Tibetan
པ་སེམས་ཀྱིས་ཤེས་ནས་དེ་ཉིད་ཀྱི་མཚན་མོ་འདས་པ་དང་སྔ་དྲོའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་ཤམ་ཐབས་དང་ཆོས་གོས་བགོས་ཏེ་ལྷུང་བཟེད་ཐོགས་ནས་མཉན་ཡོད་གྱི་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོར་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞུགས་སོ། །དེ་མཉན་ཡོད་ཀྱི་ཁྱེར་ཆེན་པོར་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་རྒྱུ་བ་ན་སྲིང་མོ་དེའི་ཁྱིམ་ག་ལ་བ་དེར་ཞུགས་ནས་ནང་གི་སའི་ཁམས་གང་ཡིན་པ་དང་། ཕྱི་རོལ་གྱི་སའི་ཁམས་གང་ཡིན་པའི་སའི་ཁམས་དེ་དག་ནི་གཅིག་པ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཀྱི་སྒོ་འདིས་སེམས་དང་མཉམ་བའི་སེམས་ཀྱིས་ལག་གཡས་པས་སྲིང་མོ་དེ་བཟུང་སྟེ་ཁྲི་གཅིག་ལ་འཁོད་དོ། །འཁོད་མ་ཐག་ཏུ་ངས་དེའི་ཚེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་འདི་ཡང་སྨྲས་སོ། ། སངས་རྒྱས་འདོད་པ་བསྔགས་མི་མཛད། །དེ་ནི་བྱིས་པའི་སྤྱོད་ཡུལ་མིན། །འདོད་ལ་སྲེད་པ་སྤངས་བྱས་ན། །མི་མཆོག་སངས་རྒྱས་རྣམས་སུ་འགྱུར། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ན་སྲིང་མོ་དེས་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དེ་ཐོས་ནས་དགའ་དང་མཆོག་ཏུ་དགའ་བ་སྐྱེས་ཏེ། ཁྲི་དེ་ལས་བབས་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོགས་ཅན་རབ་མཆོག་རྒྱལ་པོའི་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་ཏེ། དེའི་ཚེ་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་དའི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །འདོད་གང་སངས་རྒྱས་སྨད་པ་དག །སླན་ཆད་དོན་དུ་གཉེར་མི་བགྱིད། །འདོད་ལ་སྲེད་པ་སྤང་བགྱིས་ནས། །མི་མཆོག་སངས་རྒྱས་གྲུབ་གྱུར་ཅིག །བདག་གི་སེམས་ཀྱིས་པང༈༈༈་བསམས་པའི། །ནོངས་པ་དེ་ནི་ཁྱོད་ལ་འཆགས། །སྲོག་ཆགས་ཀུན་ལ་སྨན་སླད་དུ། །བདག་ནི་བྱང་ཆུབ་འདུན་པ་སྐྱེད། །ཀུན་དགའ་བོ་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོགས་ཅན་རབ་མཆོག་རྒྱལ་པོས་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དེས་སྲིང་མོ་དེ་བླ་ན་མེད་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་ཡང་དག་པར་བསྟན། ཡང་དག་པར་གཟེངས་བསྟོད། །ཡང་དག་པར་འཛིན་དུ་བཅུག །ཡང་དག་པར་རབ་ཏུ་བཞག་ནས་སྟན་ལས་ལངས་ཏེ་སོང་ངོ། ཀུན་དགའ་བོ་དེའི་ལྷག་པའི་བསམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ་ལྟོས། །ཀུན་དགའ་བོ་ང་ནི་སྲིང་མོ་དེ་འདི་ནས་ཤི་འཕོས་ནས་བུ་མེད་ཀྱི་ལུས་བསྒྱུར་ཏེ་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པ་འབུམ་ཕྲག་དགུ་བཅུ་རྩ་དགུ་འདས་པའི་འོག་ཏུ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་དགྲ་བཅོམ་པ་ཡང་དག་པར་རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་ཀུན་ནས་ལྡང་བ་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ་བར་འགྱུར་ཏེ། འཇིག་རྟེན་དུ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་དེས་བྱང་ཆུབ་ཐོབ་པའི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཞིང་དེ་ན་སེམས་ཅན་མི་དགེ་བའི་ཀུན་ནས་ལྡང་བའི་སེམས་དང་ལྡན་པ་དགའ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་འགྱུར་བར་ལུང་སྟོན་ཏོ། །ཀུན་དགའ་བོ་རྣམ་གྲངས་དེས་ཀྱང་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ནི་འཁོར་གང་བཟུང་ན་ལོག་པར་ལྟུང་བའི་ཆོས་སུ་འགྱུར་བ་དེ་འཛིན་པར་མི་བྱེད་པར་རིག་པར་བྱའོ། །དེ་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོགས་ཅན་རབ་མཆོག་རྒྱལ་པོ་པར་སྣང་དེ་ལས་བབས་ཏེ། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱི་ཞབས་ལ་མགོ་བོས་ཕྱག་འཚལ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་གསོལ་ཏོ། །བཙུན་པ་བཅོམ་ ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་ཐབས་ལ་མཁས་པ་དང་སྙིང་རྗེས་ཆེན་པོ་ལ་གནས་པར་བགྱི་ལགས་ཏེ། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་འདིས་བདག་ནི་འདི་སྙམ་དུ་གལ་ཏེ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་ནི་སེམས་ཅན་གཅིག་གི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡང་དག་པར་བསྐྱེད་པའི་སླད་དུ་འདི་ལྟ་བུའི་ནོངས་པ་འབྱུང་བར་འགྱུར་ཞིང་ནོངས་པ་ཇི་ལྟ་བུ་བྱུང་བས་བསྐལ་པ་འབུམ་གྱི་བར་དུ་སེམས་ཅན་དམྱལ་བ་ཆེན་པོར་སྲེག་པར་འགྱུར་ཡང་། བཙུན་པ་བཅོམ་ལྡན་འདས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་པས་ནི་ནོངས་པ་འབྱུང་བ་དེ་དང་། སེམས་ཅན་དམྱལ་བའི་སྡུག་བསྔལ་དེ་ལ་སྤྲོ་བར་བགྱི་ལགས་ཀྱི། སེམས་ཅན་གཅིག་པོ་དེའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཡོངས་སུ་གཏང་བ་ལ་ནི་མ་ལགས་སོ། ། སྙམ་དུ་སེམས་ལགས་སོ། །དེ་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཚོགས་ཅན་རབ་མཆོག་རྒྱལ་པོ་ལ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་བྱིན་ཏེ། སྐྱེ་བུ་དམ་པ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྙིང་རྗེས་ཆེན་པོ་དེ་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པ་ནི་ཉེས་པའི་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཡང་མི་འགྱུར་ལ། ཉེས་པ་ཐམས་ཅད་སྤོང་བར་ཡང་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། རིགས་ཀྱི་བུ་ངས་མངོན་པར་ཤེས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདས་པའི་དུས་ན་བསྐལ་པ་གྲངས་མེད་པའི་ཡང་ཆེས་གྲངས་མེད་པ། རྒྱ་ཆེ་བ། དཔག་ཏུ་མེད་པ། བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ། དེའི་ཕ་རོལ་གྱི་ཡང་ཆེས་ཕ་རོལ་དུ་གྱུར་པ་དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ན་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་ཞེས་བྱ་བ་ཞིག་བྱུང་བར་གྱུར་ཏེ། དེས་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་གི་བར་དུ་ནགས་འདབ་དག་ཏུ་ཚངས་པར་སྤྱོད་པ་སྤྱད་པ་བྱས་ནས་དེས་ལོ་བཞི་ཁྲི་ཉིས་སྟོང་པོ་དེ་དག་འདས་པ་དང་རྒྱལ་པོའི་ཕོ་བྲང་ལེགས་འབྱོར་ཅེས་བྱ་བར་ཞུགས་སོ། །དེས་གྲོང་ཁྱེར་ཆེན་པོ་དེར་ཞུགས་པ་ན་ཚོང་དཔོན་གྱི་བུ་མོ་ཞིག་གིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་གཟུགས་བཟང་བ། མཛེས་པ། བལྟ་ན་སྡུག་པ་དེ་མཐོང་ནས་དེ་འདོད་པ་ལ་འདོད་ཆགས་ཀྱིས་ཀུན་ནས་དཀྲིས་པའི་སེམས་ཀྱིས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་དེའི་མདུན་དུ་རབ་ཏུ་བརྒྱུགས་ཏེ་རྐང་པ་ལ་གཏུགས་སོ། །རིགས་ཀྱི་བུ་དེ་ནས་བྲམ་ཟེའི་ཁྱེའུ་སྐར་མ་དེས་བུ་མོ་དེ་ལ་འདི་སྐད་ཅེས་སྨྲས་སོ། །སྲིང་མོ་ཁྱོད་ཅི་འདོད་དེས་དེ་ལ་འདི་སྐད
