Tibetan
ཞིམ་པོའ་པོག་ཕོར་དག་བཞག །རྒྱལ་མཚན་བཙུགས། དར་གྱི་ཆུན་འཕྱང་མང་པོ་དབྱངས། མེ་ཏོག་སྣ་ཚོགས་ཀྱིས་དགའ་དགའ་ལྟར་བཀྲམ་སྟེ། ལྷ་རྣམས་ཀྱི་དགའ་ཚལ་གྱི་སྐྱེད་མོས་ཚལ་བཞིན་དུ་ལམ་ཡང་མཛེས་པར་བྱེད་དུ་བཅུག་ནས་བཱ་རཱ་ཎ་སཱི་ན་གནས་པའི་སྐྱེ་བོའ་ཚོགས་ཀྱིས་མེ་ཏོག་གི་ཕྲེང་བ་དག་ཐོགས་ཏེ་བསུར་དོང་ངོ་། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་རི་དགས་ཀྱི་དཔོན་པོ་གཟུགས་ཤིན་ཏུ་སྡུག་པ་དེ་འབྱོར་པ་ཆེན་པོས་གྲོང་ཁྱེར་བཱ་རཱ་ཎ་སཱིར་ཞུགས་ནས་སེང་གེའི་ཁྲི་ལ་འདུག་ཏུ་བཅུག་གོ །དེ་ནས་རྒྱལ་པོའ་འབྱོར་བ་དང་། མཐུ་ཆེན་པོས་བཙུན་མོ་དང་། གཞོན་ནུ་དང་། བློན་པོ་དང་། གྲོང་མི་དང་། ཡུལ་མི་དང་བཅས་པས་ཡོངས་སུ་བསྐོར་ཅིང་འདུག་གོ །དེ་ནས་རི་དགས་ཀྱི་དཔོན་པོ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་འཁོར་ལ་བལྟས་ནས་རྒྱལ་པོ་དང་འཁོར་དེ་ལ་དེ་ལྟ་བུའི་ཆོས་བཤད་དེ། དེ་ཐོས་པས་རྒྱལ་པོ་འཁོར་དང་བཅས་པས་བསླབ་པ་ལྔའི་གཞི་བླངས་སོ། །སེམས་ཅན་དུ་མ་དག་གིས་ནི་དགེ་བའི་རྩ་བ་དག་ཐོབ་བོ། །དེ་ནས་རྒྱལ་པོས་ནགས་དེ་རི་དགས་རྣམས་ལ་བྱིན་ནོ། །སྲོག་ཆགས་འབྱུང་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་ཡང་མི་འཇིགས་པ་བྱིན་ནོ། །དགེ་སློང་དག་ཇི་སྙམ་དུ་སེམས། དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་རི་དགས་ཀྱི་དཔོན་པོ་གསེར་གྱི་གློ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ང་ཉིད་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཚེ་དེའི་དུས་ཀྱི་མི་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ལྷ་སྦྱིན་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །ད་ལྟ་ན་ཡང་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་བ་དང་བྱས་བ་མི་ཚོར་བ་ཡིན་ནོ། །གཞན་ཡང་ཇི་ལྟར་ལྷ་སྦྱིན་འདི་བྱས་པ་མི་གཟོ་ཞིང་བྱས་པ་མི་ཚོར་བ་དེ་ཉོན་ ཅིག །དགེ་སློང་དག་སྔོན་བྱུང་བ་རི་འོར་ཞིག་ན་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་ཞིག་གནས་ཏེ། དེའི་མེ་ཏོག་གི་རབ་ཆུའི་ཕ་རོལ་ན་ཡོད་བས་དེ་ཉི་མ་རེ་རེ་ཞིང་ཆུ་རྒལ་ཞིང་མེ་ཏོག་ཐུའོ། །ཇི་ཙམ་དུས་གཞན་ཞིག་ན་ཆུ་རྒལ་བ་ན་དུས་ཚིགས་མ་ཡིན་པའི་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་ཆུས་ཁྱེར་བ་ཞིག་མཐོང་ནས་དེས་དེ་བླངས་ཏེ་སྒོ་བ་ལ་བྱིན་ནོ། །སྒོ་བ་ས་གསོལ་ཀ་བ་ལའོ། །གསོལ་ཀ་བས་རྒྱལ་པོ་ལའོ། །རྒྱལ་པོས་བཙུན་མོ་ལའོ། །བཙུན་མོས་དེ་མྱངས་པ་ན་རོལ་ཞེན་ནས་རྒྱལ་པོ་ལ་གསོལ་བ་བཏབ་པ། ལྷ་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་འདི་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་སྩལ་བའི་རིགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་གསོལ་ཀ་བ་ལ་སྨྲས་པ། ཁྱོད་ཀྱིས་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་སུ་ལས་འོངས། དེས་སྨྲས་པ། སྒོ་སྲུངས་ཀྱིས་སྩལ་ལགས་སོ། །སྒོ་སྲུངས་ལ་སྨྲས་པ་དང་། དེས་སྨྲས་པ། མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་གྱིས་སྩལ་ལགས་སོ། །རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཤེས་ལྡན་དག་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་ཁུག་ཤིག །རྒྱལ་པོའ་མི་རྣམས་ཀྱིས་བཀུག་ནས་རྒྱལ་པོས་སྨྲས་པ། ཀྭའི་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་ཁྱོད་ཀྱིས་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་འདི་ག་ལས་རྙེད། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྨྲས་པ་དང་། རྒྱལ་པོས་དེ་ཉིད་ལ་བསྒོ་བ། སོང་ལ་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་འདི་འདྲ་བ་གཞན་ཡང་ཁྱེར་ཏེ་ཤོག་ཤིག །མིའི་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཚིག་ནི་གཅིག་ཏུ་མི་རུང་བས་དེ་བག་ཚ་བས་སྙིང་ལ་ཟུག་ཅིང་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་བཙལ་བར་བརྩམས་ཏེ། དེས་རྒྱགས་ཁྱེར་ནས་ཐོག་མ་ཨ་མྲ་རྙེད་པ་ལོགས་སུ་སོང་བ་དང་། རིའི་ཕྱོགས་གཅིག་ན་ཨ་མྲའི་ཤིང་སྤྲེའུ་རྣམས་ཀྱི་བགྲོད་པར་གྱུར་མི་རྣམས་ཀྱི་ནི་མ་ཡིན་བ་དེ་མཐོང་ནས། དེ་ནས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་དེ་ཤིང་དེ་ལ་ཕན་ཚུན་ནས་བརྟགས་ན། གཡང་ས་ཆེན་པོར་སྐྱེས་པས་མི་རྣམས་ཀྱིས་བགྲོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ་གཟེག་པར་མ་ནུས་སོ། །དེ་དེ་ན་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་འདོད་པའི་ཕྱིར་ཞག་མང་དུ་ལོན་པས་རྒྱགས་ཟད་པར་གྱུར་ཏོ། །དེས་བསམས་པ། བདག་འདི་བཞིན་འདུག་ན་ཡང་རྒྱགས་མེད་པས་འཆིར་ཆབས་གཅིག་གིས་ཅི་བྱུང་བ་བྱུང་གཟེག་གོ་ཞེས་དེས་རྡོ་ བ་རྣམས་ལ་འཇུས་ཏེ་འཛེག་པར་བརྩམས་པ་ལས་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་མ་ཐོབ་པར་གཡང་དུ་ལྷུང་ངོ་། །རི་དེ་ལ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྲེའུར་གྱུར་པ་ན་སྤྲེའུ་རྣམས་ཀྱི་དཔོན་པོར་གྱུར་ཏོ། །སྟེས་དབང་གིས་དེས་རི་དེ་ལ་ཚོགས་བཞག་སྟེ། ཕྱོགས་དེར་ཕྱིན་པ་དང་། ཇི་ཙམ་ན་དེས་མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་དེ་སྡུག་བསྔལ་དོག་ཅིང་ཉམ་ང་བར་གྱུར་པར་མཐོང་ནས་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་ནི་བཟོའ་གནས་དང་ལས་ཀྱི་གནས་དེ་དང་དེ་དག་ལ་མཁས་པ་ཡིན་ཏེ། དེ་དེ་ལ་ཕན་པ་སྐྱེད་པ་ལྷུར་ལེན་པས་རིམ་གྱིས་མ་སད་ན་དབྱུང་བར་མི་ནུས་སོ། །ཞེས་རྡོ་རྣམས་ཀྱིས་གོམས་པར་བྱ་བར་བརྩམས་ཏེ། གང་གི་ཚེ་བདག་གིས་དབྱུང་བར་ནུས་སོ་སྙམ་དུ་རིག་པ་དེའི་ཚེ་དེས་དེ་གཡང་ས་ནས་རིམ་གྱིས་ཕྱུང་བ་དང་། རྡོ་བ་བཏེག་པ་དང་། མེ་ཏོག་ཕྲེང་རྒྱུད་མཁན་ཕྱུང་བས་ཤིན་ཏུ་དུབ་པར་གྱུར་ཏོ། །དེའི་ཚེ་དུད་འགྲོ་ཡང་མིའི་སྐད་དུ་སྨྲ་བ་ཡིན་པས་དེས་དེ་ལ་དྲིས་པ། ཁྱོད་ཅིའི་ཕྱིར་ཉམ་ང་བ་འདི་ལྟ་བུ་དང་ལྡན་པར་གྱུར། དེས་ཇི་ལྟར་གྱུར་པ་སྨྲས་པ་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་བསམས་པ། འདི་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་མེད་པར་སོང་ན་གནོད་པ་འཐོབ་པར་འགྱུར་གྱི། བདག་གིས་འདི་ལ་ཨ་མྲའི་འབྲས་བུ་སྦྱིན་ནོ་སྙམ་ནས་བདག་ཉིད་ཆེན་པོ་དེ་སྤྲོ་བ་དང་གཞན་ལ
Chinese
