Tibetan
འ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟང་པ་ཉིད་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མ་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དབེན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་དབེན་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་་ཏྲ་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྨོན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་ མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་སྡུ་ག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མ་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དབེན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་དབེན་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྨོན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མྱེད་པ
Chinese
从彼岸超越的空性称为乐，不应安住于称为痛苦之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为我，不应安住于称为无我之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为苦，不应安住于称为非苦之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为寂，不应安住于称为非寂之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为离，不应安住于称为非离之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为空，不应安住于称为非空之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为有相，不应安住于称为无相之中。以所缘之方式。从彼岸超越的空性称为有愿，不应安住于称为无愿之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为常，不应安住于称为无常之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为乐，不应安住于称为痛苦之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为我，不应安住于称为无我之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为苦，不应安住于称为非苦之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为寂，不应安住于称为非寂之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为离，不应安住于称为非离之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为空，不应安住于称为非空之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为有相，不应安住于称为无相之中。以所缘之方式。无始无终的空性称为有愿，不应安住于称为无愿之中。以所缘之方式。无舍弃
English
One should not abide in what is called suffering, which is emptiness that transcends the beyond, called bliss. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called self, which is emptiness that transcends the beyond. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called suffering, which is emptiness that transcends the beyond, called non-suffering. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called peace, which is emptiness that transcends the beyond, called non-peace. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called solitude, which is emptiness that transcends the beyond, called non-solitude. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called emptiness, which is emptiness that transcends the beyond, called non-emptiness. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called having signs, which is emptiness that transcends the beyond, called signless. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called having aspirations, which is emptiness that transcends the beyond, called aspirationless. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called impermanence, which is emptiness without beginning or end, called permanence. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called suffering, which is emptiness without beginning or end, called bliss. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called self, which is emptiness without beginning or end, called non-self. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called non-suffering, which is emptiness without beginning or end, called suffering. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called non-peace, which is emptiness without beginning or end, called peace. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called non-solitude, which is emptiness without beginning or end, called solitude. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called non-emptiness, which is emptiness without beginning or end, called emptiness. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called signless, which is emptiness without beginning or end, called having signs. In the manner of an object of focus. One should not abide in what is called aspirationless, which is emptiness without beginning or end, called having aspirations. In the manner of an object of focus. Without abandoning
Tibetan
་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། བདག་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་སྡུག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མ་ཞི་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་དབེན་ཞེས་བྱ་བ་ དང་། མི་དབེན་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། དོར་བ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྨོན་པ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་རྟག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་བདེ་ཞེས་བྱ་བ་དང་། སྡུག་བསྔལ་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་བདག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། བདག་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་སྡུག་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མི་སྡུ་ག་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཞི་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མ་ཞི་ ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་དབེན་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་ད་བེན་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་ཞེས་བྱ་བ་དང་། མྱི་སྟོང་ཞེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་མཚན་མ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། མཚན་མ་མེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མྱི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་སྨོན་པ་ཡོད་ཅེས་བྱ་བ་དང་། སྨོན་པ་མྱེད་ཅེས་བྱ་བར་གནས་པར་མི་བྱའོ། །དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་རྟག་ཅེས་བྱ་བ་དང་
Chinese
空性是常，不应安住于无常之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是乐，不应安住于痛苦之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是我，不应安住于无我之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是苦，不应安住于非苦之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是寂静，不应安住于非寂静之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是寂寞，不应安住于非寂寞之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是空，不应安住于非空之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是有相，不应安住于无相之中。以所缘之方式，不舍弃的空性是有愿，不应安住于无愿之中。以所缘之方式，自性空性是常，不应安住于无常之中。以所缘之方式，自性空性是乐，不应安住于痛苦之中。以所缘之方式，自性空性是我，不应安住于无我之中。以所缘之方式，自性空性是苦，不应安住于非苦之中。以所缘之方式，自性空性是寂静，不应安住于非寂静之中。以所缘之方式，自性空性是寂寞，不应安住于非寂寞之中。以所缘之方式，自性空性是空，不应安住于非空之中。以所缘之方式，自性空性是有相，不应安住于无相之中。以所缘之方式，自性空性是有愿，不应安住于无愿之中。以所缘之方式，一切法空性是常，
English
Emptiness is permanent, one should not abide in impermanence. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is happiness, one should not abide in suffering. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is self, one should not abide in no-self. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is suffering, one should not abide in non-suffering. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is peace, one should not abide in non-peace. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is solitude, one should not abide in non-solitude. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is empty, one should not abide in non-empty. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is with signs, one should not abide in signless. In terms of the object of focus, emptiness that is not abandoned is with aspirations, one should not abide in without aspirations. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is permanent, one should not abide in impermanence. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is happiness, one should not abide in suffering. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is self, one should not abide in no-self. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is suffering, one should not abide in non-suffering. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is peace, one should not abide in non-peace. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is solitude, one should not abide in non-solitude. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is empty, one should not abide in non-empty. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is with signs, one should not abide in signless. In terms of the object of focus, the emptiness of inherent nature is with aspirations, one should not abide in without aspirations. In terms of the object of focus, the emptiness of all dharmas is permanent,