Chinese
了知其心后，当晚过去，清晨之时，他穿上内衣和法衣，手持钵盂，进入舍卫城大城乞食。他在舍卫城大城中乞食时，进入了那位姐妹的家中，以“内在的界是什么，外在的界是什么，这些界是相同的”的法门，以与心相应的心，右手抓住那位姐妹，让她坐在一张宝座上。刚一坐下，我就说了以下的偈颂： 佛陀不赞美欲望， 那不是孩童的行境。 若能断除对欲望的贪恋， 贤者将成为佛陀。 阿难陀，那时那位姐妹听到那个偈颂后，生起了欢喜和极大的欢喜，她从宝座上下来，顶礼菩萨众主胜王（菩萨名）的足，当时说了以下的偈颂： 凡是佛陀所呵斥的欲望， 今后不再追求。 若能断除对欲望的贪恋， 愿我成就贤者佛陀。 我心中所想的， 那过错我向您忏悔。 为了利益一切众生， 我将生起菩提之心。 阿难陀，就这样，菩萨众主胜王以善巧方便，为那位姐妹正确地开示了无上圆满菩提，正确地赞叹，正确地让她领受，正确地安立，然后从座位上站起来离开了。阿难陀，看看他那殊胜的发心吧！阿难陀，我就是那位姐妹，从这里死后转生为没有男性的身体，经过九十九亿无数劫之后，将成为如来、应供、正等觉，名为离一切烦恼生起，将出现在世间，他获得菩提的佛土中，具有不善烦恼生起之心的众生，连欢喜也不会生起，他将作出这样的授记。阿难陀，通过这种方式，菩萨能够聚集
English
Having understood her mind, after that night had passed and at the time of dawn, he put on his undergarment and Dharma robes, and holding his alms bowl, he entered the great city of Shravasti for alms. As he was walking for alms in the great city of Shravasti, he entered the house of that sister, and with the Dharma gate of "what is the inner realm, and what is the outer realm, those realms are the same," with a mind that is in harmony with the mind, he took that sister with his right hand and seated her on a throne. As soon as she was seated, I also spoke this verse at that time: The Buddha does not praise desire, That is not the realm of children. If one abandons craving for desire, The best of men will become Buddhas. Ananda, then that sister, having heard that verse, gave rise to joy and supreme joy. She descended from that throne and touched the feet of the Bodhisattva Lord of Hosts, Supreme King, and at that time spoke this verse: Whatever desires the Buddha has condemned, I will not seek them again in the future. Having abandoned craving for desire, May I become a Buddha, the best of men! The fault of what I thought in my heart, I confess that to you. For the sake of benefiting all living beings, I will generate the aspiration for enlightenment. Ananda, in this way, the Bodhisattva Lord of Hosts, Supreme King, with his skillful means, correctly showed that sister the unsurpassed, perfect, and complete enlightenment. He correctly praised her, correctly caused her to take hold of it, and correctly established her, and then he arose from his seat and departed. Ananda, look at the distinction of his superior intention! Ananda, I am that sister, and having died and transmigrated from here into a body without a male, after ninety-nine billion countless eons have passed, I will become the Tathagata, Arhat, Perfectly Complete Buddha, named 'Free from All Arising,' and will appear in the world. In that Buddha-field where he attains enlightenment, even joy will not arise for sentient beings who possess minds of unwholesome arising. He will give such a prophecy. Ananda, in that way, the Bodhisattva is able to gather