摆放美味的食物。竖立胜幢。悬挂许多丝绸彩带。用各种鲜花像快乐一样铺开，像诸神的欢乐园林一样，也让道路变得美丽，让居住在瓦拉纳西（Varanasi）的人们手持鲜花花环来迎接。然后，国王以盛大的财富，让外形极其俊美的鹿王进入瓦拉纳西城，并让他坐在狮子座上。然后，国王以财富和强大的力量，与王妃、年轻人、大臣、市民和村民一起，完全围绕着他坐下。然后，鹿王菩萨看着眷属，对国王和眷属宣说了这样的佛法。听到后，国王和眷属一起接受了五戒的基础。许多众生获得了善的根本。然后，国王将那片森林赐予了鹿群。也给予一切生物不怖畏。诸比丘，你们怎么想？当时的鹿王金毛就是我。当时的那个人就是提婆达多，他是不知感恩和不知回报的。现在他也是不知感恩和不知回报的。另外，提婆达多如何不知感恩和不知回报，请听好。诸比丘，过去在某个山谷里，住着一个制作花环的人。他的花在河的对岸，所以他每天都要过河去采花。有一次，当他过河时，看到一个不合时节的芒果被水冲走，他就捡起来给了守门人。守门人给了厨师。厨师给了国王。国王给了王妃。王妃尝了之后，非常喜欢，就向国王请求说：‘神啊，请再赐予像这样的芒果吧。’国王对厨师说：‘你的芒果是从哪里来的？’厨师说：‘是守门人给的。’对守门人说了之后，守门人说：‘是制作花环的人给的。’ྩལ་ལགས་སོ། །国王说：有知识的人，把做花鬘的人叫来。国王的人们叫来后，国王说：喂，做花鬘的人，你这芒果从哪里得到的？他说了事情的经过。国王就命令他：去，把像这样的芒果再拿来。人主的话是不能违背的，他很害怕，铭记在心，就开始寻找芒果。他带着干粮，首先去了找到芒果的地方。看到山的一侧有芒果树，那是猴子们去的地方，不是人去的地方。然后做花鬘的人互相查看那棵树。因为它生长在巨大的悬崖上，不是人能去的地方，无法攀登。他在那里为了得到芒果，过了很多天，干粮也用完了。他想：我这样待着，没有干粮也会死的，干脆有什么结果就攀登吧。于是他抓住石头开始攀登，结果没有得到芒果，反而掉下了悬崖。那座山上，菩萨转世为猴子，是猴子们的首领。偶然地，他在那座山上集合，去了那个方向。过了一会儿，他看到做花鬘的人痛苦、恐惧，菩萨精通工巧明和事业明，他一心一意地帮助他，如果慢慢地不让他习惯，是无法救出来的。于是他开始用石头让他习惯。当他意识到自己能够救出他的时候，他就慢慢地把他从悬崖上救了出来，抬起石头，救出做花鬘的人，非常疲惫。当时，畜生也能说人话，他问他：你为什么会如此痛苦？他说了事情的经过。菩萨想：这个人如果没拿到芒果回去，会遭受灾难的。我应该给他芒果，于是大菩萨高兴地对其他人
English
Delicious foods were placed. Victory banners were erected. Many silk streamers were hung. With various flowers, it was spread out as if with joy. Like the pleasure garden of the gods, the road was also made beautiful, and the assembly of beings dwelling in Varanasi held garlands of flowers and welcomed him. Then, with great wealth, the king had the deer king, who was exceedingly handsome in form, enter the city of Varanasi and had him sit on a lion throne. Then, the king, with wealth and great power, together with his queen, youths, ministers, townspeople, and villagers, sat completely surrounding him. Then, the deer king, the Bodhisattva, looked at the retinue and taught the Dharma to the king and his retinue in such a way that, having heard it, the king and his retinue took the basis of the five precepts. Many sentient beings obtained roots of virtue. Then, the king gave that forest to the deer. He also gave fearlessness to all living beings. Monks, what do you think? The deer king with golden fur at that time was none other than myself. The person at that time was Devadatta, who was ungrateful and unappreciative. Even now, he is ungrateful and unappreciative. Furthermore, how Devadatta is ungrateful and unappreciative, listen. Monks, in the past, in a certain valley, there lived a garland maker. Because his flowers were on the other side of the river, he crossed the river every day to gather flowers. Once, while crossing the river, he saw a mango fruit that was