Tibetan
་བདག་གི་སྙིང་ལ་མྱ་ངན་དུ་འགྱུར་གྱིས། བདག་གིས་རྒྱན་འདི་དག་རྫིང་དུ་དོར་རོ་སྙམ་མོ། །དེ་ནས་སྐྱེ་དགུའི་བདག་མོ་ཆེན་མོ་གཽ་ཏ་མཱིས་རྒྱན་དེ་དག་རྫིང་དུ་བོར་ཏེ། དེང་སང་དུ་ཡང་རྒྱན་གྱི་རྫིང་ཞེས་མིང་དུ་ཆགས་སོ། །དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་བྱ་སྟེ། གང་ཚེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མཁས་པ་དཔའ་བོ་བྱུང་། །དེ་ཚེ་སེར་སྐྱའི་གྲོང་ཁྱེར་བ་དག་མཐའ་དག་སད། །ཀུན་གྱི་སྙིང་ལ་གཞོན་ནུ་མལ་ན་ཉལ་སྙམ་ སེམས། །མགུ་ཞིང་རབ་ཏུ་དགའ་ནས་ཕན་ཚུན་ཚིག་ཀྱང་སྨྲ། །ས་འཚོ་མ་དང་དེ་བཞིན་བཙུན་མོའི་འཁོར་རྣམས་སད། །མལ་དུ་ལྟས་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་མཐོང་ནས། །ཀྱི་ཧུད་བདག་བསླུས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གར་བཞུད་ཅེས། །རྒྱལ་པོའི་ཁྱིམ་དུ་ངུད་མོའི་སྒྲ་ཡང་བྱུང་བར་གྱུར། །རྒྱལ་པོས་སྒྲ་དེ་ཐོས་ནས་ས་ལ་སྒྱེལ་གྱུར་ཏེ། །ཨེ་མ་ང་ཡི་བུ་གཅིག་པ་ཞེས་ངུད་མོ་ཕྱུང་། །དེ་ནས་དེ་ལ་བུམ་པའི་ཆུ་བླུགས་ཁྲུས་བྱས་ནས། །ཤཱཀྱ་མང་པོ་དག་གིས་དེ་ནི་དབུགས་ཀྱང་ཕྱུང་། །ས་འཚོ་མ་ཡང་མལ་ནས་ས་ལ་ལྷུང་བར་གྱུར། །སྐྲ་རྣམས་འབལ་ཞིང་རྒྱན་རྣམས་དག་ཀྱང་བཀྲོལ་བར་གྱུར། །སྡུག་པ་ཀུན་དང་བྲལ་བ་རིང་པོར་མི་ཐོགས་ཤེས། །འདྲེན་པས་བདག་ལ་སྔོན་གསུངས་ཀྱེ་མ་ལེགས་པར་གསུངས། །གཟུགས་ནི་གཟུགས་བཟང་ཤིན་ཏུ་དྲི་མེད་ཡན་ལག་སྤྲས། །གསལ་ཞིང་རྣམ་དག་འགྲོ་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིད་འོང་སྡུག །དཔལ་ཡོན་ལྡན་པ་བསྔགས་པ་ལྷ་མིས་མཆོད་པའི་འོས། །བདག་ནི་མལ་དུ་བོར་ཏེ་ཁྱོད་ནི་གང་དུ་བཞུད། །ཡོན་ཏན་མངའ་བའི་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་མ་མཐོང་བར། །སྐོམ་ཡང་མི་འཚལ་རྒྱགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱགས་མི་བགྱི། །ས་ལ་ཉལ་ཞིང་རལ་པ་རྣམས་ཀྱང་ཐོགས་པར་བགྱི། །ཁྲུས་བགྱི་སྤངས་ཏེ་བརྟུལ་ཞུགས་དཀའ་ཐུབ་སྤྱད་པར་བགྱི། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་ཀུན་ལོ་མ་མེ་ཏོག་འབྲས་མ་མཆིས། །རྣམ་དག་སེ་མོ་དོ་ཡང་མུན་རྡུལ་ཕྱག་དར་འདྲ། །མི་མཆོག་དམ་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་སྤངས་པར་གང་གྱུར་པའི། །གྲོང་ཁྱེར་ཁྱིམ་རྣམས་མཛེས་པ་མ་ལགས་འབྲོག་དང་མཚུངས། །ཀྱི་ཧུད་གླུ་དབྱངས་རབ་ཏུ་སྙན་པའི་སྒྲ་སྐད་ཅན། །ཀྱི་ཧུད་ལྷུག་ལྷུག་པ་ཡི་རྒྱན་ཐོགས་བཙུན་མོའི་འཁོར། །ཀྱི་ཧུད་གསེར་གྱི་དྲ་བས་ཁྱབ་པའི་བར་སྣང་ཡང་། །ཡོན་ཏན་ལྡན་དང་བྲལ་བས་ཕྱིན་ཆད་མི་བལྟའོ། །སྲུ་མོ་དེ་ཡང་ཤིན་ཏུ་སྡུག་བསྔལ་ཐོབ་གྱུར་ཅིང་། །ཤཱཀྱའི་བུ་མོ་མ་ངུ་ཤིག་ཅེས་དབུགས་ཀྱང་འབྱིན། །ང་ནི་འཇིག་རྟེན་དག་ན་རྒ་ཤི་མཐར་བྱེད་ཅེས། །མི་མཆོག་དམ་པ་དེས་ནི་སྔོན་ཡང་སྨྲས
Chinese
