Tibetan
་བཞིན་དུ་བསོད་སྙོམས་ལ་འགྲོ་བར་བྱའོ་སྙམ་མོ། །དེས་ཡང་བསམས་པ། རེ་ཞིག་དགེ་སློང་གཞན་ཞིག་ལ་ཡང་ཅི་འདི་དག་བསོད་སྙོམས་ཁོ་ན་ལ་གནས་ཏེ་རབ་ཏུ་བྱུང་ངམ། འོན་ཏེ་གནས་གཞན་ཡང་ཡོད་དྲི་བར་བྱའོ་སྙམ་ནས། དེ་དགེ་སློང་ཞིག་གི་དྲུང་དུ་སོང་བ་དང་། དེས་དེ་ལ་འོངས་པ་ལེགས་སོ་ཞེས་བྱ་བའི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ཀུན་ཏུ་སྤྱད་ནས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་ཁྱོད་གང་ནས་ཅིའི་ཕྱིར་འདིར་འོངས། དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་ཁྱོད་བལྟ་བ་ཁོ་ནའི་ཕྱིར་འོངས་ཏེ། རེ་ཞིག་ཁྱོད་ཅི་ལ་གནས་ནས་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་དྲིའོ། །དེས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་ལེགས་སོ་ལེགས་སོ། །ཁྱོད་ཀྱི་རྟོག་པ་ནི་བཟང་སྟེ་འདུག་ཤིག་དང་གཏམ་བྱའོ། །བྲམ་ཟེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འདོད་པ་དེས་རྐང་པ་ལ་ཕྱག་བྱས་ནས་དེའི་མདུན་དུ་འདུག་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ། བྲམ་ཟེ་བཞི་པོ་འདི་དག་ནི་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་གནས་སུ་བཅས་པ་ཡིན་ནོ། །བྲམ་ཟེ་བཞི་གང་ཞེ་ན། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགེ་སློང་དག་གོས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཕྱག་དར་ཁྲོད་ནི་རུང་བ་རྙེད་ཀྱང་སླ་བ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་ན་དགེ་སློང་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་འགྱུར་ རོ། །ཟས་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་བསོད་སྙོམས་དང་། གནས་མལ་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་ཤིང་དྲུང་དང་། སྨན་རྣམས་ཀྱི་ནང་ན་བཀུས་ཏེ་བོར་བ་ནི་རུང་བ་རྙེད་ཀྱང་སླ་བ་སྟེ། དེ་ལ་གནས་ན་དགེ་སློང་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་ཏོ། །བྲམ་ཟེ་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བདག་ཅག་ལ་གནས་སུ་བཅས་པ་ནི་བཞི་པོ་འདི་དག་ཡིན་ཏེ། འདི་དག་ལ་གནས་ནས་བདག་ཅག་ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་བྱུང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོར་འགྱུར་རོ། །བྲམ་ཟེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་སུ་ཞིག་གནས་འདི་དག་གིས་འཚོ་བར་ནུས། བདག་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་སྙམ་སྟེ་འདིར་མཆིས་ན་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་འདི་ཡང་དཀའ་བ་ཞིག་པས་ཕྱག་འཚལ་ལོ་མཆིའོ་ཞེས་སྨྲས་ཏེ་སོང་ངོ་། །དེ་ཉིད་དེ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོའི་བར་ཆད་དུ་གྱུར་ནས། སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དགོངས་པ། ཉེས་དམིགས་གང་ཅུང་ཟད་བྱུང་བ་ནི་དགེ་སློང་དག་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བ་ཁོ་ན་ལ་གནས
Chinese