Chinese
如果堕落为错误的法，就应该认识到不要执持它。然后，菩萨众中之王，名为光显，从那里下来，以头顶礼世尊之足，向世尊如此禀告：尊者世尊，菩萨应安住于善巧方便和伟大的慈悲之中。尊者世尊，我这样想，如果菩萨为了使一个众生圆满生起善根，而发生这样的过失，发生了怎样的过失呢？即使因此在数百万劫中于大焦热地狱中被焚烧，尊者世尊，菩萨也乐于发生那样的过失和忍受众生地狱的痛苦，但绝不会舍弃那一个众生的善根。我是这样想的。然后，世尊赞叹菩萨众中之王光显说：善哉！善哉！善男子，善哉！善哉！具有如此伟大慈悲的菩萨，也不会成为具有过失之法的人，并且还会舍弃一切过失。那是什么原因呢？善男子，因为我具有现量，在过去的时候，无数劫的更加无数劫，广大、无量、不可思议，超越了那之外的更加超越的那时，那时有一个名叫星宿的婆罗门童子出现。他曾在森林中行持了四万二千年的梵行，当他度过那四万二千年后，进入了名为善妙的王宫。当他进入那大城市时，一位商人的女儿看到婆罗门童子相貌英俊、美丽、悦意，她被对他的欲望所缠绕的心驱使，跑到婆罗门童子面前，触碰了他的脚。善男子，然后婆罗门童子星宿对那个女儿这样说道：姐妹，你想要什么？她对他说
English
If it falls into a Dharma of wrong views, one should recognize not to hold onto it. Then, the Bodhisattva, the King of Assemblies, named Light Manifest, descended from there, bowed his head at the feet of the Bhagavan, and spoke to the Bhagavan thus: Venerable Bhagavan, Bodhisattvas should abide in skillful means and great compassion. Venerable Bhagavan, I think thus: If a Bodhisattva, in order to perfectly generate the root of virtue in one sentient being, were to incur such a fault, what kind of fault? Even if, due to the occurrence of such a fault, they were to be burned in the great hell of scorching heat for hundreds of thousands of kalpas, Venerable Bhagavan, the Bodhisattva would rejoice in incurring that fault and enduring the suffering of sentient beings in hell, but would never abandon the root of virtue of that one sentient being. That is what I think. Then, the Bhagavan gave praise to the Bodhisattva, the King of Assemblies, Light Manifest, saying: Well done! Well done! Noble being, well done! Well done! A Bodhisattva endowed with such great compassion will not become one who possesses faulty Dharmas, and will also abandon all faults. Why is that? Son of good family, it is because I have direct knowledge. In the past, countless kalpas, even more countless, vast, immeasurable, inconceivable, and even more beyond that, at that time, there arose a Brahmin boy named Star. He practiced pure conduct in the forests for forty-two thousand years. After those forty-two thousand years had passed, he entered the royal palace called Well-Prospered. When he entered that great city, a merchant's daughter saw the Brahmin boy, who was handsome, beautiful, and pleasing to behold. Her mind, completely entangled by desire for him, drove her to run to the Brahmin boy and touch his feet. Son of good family, then the Brahmin boy Star said to that girl: Sister, what do you desire? She said to him