Tibetan
ད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཆོས་མ་འདྲེས་པ་བཅོ་བརྒྱད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཐམས་ཅད་ཤེས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཤེས་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དེ་ནི་ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་མངོན་པར་རྫོགས་པར་འཚང་རྒྱ་བར་འགྱུར་སྟེ། དེ་ལ་དངོས་པོ་ཡོད་པར་འདུ་ཤེས་པའམ། དངོས་པོ་མྱེད་པར་འདུ་ཤེས་པ་ཡང་མྱེད་ན། དྲན་པའི་ལས་རྡུལ་ཙམ་ཡང་ཡོད་པའམ། དྲན་པ་དང་བྲལ་བར་འགྱུར་བ་ལྟ་ཅི་ཞིག་སྨོས། རབ་འབྱོར་ཇི་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་པ་ཡིན་ཞེ་ན། རབ་འབྱོར་འདི་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་སེམས་དང་པོ་བསྐྱེད་པ་ནས་ཉེ་བར་བཟུང་སྟེ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བས། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་དུ་རྟོགས་པར་བྱས་ནས། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་སྒོམ་ན། དགེ་བའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད་། མྱི་དགེ་བའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད་། འཇིག་རྟེན་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། ཟང་ཟིང་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། ཟང་ཟིང་མྱེད་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། འཕགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། འཕགས་པ་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད་། ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད་ ཟག་པ་མྱེད་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད། གཟུགས་མྱེད་པའི་ཁམས་སུ་གཏོགས་པའི་ཆོས་ཡིད་ལ་མི་བྱེད། འདུས་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད་། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཆོས་ཡིད་ལ་མྱི་བྱེད་དོ། །དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་ཆོས་དེ་དག་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མྱེད་དེ། གང་ལ་ངོ་བོ་ཉིད་མྱེད་པ་དེ་དག་ནི་དངོས་པོ་མྱེད་པའོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པས་ནི་དངོས་པོ་མྱེད་པ་དྲན་པར་མྱི་ནུས་ཏེ། དེ་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན། དེ་ནི་འདི་ལྟར་དྲན་པ་མྱེད་ཅིང་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པ་ནི། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པའོ། །རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ
Chinese
以无有自性的方式，能圆满佛陀的十八不共法。以无实性的方式，能圆满一切智。以无实性的方式，能圆满道相智。以无实性的方式，能圆满一切种智。这是因为一切法都以无实性的自性现证圆满成佛，如果对它没有实有的概念，也没有无实有的概念，那么即使只有一丁点儿的忆念作用，又何必说会与忆念分离呢？ 善现，菩萨摩诃萨如何修习随念法呢？ 善现，如此菩萨摩诃萨从初发心开始，在修习般若波罗蜜多时，以具足一切种智的作意，如实了知一切法皆是无实性的自性，从而修习随念法，即不作意善法，不作意不善法，不作意世间法，不作意出世间法，不作意有漏法，不作意无漏法，不作意圣法，不作意非圣法，不作意有漏法，不作意无漏法，不作意属于欲界的法，不作意属于色界的法，不作意属于无色界的法，不作意有为法，不作意无为法。 这是什么原因呢？ 因为这些法都没有自性，凡是没有自性的，就是无实有的。由于无实有，所以不能忆念无实有，这是什么原因呢？ 因为没有忆念和没有作意，才是随念法。 善现，菩萨
English
By way of the nature of non-existence, one perfects the eighteen unshared qualities of a Buddha. By way of the nature of non-substantiality, one perfects omniscience. By way of the nature of non-substantiality, one perfects the knowledge of the aspects of the path. By way of the nature of non-substantiality, one perfects all-knowingness. That is because all phenomena will manifestly and perfectly awaken to Buddhahood in the nature of non-substantiality. If there is no concept of existence or non-existence in that, then what need is there to say that even a tiny bit of the function of mindfulness exists or becomes separated from mindfulness? Subhuti, how does a Bodhisattva Mahasattva cultivate mindfulness of the Dharma? Subhuti, in this way, a Bodhisattva Mahasattva, from the moment of first generating the mind, closely adheres to the perfection of wisdom. When practicing, with the intention of possessing all-knowingness, having realized that all phenomena are the nature of non-substantiality, and then cultivating mindfulness of the Dharma, one does not attend to virtuous dharmas, one does not attend to non-virtuous dharmas, one does not attend to worldly dharmas, one does not attend to transcendental dharmas, one does not attend to contaminated dharmas, one does not attend to