Tibetan
ནས་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ལམ་པའི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་གཏུགས་ཏེ་བཟོད་པ་གསོལ་ཅིང་ཚིགས་སུ་བཅད་པས་སྨྲས་པ། ཙན་དན་རྟག་ཏུ་བསིལ་ངད་ཡོན་ཏན་ལྡན། །ཨུཏྤལ་རྟག་ཏུ་དྲི་བདའ་དྲི་མེད་གསར། །རྟག་གསལ་དག་པའི་བཻ་ཌཱརྱ་འོད་བཞིན། །བྱིས་པའི་སྐྱེ་བོའི་སྡིག་པ་རྟག་ཏུ་ནི། །མཚུངས་མེད་གོར་མའི་རི་མོ་རྟག་པ་བཞིན། །འཕགས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྟག་ཏུ་ཐུགས་རྗེ་མངའ། །དགྲ་བཅོམ་དག་གི་བཟོད་པ་བརྟན་པ་ལགས། །ཚེ་དང་ལྡན་པ་ལམ་པས་སྨྲས་པ། འཚོ་བྱེད་བཟོད་དོ། །བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་ཡོན་བཤད་པ་མཛད་ནས་གདན་ལས་བཞེངས་ཏེ་གཤེགས་སོ། །སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ལ་དགེ་སློང་རྣམས་ཀྱིས་ཞུས་པ། བཙུན་པ་འཚོ་བྱེད་གཞོན་ནུས་གསོས་ཀྱིས་གང་གི་ཚེ་ཚེ་དང་ལྡན་པ་ལམ་པའི་ཡོན་ཏན་དག་མངོན་པར་མ་འཚལ་བ་དེའི་ཚེ་ན་གུས་པ་མ་ལགས་པ་ལ་བརྩོན་ཞིང་། གང་གི་ཚེ་ཡོན་ཏན་དག་མངོན་པར་འཚལ་བ་དེའི་ཚེ་ན་རྐང་པ་གཉིས་ལ་གཏུགས་ཏེ་བཟོད་པ་གསོལ་བར་བགྱིད་པ་ལ་གཟིགས། དགེ་སློང་དག་ད་ལྟར་དུ་མ་ཟད་དེ། འདི་ལྟར་འདས་པའི་དུས་ན་ཡང་དེས་གང་གི་ཚེ་འདིའི་ཡོན་ཏན་དག་མངོན་པར་མི་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ན་གུས་པ་མ་ཡིན་པ་ལ་བརྩོན་ཞིང་གང་གི་ཚེ་ཡོན་ཏན་དག་མངོན་པར་ཤེས་པ་དེའི་ཚེ་ན་རྐང་པ་གཉིས་ལ་གཏུགས་ཏེ་བཟོད་པ་གསོལ་བར་གྱུར་ཏེ་དེ་ཉོན་ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་ བ་འདས་པའི་དུས་ན་བྱང་ལམ་ནས་དེད་དཔོན་ཞིག་གིས་ཟོང་རྟ་ལྔ་བརྒྱ་བདས་ཏེ་ཡུལ་དབུས་སུ་ཕྱིན་ཏོ། །དེའི་རྒོད་མའི་མངལ་དུ་རྟ་ཅང་ཤེས་ཞུགས་ནས་དེ་གང་གི་ཉི་མ་ལ་ཞུགས་པ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉི་མ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྟ་དེ་དག་ཕྱིན་ཆད་སྐད་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་ནས་དེད་དཔོན་གྱིས་བསམས་པ། བདག་གི་རྟ་རྣམས་ལ་ནད་འགའ་ཞིག་བྱུང་ངམ། ཅི་ན་དེས་རྟ་འདི་དག་སྐད་འབྱིན་པར་མི་བྱེད་སྙམ་མོ། །དུས་གཞན་ཞིག་ན་རྒོད་མ་དེ་འབྲངས་པ་ལས་རྟེའུ་ཕོ་ཞིག་བྱུང་ནས་དེ་གང་གི་ཉི་མ་ལ་བྱུང་བ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ཉི་མ་ནས་བཟུང་སྟེ་རྟ་དེ་དག་ཕྱིན་ཆད་སྣ་སྒྲ་འབྱིན་པར་ཡང་མི་བརྩོན་ནས་དེད་དཔོན་གྱིས་བསམས་པ། རྟེའུ་སེམས་ཅན་སྐལ་ཆད་འདི་བྱུང་བས་འདིའི་ཉེས་པས་བདག་གི་རྟ་རྣམས་ལ་ནད་བྱུང་བར་གྱུར་ཏོ་སྙམ་ནས་དེས་རྒོད་མ་དེ་རྟག་ཏུ་ཞོན་ཞིང་དེ་ལ་རྩྭ་དང་ཆས་ཀྱང་སྦྱིན་པར་མི་བྱེད་དོ། །དེ་མཐར་གྱིས་མཆོད་གྱུར་ཅེས་བྱ་བའི་གནས་སུ་ཕྱིན་པ་དང་། དེར་དེ་དབྱར་གྱི་ནམ་ལ་བབ་ནས་དེས་བསམས་པ། གལ་ཏེ་ང་སོང་བར་གྱུར་ན་རྟ་རྣམས་ཀྱི་རྨིག་པ་འདྲུལ་བར་འགྱུར་བས་ཟོང་དུ་མི་རུ
Chinese