心想：我应当去乞食。他又想：我应当去问问其他的比丘，他们是否也仅仅依靠乞食而安住并出家，或者还有其他的住处。于是他走到一位比丘的面前，那位比丘以通常的礼节欢迎他，并说道：婆罗门，你从哪里来，为何到这里？他说：圣者，我仅仅是为了拜见您而来，我想问问您依靠什么而安住并出家。他说：婆罗门，很好，很好！你的想法很好，请坐下，我们谈谈。想要出家的婆罗门向他顶礼双足，然后坐在他的面前。他说：婆罗门，这四种是世尊所善说的，在律中出家并受具足戒的比丘的住处。婆罗门，是哪四种呢？世尊说：比丘们，在衣服之中，容易得到的是穿破旧的衣服，安住于此，对于在那善说的律中出家并受具足戒的比丘来说，就成了比丘的资具。在食物之中，是乞食；在住处之中，是树下；在药物之中，是腐烂的药物，这些都是容易得到的，安住于此，对于在那善说的律中出家并受具足戒的比丘来说，就成了比丘的资具。婆罗门，世尊为我们规定的住处就是这四种，安住于此，我们就在那善说的律中出家并受具足戒，成为比丘的资具。婆罗门说：圣者，谁能够依靠这些住处生活呢？我本想出家才到这里，但看来出家也是一件难事，我向您顶礼告辞了。说完就离开了。他成了出家和受具足戒成为比丘资具的障碍。当时，比丘们向世尊禀告了此事，世尊思考后说：比丘们，出现任何微小的过失，都仅仅是因为比丘们没有出家。
English
He thought: I should go for alms. He also thought: I should ask other monks whether they also live and renounce relying solely on alms, or whether there are other places to live. So he went to a monk, who greeted him with the usual courtesies, saying: Brahmin, where do you come from and why have you come here? He said: Holy One, I have come only to see you, and I would like to ask you what you rely on to live and renounce. He said: Brahmin, well, well! Your idea is good, please sit down and we will talk. The Brahmin who wanted to renounce bowed at his feet and sat down in front of him. He said: Brahmin, these four are the places of residence for monks who have renounced and received full ordination in the Dharma and Vinaya well spoken by the Blessed One. Brahmin, what are the four? The Blessed One said: Monks, among clothes, it is easy to obtain worn-out clothes, and dwelling in them, for a monk who has renounced and received full ordination in the well-spoken Dharma and Vinaya, it becomes the requisites of a monk. Among foods, it is alms; among dwellings, it is under a tree; among medicines, it is rotten medicine, these are easy to obtain, and dwelling in them, for a monk who has renounced and received full ordination in the well-spoken Dharma and Vinaya, it becomes the requisites of a monk. Brahmin, these four are the places of residence prescribed for us by the Blessed One, and dwelling in them, we renounce and receive full ordination in the well-spoken Dharma and Vinaya, becoming the requisites of a monk. The Brahmin said: Holy One, who can live relying on these places? I came here intending to renounce, but it seems that renunciation is also a difficult thing, I bow to you and take my leave. Having said this, he left. He became an obstacle to renunciation and receiving full ordination as the requisites of a monk. At that time, the monks reported this matter to the Blessed One, and the Blessed One thought about it and said: Monks, any small fault that occurs is only because the monks have not renounced.
Tibetan