carried by the water out of season, and he picked it up and gave it to the gatekeeper. The gatekeeper gave it to the cook. The cook gave it to the king. The king gave it to the queen. When the queen tasted it, she was delighted and requested the king, 'Lord, please grant me another mango like this.' The king said to the cook, 'From whom did you get the mango?' He said, 'The gatekeeper gave it to me.' After speaking to the gatekeeper, he said, 'The garland maker gave it to me.'
English
Tsal lags so. The king said: "Wise ones, summon the garland maker." The king's men summoned him, and the king said: "Hey, garland maker, where did you get this mango?" He told him what had happened. The king then commanded him: "Go, bring back more mangoes like this one." The words of the lord of men cannot be disobeyed, so he was afraid, kept it in his heart, and began to search for mangoes. He took provisions and first went to the place where he had found the mango. He saw a mango tree on one side of the mountain, a place frequented by monkeys but not by humans. Then the garland maker examined the tree from all sides. Because it grew on a huge cliff, it was not a place that humans could go, and he could not climb it. He stayed there for many days, wanting to get the mango, and his provisions ran out. He thought: "If I stay here like this, I will die without provisions. I might as well climb and see what happens." So he grabbed the rocks and began to climb, but he did not get the mango and instead fell off the cliff. On that mountain, the Bodhisattva had been reborn as a monkey and was the leader of the monkeys. By chance, he was gathering on that mountain and went in that direction. After a while, he saw the garland maker suffering and terrified. The Bodhisattva was skilled in the arts and sciences and in the ways of work, and he was determined to help him. He knew that he could not be rescued unless he was gradually accustomed to it. So he began to accustom him with stones. When he realized that he could rescue him, he slowly pulled him out of the cliff, lifted the stones, and rescued the garland maker, becoming very tired. At that time, even animals could speak the language of humans, so he asked him: "Why are you in such distress?" He told him what had happened. The Bodhisattva thought: "If this person goes back without a mango, he will suffer harm. I should give him a mango." So the great Bodhisattva happily said to the others