Tibetan
་ཐོན། །དེ་ཡན་ཆད་སྐབས་སུ་ཉམས་བཟང་ཡང་། །དུས་ཕལ་ཆེར་གནས་འགྱུ་སྐྱོང་དེད་རང་། །སྲུང་མི་བདེ་ཞེ་བ་སུན་པར་བྱུང་། །བདག་རང་ལོ་སོ་གཅིག་མཚམས་ཀྱི་དུས། །རྗེ་མཆོག་གི་སྤྲུལ་སྐུའི་བླ་སྒྲུབ་ལ། །ངག་གསོལ་འདེབས་རྒྱང་འབོད་ཐུན་བཞིར་བྱས། །ལུས་མཚམས་བསྡམས་སྒྲོལ་དཀར་བསྙེན་པ་བྱས། །སེམས་རྟོགས་པའི་བོགས་ཤིག་དེ་ནས་བྱུང་། །སེམས་འགྱུ་བ་རྣམ་རྟོག་ཅི་ཤར་ཡང་། །དཔེ་མཚོ་ལ་ཁ་བ་བབ་པ་བཞིན། །སེམས་རྣམ་རྟོག་བསྒོམ་དུ་དེ་ནས་ཤར། ། ཅི་བསྒོམས་ཀྱང་མི་དཀའ་འཚེར་བག་མེད། །ཉམས་དེ་འདྲ་ཟླ་བ་བཞི་ལྔ་ཙམ། །ད་རྣམ་གཡེང་ཅིས་ཀྱང་མི་གནོད་སྙམ། །ལུས་རྣམ་གཡེང་ཆེ་བས་ཁད་ཀྱིས་འགྲིབ། །སེམས་དྲན་རྫི་ནམ་ཟིན་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །དུས་ཕལ་ཆེར་དྲན་རྗེས་མ་ཟིན་འཁྲུལ། །བདག་རང་ལོ་སོ་དྲུག་ལོན་པའི་དུས། །རྗེ་དྲུང་སྐྱིད་སྤྲུལ་པའི་སྐུ་དང་མཇལ། །སེམས་དག་སྣང་དགའ་བྲོད་དཔག་མེད་ཤར། །ལུས་བདེ་ཉམས་ལུས་སེམས་བདེ་བས་ཁྱབ། །སེམས་མི་གཡོ་རྒྱ་མཚོ་དྭངས་མ་བཞིན། །སེམས་རྣམ་རྟོག་འཕྲོ་འདུ་མང་ཉུང་ཡང་། །དཔེ་མཚོ་དང་རླབས་བཞིན་རང་སར་ཞི། །ཉིན་སྤྱོད་ལམ་ཕལ་ཆེར་འདུ་འབྲལ་མེད། །ཕྱི་རྣམ་གཡེང་ཅིས་ཀྱང་གནོད་མི་ནུས། །ལུས་ངལ་དུབ་མེད་ཅིང་སེམས་རྒྱུད་དུལ། །དེ་མ་འགྲིབས་ཟླ་བ་བརྒྱད་དགུར་གནས། །བདག་རང་ལོ་སོ་བདུན་ལོ་མཇུག་ལ། །སྲུ་གྲོང་ཆོག་སྤང་བར་དམ་བཅས་ནས། །ལོ་བཅུ་གསུམ་སྒྲུབ་ཨུཎྜ་པའི་དམ་བཅའ་བྱས། །མཚམས་འདག་ཆར་གཅིག་ཀྱང་ངོ་མ་གཏུག །ངག་སྨྲ་བཅད་ཐུན་མཚམས་ངག་མ་བཏང་། །དོན་བསྐྱེད་རྫོགས་བསྙེན་སྒྲུབ་བརྩོན་འགྲུས་བསྐྱེད། ། ནུབ་རྨི་ལམ་གསལ་བའི་འོད་གསལ་ནི། །ཉམས་མཚར་མཚར་འདྲ་བ་ལན་གྲངས་མང་། །ལོ་གཉིས་ཙམ་སོང་བའི་དུས་ཙམ་ན། །ཕྱི་ནམ་མཁས་གར་ཁྱབ་འཁོར་འདས་ཀུན། །རང་སེམས་ཀྱིས་ཁྱབ་ནི་འདུག་སྙམ་བྱེད། །དེ་ནམ་མཁའ་མཐའ་ཡས་སྐྱེ་མཆེད་དུ། །རང་གོལ་བའི་ས་ཡང་ཡིན་གྱིས་དོགས། །དུས་རེས་འགའ་སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཀུན། །སེམས་རང་ལས་གཞན་དུ་མ་གྲུབ་པར། །དེ་མངོན་སུམ་རྟོགས་པའི་སྣང་བར་སྐྱེས། །དེ་གོ་བའི་སྐྱ་རིས་ཡིན་ཡང་དོགས། །ཡར་རྒྱལ་བའི་ཐུགས་དང་རང་གི་སེམས། །མར་འགྲོ་དྲུག་སེམས་ཅན་སེམས་རྒྱུད་རྣམས། །དོན་དབྱེར་མེད་གཅིག་ཏུ་འདྲེས་སྙམ་བྱེད། །དེ་ལྟ་བ་འཁོར་འདས་དབྱེར་མེད་པ། །ད་འདི་ཉིད་རེད་སྙམ་ངེས་ཤེས་སྐྱེད། །དེ་གོ་ཡུལ་ཙམ་ཡང་ཡིན་གྱིས་དོགས། །དུས་དེ་རྗེས་ལོ་གསུམ་ཙམ་གྱི་དུས། །རྗེ་མཁའ་སྤྱོད་
Chinese
