Tibetan
་གནས་གསུམ་གྱིས་དགག་དབྱེ་བྱའོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དབྱར་གནས་པའི་དགེ་སློང་གིས་དགེ་འདུན་ལ་གནས་གསུམ་གྱིས་དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་ཡང་གསོ་སྦྱོང་བྱེད་དོ། །དེ་ལས་ཁ་ཅིག་གིས་སྨྲས་པ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྣམ་པར་དག་པར་བྱ་བའི་ཕྱིར་གསོ་སྦྱོང་བྱ་བ་ཇི་ལྟ་བར་དགག་དབྱེ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཡིན་པར་བདག་གིས་མཐོང་ངོ་། །དེའི་ཕྱིར་གསོ་སྦྱོང་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་དགག་དབྱེ་ཡང་ཡིན་ནོ། །གཞན་དག་གིས་སྨྲས་པ། གསོ་སྦྱོང་ཡང་གཞན་ལ་དགག་དབྱེ་ཡང་གཞན་ཡིན་ནོ་ཞེས་བྱ་བའི་སྐབས་དེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་ཏོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་གསོ་སྦྱོང་ཡང་གཞན་ལ། དགག་དབྱེ་ཡང་གཞན་པ་བདེན་མོད་ཀྱི་ དགག་དབྱེ་ལས་གསོ་སྦྱོང་གཞན་དུ་བྱར་མེད་པས་དེའི་ཕྱིར་དགེ་སློང་དགག་དབྱེ་བྱས་ནས་གསོ་སྦྱོང་བྱ་མི་དགོས་སོ། །འདི་ལྟར་རྣམ་པར་དག་པའི་ཕྱིར་གསོ་སྦྱོང་བྱ་བ་ཡིན་ལ་དགག་དབྱེ་ཡང་ཐམས་ཅད་དུ་རྣམ་པར་དག་པ་ཉིད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དགེ་སློང་དག་འཁོན་ཡོད་པས་སེམས་མཉམ་པར་འཇོག་པ་བཏང་སྟེ་གཅིག་ལ་གཅིག་གླགས་ཚོལ་ཞིང་དགག་དབྱེ་བྱེད་པའི་ཚེ་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དུ་ཞུགས་ནས། དེ་དག་དགེ་འདུན་གྱི་ནང་དེར་གཅིག་ལ་གཅིག་འགྲན་བྱེད་ཅིང་ཚུལ་ཁྲིམས་ཉམས་པ་དང་། ལྟ་བ་ཉམས་པ་དང་། ཆོ་ག་ཉམས་པ་དང་། འཚོ་བ་ཉམས་པ་དག་གླེང་བར་བྱེད་ཅིང་དེ་དག་གཞན་དུ་གཏམ་འདྲེས་པ་དང་། ཕེབས་པར་སྨྲ་བ་དང་། སྨོན་འགྲིན་དང་། གྲོགས་བཤེས་དང་། སློབ་དཔོན་དང་། མཁན་པོ་དང་། སློབ་དཔོན་གཅིག་པ་དང་། མཁན་པོ་གཅིག་པ་རྣམས་ཕྱོགས་ཕྱོགས་སུ་ཆད་ནས་འདུག་གོ །དེའི་ཚེ་དགེ་འདུན་གྱི་དབྱེན་ཆེན་པོར་གྱུར་ནས་དགེ་འདུན་ཅ་ཅོ་འདོན། དགེ་འདུན་གཉིས་སུ་གྱུར། དགེ་འདུན་མི་མཐུན་པར་གྱུར་པ་ན་དེ་དག་ལ་གཟུ་བོ་བྱེད་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་དག་རྩོད་མི་དགོས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་བྱུང་བའི་སེམས་སོ་སོར་ཐོབ་པར་གྱིས་ཤིག་ཅེས་འཆུགས་པར་བྱེད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཀྱང་དགེ་སློང་དག་ཕྱོགས་གང་ན་དགེ་སློང་ རྣམས་འཁོད་པ་ན་འཐབ་པར་བྱེད། མཚང་འདྲུ་བར་བྱེད། འགྱེད་པར་བྱེད། རྩོད་པར་བྱེད། འཐབ་ཀྲོལ་བྱེད་པའི་ཕྱོགས་དེར་ནི་མང་དུ་ཉན་པར་ཡང་ང་མི་འདོད་ན་འགྲོ་ཞིང་གནས་པ་ལྟ་ཅི་སྨོས་ཏེ། དེར་ནི་ང་མི་འགྲོའོ། །དགེ་སློང་དག་གང་ན་ཆོས་གསུམ་པོ་རྣམ་པར་སྤངས་ཤིང་ཆོས་གསུམ་པོ་མང་དུ་བྱེད་པ་སྟེ། ཆོས་གསུམ་པོ་རྣམ་པར་སྤངས་པ་གང་ཞེ་ན། མ་ཆགས་པ
Chinese
世尊开示说：“应当以三种处所作遮止差别。”安居的僧人对僧团以三种处所作遮止差别后，再次行布萨。其中一些人说：“诸位具寿，为了清净而行布萨，我认为遮止差别也应如是。因此，凡是布萨，也就是遮止差别。”另一些人说：“布萨是一回事，遮止差别又是一回事。”当时，他们将此事禀告了世尊。世尊开示说：“诸比丘，布萨是一回事，遮止差别又是一回事，这确实没错。但是，由于不能在遮止差别之外另行布萨，因此，比丘们，作遮止差别后，不必再行布萨。因为，像这样，行布萨是为了完全清净，而遮止差别也完全是为了清净。”故事的起因是在舍卫城。诸比丘，由于怀有怨恨，放弃了平等心，互相寻找过失，在作遮止差别时，进入僧团中。他们在僧团中互相竞争，谈论戒律衰败、见解衰败、仪轨衰败、生计衰败等事，并且与他人混杂交谈、说长道短、互相轻蔑、朋友、师长、亲教师、同一位老师、同一位亲教师等各自分裂成派系而住。那时，僧团发生大分裂，僧团喧闹，僧团分裂成两派，僧团不和。于是，那些调解者劝说道：“诸位具寿，不必争论，请各自获得出家的心。”世尊也说：“诸比丘，在任何地方，如果比丘们聚集在一起争斗、揭短、攻击、争论、争吵，我都不愿意多听，更何况是前往和居住呢？我不会去那里。”诸比丘，在任何地方，如果完全舍弃三种法，并且增多三种法，那么，完全舍弃的三种法是什么呢？是不贪著。