་བཞི་བརྗོད་པ་ལས་གྱུར་གྱིས། དེ་ལྟ་བས་ན་དགེ་སློང་གིས་རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བའམ། བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་གནས་བཞི་བརྗོད་པར་མི་བྱའི། གང་གི་ཚེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ། དེའི་ཚེ་གནས་བཞི་བརྗོད་པར་བྱའོ། །རབ་ཏུ་མ་བྱུང་བསྙེན་པར་མ་རྫོགས་པ་ལ་གནས་བཞི་རྗོད་ན་འགལ་ཚབས་ཅན་དུ་འགྱུར་རོ། །གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །མཉན་ཡོད་ན་ཁྱིམ་བདག་ཅིག་གནས་པ་དེས་རིགས་མཉམ་པ་ལས་ཆུང་མ་བླངས་ནས་དེ་དེ་དང་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་དོ། །དེ་རྩེ་བར་བྱེད། དགའ་བར་བྱེད། དགའ་མགུར་སྤྱོད་པར་བྱེད་པ་ལས་ཞེས་བྱ་བ་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །རིགས་དང་མཐུན་པའི་མིང་བཏགས་ཏེ་དེ་བསྐྱེད་བསྲིངས་ནས་ཆེན་པོར་གྱུར་ཏོ། །དེ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཕས་སྤྱོས་པ་དང་། དེས་བསམས་པ། ཕ་མགུ་དཀའ་བར་གྱུར་གྱིས་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་སོང་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངོ་སྙམ་ནས་དེ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་སོང་ངོ་། །དྲུག་སྡེ་རྣམས་ཀྱི་ཀུན་ཏུ་སྤྱོད་པ་ནི་དྲུག་སྡེ་གང་ཡང་རུང་བ་ཞིག་གིས་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་གྱི་སྒོ་མི་སྟོང་པ་ ཡིན་ཏེ། ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་དགའ་སྒོ་ན་འདུག་པ་དེས་དེ་མཐོང་ནས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་འོངས་པ་ལེགས་སོ། །ཁྱོད་ཟླ་བ་ལྟ་བུར་གནས་པ་ཡིན་ན་རིང་མོ་ཞིག་ལོན་ཏེ་ག་ལས་འོངས། དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་རིང་མོ་ཞིག་ལོན་ཏེ་མཐོང་བ་ནི་ལེགས་ཀྱི། ཡང་དང་ཡང་མཐོང་བ་ནི་བརྙས་པར་འགྱུར་རོ། །འོན་ཀྱང་འཕགས་པ་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་འཚལ་གྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཤིག །བཞིན་བཟངས་ཁྱོད་ཀྱི་སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་བཟང་སྟེ་རབ་ཏུ་བྱུང་བ་ནི་མཆོག་གོ །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཕན་ཡོན་ལྔ་མཐོང་བའི་མཁས་པས་རབ་ཏུ་འབྱུང་བར་བྱ་བར་མོས་པར་བྱ་བའི་རིགས་སོ་ཞེས་བྱ་བ་ནས། སངས་རྒྱས་རྣམས་དང་། སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཉན་ཐོས་དམ་པ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པའི་སྐྱེས་བུ་དམ་པ་རྣམས་ཀྱིས་ཞེས་བྱ་བའི་བར་སྔ་མ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལྟ་བས་ན་ལེགས་ཀྱིས་རབ་ཏུ་ཕྱུང་ཤིག །དེ་ལྟ་མོད་ཀྱི་འདི་ལ་ཡོ་བྱད་དྲུག་དགོས་ན་ཁྱོད་ལ་ཡོ་བྱད་དྲུག་ཡོད་དམ། འཕགས་པ་ཡོ་བྱད་དྲུག་པོ་དེ་དག་ཇི་ལྟ་བུ་ཞིག་ལགས། བཞིན་བཟངས་ལྷུང་བཟེད་དང་། ཆུ་ཚགས་དང་། ཆོས་གོས་གསུམ་དང་། གདིང་བའོ། །འཕགས་པ་མ་མཆིས་སོ། །བཞིན་བཟངས་ཁོ་བོ་ལ་ཡང་མེད་དེ། རེ་ཞིག་སོང་ཤིག་དང་ཁོ་བོས་ཡོ་བྱད་དྲུག་བཙལ་ལོ། །དེ་ཕ་སྤངས་ནས་གཉེན་དག་གི་དྲུང་དུ་སོང་བ་དང་། དེ་དག་གིས་ཁྱེའུ་དེ་ཇི་ལྟར་རབ་ཏུ་འབྱུང་བ་ཐོས་པས་དེ་དག་གིས་དེའི་ཆུང་མ་བླངས་སོ། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ཉེ་དགའས་ཡོ་བྱད་དྲུག་བཞག་སྟེ་མཉན་ཡོད་དུ་བསོད་སྙོམས་ཀྱི་ཕྱིར་ཞུགས་པ་དང་། དེས་ཁྱེའུ་དེ་སྲང་དུ་མཐོང་ནས། དེས་སྨྲས་པ། བཞིན་བཟངས་ཁོ་བོས་ཡོ་བྱད་དྲུག་པོ་དེ་དག་རྙེད་དེ། ཚུར་རབ་ཏུ་དབྱུང་གིས་འདོང་། དེས་སྨྲས་པ། འཕགས་པ་བདག་གིས་ཀྱང་ཡོ་བྱད་དྲུག་རྙེད་དོ། །བཞིན་བཟངས་ཅི་འདྲ་བ་དག་ཅིག །འཕགས་པ་མིག་དང་། རྣ་བ་དང་། སྣ་དང་། ལྕེ་དང་། ལུས་དང་། ཡིད་དོ། །བཞིན་བཟངས་དེ་ཇི་ཐ་ཚིག །འཕགས་པ་བདག་ཉེ་དུ་རྣམས་ཀྱིས་ཆུང་མ་བླངས་ན། ཅི་ད་རབ་ཏུ་འབྱུང་ངམ། དེ་ཉིད་དེའི་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོའི་བར་ཆད་དུ་གྱུར་ནས། སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དགེ་སློང་དག་དེ་ ལྟ་བས་ན་གནང་གིས་ཡོ་བྱད་དྲུག་བརྙས་ནས་རབ་ཏུ་དབྱུང་བར་བྱ་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པར་བྱའོ། །ལེགས་པར་གསུངས་པའི་ཆོས་འདུལ་བ་ལ་རབ་ཏུ་འབྱུང་ཞིང་བསྙེན་པར་རྫོགས་པ་དགེ་སློང་གི་དངོས་པོ་རྙེད་དཀའ་བས་ཡོ་བྱད་དྲུག་པོ་དག་རིམ་གྱིས་བཙལ་ནས་བརྙས་པ་སླར་བྱིན་ཅིག། གླེང་གཞི་ནི་མཉན་ཡོད་ནའོ། །དེའི་ཚེ་དགེ་སློང་རབ་ཏུ་མང་པོ་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་དོང་བ་དང་རྐུན་པོ་དག་གིས་བཅོམ་ནས་དེ་དག་གིས་ཕྲོགས་པ་དེ་ཁྱེར་ཏེ་རྒྱལ་བྱེད་ཀྱི་ཚལ་དུ་ལྷགས་ནས་བཙོང་བར་བརྩམས་སོ། །དགེ་སློང་བཅོམ་པ་དེ་དག་ཀྱང་དེ་ཉིད་དུ་འོངས་ནས་དགེ་སློང་དེ་དག་གིས་རང་གི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་དག་ངོ་ཤེས་ཏེ་དེ་དག་གིས་ཀུ་ཆོའི་སྒྲ་བཏོན་ནས་ཤེས་ལྡན་དག་འདི་དག་གིས་བདག་ཅག་གི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་འདི་ཕྲོགས་ཀྱིས། རྐུན་པོ་རྣམས་ཟུང་ཤིག་ཟུང་ཤིག་ཅེས་བྱས་པ་དང་། དེ་དག་ཀུ་ཆོའི་སྒྲ་ཐོས་ནས་སྐྲག་སྟེ་བྲོས་སོ། །དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་རང་རང་གི་ལྷུང་བཟེད་དང་ཆོས་གོས་བླངས་ནས་འདུག་སྟེ་ཅི་འདི་བདག་ཅག་ལ་རུང་བ་ཡིན་ནམ་འོན་ཏེ་རུང་བ་མ་ཡིན་མི་ཤེས་པའི་སྐབས་དེ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་གསོལ་པ་དང་། བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་བཀའ་སྩལ་པ། དེ་ནི་གང་གིས་ཕྲོགས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཡིན་པས་དེ་དག་བསྡིགས་པར་མི་བྱའོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་དེ་ནི་གང་གིས་ཕྲོགས་པ་དེ་ཁོ་ནའི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཀའ་སྩལ་པ་དང་། དགེ་སློང་གཞན་དག་ཅིག་ལྗོངས་རྒྱུ་ཞིང་དོང་བ་དང་། རྐུན་པོ་རྣམས་ཀྱིས་མཐོང་ནས་དེ་དག་གིས་དེ་རྣམས་གཞོམ་པར་བརྩམས་ཏེ། དེ་དག་གིས་དེ་རྣ
Chinese
四种处所宣说所出故。因此比丘于未出家，或未圆具者，不应宣说四种处所。何之时出家圆具，彼时应宣说四种处所。于未出家未圆具者宣说四处，则成重罪。事缘乃在舍卫城。舍卫城中一居家士，娶同族之女为妻，与彼嬉戏，欢喜，受用喜乐。彼嬉戏，欢喜，受用喜乐，如是等语如前。以合于种姓之名称呼，养育增长，而成大。其后于异时，父所呵责，彼思惟：父甚难悦，不如往逝多林出家。遂往逝多林。六众之惯行是，任何六众，逝多林之门不空。 具寿近喜住于门边，见彼而语：善哉！容貌端严者来临。汝如月亮般安住，久远而来，从何而来？彼言：圣者！久远得见是善事，屡屡得见则成轻蔑。然圣者！我欲出家，请为我出家。容貌端严者！汝之发心甚善，出家是殊胜。世尊见五种利益之智者，应欣乐出家之理，乃至诸佛及诸佛之殊胜声闻，正入之殊胜士夫等语，如前。是故善哉！请为我出家。虽如是，然于此需六物，汝有六物耶？圣者！彼六物为何？容貌端严者！应是钵，水罗，三法衣，及坐垫。圣者！我没有。容貌端严者！我亦无有，且稍待，我将寻觅六物。彼舍父往亲族之处，彼等闻彼童子如何出家，彼等...
