Chinese
而且，了知的行相也各不相同，所缘的无为法和有为法也各不相同。应当了知他心。从加行中，区分了知他人的心，虽然由此也能了知心所，但因为说应当了知他人的心，而不说应当了知加行的心所。从所作已办中，了知灭尽，因为在所作已办的相续中，最初就生起。从等分因增长中，了知不生，因为无漏的灭尽是先前所生一切的果。因此，分别说这七因能安立十种智，这是分别说部的主张。然而，这些从自性和对治，以及所缘和了知的行相中，导师善说了世俗智等十种行相。应当这样理解。说“法智是欲界的对治”也是因为，法智是欲界所断五部一切的对治，而且对治法智包含在见道和修道中，是缘四谛的一切，所以这样说。不仅如此，法智也能作为上二界的对治。哪两种呢？在修道中，对灭谛具有法智，或者对道谛具有法智，这些是欲界等三界的对治。因为具有欲界所依的圣者，以法智逐渐断除欲界的九种修断，并且生起先前串习的道，也能断除上界的修断。或者，对灭道具有法智的所缘，灭道二者是无漏，不属于任何界，因此所缘并非低劣，所以缘它们的法智可能是三界的对治。如果这样，那么对苦谛和集谛具有法智，也会成为上二界的对治吗？不是的。因为对苦谛和集谛具有法智的所缘，是欲界最初的两个有漏谛，因此所缘低劣，所以缘它们的法智不是上二界的对治。因为是破斥的作意（因为低劣不能胜过殊胜的）
English
Moreover, the aspects of knowledge are also different, and the objects of focus, unconditioned and conditioned, are also different. One should know the minds of others. From application (sbyor ba), the knowledge of others' minds is distinguished. Although one can also know mental factors through this, it is said that one should know the minds of others, and it is not said that one should know the mental factors of application. From what has been done, one knows cessation, because it arises first in the continuum of what has been done. From the increase of causes of equal share, one knows non-arising, because the absence of defilements (zag med) is the result of all that was previously generated. Therefore, the Vaibhashikas explain that these seven causes establish the ten knowledges. However, it should be understood that these ten aspects, such as conventional knowledge, are well explained by the guide (Drenpa, i.e., the Buddha) from the nature, the antidote, the object, and the aspect of knowledge. It is said that "Dharma-knowledge (chos shes) is the antidote to desire" because Dharma-knowledge is the antidote to all five categories of what is to be abandoned in the desire realm. Moreover, the antidote, Dharma-knowledge, is included in the paths of seeing and cultivation, and it is said to be everything that focuses on the four truths. Not only that, but Dharma-knowledge can also act as an antidote to the two upper realms. Which are they? In the path of cultivation, Dharma-knowledge regarding cessation or Dharma-knowledge regarding the path are antidotes to all three realms, including the desire realm. Because noble ones who rely on the desire realm gradually abandon the nine to-be-abandoned-by-cultivation of the desire realm through Dharma-knowledge, and also generate the previously familiar path to abandon the to-be-abandoned-by-cultivation of the upper realms. Alternatively, the object of Dharma-knowledge regarding cessation and the path, since cessation and the path are both without defilements (zag med) and do not belong to any realm, the object is not inferior, so Dharma-knowledge focused on them could be an antidote to all three realms. If so, then would Dharma-knowledge regarding suffering and origin also become an antidote to the upper two realms? No, because the object of Dharma-knowledge regarding suffering and origin, the first two truths of the desire realm, are with defilements (zag bcas), so the object is inferior. Therefore, Dharma-knowledge focused on them is not an antidote to the upper two realms, because it is a mind that refutes (because the inferior cannot overcome the superior).