消失了。在那之前，有時候體驗很好，但大多數時候，心處於不穩定和散亂的狀態，守護起來很不舒服，感到厭倦。我自己在三十一歲閉關的時候，對至尊者的轉世進行上師瑜伽，口中念誦祈請文和遙呼四座，身體閉關並修持度母的念誦。從那時起，心中生起了一種證悟的跡象。無論心中生起什麼樣的念頭和妄想，都像雪花落在湖面上一樣，從那時起，心中的妄想就變成了禪修的對象。 無論禪修什麼都不困難，沒有恐懼和不安。這樣的體驗持續了四五個月左右。我現在認為，無論如何散亂都不會造成傷害。由於身體過於散亂，體驗逐漸減弱。即使心能隨時保持正念，也沒有什麼區別，但大多數時候，我無法保持正念，而是處於迷惑之中。我自己在三十六歲的時候，見到了傑仲·奇竹的轉世，心中生起了無量的清淨顯現和喜悅。身體感到舒適，身心充滿了喜悅。心像清澈的海洋一樣平靜。無論心中的念頭和妄想是多是少，都像海洋和波浪一樣，自然平息。白天的大部分時間裡，我都沒有分別。無論外在的散亂如何，都無法造成傷害。身體沒有疲勞，心續調柔。這種狀態持續了八九個月沒有減退。我自己在三十七歲年底，發誓放棄村莊和世俗事務，並發誓進行十三年的閉關修行。我沒有讓雨水淋濕我的閉關處。我禁語，在禪修期間不說話。我努力修持生起次第和圓滿次第的念誦和修持。 在夜晚的夢境中，清晰的光明多次顯現出奇妙的體驗。大約過了兩年左右，我感覺外在的虛空，無論是輪迴還是涅槃，都被我的心所遍及。我懷疑這是否也是一個無邊虛空處。有時候，所有的現象和存在，無論是輪迴還是涅槃，都並非由心以外的事物所構成，我生起了對此直接證悟的體驗。我也懷疑這是否只是理解的輪廓。向上，諸佛的意和我的心，向下，六道眾生的心續，我感覺它們在意義上沒有區別，融為一體。我對這種輪迴和涅槃沒有區別的見解產生了確信，認為這就是真相。我也懷疑這是否只是理解的範圍。在那之後大約三年左右，至尊空行
English
disappeared. Before that, sometimes the experience was good, but most of the time, the mind was in an unstable and scattered state, and it was uncomfortable to guard, and I felt tired of it. When I myself was in retreat at the age of thirty-one, I performed guru yoga on the reincarnation of the supreme one, reciting prayers and calling out from afar in four sessions, and my body was in retreat and I practiced the recitation of Tara. From then on, a sign of realization arose in my mind. No matter what thoughts and delusions arose in my mind, they were like snowflakes falling on a lake, and from then on, the delusions in my mind became the object of meditation. No matter what I meditated on, it was not difficult, and there was no fear or anxiety. Such an experience lasted for about four or five months. I now think that no matter how scattered I am, it will not cause harm. Because the body was too scattered, the experience gradually weakened. Even if the mind can always maintain mindfulness, it makes no difference, but most of the time, I cannot maintain mindfulness and am in a state of confusion. When I myself was thirty-six years old, I met the reincarnation of Jetrung Kyid, and immeasurable pure appearances and joy arose in my mind. The body felt comfortable, and the body and mind were filled with joy. The mind was as calm as a clear ocean. Whether the thoughts and delusions in the mind were many or few, they naturally subsided like the ocean and waves. Most of the time during the day, I had no separation. No matter how scattered the outside was, it could not cause harm. The body was not tired, and the mind stream was subdued. This state lasted