我的心将变成悲伤，我想我应该把这些珠宝扔进池塘里。然后，众生之母大女神乔达弥将那些珠宝扔进了池塘里，如今也被称为珠宝池塘。对此有这样的说法：当博学勇敢的菩萨出现时，释迦城的人们全都醒了。所有人的心中都想，年轻人正在床上睡觉，感到满足和非常高兴，互相交谈。萨霍玛以及妃嫔们都醒了。当他们在床上看时，没有看到菩萨，惊呼“哎呀，我被骗了，菩萨去哪里了？”国王的宫殿里也响起了哭声。国王听到那个声音，倒在了地上，哭喊着“哎呀，我唯一的儿子。”然后，人们向他泼洒瓶中的水，为他沐浴，许多释迦族人也为他舒缓气息。萨霍玛也从床上掉到了地上，头发散乱，珠宝也被解开。导师以前告诉我，与所有痛苦分离的日子不会太远，哎呀，说得真好。容貌是美好的容貌，非常纯洁，装饰着肢体，明亮而纯净，是众生喜爱的美丽。拥有荣耀，值得赞扬，值得天神和人类供养。你把我留在床上，你去了哪里？没有看到拥有功德的菩萨，即使口渴也不想喝水，即使饱了也不想吃东西。躺在地上，头发也蓬乱，放弃沐浴，修行苦行。所有的花园都没有树叶、花朵和果实。纯净的塞莫多也像黑暗的尘土抹布。自从你，至高无上的人，抛弃了之后，城市和房屋都不再美丽，就像荒野一样。哎呀，有着非常悦耳歌声的声音，哎呀，佩戴着松散珠宝的妃嫔们，哎呀，即使是被金网覆盖的天空，因为失去了功德，以后也不再想看了。那位姑姑也遭受了极大的痛苦，她也舒缓气息，说“释迦族的女儿，不要哭泣。”那位至高无上的人以前也说过：“我将在世间终结衰老和死亡。”
English
My heart will turn to sorrow, I think I should throw these jewels into the pond. Then, the great mother of beings, Goddess Gautami, threw those jewels into the pond, which is now also called the Jewel Pond. To this it is said: When the learned and brave Bodhisattva appeared, all the people of Shakya city awoke. In everyone's heart, they thought the young man was sleeping in bed, feeling content and very happy, talking to each other. Sa-ho-ma and the concubines also awoke. When they looked in the bed, they did not see the Bodhisattva, exclaiming, "Alas, I have been deceived, where has the Bodhisattva gone?" The sound of weeping also arose in the king's palace. The king heard that sound and fell to the ground, crying out, "Alas, my only son." Then, people poured water from a vase on him, bathed him, and many Shakyas also relieved his breath. Sa-ho-ma also fell from the bed to the ground, her hair disheveled, and her jewels were also untied. The teacher had told me before that the day of separation from all suffering would not be far off, alas, he spoke well. The form is a beautiful form, very pure, adorned with limbs, bright and pure, a beauty pleasing to beings. Possessing glory, worthy of praise, worthy of worship by gods and humans. You left me in bed, where have you gone? Not seeing the Bodhisattva who possesses merit, even if thirsty, I do not want to drink, even if full, I do not want to eat. Lying on the ground, my hair is also disheveled, abandoning bathing, I will practice asceticism. All the gardens have no leaves, flowers, or fruits. The pure Se-mo-do is also like a dark dust rag. Since you, the supreme person, have abandoned it, the city and houses are no longer beautiful, like a wilderness. Alas, the sound of very melodious singing, alas, the concubines wearing loose jewels, alas, even the sky covered with a golden net, because it is devoid of merit, I will no longer want to look at it. That aunt also suffered great pain, and she also relieved her breath, saying, "Daughter of the Shakyas, do not weep." That supreme person had also said before, "I will end aging and death in the world."
