Tibetan
་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། ད་མྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་ད་མྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་ རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། སྣའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ད་ངོས་པོ་མེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ད་ངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་ལོམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུསེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ཕྱི་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཞེས་པར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཕྱི་ནང་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་པ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆེན་པོ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོན་དམ་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་འདུས་མ་བྱས་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མཐའ་ལས་འདས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཐོག་མ་དང་ཐ་མ་མྱེད་ པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དོར་བ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་བཞིན་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེ
Chinese
思维其为自性空。现在以耽著之方式，亦耽著自性空性，且以空性而生起慢心。当彼行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心而作意，思维鼻之和合触为无体性之自性空。以耽著之方式，亦耽著无体性之自性空性，且以空性而生起慢心。善现，复有菩萨摩诃萨，当彼行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心而作意，思维舌之和合触为内空。以耽著之方式，亦耽著内空性，且以空性而生起慢心。当彼行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心而作意，思维舌之和合触为外空。以耽著之方式，亦耽著外空性，且以空性而生起慢心。当彼行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心而作意，思维舌之和合触为内外空。以耽著之方式，亦耽著内外空性，且以空性而生起慢心。当彼行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心而作意，思维舌之和合触为空性空。以耽著之方式，亦耽著空性空性，且以空性而生起慢心。当彼行于般若波罗蜜多时，不以具足一切相智之心 而作意，思维舌之和合触为大空。以耽著之方式，亦耽著大空性，且以空性而生起慢心。当彼行于般若波罗蜜多时，
English
Thinking of it as emptiness of self-nature. Now, in the manner of clinging, one also clings to the emptiness of self-nature, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of knowledge, one thinks of the contact of the nose as emptiness of self-nature without essence. In the manner of clinging, one also clings to the emptiness of self-nature without essence, and also generates pride through emptiness. Subhuti, furthermore, a Bodhisattva Mahasattva, when that one practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of knowledge, one thinks of the contact of the tongue as inner emptiness. In the manner of clinging, one also clings to inner emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of knowledge, one thinks of the contact of the tongue as outer emptiness. In the manner of clinging, one also clings to outer emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of knowledge, one thinks of the contact of the tongue as inner-outer emptiness. In the manner of clinging, one also clings to inner-outer emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of knowledge, one thinks of the contact of the tongue as emptiness of emptiness. In the manner of clinging, one also clings to emptiness of emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of knowledge, one thinks of the contact of the tongue as great emptiness. In the manner of clinging, one also clings to great emptiness, and also generates pride through emptiness. When that one practices the Perfection of Wisdom,
Chinese
不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为胜义空性，以所缘之方式亦缘胜义空性，且以空性亦生起我慢。彼行般若波罗蜜多时，不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为有为空性，以所缘之方式亦缘有为空性，且以空性亦生起我慢。彼行般若波罗蜜多时，不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为无为空性，以所缘之方式亦缘无为空性，且以空性亦生起我慢。彼行般若波罗蜜多时，不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为超边际空性，以所缘之方式亦缘超边际空性，且以空性亦生起我慢。彼行般若波罗蜜多时，不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为无始无终空性，以所缘之方式亦缘无始无终 空性，且以空性亦生起我慢。彼行般若波罗蜜多时，不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为无舍弃空性，以所缘之方式亦缘无舍弃空性，且以空性亦生起我慢。彼行般若波罗蜜多时，不作意于具足一切相智，而于舌之聚集触，作意为自性空性，以所缘之方式亦缘自性空性，且以空性亦生起我慢。
English
Without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as ultimate emptiness, and also focuses on ultimate emptiness in the manner of an object of focus, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as compounded emptiness, and also focuses on compounded emptiness in the manner of an object of focus, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as uncompounded emptiness, and also focuses on uncompounded emptiness in the manner of an object of focus, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as emptiness beyond extremes, and also focuses on emptiness beyond extremes in the manner of an object of focus, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as emptiness without beginning or end, and also focuses on emptiness without beginning or end, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as emptiness without abandonment, and also focuses on emptiness without abandonment in the manner of an object of focus, and also generates pride through emptiness. When practicing the Perfection of Wisdom, without attending to the mind endowed with all aspects of omniscience, one attends to the tongue's assembled touch as emptiness of inherent existence, and also focuses on emptiness of inherent existence in the manner of an object of focus, and also generates pride through emptiness.
Tibetan
ད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་རང་གི་མཚན་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མྱེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་མྱི་དམྱིགས་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་ བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དངོས་པོ་མེད་པ་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་ད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པ་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམྱིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ། །དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཉིད་དང་ལྡན་པའི་ཡིད་ལ་བྱ་བ་མེད་པར། ལྕེའི་འདུས་ཏེ་རེག་པ་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཞེས་བྱ་བར་ཡིད་ལ་བྱེད་དེ། དམྱིགས་པའི་ཚུལ་གྱིས་དངོས་པོ་མྱེད་པའི་ངོ་བོ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱང་དམིགས་ལ། སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱིས་ཀྱང་རློམ་སེམས་སུ་བྱེད་དོ།། །།ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ། བམ་པོ་ཉི་ཤུ་དྲུག་པ། རབ་འབྱོར་གཞན་ཡང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོ། དེ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིན་པ་ལ་སྤྱོད་པའི་ཚེ། རྣམ
Chinese
如是。彼于般若波罗蜜多行时，不以具足一切相智之心作意，而于舌之和合触，作意名为诸法空。以所缘之理，亦缘诸法空性，且以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，不以具足一切相智之心作意，而于舌之和合触，作意名为自性空。以所缘之理，亦缘自性空性，且以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，不以具足一切相智之心作意，而于舌之和合触，作意名为不可得空。以所缘之理，亦缘不可得空性，且以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，不以具足一切相智之心作意，而于舌之和合触，作意名为无物空。以所缘之理，亦缘无物空性，且以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，不以具足一切相智之心作意，而于舌之和合触，作意名为自性空。以所缘之理，亦缘自性空性，且以空性而生慢心。彼于般若波罗蜜多行时，不以具足一切相智之心作意，而于舌之和合触，作意名为无物自性空。以所缘之理，亦缘无物自性空性，且以空性而生慢心。 《般若波罗蜜多十万颂》，第二十六品。善现，复次菩萨摩诃萨，彼于般若波罗蜜多行时，诸
English
Thus. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, he attends to the tongue's combined touch as "all dharmas are empty." In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of all dharmas, and he also becomes conceited with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, he attends to the tongue's combined touch as "own-nature is empty." In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of own-nature, and he also becomes conceited with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, he attends to the tongue's combined touch as "unobtainable is empty." In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of unobtainability, and he also becomes conceited with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, he attends to the tongue's combined touch as "non-entity is empty." In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of non-entity, and he also becomes conceited with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, he attends to the tongue's combined touch as "essence is empty." In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of essence, and he also becomes conceited with emptiness. When he practices the Perfection of Wisdom, without attending with a mind endowed with all aspects of omniscience, he attends to the tongue's combined touch as "the essence of non-entity is empty." In the manner of an object of focus, he also focuses on the emptiness of the essence of non-entity, and he also becomes conceited with emptiness. The Hundred Thousand Verses on the Perfection of Wisdom, Chapter Twenty-Six. Furthermore, Subhuti, the Bodhisattva Mahasattva, when he practices the Perfection of Wisdom, all