English
He went to Ka and stayed in the place called Yaksha Balaranda of Rohitaka. Then the Yaksha Balaranda went to where the Blessed One was, and when he arrived, he bowed his head at the feet of the Blessed One and said: Venerable one, would you allow me to stay in my residence tonight with the community of monks? Then the Blessed One silently consented to the Yaksha Balaranda. When the Yaksha Balaranda knew that the Blessed One had consented silently, he conjured up five hundred temples, as well as five hundred cushions with mattresses, sheets, and square pillows. He also conjured up five hundred containers filled with smokeless firewood. Then, a large temple was arranged for the Blessed One, and the rest were assigned to the monks. After assigning the remaining part of the temple to the monks, he went to where the Blessed One was, and when he arrived, he bowed his head at the feet of the Blessed One and said to the Blessed One: Blessed One, would you allow me to invite the community of monks to my house for a meal tomorrow? The Blessed One allowed it, because the Blessed One had silently consented to the Yaksha Balaranda without speaking. The friend of the Yaksha Balaranda, a Yaksha named Uniko, was in the land of Kashmir. He sent a message to him saying: Tomorrow I will invite the Blessed One and the community of hearers for a meal, please send fruits from the northern forest. That person filled containers with grapes, Nepali apples, peaches, etc., and then gave them to the Yaksha. He piled them up in the courtyard of the temple. The monks to the Blessed One reported: Blessed One, what is this? The Blessed One said: Monks, these are the fruits of the northern forest. The monks asked: What should we do? The Blessed One said: Roast them with fire and eat them. The monks roasted them one by one. The Blessed One said: Pile them up and touch them with three or four fires, and they will be roasted.
Tibetan
་རྣམས་ཀྱིས་་དེ་དག་རུང་བར་བྱས་ནས་དགེ་འདུན་དག་ལ་བྲིམས་པ་དང་ལྷག་ནས། དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཇི་ལྟར་བྱ་བ་མི་ཤེས་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་དག་ཀུན་ཉེས་ལ་ནང་དུ་ཆུས་ལུགས་ཏེ་དེར་ཚགས་ཀྱིས་ཚོགས་ལ་ཕྱི་དྲོའི་སྐོམ་དུ་འཐུང་ཤིག །དེ་དག་གིས་ཕྱི་དྲོའི་སྐོམ་དུ་བྲིམས་པ་ན། འོན་ཀྱང་ལྷག་ནས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། སྐོལ་ཏེ་ཞོག་ལ་དེའི་ཕྱི་དེ་ཉིན་སྐོམ་དུ་བྲིམས་ཤིག། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དགུན་གྱི་དུས་ལ་བབ་པས་དགེ་སློང་རྣམས་གྲང་སྟེ། གཞི་བསྟར་བའི་སྟེང་དུ་མེ་བུས་པ་དང་། གཞི་བསྟར་བ་དག་མ་རུང་བར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གཞི་བསྟར་བའི་སྟེང་དུ་མེ་མ་བུད་པར་ཞུགས་ལིང་གི་སྟེང་དུ་མེ་བུས་ཤིག །ཞུགས་ལིང་གི་སྟེང་དུ་མེ་བུས་པ་དང་དུད་པར་གྱུར་ནས། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། ཕྱི་རོལ་དུ་ཞུགས་ལིང་གི་ནང་དུ་བུས་ལ་དུད་པ་མེད་པ་དང་། མདག་མ་ལ་ཅི་བདེར་སྤྱོད་ཅིག། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། བཟོ་བོ་ཞིག་གིས་དགེ་སློང་རྣམས་ལ་མེ་མར་གྱི་སྡོང་བུ་ཡལ་ག་གཅིག་པ་ཞིག་བྱིན་པ་དང་། དེ་དག་གིས་མ་བླངས་སོ། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་འདུན་ལ་མར་མེའི་སྡོང་བུ་ཡལ་ག་གཅིག་པ་གྲུབ་ན་གནང་ངོ་། །གང་ཟག་ལ་ཡང་གནང་ངོ་། །ཡལ་ག་གཉིས་པའམ། ཡལ་ག་མང་པོ་དག་ནི་དགེ་འདུན་ལ་གནང་གི་གང་ཟག་ལ་ནི་མི་གནང་ངོ་། །རྐྱང་ པའི་སྒོ་བཞི་པའི་མདོའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྒྱད་པའོ།། །།མདོར་ན། གློ་བུར་གཉིས་པོ་བྱ་བ་དང་། །ཆུ་ཀླུང་ཕ་རོལ་གཉིས་པོ་དང་། །མང་དུ་མ་རུང་བྱས་པ་དང་། །ལུས་ཀྱི་ཚད་ནི་ཆོས་གོས་སོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་ཛེ་ཏའི་ཚལ་མགོན་མེད་་་ཟས་སྦྱིན་གྱི་ཀུན་དགའ་ར་བ་ན་བཞུགས་སོ། །དགེ་སློང་གློ་བུར་དུ་ལྷགས་པ་དག་ཅིག་གཙུག་ལག་ཁང་དུ་ཕྱིན་པ་དང་། གཞི་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་གིས་ངལ་བསོར་བཅུག་གོ །དེ་དག་ངལ་བསོས་ཟིན་པ་དང་། དེ་དག་གིས་ཅི་ཡོད་པ་དེ་བརྐུས་ཏེ་དོང་ངོ་། །དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གང་ངོ་མི་ཤེས་པའི་རྣམས་ངལ་བསོར་མ་གཞུག་ཤིག །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ངོ་མི་ཤེས་པར་ངལ་བསོར་མ་གཞུག་ཤིག་ཅེས་བཀའ་སྩལ་ནས། ངོ་ཤེས་པ་ཞིག་ངལ་་བསོར་བཅུག་པ་དང་། དེའི་ཕྱི་བཞིན་དུ་ངོ་མི་ཤེ
Chinese
他们把那些做成可以接受的，分发给僧团，还有剩余。比丘们不知道该怎么办。世尊开示说：把那些都捣碎，用水浸泡在里面，用滤网过滤，作为下午的饮料喝。他们把那些作为下午的饮料分发，但仍然有剩余。世尊开示说：煮沸后留下，第二天作为饮料分发。故事的起因是在舍卫城（Mnyan du yod pa na ste）。冬天来临，比丘们感到寒冷，所以在地上生火。地面变得不合适。世尊开示说：不要在地上生火，在火塘上生火。在火塘上生火后，产生了烟。世尊开示说：在外面，在火塘里生火，没有烟，木柴可以随意使用。故事的起因是在舍卫城（Mnyan du yod pa na ste）。一个工匠给了比丘们一根单枝的油灯树，但他们没有接受。比丘们把这件事禀告了世尊。世尊开示说：如果僧团有单枝的灯树，可以接受。个人也可以接受。双枝或多枝的，可以给僧团，但不能给个人。《单门四句经》的第八个偈颂。总之，突如其来的两个行为，以及渡过河流的两个行为，以及做了许多不合适的事情，身体的尺度就是法衣。佛世尊住在舍卫城（Mnyan du yod pa na ste）的祇陀林给孤独园（dze ta'i tshal mgon med zas sbyin gyi kun dga' ra ba na bzhugs so）。一些突然到来的比丘去寺庙，住在地上的比丘让他们休息。他们休息完后，偷走了所有的东西。比丘们把这件事禀告了世尊。世尊开示说：不要让不认识的人休息。世尊开示说不要让不认识的人休息后，让一个认识的人休息，然后像他一样不认识
English
They made those acceptable and distributed them to the Sangha, and there was some left over. The monks did not know what to do. The Blessed One instructed: "Crush all of those, soak them in water, filter them with a sieve, and drink them as an afternoon beverage." They distributed those as an afternoon beverage, but there was still some left over. The Blessed One instructed: "Boil it and leave it, and distribute it as a beverage the next day." The origin of the story is in Shravasti (Mnyan du yod pa na ste). As winter approached, the monks felt cold, so they lit a fire on the ground. The ground became unsuitable. The Blessed One instructed: "Do not light a fire on the ground, light a fire on a hearth." After lighting a fire on the hearth, smoke was produced. The Blessed One instructed: "Outside, light a fire in the hearth without smoke, and use firewood as you please." The origin of the story is in Shravasti (Mnyan du yod pa na ste). A craftsman gave the monks a single-branched oil lamp tree, but they did not accept it. The monks reported this to the Blessed One. The Blessed One instructed: "If the Sangha has a single-branched lamp tree, it is acceptable. It is also