English
The Blessed One said, "One should make prohibitions and distinctions with three places." After the monks who were in retreat made prohibitions and distinctions to the Sangha with three places, they would again perform the posadha. Some of them said, "Venerable ones, just as the posadha is performed for the sake of purification, I see that the prohibition and distinction should also be like that. Therefore, whatever is the posadha is also the prohibition and distinction." Others said, "The posadha is one thing, and the prohibition and distinction are another." At that time, they reported this matter to the Blessed One. The Blessed One said, "Monks, it is true that the posadha is one thing, and the prohibition and distinction are another. However, since the posadha cannot be performed separately from the prohibition and distinction, therefore, monks, after making the prohibition and distinction, there is no need to perform the posadha. For, in this way, the posadha is performed for the sake of complete purification, and the prohibition and distinction are also completely for the sake of purification." The origin of the story is in Shravasti. Monks, because of harboring resentment, abandoning equanimity, seeking each other's faults, and making prohibitions and distinctions, they entered the Sangha. In that Sangha, they competed with each other, discussing the decline of discipline, the decline of views, the decline of rituals, and the decline of livelihood, and they mixed and talked with others, gossiping, despising each other, friends, teachers, preceptors, the same teacher, the same preceptor, and they lived divided into factions. At that time, the Sangha became greatly divided, the Sangha became noisy, the Sangha split into two factions, and the Sangha became discordant. Then, those mediators advised, "Venerable ones, there is no need to argue, please each obtain the mind of renunciation." The Blessed One also said, "Monks, in any place where monks gather together and fight, expose faults, attack, argue, and quarrel, I do not want to listen much, let alone go and stay there. I will not go there." Monks, in any place where the three dharmas are completely abandoned and the three dharmas are increased, what are the three dharmas that are completely abandoned? They are non-attachment.