之后，具寿拉姆巴以头触碰耆婆的雙足，请求宽恕，并以偈颂说道：檀香常具清凉之德，莲花常具芬芳无染之香，如常明洁净之琉璃光，凡夫之罪业常如无与伦比之戈尔玛之纹路般恒常，圣者常具大悲心，调伏者之宽恕是坚定的。具寿拉姆巴说道：耆婆，请宽恕我！世尊宣说功德后，从座位上起身离去。众比丘向佛世尊请教道：尊者，耆婆童子以医术疗愈时，当其未了知具寿拉姆巴之功德时，便不恭敬；当其了知功德时，便以头触碰双足，请求宽恕。比丘们，不仅是现在，过去世也是如此，当其未了知此人之功德时，便不恭敬；当其了知功德时，便以头触碰双足，请求宽恕，你们听着。比丘们，过去世时，从北方道路上来的一位商队首领，驱赶着五百匹驮货物的马匹前往中部地区。那匹母马的腹中寄宿着一匹聪明的马驹，自从那匹马驹寄宿的那天起，那些马匹便不再发出声音，商队首领心想：我的马匹们是生病了吗？为什么这些马匹不再发出声音呢？其他时候，那匹母马产下了一匹小公马驹，自从那匹马驹出生的那天起，那些马匹便不再试图发出鼻息声，商队首领心想：这匹命运不济的小马驹出生后，因为这匹马驹的过错，我的马匹们都生病了，于是他总是骑着那匹母马，也不给它草和饲料。最终，他们到达了一个叫做“供养处”的地方，当时正值夏季，他心想：如果我继续前进，马匹们的蹄子会腐烂，货物也无法搬运。
English
Then, the Venerable Lampa touched Jivaka's feet with his head, asked for forgiveness, and said in verse: Sandalwood always possesses the virtue of coolness, lotus always possesses the fragrance of purity, like the ever-bright and pure light of lapis lazuli, the sins of ordinary people are always like the unchanging patterns of the unparalleled Gorma, the noble ones always possess great compassion, and the forgiveness of the Arhats is steadfast. The Venerable Lampa said: Jivaka, please forgive me! After the Blessed One declared the merits, he rose from his seat and departed. The monks asked the Buddha, the Blessed One: Venerable, when Jivaka the youth healed with medicine, when he did not know the merits of the Venerable Lampa, he was not respectful; when he knew the merits, he touched his feet with his head and asked for forgiveness. Monks, not only now, but also in the past, when he did not know the merits of this person, he was not respectful; when he knew the merits, he touched his feet with his head and asked for forgiveness, listen to this. Monks, in the past, a caravan leader from the northern road drove five hundred horses carrying goods to the central region. A wise foal was conceived in the womb of that mare, and from the day that foal was conceived, those horses no longer made a sound, and the caravan leader thought: Are my horses sick? Why don't these horses make a sound? At other times, that mare gave birth to a colt, and from the day that colt was born, those horses no longer tried to make a snorting sound, and the caravan leader thought: Since this unlucky foal was born, because of this foal's fault, my horses have become ill, so he always rode that mare and did not give it grass or fodder. Eventually, they arrived at a place called "Offering Place", and it was summer, and he thought: If I continue to go forward, the horses' hooves will rot, and the goods will not be able to be transported.