for eight or nine months without diminishing. When I myself was at the end of thirty-seven years old, I vowed to abandon villages and worldly affairs, and vowed to practice a thirteen-year retreat. I did not let the rain wet my retreat. I took a vow of silence and did not speak during meditation. I diligently practiced the recitation and practice of the generation stage and completion stage. In the dreams at night, the clear light of clarity manifested wonderful experiences many times. About two years later, I felt that the external space, whether it was samsara or nirvana, was pervaded by my mind. I wondered if this was also a realm of infinite space. Sometimes, all phenomena and existence, whether samsara or nirvana, are not composed of things other than the mind, and I arose an experience of directly realizing this. I also wondered if this was just an outline of understanding. Upwards, the mind of the Buddhas and my own mind, downwards, the mind streams of the six realms of sentient beings, I felt that they were not different in meaning and were integrated into one. I developed a certainty about this view that there is no difference between samsara and nirvana, and I thought that this was the truth. I also wondered if this was just the scope of understanding. About three years after that, the supreme dakini
Tibetan
ནམ་མཁའ་རྒྱལ་མཚན་པས། །ཆོས་ཕྱག་ཆེན་ངོ་སྤྲོད་གནང་བ་རྨིས། །དུས་དེ་ནས་སྔར་དང་མི་འདྲ་བའི། །ཉམས་རྟོགས་པ་ཤིན་ཏུ་མཚར་བ་སྐྱེས། །སྔར་བསྒོམ་པའི་ཉམས་རྟོགས་ལེགས་ལེགས་ཚོ། །བསྒོམ་བསམ་པའི་འཛིན་པས་བསླུས་ནས་གདའ། །ད་ འདི་སྒོམ་གྱི་གཏད་སོ་ཅང་མེད་པས། །དོན་སྤྲོས་མེད་ཐ་མལ་རྗེན་ནེ་བ། །བློ་འཛིན་པའི་ཐུག་རེག་སྤུ་ཙམ་མེད། །དོན་དེ་འདྲའི་རྟོགས་པ་སྐྱེས་ཙམ་ན། སྐབས་སྐབས་སུ་ཐེ་ཚོམ་གྱི་རྣམ་རྟོག་ལྡང་། །སྔར་བསྒོམ་དང་ད་ལྟ་ཡེ་མ་ཅིག །སྔར་ངེས་ཤེས་དང་རྗེན་ནེ་ལྷང་ངེ་ཡོད། །ད་ངེས་ཤེས་ཀྱི་འཛིན་པ་ནང་ནས་ཞིག །སྔར་བལྟ་རྒྱུ་དང་ལྟ་མཁན་གཉིས་སུ་ཡོད། །ད་བལྟ་རྒྱུ་དང་ལྟ་མཁན་གཅིག་ཏུ་འདྲེས། །བདག་ཅི་ཡང་མེད་པའི་སྐྱེ་མཆེད་དུ། །རང་གོལ་གྱིས་དོགས་ཏེ་བློ་མ་བདེ། །ཕ་བཀའ་བརྒྱུད་བླ་མའི་གསུང་མགུར་བལྟས། །བསྒོམ་ངོ་བོ་མཐོང་བར་ད་གཟོད་རྟོགས། །དོན་ངོ་བོ་དེ་ཕྱིར་འགྱུར་མེད་ཀྱང་། །ཉམས་མཐོ་དམན་འཕར་སྡང་ད་རུང་མང་། །ལོ་ཆུ་སྦྲུལ་ཤིང་རྟའི་ལོ་མཚམས་ལ། །ཉམས་རྨི་ལམ་རྩུབ་འཁྲུགས་ཆོ་འཕྲུལ་ཆེ། །ལུས་མི་བདེ་ན་ཚ་དྲག་པོ་ལྡང་། །སླར་ཆོ་འཕྲུལ་ཅུང་ཙམ་འཇམ་པའི་མཚམས། །ཕ་མཉམ་མེད་དྭགས་པོ་ལྷ་རྗེ་དང་། །རྗེ་ཕག་གྲུ་དང་སྐྱོབ་པ་ཐང་པ་བཞི། །དེ་རྨི་ལམ་དུ་མཇལ་བས་འོད་གསལ་ཟིན། །གཉིད་སད་དུས་གཉིད་མཐའ་བསྒོམ་གྱིས་བསུས། །ཉམས་རྟོགས་ པ་སྔར་དང་མི་འདྲ་སྐྱེས། །དུས་ཐ་མལ་གྱི་སེམས་ཉིད་རྗེན་པ་འདི། །བསྒོམ་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ཧྲིག་གེ་རྟོགས། །སེམས་དྲན་རྫིས་ཟིན་དང་མ་ཟིན་མེད། །སེམས་ཡེངས་དང་མ་ཡེངས་ཁྱད་པར་མེད། །དོན་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ཡེར་གྱིས་རྟོགས། །ཨ་མཚར་པོ་ཐ་མལ་གྱི་རྣམ་རྟོག་འདི། །བཟོ་བཅོས་དང་དགག་སྒྲུབ་མ་དགོས་པར་། །གཞི་གདོད་ནས་ཆོས་སྐུར་འདུག་པ་ལ། །ད་བར་དུ་ཧ་རེ་ལོང་བར་ལོང་། །ད་བར་དུ་མ་རྟོགས་ཅིས་ལེན་ཨང་། །དེ་བསམ་ཞིང་རང་ལ་ཁྲེལ་བགད་ཤོར། །ཉམས་དེ་འདྲ་ཞག་འགའི་བར་དུ་བྱུང་། །དེར་ངོ་བོར་འགྱུར་བ་མ་མཆིས་ཀྱང་། །ཉམས་མཐོ་དམན་གསལ་འགྲིབ་ད་རུང་གདལ། །གཞི་ནམ་མཁའ་འགྱུར་བ་མ་མཆིས་ཀྱང་། །རྐྱེན་ཉི་ཟླ་ལྷོ་སྤྲིན་གསལ་འགྲིབ་བཞིན། །དུས་རེས་འགའ་ཆོས་ཀུན་སྟོང་པར་རྟོགས། །ཕྱི་ས་རྡོ་རི་བྲག་ཡུལ་སྣང་ཀུན། །དེས་མཚོ་ལ་ཟླ་གཟུགས་བཀྲ་བ་བཞིན། །དབྱིབས་ཁ་དོག་བཀྲ་ཡང་ངོ་བོ་སྟོང་། །དེ་བཅོས་མིན་དངོས་སུ་རྟོགས་སྙམ་ཡང་། །དོན་དངོས་འཛིན་འཁྲུལ་པ་ཞིག་མ་ཐུབ། །ཕར་ལག་པས་རེག་ན
Chinese
南喀坚赞者，梦见赐予大手印法开示，自那时起，生起与以往不同之，体验证悟甚为稀奇。先前所修之体验证悟，虽良好良好之集合，却为修习思虑之执着所欺骗。如今，此无有任何修习之凭借，意义无戏论，如常赤裸裸，心识执着之触及，丝毫皆无有。如是意义之证悟生起之时，时而生起怀疑之分别念。先前之修习与现在，全然不同。先前有定解，且赤裸裸明朗朗，如今定解之执着从内消逝。先前有能见与所见二者，如今能见与所见融为一体。于无有任何我之生处，因疑虑自解脱而心不安。观阅父噶举上师之歌集，今始了悟修习之体性。意义之体性虽不变异，然体验之高低增减仍多。水蛇木马年之交界时（1953-1954），体验梦境粗猛纷乱，神变大。身体不适，剧烈疾病生起。再次神变稍微平息之际，与父无等达波拉杰，及杰帕木竹巴与觉巴唐巴四位，于梦中相见而得光明照耀。醒来之时，以修习迎接睡眠之结束，体验证悟，生起与先前不同。此时，如常之心性赤裸者，了悟为修习大手印。心无有被念头所染与未染，心无有散乱与未散乱之差别。意义上，了悟为大手印。稀奇啊，如常之分别念，无需造作与破立，于基位本初即安住为法身，至今徒劳无获。至今未证悟，如何取舍？如是思虑，自生惭愧之笑。如是体验，于数日间发生。于彼，体性上虽无有改变，然体验之高低明暗仍旧存在。基如虚空无有改变，然如缘起之日月云雾之明暗。时而了悟诸法皆空。外在土地岩石山崖境象等一切，如彼于海中映现月影，形状颜色鲜明，然体性为空。虽觉此为无造作之真实了悟，然未能断除执着实有之迷乱。若以手触碰
English
Namkhai Gyaltsen dreamed of receiving the introduction to the Mahamudra Dharma. From that time on, he experienced a unique and wonderful realization. The experiences and realizations from previous meditations, although a good collection, were deceived by the clinging of meditation and thought. Now, this has no basis for meditation, the meaning is without elaboration, ordinary and naked, without any touch of mental clinging. When such a realization arises, doubts and thoughts