Tibetan
་སྤྲུལ་པ་པོ་དང་བཅས་ནས་སྨྲ་བར་བྱེད་དེ། ལུང་རིང་པོ་ལས། གཅིག་གིས་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་ན། །སྤྲུལ་པ་ཐམས་ཅད་སྨྲ་བར་བྱེད། །གཅིག་མི་སྨྲ་བར་གྱུར་པ་དང་། །དེ་དག་ཐམས་ཅད་སྨྲ་མི་འགྱུར་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ནི་ཐམས་ཅད་བཞེད་པ་ཙམ་གྱིས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་སྔ་ཕྱི་ཇི་ལྟར་བཞེད་པར་སྨྲ་བས་ངེས་པ་མེད་དེ། ལས་གདགས་པ་ལས། ཅིའི་ཕྱིར་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་སྐྱེས་བུ་ཆེན་པོའི་མཚན་སུམ་ཅུ་རྩ་གཉིས་དང་ལྡན་པ་སྤྲུལ་པ་ནི་གང་གི་ཚེ་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་གསུང་བ་དེའི་ཚེ་སྤྲུལ་པ་མི་སྨྲ་ལ་སྤྲུལ་པ་སྨྲ་བ་དེའི་ཚེ་སངས་རྒྱས་མི་གསུང་བ་དང་། ཉན་ཐོས་ཀྱི་སྤྲུལ་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་ཆ་བྱད་ཅན་སྤྲུལ་པ་ནི་ཉན་ཐོས་སྨྲ་བའི་ཚེ་སྤྲུལ་པའང་སྨྲ་ལ་ཉན་ཐོས་མི་སྨྲ་བའི་ཚེ་སྤྲུལ་པའང་མི་སྨྲ་ཞེ་ན། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་སེམས་དང་ཏིང་ངེ་འཛིན་ལ་མངའ་བརྙེས་པས་མྱུང་དུ་སྙོམས་པར་འཇུག་ཅིང་བཞེངས་ཏེ་དམིགས་པའང་མི་གཏོང་ལ་ཉན་ཐོས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ནི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པ་ཡིན་ཏེ། ཡེ་ཤེས་དང་དབང་གི་ཕ་རོལ་ཏུ་ཕྱིར་པ་ཡིན་ལ་ཉན་ཐོས་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འདི་ལ་གལ་ཏེ་སྨྲ་བའི་ངག་མང་པོ་སྤྲུལ་ན་ནི་སྒྲ་ཡང་སྤྲུལ་པར་འགྱུར་བས་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞི་ཞེས་པ་དང་། འགལ་བར་འགྱུར་ལ། འོན་ཏེ་ངག་གཅིག་ལས་མེད་ན་མང་པོ་སྨྲ་བར་བྱེད་པ་མི་འཐད་དོ། །གལ་ཏེ་མང་པོར་སྨྲ་བར་སྣང་བ་ཡིན་གྱི་ངག་གཅིག་ལས་མེད་དོ་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཕྱིའི་སྐྱེ་མཆེད་བཞི་ལའང་མཚུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས་སེམས་ཅན་གསར་སྐྱེ་མེད་པས་དབང་པོ་ལྔ་མི་སྤྲུལ་ལ། སྒྲ་ལ་རྒྱུན་མེད་པས་མི་སྤྲུལ་ལོ་ཞེས་བྱ་བའང་སྤྲུལ་པ་འདི་དག་སེམས་ཀྱི་སྣང་བ་མ་གཏོགས་པ་དོན་ལ་ཡོད་པའི་ཆོས་ཡིན་ན་ནི་ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པ་ཡིན། མེད་ནའང་གསར་དུ་སྐྱེ་བ་དང་རྒྱུན་མེད་པ་དག་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་སྣང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བརྟག་པར་བྱའོ། ། འོ་ན་རྒྱུད་གཅིག་ལ་སེམས་གཉིས་ཅིག་ཅར་མི་འབྱུང་བས་སྨྲ་སེམས་ཡོད་པའི་ཚེ་སྤྲུལ་སེམས་མེད་ལ་སྤྲུལ་སེམས་ཡོད་པའི་ཚེ་སྨྲ་སེམས་མེད་པས་ཇི་ལྟར་སྤྲུལ་པ་སྨྲར་འཇུག་ཅེ་ན། དང་པོ་སྦྱོར་བའི་ཚེ་སྤྲུལ་སེམས་ཀྱིས་སྤྲུལ་པ་སྤྲུལ་ནས་བདག་གི་སྤྲུལ་པ་འདི་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་གྱུར་ཅིགདེ་ནས་སྨྲ་སེམས་ཀྱིས་སྨྲ་བར་གྱུར་ཅིག
Chinese