English
arises from the statement of the four places. Therefore, a bhikshu should not declare the four places to one who is not ordained or not fully ordained. When one is ordained and fully ordained, then the four places should be declared. Declaring the four places to one who is not ordained and not fully ordained becomes a serious offense. The story begins in Shravasti. In Shravasti, a householder took a wife from the same clan and played with her, rejoiced, and enjoyed happiness. He played, rejoiced, and enjoyed happiness, and so on, as before. He named her according to her lineage, raised her, and she grew up. Then, at another time, he was scolded by his father, and he thought: My father is difficult to please, so I will go to Jeta Grove and become a monk. So he went to Jeta Grove. The practice of the Six Groups is that any of the Six Groups would keep the gate of Jeta Grove from being empty. The venerable Nanda, who was sitting at the gate, saw him and said: Welcome, handsome one! You are like the moon, you have been away for a long time, where have you come from? He said: Venerable, it is good to see you after a long time, but to see you again and again would be contemptuous. However, Venerable, I wish to be ordained, please ordain me. Handsome one! Your intention is good, ordination is excellent. The Blessed One, seeing the five benefits, the wise should rejoice in the reason for ordination, and so on, up to the Buddhas and the noble disciples of the Buddhas, the noble beings who have entered correctly, and so on, as before. Therefore, well then! Please ordain me. Even so, this requires six things, do you have six things? Venerable, what are those six things? Handsome one! A begging bowl, a water strainer, three Dharma robes, and a mat. Venerable, I do not have them. Handsome one! I do not have them either, wait a moment, and I will look for the six things. He left his father and went to his relatives, and when they heard how the boy was going to be ordained, they...
Chinese
娶了他的妻子。具寿近喜放置六种资具后，为了乞食进入舍卫城。他看见那个孩子在街上。他说：贤面，我找到了那些六种资具，过来出家吧。他说：圣者，我也找到了六种资具。贤面，是哪样的呢？圣者，是眼、耳、鼻、舌、身、意。贤面，那是什么话？圣者，我亲戚们娶了妻子，我还能出家吗？就那样，他出家并受具足戒，成了比丘的事物障碍。那时，比丘们祈请世尊，世尊开示说：比丘们，因此允许舍弃六种资具后，应当出家并受具足戒。在善说之律中出家并受具足戒，比丘的事物难以获得，因此依次寻找六种资具后，舍弃的应当再次给予。故事的缘起是在舍卫城。当时，很多比丘游方乞食，被盗贼击败，他们抢走的东西被带到胜林园，开始在那里卖。那些被打败的比丘也来到那里，那些比丘认出了自己的钵和法衣，他们发出喧哗声，说：有知识的人啊，这些人抢了我们的钵和法衣。抓住盗贼，抓住盗贼！他们听到喧哗声后，害怕地逃走了。比丘们拿回各自的钵和法衣后坐着，不知道这对我们是否允许，或者不允许。那时，比丘们祈请世尊，世尊开示说：那是谁抢的，就是谁的，不要恐吓他们。世尊开示说那是谁抢的，就是谁的。其他一些比丘游方乞食，被盗贼看见后，他们开始击败那些比丘，他们那些比丘
English
He took his wife. The venerable Nanda placed the six requisites and entered Shravasti for alms. He saw that boy on the street. He said: Good-looking one, I have found those six requisites, come and renounce. He said: Venerable one, I have also found six requisites. Good-looking one, what are they like? Venerable one, they are the eye, ear, nose, tongue, body, and mind. Good-looking one, what is that word? Venerable one, my relatives have taken wives, can I still renounce? Just like that, he renounced and took full ordination, becoming an obstacle to the possessions of a monk. At that time, the monks requested the Blessed One, and the Blessed One said: Monks, therefore, allow the six requisites to be discarded, and then one should renounce and take full ordination. In the well-spoken Dharma-Vinaya, renouncing and taking full ordination, the possessions of a monk are difficult to obtain, therefore, after searching for the six requisites in order, what was discarded should be given back again. The origin of the story is in Shravasti. At that time, many monks were wandering and begging for food, and were defeated by thieves, and the things they had stolen were taken to Jeta Grove and began to be sold there. Those defeated monks also came there, and those monks recognized their own alms bowls and robes, and they made a loud noise, saying: Knowledgeable ones, these people have stolen our alms bowls and robes. Catch the thieves, catch the thieves! They heard the noise and fled in fear. The monks took back their respective alms bowls and robes and sat down, not knowing whether this was permissible for us or not. At that time, the monks requested the Blessed One, and the Blessed One said: It belongs to whoever stole it, do not threaten them. The Blessed One said that it belongs to whoever stole it. Other monks were wandering and begging for food, and were seen by thieves, and they began to defeat those monks, they those monks