Tibetan
་རོ་ཞེས་ཊཱི་ཀ་བྱེད་དག་འཆད་དོ། ། ཁ་ཅིག་སྤང་བྱ་སྤོང་བ་ལ་དེ་ལ་དངོས་སུ་གནོད་པའམ་ཡང་ན་སྤང་བྱ་དེ་དང་འགལ་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བའི་ཤུགས་ལ་སྤོང་བ་ཡིན་པ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་ནི་དེ་ལྟ་མ་ཡིན་ཏེ། (སྒོམ་པའི་ཞེས་སྨོས་ཀྱི་མཐོང་ལམ་མ་སྨོས་པ་ནི།) ཁམས་གོང་མའི་སྤང་བྱ་ལ་དངོས་སུ་མི་དམིགས་པའི་ཕྱིར་དང་། འགལ་ཟླ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བང་མ་ཡིན་ཏེ། འོག་མའི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་ནས་ཡིད་སྐྱོ་བར་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །འགོག་ལམ་ལ་དམིགས་པའི་ཆོས་ཤེས་ནི་ཁམས་གོང་མའི་སྤང་བྱ་དང་འགག་བ་ལ་ཡོན་ཏན་དུ་ལྟ་བའི་ཕྱིར་ཤུགས་ལ་སྤོང་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་འཆད་དོ། །མཐོང་ལམ་གྱི་ལ་འགོག་ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་དག་གོང་མའི་གཉེན་པོ་མ་ཡིན་པ་ནི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པའི་ལོག་ཞུགས་ཐ་དད་པའི་ཕྱིར་ཏེ་མཐོ་ལ་མིར་འཛིན་པའི་ལོག་རྟོག་ཐག་པ་ལ་དེར་ཤེས་པས་མི་སྤོང་བ་བཞིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་ཊཱི་ཀ་བྱེད་དག་གིས་སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་ཞེས་སྨོས་པ་ནི་ཁམས་གོང་མ་གཉིས་ཀྱི་མཐོང་སྤང་རྣམས་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པས་གཞོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེས་བཤད་དོ། ། འོ་ན་འགོག་ལམ་ལ་རྗེས་ཤེས་སྒོམ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པས་ཀྱང་འདོད་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་སྤང་བྱའི་གཉེན་པོ་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་སྒོམ་ལམ་གྱིས་བསྡུས་པའང་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་དུ་མ་ཡིན་ཏེ། (འདོད་པའི་སྤང་བྱ་)ཆོས་ཤེས་པས་སྤངས་ཟིན་པའི་ཕྱིར་དང་། འོག་མའི་སྤང་བྱ་མ་སྤངས་བར་གོང་མའི་གཉེན་པོ་སྐྱེ་བའང་མི་སྲིད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཡང་སློབ་དཔོན་གང་སྤེལ་ན་རེ་ཆོས་ཤེས་པས་ནི་གོང་མའི་སྒོམ་སྤང་སྤོང་སྟེ། དེའི་ཡུལ་ཅན་འདོད་པའི་ཀུན་འགྲོ་སྤངས་པའི་ཕྱིར་དགྲ་བཅོམ་ནས་ཡུལ་འཇིག་པར་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ལ་ནི་དེ་ལྟ་བུའི་བྱ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་ཟེར་བ་དེ་ཡང་མི་རིགས་ཏེ། དེ་ལྟ་ན་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ལ་ཆོས་ཤེས་པའང་གོང་མའི་སྒོམ་སྤང་གི་གཉེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། ཡུལ་ཅན་འདོད་པའི་ཀུན་འགྲོའི་ཉོན་མོངས་པའི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེས་བྱ་བ་འདི་སྤང་དགོས་སོ། ། གསུམ་པ་ནི་ཤེས་པ་བཅུ་པོ་དེ་དག་ལས་ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ནི་མི་རྟག་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཅན་ཡིན་ནོ། །ཀུན་རྗོབ་ཤེས་པ་ནི་སྦྱོར་ལམ་ན་ཡོད་པ་དག་གཉིས་པོ་དེ་བཞིན་དུ་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཅན་ཡང་ཡིན་ལ། གནས་སྐབས་གཞན་ན་ཡོད་པ་ནི་རྣམ་པ་གཞན་དུའང་ཡིན་ཏེ། མི་སྡུག་པ་དང
Chinese
टीका 论师们是这样讲的。 有些认为，舍弃所应舍弃之物，是因为直接损害它，或者认为与所应舍弃之物相违背的功德，通过这种力量来舍弃。因此，对于苦和集，法智并非如此。（说修道而未说见道是因为）不对上界的所应舍弃之物进行直接观察，也不是将相违背者视为功德，而是缘于下界的真谛而感到厌恶。缘于灭道之法智，是因为将上界的所应舍弃之物和止灭视为功德，所以是通过力量来舍弃，这样讲的。见道的法智和灭道之法智不是上界的对治，是因为缘于真谛的邪分别不同，就像将高处执为人的邪分别，用绳索在那里认知也不能舍弃一样。因此， टीका 论师们说修道，是因为上二界的见所断是应由后得智的忍来摧毁的。 那么，灭道包含于后得智修道，也会成为欲界的对治吗？并非所有包含于后得智修道的欲界所应舍弃之物的对治都是如此，因为（欲界的所应舍弃之物）已被法智舍弃，并且在未舍弃下界的所应舍弃之物前，也不可能生起上界的对治。有些论师说，法智舍弃上界的修所断，因为舍弃了其所缘的欲界随行，就像阿罗汉摧毁所缘一样。而后得智没有这样的作用，这种说法也是不合理的。如果那样，苦和集的法智也会成为上界修所断的对治，因为它是所缘欲界随行烦恼的对治，这种说法应该舍弃。 第三，这十种智中，法智和后得智具有无常等十六种行相。世俗智在加行道中存在的那些，也像那两种智一样具有十六种行相，而在其他情况下存在的，也具有其他行相，即不净等。