Tibetan
ང་བར་འགྱུར་གྱིས་དབྱར་གྱི་ནམ་ལ་འདི་ཉིད་དུ་འདུག་པར་བྱའོ་སྙམ་ནས་དེ་དབྱར་གྱི་ནམ་ལ་དེ་ཉིད་དུ་འདུག་པ་དང་། དེ་ན་གནས་པའི་བཟོ་བོ་དག་གིས་དེ་ལ་རང་རང་གི་བཟོ་དག་གིས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་སོ། །དེ་འགྲོ་བའི་དུས་ཀྱི་ཚེ་བཟོ་བོ་དག་ལྷགས་པ་དང་། དེས་དེ་དག་ལ་བགོ་བཤའ་དག་བྱས་སོ། །དེ་ན་རྫ་མཁན་གཅིག་ཅིག་འདུག་པ་དེས་ཀྱང་དེ་ལ་བཟོས་བསྙེན་བཀུར་བྱས་པས་དེ་ལ་ཆུང་མས་སྨྲས་པ། རྗེའི་སྲས་དེད་དཔོན་དེ་མཆིས་བཞུད་ལ་ཅུང་ཞིག་སློངས་ཤིག །རྫ་མཁན་དེས་དེད་དཔོན་འཕགས་པའི་མདུན་དུ་འཇིམ་པའི་གོང་བུ་ཐོགས་ཏེ་བསྡད་པ་དང་། དེད་དཔོན་དེས་དེ་མཐོང་ནས་དེ་ལ་སྨྲས་པ། ཀྭའི་ནང་རྗེ་ཁྱོད་ཧ་ཅང་འཕྱིས་ཏེ་འོངས་པས་ངའི་ཕན་ཐམས་ཅད་བྱས་སོ། །དེད་དཔོན་དེ་རྟེའུ་དེ་ལ་བཀྲ་མི་ཤིས་པའི་བློ་སྐྱེས་པས་དེད་དཔོན་དེས་རྫ་མཁན་དེ་ལ་སྨྲས་པ། འདི་ལྟར་ཁོ་བོ་ལ་རྟེའུ་གཅིག་ཅིག་ཡོད་ཀྱི་གལ་ཏེ་འདོད་ན་ཁྲིད་དེ་སོང་ཤིག །རྫ་མཁན་གྱིས་སྨྲས་པ། མ་ནོངས་སོ། །བདག་ནི་རྫ་མ་བགྱིད་པར་འགྱུར་ལ། འདིས་ཀྱང་གཅོག་པར་འགྱུར་རོ། །དེ་ནས་རྟེའུ་དེས་རྫ་མཁན་དེའི་ རྐང་པ་གཉིས་ལ་ལྕེས་བལྡག་པར་བརྩམས་པ་དང་། རྫ་མཁན་དེ་རྟེའུ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེས་ནས་དེས་དེ་ཁྲིད་དེ་ཁྱིམ་དུ་སོང་ངོ་། །དེ་ལ་ཆུང་མས་སྨྲས་པ། རྗེའི་སྲས་ཁྱོད་ཀྱིས་དེ་ལས་ཅུང་ཟད་ཐོབ་བམ། རྟེའུ་འདི་ཐོབ་བོ། །མ་ནོངས་སོ། །ཁྱོད་ནི་རྫ་མ་བྱེད་པར་འགྱུར་ལ་འདིས་ཀྱང་གཅོག་པར་འགྱུར་རོ། །རྟེའུ་དེ་ཆུང་མའི་རྐང་པ་གཉིས་ལ་ཡང་ལྕེས་བལྡག་པར་བརྩམས་པ་དང་། ཆུང་མ་དེ་ཡང་རྟེའུ་དེ་ལ་རྗེས་སུ་ཆགས་པ་སྐྱེས་སོ། །རྟེའུ་དེ་རྫ་མ་སོ་བཏང་བ་དང་མ་བཏང་བ་དག་གི་ནང་དུ་འགྲོ་བ་ན་རྫ་མ་འགའ་ཡང་མི་གཅོག་ནས་རྫ་མཁན་དེས་ཆུང་མ་ལ་སྨྲས་པ། རྟེའུ་བཟང་པོ་ཞིག་སྟེ་ཤེས་བཞིན་དུ་འགྲོ་བར་བྱེད་དོ། །དུས་གཞན་ཞིག་ན་རྫ་མཁན་དེ་སྒྲོ་བ་ཐོགས་ཏེ་ས་ལེན་དུ་སོང་བ་དང་། རྟེའུ་དེ་ཡང་དེའི་ཕྱི་བཞིན་ཐོག་ཐག་འབྲང་ཞིང་འོངས་སོ། །རྫ་མཁན་དེས་སས་སྒྲོ་བ་བཀང་བ་དང་། རྟེའུ་དེས་རྒྱབ་བཟེད་ནས། རྫ་མཁན་དེས་སའི་སྒྲོ་བ་དེ་རྟེའུ་དེའི་རྒྱབ་ཏུ་བཀལ་ནས་དེས་དེ་ཁྲིད་དེ་ཁྱིམ་དུ་འོངས་ནས་རྫ་མཁན་དེས་ཆུང་མ་ལ་སྨྲས་པ། བཟང་མོ་རྟེའུ་བཟང་པོ་ཞིག་སྟེ། ཁོ་བོས་ཕྱིན་ཆད་ས་བསྐུར་དགོས་པར་མི་འགྱུར་རོ། །ཁོ་བོས་དེར་ས་དགལ་བར་བྱས་ཁྱོད་ཀྱིས་འདིར་ཕོག་ཤིག་ཆུང་མ་དེ་ལེགས་སོ་ཞེས་རྟེའུ་དེ་ལ་ཕུབ་མ་དང་སྲན་
Chinese
我想着，我将因为过渡而在此地度过夏天，然后他就真的在此地度过了夏天。在那里居住的工匠们用各自的手艺侍奉他。当他要离开的时候，工匠们聚集过来，他就把东西分给他们。那里有一个陶匠，他也用手艺侍奉了他，陶匠的妻子对他说：‘王子的儿子，船长，请你稍微索要一些东西吧。’陶匠拿着泥团坐在船长圣者的面前。船长看到他，对他说：‘哎呀，你来得太晚了，我已经把所有的好处都给了别人了。’船长对那头小驴产生了不吉祥的想法，所以船长对陶匠说：‘这样吧，我有一头小驴，如果你想要，就把它带走吧。’陶匠说：‘不会吧，我将要做陶器，它也会打碎陶器的。’然后，那头小驴开始舔陶匠的两只脚。陶匠对那头小驴产生了爱意，于是他就把它带回家了。他的妻子对他说：‘王子的儿子，你从他那里得到了一些东西吗？’‘得到了这头小驴。’‘不会吧，你将要做陶器，它也会打碎陶器的。’小驴又开始舔妻子的两只脚，妻子也对那头小驴产生了爱意。小驴在烧好和没烧好的陶器中走动，却一个陶器也没有打碎，于是陶匠对妻子说：‘这是一头好小驴，它知道怎么走。’另一次，陶匠拿着簸箕去取土，小驴也紧随其后。陶匠用土填满了簸箕，小驴就用背顶着。陶匠把装满土的簸箕放在小驴的背上，然后牵着它回家，陶匠对妻子说：‘好妻子，这是一头好小驴，以后我就不用搬土了。’‘我会在那里堆土，你在这里打它。’妻子说‘好’，就用掸子和豆子打那头小驴。