化身者也随之宣说。在《长篇》中说：当一个宣说时，所有化身都宣说。当一个不宣说时，他们所有都不宣说。因此，佛的化身完全由意愿产生，所以无法确定先后如何宣说。在《业分别》中说：为何世尊佛陀所化的化身具有三十二大丈夫相？当世尊佛陀说话时，化身不说话；当化身说话时，佛陀不说。声闻的化身，具有声闻的装束，当声闻说话时，化身也说话；当声闻不说话时，化身也不说话？因为世尊佛陀已证得心和禅定，迅速入定和出定，也不舍弃所缘境，而声闻则非如此。 此外，世尊佛陀是全知者，已到达智慧和自在的彼岸，而声闻则非如此。因此。对此，如果化出许多能说的语言，声音也会变成化身，这与“外处四”相违背。如果只有一个语言，那宣说许多就不合理。如果说，显现为宣说许多，但只有一个语言，那对外处四也同样适用。因此，分别说者认为没有新生的有情，所以不化五根；声音没有常性，所以不化。如果这些化身不是心的显现，而是实际上存在的法，那如何化现？如果不存在，那新产生和没有常性的事物也会在意识中显现，应该这样考察。 那么，既然一个相续中不会同时产生两个心，当有说话的心时，就没有化身的心；当有化身的心时，就没有说话的心，那如何让化身说话呢？首先，在加行时，化身的心化出化身，然后祈愿我的化身能长久住世，之后再由说话的心来说话。
English
Emanations also speak along with the emanation maker. As it says in the Long Text: When one speaks, all the emanations speak. When one does not speak, all of them do not speak. Therefore, the Buddha's emanations arise entirely from intention, so there is no certainty as to how they speak earlier or later. In the Karma Division it says: Why does the emanation of the Blessed One Buddha, which is endowed with the thirty-two major marks of a great person, not speak when the Blessed One Buddha speaks, and when the emanation speaks, the Buddha does not speak? And why does the emanation of a Hearer, which has the appearance of a Hearer, speak when the Hearer speaks, and when the Hearer does not speak, the emanation also does not speak? Because the Blessed One Buddha has mastered mind and samadhi, quickly enters and arises from equipoise, and does not abandon the object of focus, but Hearers are not like that. Furthermore, the Blessed One Buddha is omniscient, having gone beyond wisdom and power, but Hearers are not like that. Therefore. Regarding this, if many speaking languages are emanated, then sound will also become an emanation, which contradicts the statement of the four external sense bases. But if there is only one language, then it is unreasonable to speak many. If it seems that many are spoken, but there is only one language, then the same applies to the four external sense bases. Therefore, the Vaibhashikas say that because there are no newly born sentient beings, the five faculties are not emanated, and because sound is impermanent, it is not emanated. If these emanations are not just appearances of the mind, but are actually existing dharmas, then how are they emanated? If they do not exist, then new and impermanent things will also appear to consciousness, and this should be examined. Then, since two minds do not arise simultaneously in one continuum, when there is a mind of speaking, there is no mind of emanation, and when there is a mind of emanation, there is no mind of speaking, how does the emanation speak? First, at the time of application, the mind of emanation emanates the emanation, and then prays that this emanation of mine may remain for a long time, and then the mind of speaking speaks.