uncontaminated dharmas, one does not attend to noble dharmas, one does not attend to non-noble dharmas, one does not attend to contaminated dharmas, one does not attend to uncontaminated dharmas, one does not attend to dharmas belonging to the desire realm, one does not attend to dharmas belonging to the form realm, one does not attend to dharmas belonging to the formless realm, one does not attend to conditioned dharmas, one does not attend to unconditioned dharmas. What is the reason for this? Because those dharmas do not have self-nature. Those that do not have self-nature are non-substantial. Because of non-substantiality, one cannot remember non-substantiality. What is the reason for this? Because not remembering and not attending is mindfulness of the Dharma. Subhuti, thus a Bodhisattva
Tibetan
་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། ཆོས་ཐམས་ཅད་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ལ། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པས། ཆོས་རྗེས་སུ་དྲན་པ་བསྒོམ་པར་བྱ་སྟེ། རབ་འབྱོར་དེ་ལྟར་ན་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་མཐར་ཀྱིས་སྤྱད་པ་དང་། མཐར་ཀྱིས་བསླབ་པ་དང་། མཐར་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ལམ་ཡོད་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ་དེ་མཐར་ཀྱིས་སྤྱད་པ་ལ་སློབ་ཅིང་། མཐར་ཀྱིས་བསླབ་པ་དང་། མཐར་ཀྱིས་འཇུག་པའི་ལམ་ལ་སློབ་པས། དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། སྦྱིན་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། བཟོད་པའི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། བསམ་གཏན་གྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་ མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་ད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་བྱེད་དོ། །དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་ཀྱི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེ
Chinese
大菩萨。于一切法无实物之自性中，行般若波罗蜜多故，应修随念法。 饶益，如是菩萨摩诃萨有次第修习、次第学习、次第进入之道。菩萨摩诃萨如是学习次第修习，学习次第学习，学习次第进入之道故，以无实物之自性之方式，圆满布施波罗蜜多。以无实物之自性之方式，圆满持戒波罗蜜多。以无实物之自性之方式，圆满忍辱波罗蜜多。以无实物之自性之方式，圆满精进波罗蜜多。以无实物之自性之方式，圆满禅定波罗蜜多。以无实物 之自性之方式，圆满般若波罗蜜多。以无实物之自性之方式，圆满内空性。以无实物之自性之方式，圆满外空性。以无实物之自性之方式，圆满内外空性。以无实物之自性之方式，圆满空性空性。以无实物之自性之方式，圆满大空性。以无实物之自性之方式，圆满胜义空性。以无实物之自性之方式，圆满有为空性。以无实物之自性之方式，圆满无为空性。以无实物之自性之方式，圆满超越边际空性。以无实物之自性之方式，初始与终结
English
Great Bodhisattva. Because of practicing the Prajnaparamita in the self-nature of all dharmas being without substance, one should meditate on the recollection of the Dharma. Rabjor, in that way, the Bodhisattva Mahasattva has the path of gradual practice, gradual learning, and gradual entry. Because the Bodhisattva Mahasattva learns to gradually practice, learns to gradually learn, and learns to gradually enter the path, in the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects the Paramita of Generosity. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects the Paramita of Discipline. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects the Paramita of Patience. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects the Paramita of Diligence. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects the Paramita of Samadhi. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects the Paramita of Wisdom. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects inner emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects outer emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects inner and outer emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects emptiness emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects great emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects ultimate emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects conditioned emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects unconditioned emptiness. In the manner of the self-nature of non-substantiality, he perfects emptiness beyond extremes. In the manner of the self-nature of non-substantiality, beginning and end