English
The टीका commentators explain it this way. Some argue that abandoning what should be abandoned is due to directly harming it, or viewing qualities contrary to what should be abandoned as virtues, thereby abandoning it through that force. Therefore, dharma-knowledge regarding suffering and its origin is not like that. (The reason for mentioning the path of cultivation without mentioning the path of seeing is that) one does not directly perceive what should be abandoned in the higher realms, nor does one view the contrary as a virtue; rather, one becomes weary by focusing on the truths of the lower realms. Dharma-knowledge focused on cessation and the path abandons through force because it views what should be abandoned in the higher realms and cessation as virtues, so it is explained. The dharma-knowledge of the path of seeing and the path of cessation are not antidotes to the higher realms because the wrong conceptions focused on the truths are different, just as knowing a rope in a high place does not abandon the wrong conception of grasping it as a person. Therefore, the टीका commentators say that the path of cultivation is mentioned because the abandonments by seeing of the two higher realms are to be destroyed by the subsequent knowledge of forbearance, so it is said. Then, would cessation and the path, included in subsequent knowledge and the path of cultivation, also become antidotes to the desire realm? Not all antidotes to what should be abandoned in the desire realm that are included in subsequent knowledge and the path of cultivation are like that, because (what should be abandoned in the desire realm) has already been abandoned by dharma-knowledge, and it is impossible for the antidotes of the higher realms to arise before what should be abandoned in the lower realms has been abandoned. Some teachers say that dharma-knowledge abandons the abandonments by cultivation of the higher realms because it has abandoned the afflictions that accompany the desire realm, which is its object, just as an arhat destroys the object. Subsequent knowledge does not have such a function, and that is unreasonable. If that were the case, dharma-knowledge of suffering and its origin would also become antidotes to the abandonments by cultivation of the higher realms because they are antidotes to the afflictions that accompany the desire realm, which is its object; this statement should be abandoned. Third, among these ten kinds of knowledge, dharma-knowledge and subsequent knowledge have sixteen aspects, such as impermanence. Conventional knowledge, those that exist in the path of joining, also have sixteen aspects like those two kinds of knowledge, and those that exist in other states also have other aspects, such as unattractiveness.