为无有之法，彼无我，无常，无乐，不净，彼等获得此忍耐后，于无数劫中，亦未曾显现执著为我。彼使无数有情从显现执著为我中解脱，而安置于空性之中。目犍连之子，汝作何思惟？彼时彼刻，名为极度引导之仙人，汝思惟为是他人耶？不应如是观视。何以故？我于彼时彼刻，即是名为极度引导之仙人。我使彼等有情从执著我之念中解脱，而安置于空性之中。目犍连之子，如来如是，于一切法平等性中，彼等现证圆满菩提成佛时，异生凡夫不具足听闻者，则思惟为我。思惟为常恒与清净。观视自身与痛苦之聚合相连。譬如，蚕以自身缠绕自身，以火焚烧燃烧时，乃以自身所生之丝焚烧之。如是，孩童异生凡夫，亦以自身所生之痛苦之聚合焚烧之。目犍连之子，是故菩萨造作事业，视为束缚。彼于火显现执著且普遍贪著，则焚烧有情。彼等被焚烧时，有情为无明之障所焚烧，与真实结合，而不知先前之边际。菩萨精通显现执著与普遍贪著，则不退转且迅速获得法性。目犍连之子，我为知晓处所，知晓生起之因，往昔行菩萨行时，我现证无上圆满菩提成佛后，欲知晓处所，知晓生起之因，当如何为有情如实宣说。
English
If one clings to that, one is submerged in oneself, and one manifestly clings to the selfless dharmas as self. Because of manifestly clinging to that as self, one thinks of it as suffering. One thinks of it as pure and permanent. In whatever dharma there is nothing, that is selfless, impermanent, unpleasant, and impure, having obtained these tolerances, for countless eons, one has never manifestly clung to self. He liberated countless sentient beings from manifestly clinging to self and firmly established them in emptiness. Maudgalyāyana's son, what do you think? Do you think that the ascetic who was called 'extremely leading' at that time was someone else? You should not look at it that way. Why is that? At that time, I was the ascetic called 'extremely leading'. I liberated those sentient beings from the perception of self and firmly established them in emptiness. Maudgalyāyana's son, to the extent that the Tathāgata, in this way, when they awaken to complete perfect enlightenment in the equality of all dharmas, ordinary beings who are not endowed with hearing think of self. They think of it as permanent and pure. Look at how one's own self is connected with the accumulation of suffering. For example, just as a silkworm wraps itself around itself and burns and blazes with fire, it is burned by the very silk that has arisen from itself. Similarly, the childish ordinary person is burned by the accumulation of suffering that has arisen from himself. Maudgalyāyana's son, therefore, a bodhisattva regards the performance of actions as bondage. He who manifestly clings to and is completely attached to that fire burns sentient beings. When they are burned, sentient beings are burned by the obscuration of ignorance, and being truly connected, they do not know the previous limit. A bodhisattva who is skilled in manifest clinging and complete attachment does not turn back and quickly attains the nature of dharma. Maudgalyāyana's son, in order to know the place and to know the arising, when I practiced the conduct of a bodhisattva in the past, after I awakened to unsurpassed complete perfect enlightenment, I thought, 'How should I truly and thoroughly explain to sentient beings the knowledge of the place and the knowledge of the arising?'