Tibetan
་ཅེས་རིམ་པ་ལྟར་འབྱུང་བར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཇི་ལྟར་བྱིན་གྱིས་བརླབས་པ་ལྟར་ཕྱིས་སྤྲུལ་སེམས་ལས་གཞན་སྨྲ་སེམས་ཀྱིས་སྨྲར་འཇུག་པའི་ཕྱིར་སྐྱོན་མེད་དོ། །ཅི་གསོན་པོ་ཁོ་ན་ལ་བྱིན་རླབས་ཡོད་དམ། འོན་ཏེ་ཤི་བ་ལའང་ཡོད་ཅེ་ན། (སྤྲུལ་པ་པོ་)ཤི་བ་ལ་ཡང་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ནས་ཡུན་རིང་དུ་འཇུག་པ་ཡོད་དེ། ལུང་ཕྲན་ཚེགས་ལས། སྟོན་པ་འདས་ནས་འཕགས་པ་ཀུན་དགའ་བོ་དང་ཉེ་བར་འཁོར་གྱིས་མདོ་སྡེ་དང་འདུལ་བ་བསྡུས་པའི་རྗེས་ལ་འཕགས་པ་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོས་མངོན་པའི་སྡེ་སྣོད་བསྡུས་ཏེ། ཀྱེ་མ་སྟོབས་བཅུ་མངའ་བའི་གསུང་ནི་ཚད་མེད་པ། འགྲོ་ལ་ཕན་ཕྱིར་ཆོས་ཀྱི་བསྟན་བཅོས་འདི་བསྡུས་པས། གང་ན་འཇིག་རྟེན་བློ་ངན་མུན་བྱེད་ཆུད་ཟོས་པ། བློ་གྲོས་རབ་རིབ་བསལ་བས་སྒྲོན་མེར་ཡང་དག་ལྡན་ཞེས་སྨྲས་ནས། འདི་སྙམ་དུ་བདག་གིས་སྟོན་པའི་བཀའ་དྲིན་མཐའ་དག་བསབ་པར་མི་ནུས་མོད་ཀྱི་འོན་ཀྱང་སྡེ་སྣོད་གསུམ་བསྡུས་ན་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་གསུང་བའི་སྟོན་པའི་གསུང་བསྒྲུབས་ཤིང་བསྟན་པ་ཡུན་རིང་དུ་གནས་པར་བྱས་པས་འཇིག་རྟེན་ལ་ཕན་བཏགས་ཤིང་ཚངས་སྤྱོད་ཡུན་རིང་དུ་སྤྱད་པས་དེ་ནི་ལུས་རྣག་ཅན་འདིས་སྐྱོ་བས་བདག་མྱ་ངན་འདའ་བའི་དུས་ལ་བབ་པོ་སྙམ་ནས། བདག་གི་ཐུབ་པའི་མདོ་སྡེ་ནི། །ཡང་དག་བསྡུས་ནས་ཆོས་ལམ་གཞག། གཅིག་ནས་གཅིག་ཏུ་ཡུན་རིང་བར། །སྟོན་པའི་གསུང་རབ་འདི་གནས་འགྱུར། །ངོ་ཚ་མེད་རྣམས་ཆད་པས་བཅད། །ངོ་ཚ་བྱེད་ནི་ཡོངས་སུ་གཟུང་། །བདག་གིས་ཕན་དང་དགེ་བྱས་པས། །བདག་ནི་མྱ་ངན་འདས་དུས་བབ། །ཅེས་སྨྲས་ཏེ། ཀུན་དགའ་བོ་ལ་བསྟན་པ་གཏད་ནས་སྟོན་པའི་སྐུ་གདུང་གི་མཆོད་རྟེན་བརྒྱད་ཀྱི་དྲུང་དུ་སོང་སྟེ་མཆོད་ཅིང་། ཀླུའི་གནས་དང་སུམ་ཅུ་རྩ་གསུམ་དུའང་སོང་ནས་སྟོན་པའི་མཆེ་བ་ལ་མཆོད་པ་བྱས་ཏེ། སླར་རྒྱལ་པོའི་ཁབ་ཏུ་འོངས་ནས་རྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་ལ་མྱ་ངན་ལས་འདའ་བར་སྨྲ་བར་འདོད་པ་ན་རྒྱལ་པོ་གཉིད་དུ་སོང་བས་མ་ཕྲད་པར་གྱུར་ཏོ། ། དེ་ནས་འོད་སྲུངས་ཆེན་པོ་རི་བྱ་རྐང་ཅན་དུ་སོང་སྟེ་རི་གསུམ་གྱི་དབུས་སུ་རྩ་བཏིང་བ་ལ་འདུག་ནས་བདག་གི་ལུས་འདི་སངས་རྒྱས་བྱམས་པའི་སློབ་མ་རྣམས་སྐྱོ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་བྱམས་བའི་བསྟན་པ་རྒྱས་ཀྱི་བར་དུ་རི་ཁ་ཟུམ་སྟེ་རིའི་དབུས་སུ་མ་ཉམས་པར་གནས་པར་གྱུར་ཅིགརྒྱལ་པོ་མ་སྐྱེས་དགྲ་ལུས་བལྟར་འོངས་ན་རི་རྣམས་བྱེ་ནས་མཐོང་བར་གྱུར་ཅིགཚེའི་འདུ་བྱེད་བཏང་མ་ཐག་ཏུ་ས་གཡོ་
Chinese
如此依次加持后，如其加持一般，之后除了化身心之外，为了让语心说话没有过失。难道只有活人才有加持吗？还是说死人也有呢？（化身者）死后也有加持，并且能长久存在。律藏零星经文中说：导师去世后，圣者阿难陀和近圆以律经和经藏汇集之后，圣者大迦叶汇集了论藏，说：奇哉！具有十力之语是无量的，为了利益众生而汇集了此法之论著，无论何处世间恶慧之黑暗被浪费，以智慧之光消除，也正确地具备了明灯。心想：我虽然不能报答导师的所有恩德，但是如果汇集三藏，那么教法就能长久住世。如此成办导师之语，使教法长久住世，利益了世间，长久行持梵行，因此这个脓血之身感到厌倦，我想我涅槃的时候到了。我的能仁经藏，正确汇集后安立法道，从一到一长久地，导师的圣教得以住留。无惭者以断除来断绝，有惭者则完全摄取。我做了利益和善事，我涅槃的时候到了。如此说完后，将教法托付给阿难陀，前往导师舍利的八座佛塔前供养，也去了龙的世界和三十三天供养导师的牙齿，之后再次回到王舍城，想要对国王阿阇世说涅槃之事时，国王睡着了，未能相见。 之后，大迦叶前往鸡足山，坐在三座山的中央，扎下根，心想：为了让我的身体让弥勒佛的弟子们感到厌倦，在弥勒佛的教法兴盛之前，山会合拢，愿我完整无损地住在山中。国王阿阇世前来观看遗体时，愿山分开让他看见。舍弃寿命的瞬间，大地动摇。