English
Thinking, 'I shall stay here for the summer because of the transition,' he indeed stayed there for the summer. The craftsmen who lived there served him with their respective crafts. When it was time for him to leave, the craftsmen gathered, and he distributed things to them. There was a potter there, and he also served him with his craft, so the potter's wife said to him, 'Prince's son, captain, please ask for something.' The potter sat before the noble captain holding a lump of clay. The captain saw him and said to him, 'Alas, you have come too late, I have given all the benefits to others.' The captain had an inauspicious thought about the donkey foal, so the captain said to the potter, 'Like this, I have a donkey foal, if you want it, take it away.' The potter said, 'No, I will be making pottery, and it will break the pottery too.' Then, the donkey foal began to lick the potter's two feet. The potter developed affection for the donkey foal, so he took it and went home. His wife said to him, 'Prince's son, did you get something from him?' 'I got this donkey foal.' 'No, you will be making pottery, and it will break the pottery too.' The donkey foal again began to lick the wife's two feet, and the wife also developed affection for the donkey foal. The donkey foal walked among the fired and unfired pottery, but did not break any of the pottery, so the potter said to his wife, 'This is a good donkey foal, it knows how to walk.' Another time, the potter went to fetch soil with a winnowing basket, and the donkey foal also followed closely behind. The potter filled the winnowing basket with soil, and the donkey foal supported it with its back. The potter put the winnowing basket full of soil on the donkey foal's back, and then led it home, and the potter said to his wife, 'Good wife, this is a good donkey foal, I will not have to carry soil anymore.' 'I will pile the soil there, and you hit it here.' The wife said 'Good,' and hit the donkey foal with a duster and beans.