Tibetan
་པ་ཡིན། །དྲང་སྲོང་ཆེན་པོ་དགེ་བ་སྟོང་དག་སྤྱད་པ་དེ། །ནམ་ཕྱེད་ནས་ནི་དཔག་ཚད་དྲུག་ཏུ་སོང་གྱུར་ནས། །འདུན་པ་དེ་ལ་རྟ་མཆོག་དང་ ནི་རྒྱན་རྣམས་གཏད། །འདུན་པ་འདི་དག་ཁྱེར་ལ་སེར་སྐྱའི་གྲོང་སོང་ཤིག །ཡབ་དང་ཡུམ་དག་ལ་ཡང་ང་ཡི་ཚིག་གིས་ནི། །གཞོན་ནུ་སོང་གིས་སླར་ཞིང་ཐུགས་ངན་མ་མཛད་ཅིག །བྱང་ཆུབ་སངས་རྒྱས་ནས་ནི་སླར་འདིར་མཆི་བར་བགྱི། །ཆོས་རྣམས་གསན་ནས་ཐུགས་ཀྱང་ཞི་བར་འགྱུར་ཞེས་སྨྲོས། །འདུན་པ་ངུ་བཞིན་འདྲེན་པ་ལ་ནི་སླར་སྨྲས་པ། །འདུན་པ་ལེགས་ལྡན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གར་ཁྲིད་ཅེས། །མི་མཆོག་གཉེན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་བདག་ལ་རྡེག་འགྱུར་གྱིས། །བདག་ལ་ནུས་པ་མ་མཆིས་སྟོབས་དང་མཐུ་མ་མཆིས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་སླར་སྨྲས་འདུན་པ་མ་འཇིགས་ཤིག །ང་ཡི་གཉེན་གྱི་ཚོགས་རྣམས་དགའ་བར་གྱུར་ནས་ནི། །ཁྱོད་ལ་སྟོན་པའི་འདུ་ཤེས་རྟག་ཏུ་བསྒོམ་གྱུར་ཏེ། །ང་ལ་བྱམས་པ་བཞིན་དུ་ཁྱོད་ལའང་བྱམས་པར་འགྱུར། །འདུན་པ་རྟ་མཆོག་དང་ནི་རྒྱན་རྣམས་ཁྱེར་ནས་སུ། །མི་མཆོག་དམ་པ་དེ་ཡི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་ཕྱིན། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་གྱི་སྲུངས་མ་དགའ་བའི་ཤུགས་སྐྱེས་ནས། །ཀུན་ཏུ་དགའ་བའི་སྒྲ་ནི་ཤཱཀྱ་རྣམས་ལ་སྨྲས། །གཞོན་ནུ་འདི་ཡི་རྟ་མཆོག་དང་ནི་འདུན་པ་ཡང་། །སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་ཕྱིན་གྱིས་ཐུགས་ངན་མ་མཛད་ཅིག །རྒྱལ་པོས་དེ་སྐད་ཐོས་ནས་ཤཱཀྱས་བསྐོར་ནས་ནི། །རབ་ཏུ་དགའ་བའི་ཤུགས་སྐྱེས་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་ཕྱིན། །ས་འཚོས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་བློ་གྲོས་བརྟན་རིག་ནས། །ཚིག་དེ་ལ་ནི་ཡིད་མ་ཆེས་ཏེ་དགར་མ་གྱུར། །གཞོན་ནུ་བྱང་ཆུབ་མ་ཐོབ་བར་དུ་ཕྱིར་འདིར་ཡང་། །བྱོན་ཅིང་ལྡོག་པར་འགྱུར་བ་དེ་ནི་གནས་མ་ཡིན། །རྒྱལ་པོས་རྟ་མཆོག་དང་ནི་འདུན་པ་དེ་མཐོང་ནས། །ངུད་མོ་བཏབ་སྟེ་ས་ཡི་སྟེང་དུ་འགྱེལ་བར་གྱུར། །ཀྱི་ཧུད་ངའི་བུ་གླུ་དང་རོལ་མོ་སྒྲ་དབྱངས་མཁས། །རྒྱལ་སྲིད་ཐམས་ཅད་བོར་ཏེ་ཁྱོད་ནི་གང་དུ་སོང་། །འདུན་པ་ཁྱོད་ཀྱིས་ང་ལ་འདིར་ནི་ལེགས་པར་སྨྲོས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་གར་སོང་སྦྱོར་བ་ཅི་འདྲ་ཞིག །སྒོ་ནི་སུ་ཡིས་ཕྱེ་ཞིང་གང་གིས་ཁྲིད་པར་གྱུར། །ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱིས་དེ་ལ་མཆོད་པ་ཇི་ལྟར་བྱས། །འདུན་པས་སྨྲས་པ་རྒྱལ་པོའི་དབང་པོ་བདག་ལ་གསོན། །དགུང་ཕྱེད་གྲོང་ཁྱེར་བྱིས་པ་རྒན་པོ་གཉིད་ལོག་ནས། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ འཇམ་དབྱངས་བདག་ལ་འདི་སྐད་དུ། །འདུན་པ་རྟ་རྒྱལ་ང་ལ་མྱུར་དུ་བྱིན་ཞེས་གསུང་། །བདག་གིས་སྐྱེས་པའི་ཚོ
Chinese