occasionally arise. The previous meditation is completely different from the present. Previously, there was certainty, naked and clear, but now the clinging to certainty has disappeared from within. Previously, there were two, the seer and the seen, but now the seer and the seen are merged into one. In the birthplace of no self, I am uneasy, fearing self-liberation. I looked at the songs of the Kagyu lamas and now I realize the nature of meditation. Although the nature of meaning is unchanging, the ups and downs of experience still abound. At the junction of the Water Snake and Wood Horse years (1953-1954), the experiences in dreams were rough, chaotic, and miraculous. The body was unwell and severe illnesses arose. When the miracles subsided slightly, I met Father Jamyang Khyentse Wangpo, Je Phagmo Drupa, and Kyobpa Jigten Sumgön in a dream and received light. When I woke up, I greeted the end of sleep with meditation, and the experiences and realizations that arose were different from before. At this time, the ordinary mind is naked, and I realize that it is the Mahamudra of meditation. The mind is neither stained nor unstained by thoughts, and there is no difference between distraction and non-distraction. In terms of meaning, I realize it as Mahamudra. Wonderful, this ordinary thought, without the need for fabrication or negation, has been dwelling as the Dharmakaya from the beginning, but until now it has been in vain. Until now, I have not realized it, how can I take it? Thinking like this, I burst into laughter of shame. Such experiences occurred over a few days. Although there was no change in its nature, the ups and downs of experience still existed. The base is like the unchanging sky, but like the clarity and obscurity of the sun, moon, and clouds of conditions. Sometimes I realize that all phenomena are empty. All external lands, stones, mountains, cliffs, and appearances are like the reflection of the moon in the sea, with bright shapes and colors, but empty in nature. Although I thought this was a genuine realization without fabrication, I could not break through the delusion of clinging to reality. If I touch it with my hand