Tibetan
ཕུབ་དག་བྱིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་ན་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་ཞེས་བྱ་བས་རྒྱལ་སྲིད་འབྱོར་པ། རྒྱས་པ། བདེ་བ། ལོ་ལེགས་པ། སྐྱེ་བོ་དང་མི་མང་པོས་གང་བ། ཐབ་མོ་དང་། འཐབ་པ་དང། འཁྲུག་ལོང་དང་། ནང་འཁྲུག་རབ་ཏུ་ཞི་བ། ཆོམ་རྐུན་དང་། མུ་གེ་དང་ནད་དང་བྲལ་བ། སཱ་ལུ་དང་། བུ་རམ་ཤིང་གི་ཕྲེང་བ་དང་། བ་ལང་དང་། མ་ཧེ་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་བྱེད་དུ་བཅུག་སྟེ་ཆོས་དང་ལྡན་པ་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་པོས་ཆོས་ཀྱི་རྒྱལ་སྲིད་བྱེད་དུ་བཅུག་གོ །དེའི་རྟ་ཅང་ཤེས་དུས་ལ་བབ་ནས་ཉི་འོག་གི་རྒྱལ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱི་རྟ་ཅང་ཤེས་དུས་ལ་བབ་པོ་ཞེས་ཐོས་པ་དང་། དེ་དག་གིས་དེ་ལ་ཡང་ན་ནི་སྒྱུ་དཔྱ་འཇོལ་ཅིག་ཡང་ན་ནི་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིའི་ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་མ་བྱུང་ཤིག །དེ་ལྟ་མི་བྱེད་ན་གཉའ་བ་ནས་བཏགས་ཏེ་བཀྲིའོ་ཞེས་ཕྲིན་སྤྲིང་ངོ་། །རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་དེ་དག་ལ་སྒྱུ་དཔྱ་འཇལ་བར་ཡང་མི་བྱེད། འཇིགས་པས་ ཕྱི་རོལ་གྱི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་དུ་ཡང་འབྱུང་བར་མི་བྱེད་ཅིང་འདུག་གོ །དེད་དཔོན་དེ་ཡང་མཐར་གྱིས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཕྱིན་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཚངས་བྱིན་གྱིས་བྱང་ལམ་ནས་དེད་དཔོན་ཞིག་གིས་ཟོང་རྟ་ལྔ་བརྒྱ་དེད་དེ་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཕྱིན་ཅེས་ཐོས་ནས་དེས་བློན་པོ་རྣམས་ལ་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་ངས་ཡུན་ཇི་སྲིད་ཅིག་ཏུ་འདིར་ཞུགས་ཏེ་འདུག་པར་བྱ། དེང་ལ་རྟ་ཅང་ཤེས་ཚོལ་ཅིག། དེ་དག་དེད་དཔོན་དེའི་གན་དུ་དོང་སྟེ་དེ་དག་གིས་རྟ་དེ་དག་མཐོང་ནས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་རྟ་འདི་དག་ནི་རྟ་ཅང་ཤེས་ཀྱིས་བཏུལ་བ་ཤ་སྟག་ཡིན་ན་འདི་ན་རྟ་ཅང་ཤེས་ནི་འགའ་ཡང་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་དག་གིས་རྒོད་མ་དེ་མཐོང་ནས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་རྒོད་མ་འདི་ལས་རྟ་ཅང་ཤེས་འབྲངས་ན་དེ་ནི་མི་སྣང་ངོ་། །དེ་དག་དེད་དཔོན་གྱི་གན་དུ་སོང་སྟེ་དྲིས་པ། དེད་དཔོན་ཁྱོད་ཀྱིས་རྟ་འགའ་ཞིག་བཙོངས་པའམ། གཞན་ལ་བྱིན་པ་ཡོད་དམ། དེད་དཔོན་གྱིས་སྨྲས་པ། བཙོངས་པ་ནི་འགའ་ཡང་མེད་དེ། འདི་ལྟར་ཁོ་བོས་མཆོད་གྱུར་གྱི་གནས་སུ་རྟེའུ་ཞིག་བཀྲ་མི་ཤིས་སོ་སྙམ་ནས་རྫ་མཁན་ཞིག་ལ་བྱིན་པ་ནི་ཡོད་དོ། །དེ་དག་གིས་གཅིག་ལ་གཅིག་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་དེད་དཔོན་འདི་ནི་བླུན་པོ་ཞིག་ཡིན་ཏེ། སྙིང་པོ་གང་ཡིན་པ་བོར་ནས་སྙིགས་མ་དག་དེད་དེ་འདིར་འོངས་སོ། །དེ་དག་གིས་རྒྱལ་པོ་ལ་ཞུས་ཏེ་མཆོད་གྱུར་དུ་དོང་ནས་དེ་དག་རྫ་མཁན་དེའི་དྲུང་དུ་དོང་སྟེ་དྲིས་པ། ཁྱོད་ལ་རྟེ
Chinese