English
Having blessed in this order, just as it was blessed, afterwards, there is no fault in allowing the mind of speech to speak other than the mind of emanation. Is it only the living who have blessings? Or do the dead also have them? (Emanations) Even the dead are blessed and can remain for a long time. In the miscellaneous Vinaya texts, it says: After the Teacher passed away, the venerable Ānanda and Upāli compiled the Sutras and Vinaya. Then, the venerable Mahākāśyapa compiled the Abhidharma Pitaka, saying: "How wonderful! The words of the one with the ten powers are immeasurable. For the benefit of beings, this treatise of Dharma has been compiled. Wherever the darkness of evil intelligence wastes the world, it is rightly endowed with a lamp, dispelling the dimness of wisdom." Thinking to himself, "Although I cannot repay all the kindness of the Teacher, if I compile the three pitakas, the teachings will remain for a long time." Thus, he accomplished the words of the Teacher and made the teachings remain for a long time, benefiting the world and practicing celibacy for a long time. Therefore, this festering body felt weary, and he thought, "The time for my nirvana has come." "My Sutras of the Sage, having been correctly compiled, establish the path of Dharma. From one to another, for a long time, may the sacred teachings of the Teacher remain. Those without shame are cut off by severance, while those with shame are completely embraced. Because I have done benefit and good, the time for my nirvana has come." Having said this, he entrusted the teachings to Ānanda and went to the eight stupas of the Teacher's relics to make offerings. He also went to the realm of the nāgas and the Thirty-Three to make offerings to the Teacher's tooth. Then, he returned to Rājagṛha, and when he wanted to speak of nirvana to King Ajātaśatru, the king was asleep, and he did not meet him. Then, Mahākāśyapa went to Kukkuṭapāda Mountain and sat with his roots planted in the middle of the three mountains, thinking, "In order to make the disciples of the Buddha Maitreya weary of my body, until the teachings of Maitreya flourish, may the mountains close and may I remain undiminished in the middle of the mountains. When King Ajātaśatru comes to see the body, may the mountains open and allow him to see." As soon as he relinquished the aggregates of life, the earth shook.