acceptable for an individual. Two-branched or many-branched ones can be given to the Sangha, but not to an individual." The eighth verse of the Sutra of Four Single Doors. In short, two sudden actions, and two actions of crossing the river, and having done many unsuitable things, the measure of the body is the Dharma robe. The Buddha, the Blessed One, was staying in Shravasti (Mnyan du yod pa na ste) in Jeta Grove, Anathapindika's Garden (dze ta'i tshal mgon med zas sbyin gyi kun dga' ra ba na bzhugs so). Some monks who arrived suddenly went to the temple, and the monks who lived on the ground let them rest. After they had rested, they stole everything that was there. The monks reported this to the Blessed One. The Blessed One instructed: "Do not let those whom you do not know rest." After the Blessed One instructed not to let those whom you do not know rest, they let someone they knew rest, and then like him, they did not know
Tibetan
ས་པའི་དགེ་སློང་ཞིག་འོངས་ཏེ། དགེ་སློང་དེ་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་བ་དང་། དེས་དེའི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དག་ལེན་པ་ལ་ཞུགས་པ་དང་། གཞི་དེ་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་གིས་བསམས་པ། འདི་ནི་གདོན་མི་ཟ་བར་དེའི་གྲོགས་པོ་ཞིག་གོ་སྙམ་ནས། དེས་དེ་མ་བགགས་ནས་དེས་དེ་ཁྱེར་ཏེ་བྲོས་སོ། །ཕྱིས་དགེ་སློང་དེ་སླར་འོངས་ན་ཆོས་གོས་དང་ལྷུང་བཟེད་མི་སྣང་ནས། དེས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་བདག་གི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དག་སུས་ཁྱེར། གཞི་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་གིས་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱི་གྲོགས་པོས་ཁྱེར་རོ། །དེས་སྨྲས་པ། ང་དང་ངོ་ཤེས་པ་ནི་མེད་ཀྱི་ངའི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་ཁྱོད་ཀྱིས་བོར་གྱིས། ཁྱོད་ཀྱིས་སྐྱིན་པ་བྱིན་ཅིག །དེ་དང་དགེ་སློང་གཞི་ན་གནས་པ་དང་ལྷན་ཅིག་ཏུ་གཅིག་ལ་གཅིག་རྩོད་པར་གྱུར་ནས། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། གློ་བུར་དུ་འོངས་པའི་དགེ་སློང་ལ་འདི་སུ་ཞིག་ཅེས་དྲིས་ཤིག །དེ་སྟེ་དགེ་སློང་དེ་ངས་ངོ་ཤེས་སོ་ཞེས་ཟེར་ན། དགེ་སློང་དེ་ལ་དེ་སྟེ་ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་སམ། ངའི་ཡང་རུང་འདི་བརྙ་ཞེས་ཟེར་ན་སྦྱིན་ནམ་མི་སྦྱིན་ཞེས་དྲིས་ཤིག །དེ་སྟེ་མ་སྦྱིན་ཅིག་ཅེས་ ཟེར་ན་རིན་ཐང་བཞིན་དུ་ཆོད་ལ་ཕོབ་ཤིག །དེ་སྟེ་བྱིན་ཅིག་ཅེས་ཟེར་བ་ལས་ཁྱེར་ན་ཁྱེར་དུ་ཟད་དོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་དུ་ཡོད་པ་ན་སྟེ། དགེ་སློང་གློ་བུར་དུ་འོངས་པ་གཞན་ཞིག་གཞི་ན་འདུག་པའི་དགེ་སློང་ཞིག་གིས་ངལ་བསོར་བཅུག་ནས་དེའི་ཕྱི་་་བཞིན་ངོ་མི་ཤེས་པའི་དགེ་སློང་ཞིག་འོངས་ཏེ། ཇི་ཙམ་ན་གཞི་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་དེ་སོ་ཤིང་འདོར་དུ་ཕྱི་རོལ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ནས་དེའི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དག་དེས་ཁྱེར་བ་དང་། གློ་བུར་དུ་འོངས་པའི་དགེ་སློང་དག་གིས་བསམས་པ། འདི་ཡང་སྔོན་ཁྱིམ་འདི་ན་གནས་པ་ཞིག་ཡིན་ནོ་སྙམ་ནས་དེས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མ་སྨྲས་ནས། དེས་ཁྱེར་ཏེ་བྲོས་སོ། །གཞི་ན་གནས་པའི་དགེ་སློང་དེ་སླར་འོངས་པ་དང་། ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་མི་སྣང་ནས། དེས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ངའི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་སུས་ཁྱེར། དེས་སྨྲས་པ། གནས་ཁང་ན་འདུག་པས་ཁྱེར་རོ། །ངའི་གནས་ཁང་ན་གནས་པ་གང་ཡིན། ཁྱོད་ཀྱིས་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་ཁྱེར་གྱིས་སྐྱིན་པ་བྱིན་ཅིག །དེ་དང་དེ་གཉིས་ལྷན་ཅིག་རྩོད་པར་གྱུར་ནས། དེ་ལྟར་གྱུར་པ་དགེ་སློང་དག་གིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་
Chinese
一个外来的比丘来了。那个比丘出去后，那人开始拿他的钵和法衣。住在寺院里的比丘心想：‘这一定是他的朋友吧’，所以没有阻止他，那人拿了东西就跑了。后来那个比丘回来，发现法衣和钵不见了，就说：‘有德者，谁拿了我的钵和法衣？’住在寺院里的比丘说：‘你的朋友拿走了。’那人说：‘我不认识什么朋友，你弄丢了我的钵和法衣，你得赔偿。’于是他和住在寺院里的比丘一起互相争吵起来。众比丘将此事禀告世尊。世尊开示说：‘要问那个突然来的比丘，这是谁？’如果那个比丘说：‘我认识他’，就要问那个比丘：‘你把钵和法衣，或者随便什么东西拿走了，如果他说要给，是给还是不给？’如果他说不给，就要按照价值来判决。如果他说给，拿了也就拿了。’事情的起因是在舍卫城。一个外来的比丘来后，一个住在寺院里的比丘让他休息，之后又来了一个不认识的比丘。当住在寺院里的比丘出去扔牙木时，那人就拿走了他的钵和法衣。外来的比丘们心想：‘这人以前也住在这里’，所以谁也没说什么，那人拿了东西就跑了。住在寺院里的比丘回来后，发现钵和法衣不见了，就说：‘有德者，谁拿了我的钵和法衣？’他们说：‘住在房间里的人拿走了。’‘谁住在我的房间里？你拿了钵和法衣，得赔偿。’于是他们两人一起争吵起来。众比丘将此事禀告世尊。
English
A visiting monk came. After that monk went outside, that person began to take his alms bowl and Dharma robes. The monk residing in the monastery thought, 'This must be his friend,' so he didn't stop him, and that person took the things and ran away. Later, when that monk returned and found the Dharma robes and alms bowl missing, he said, 'Venerable one, who took my alms bowl and Dharma robes?' The monk residing in the monastery said, 'Your friend took them.' That person said, 'I don't know any friends, you lost my alms bowl and Dharma robes, you must compensate me.' So he and the monk residing in the monastery began to argue with each other. The monks reported this matter to the Blessed One. The Blessed One instructed, 'Ask the monk who came suddenly, who is this?' If that monk says, 'I know him,' then ask that monk, 'You took the alms bowl and Dharma robes, or whatever it was, if he says he will give it, will he give it or not?' If he says he won't give it, then judge according to the value. If he says he will give it, then it's taken and that's it.' The origin of the story is in Shravasti. After a visiting monk came, a monk residing in the monastery let him rest, and then another unknown monk came. When the monk residing in the monastery went outside to throw away the tooth wood, that person took his alms bowl and Dharma robes. The visiting monks thought, 'This person used to live here too,' so no one said anything, and that person took the things and ran away. When the monk residing in the monastery returned and found the alms bowl and Dharma robes missing, he said, 'Venerable one, who took my alms bowl and Dharma robes?' They said, 'The person living in the room took them.' 'Who is living in my room? You took the alms bowl and Dharma robes, you must compensate me.' So the two of them began to argue with each other. The monks reported this matter to the Blessed One.