赐予了福佑。那时，在瓦拉纳西（Varanasi）名叫梵施（Brahmadatta）的国王，以财富、兴盛、安乐、丰收，充满生灵和人民，止息争斗、战争、骚乱和内讧，远离盗匪、饥荒和疾病来治理国政，让萨鲁、甘蔗串、牛和水牛富足，让具有正法的正法之王来治理正法之国。当他的神驹成熟之际，诸位太阳之下的国王听到梵施国王的神驹成熟了，他们就向他传话说：要么缴纳贡品，要么就不要出现在瓦拉纳西（Varanasi）郊外的园林中。如果不这样做，就从脖子上套上枷锁拖走。梵施国王既不向他们缴纳贡品，又因为害怕而不出现在郊外的园林中。那位商队首领最终到达瓦拉纳西（Varanasi），梵施国王听到一位商队首领从北方之路赶着五百匹驮货的马匹到达瓦拉纳西（Varanasi），就对大臣们说：贤者们，我还要在这里待多久呢？今天就去寻找神驹吧。他们前往那位商队首领那里，看到那些马匹后，彼此说道：贤者们，这些马匹都是被神驹驯服的，但这里根本看不到神驹啊。他们看到那匹母马后说道：贤者们，如果神驹是从这匹母马生下来的，那就看不到了。他们前往商队首领那里问道：商队首领，你卖掉了一些马匹，或者送给别人了吗？商队首领说道：卖掉的没有，但是，我认为在祭祀之地有一匹小马驹是不吉祥的，所以就送给了一位陶工。他们彼此说道：贤者们，这位商队首领真是个蠢货，丢掉了精华，赶着糟粕来到这里。他们禀告国王后，前往祭祀之地，来到那位陶工那里问道：你有一匹小马驹
English
Blessings were bestowed. At that time, in Varanasi, a king named Brahmadatta ruled the kingdom with wealth, prosperity, peace, good harvests, filled with beings and people, with strife, war, riots, and internal conflicts completely pacified, free from thieves, famine, and disease, allowing salu, strings of sugarcane, cattle, and buffalo to flourish, allowing a righteous king endowed with dharma to rule a righteous kingdom with dharma. When his divine horse came of age, the kings under the sun heard that King Brahmadatta's divine horse had come of age, and they sent him messages saying: Either pay tribute, or do not appear in the gardens outside Varanasi. If you do not do so, you will be tied by the neck and dragged away. King Brahmadatta neither paid tribute to them, nor did he appear in the gardens outside the city out of fear. That caravan leader eventually arrived in Varanasi, and King Brahmadatta heard that a caravan leader had driven five hundred packhorses from the northern route to Varanasi, and he said to his ministers: Wise ones, how long must I remain here? Seek out the divine horse today. They went to that caravan leader, and after seeing those horses, they said to each other: Wise ones, these horses have all been tamed by the divine horse, but no divine horse is to be seen here. They saw the mare and said: Wise ones, if the divine horse came from this mare, it cannot be seen. They went to the caravan leader and asked: Caravan leader, have you sold any horses, or given them to others? The caravan leader said: I have not sold any, but I thought that a foal in a place of sacrifice was inauspicious, so I gave it to a potter. They said to each other: Wise ones, this caravan leader is a fool, having abandoned the essence and driven the dregs here. They reported to the king and went to the place of sacrifice, and they went to the potter and asked: Do you have a foal?