是。大仙修行千善业，半夜已行六由旬，将骏马和装饰交付于（车夫）阿遁巴。带着这些（东西）去迦毗罗卫城吧！也用我的话语对您的父母说：‘王子已经走了，请不要再难过。成佛之后，我会再回来的。听闻佛法后，心也会平静。’”阿遁巴哭着再次对调御说：“阿遁巴，您要把善妙的菩萨带到哪里去？”人中之王亲属们会打我的，我没有能力，没有力量和威力。”菩萨再次说：“阿遁巴，不要害怕！我的亲属们会很高兴的，他们会一直把你视为导师，像爱我一样爱你。”阿遁巴带着骏马和装饰，去了那位人中之王的园林。园林的守护者生起了欢喜，向释迦族人说了普天同庆之声：“这位王子的骏马和阿遁巴也到了园林，请不要难过。”国王听到后，被释迦族人围绕着，生起极大的欢喜，去了园林。见到离家出走的菩萨，知道他心意已决，不相信那些话，也没有高兴。王子在没有获得菩提之前，再次回到这里，来来回回是不可能的。国王见到骏马和阿遁巴，哭泣着倒在地上。“唉！我的儿子精通歌舞音乐，舍弃一切王位，你去了哪里？阿遁巴，你在这里好好地告诉我，菩萨去了哪里？是什么样的安排？谁打开了门？谁带走了他？天神们是如何供养他的？”阿遁巴说：“国王，请听我说。半夜时分，城市里的孩子老人都睡着了，菩萨（འཇམ་དབྱངས，文殊，mañjuśrī，妙吉祥）对我说：‘阿遁巴，快把我的骏马给我。’我把出生之
English
is. The great hermit practiced a thousand virtuous deeds, and at midnight he had traveled six yojanas. He entrusted the excellent horse and ornaments to (the charioteer) Adunba. "Take these (things) and go to Kapilavastu! Also, with my words, tell your father and mother: 'The prince has left, please do not be sad anymore. After attaining Buddhahood, I will return here again. After hearing the Dharma, your hearts will also be at peace.'" Adunba, weeping, said again to the tamer: "Adunba, where are you taking the excellent Bodhisattva?" The king of men, the relatives, will beat me, I have no ability, no strength, and no power." The Bodhisattva said again: "Adunba, do not be afraid! My relatives will be very happy, they will always regard you as a teacher, and they will love you as they love me." Adunba, carrying the excellent horse and ornaments, went to the garden of that king of men. The guardian of the garden felt joy and spoke the sound of universal joy to the Shakya people: "The prince's excellent horse and Adunba have also arrived at the garden, please do not be sad." When the king heard this, surrounded by the Shakya people, he felt great joy and went to the garden. Seeing the Bodhisattva who had left home, knowing that his mind was made up, he did not believe those words and was not happy. It is impossible for the prince to return here again and again before attaining enlightenment. When the king saw the excellent horse and Adunba, he wept and fell to the ground. "Alas! My son, skilled in song, dance, and music, abandoning all kingship, where have you gone? Adunba, tell me well here, where has the Bodhisattva gone? What kind of arrangement was it? Who opened the door? Who took him away? How did the gods make offerings to him?" Adunba said: "King, please listen to me. At midnight, the children and old people in the city were asleep, and the Bodhisattva (འཇམ་དབྱངས，文殊，mañjuśrī，妙吉祥) said to me: 'Adunba, quickly give me my excellent horse.' I gave the birth of