Tibetan
་ན་ཡིན་ཏེ། དེས་ཟག་བཅས་མི་ཤེས་བའི་ཕྱིར་དང་། སེམས་ཤེས་པས་འགོག་པ་ཤེས་པར་འགྱུར་བའང་མིང་དེ་འགོག་པ་སེམས་མ་ཡིན་བའི་ཕྱིར། ཤེས་པ་གཞན་ཡང་མིན་ཏེ། དེ་དག་གི་རྣམ་པ་ཅན་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ལམ་ཤེས་པའང་ཆོས་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པར་གཞག་པའི་ཕྱིར་སེམས་ཤེས་པ་ཟག་མེད་ནི་ཤེས་པ་གསུམ་པོ་ཡིན་ནོ། །)སེམས་ཤེས་དེས་ནི་ས་འདས་པ་མི་ཤེས་ཏེ། བསམ་གཏན་དང་པོ་ལ་སོགས་པ་འོག་མའི་ས་པས་བསམ་གཏན་གཉིས་པ་ལ་སོགས་པ་གོང་མའི་ས་པ་མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །(དེ་ཡང་དམན་པའི་ཡུལ་མཆོག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེས་ན་བཞི་པའི་སེམས་པ་ཟག་བཅས་ཀྱི་ཡུལ་ནི་ས་ལྔ་ཡིན་པ་ནས་ཟག་མེད་ཀྱི་ཡུལ་ས་བཞི་ཡིན་པའི་བར་དུའོ། །)དབང་པོ་འདས་པའང་མི་ཤེས་ཏེ། དད་མོས་པའི་ལམ་གྱིས་མཐོང་ཐོབ་པའི་ལམ་མི་ཤེས་པ་དང་། དུས་དང་སྦྱོར་བའི་ལམ་གྱིས་དུས་དང་མི་སྦྱོར་བའི་ལམ་མི་ཤེས་(ཏེ་དབང་པོ་འདས་)པའི་ཕྱིར་རོ། །གང་ཟག་འདས་པ་མི་ཤེས་པ་ནི་ཕྱིར་མི་འོང་གི་ལམ་གྱིས་དགྲ་བཅོམ་གྱི་ལམ་མི་ཤེས་ལ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ལམ་གྱིས་རང་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ལམ་མི་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །(དེ་ཡང་རང་སྟོབས་ཀྱིས་མི་ཤེས་ངལ་བསམས་ཀྱི། སངས་རྒྱས་ལ་སོཌ་པས་བྱིན་གྱིས་བརླབས་ན་གང་ཟག་དང་དབང་པོ་འདས་ཀྱང་ཤེས་སོ། །འདིར་འཕགས་པ་ཆགས་བཅས་མ་སྨོས་པ་ནི་དེ་དག་ལ་སེམས་ཤེས་བཀག་པས་སོ། །)འདས་པའི་སྒྲ་ནི་འདིར་གོང་མ་ལ་བརྗོད་པར་འདོད་པ་ཡིན་ནོ། །དེའི་ཕྱིར་མཉམ་པ་དང་འོག་མ་ནི་ཤེས་པར་བསྟན་ཏོ། ། གཞན་ཡང་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་ནི་གཞན་གྱི་སེམས་ད་ལྟར་བ་ཁོ་ནའི་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དུས་ཞིག་པ་འདས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་མ་འོངས་པའང་མི་རིག་གོ། ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ་ན་འདས་པ་དང་མ་འོངས་པ་ཤེས་པ་ནི་རིམ་པ་ལྟར་སྔོན་གནས་རྗེས་དྲན་དང་འཆི་འཕོ་སྐྱེ་ཤེས་ཡིན་ལ་དེ་དག་ཀྱང་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཆོས་ཤེས་དང་རྗེས་ཤེས་ཀྱི་ཕྱོགས་དང་མཐུན་བའི་སེམས་ཤེས་པའི་བློ་ཡང་(རང་གི་རིགས་མཐུན་མ་ཡིན་པ།) ཕྱོགས་ཕན་ཚུན་(གཅིག་གིས་གཅིག་)རིག་པ་མིན་ཏེ། སེམས་ཤེས་པ་དེ་གཉིས་འདོད་པ་དང་ཁམས་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ཐ་དད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །(གང་ལ་རྒྱབ་ཀྱིས་ཕྱོགས་པ་དེ་ལ་མི་དམིཌ་པར་འདོད་པས་སོ། །)དེ་ཡང་མཐོང་ལམ་ལ་ནི་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་མེད་དེ། མཐོང་ལམ་ཡུན་ཐུང་བས་སེམས་ཤེས་ཀྱི་སྦྱོར་བ་བྱ་བའི་སྐབས་མེད་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ནི་བདེན་པ་ལ་མཉམ་པར་བཞག་པ་ཟག་མེད་བར་མ་ཆད་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོན
Chinese
是，因为它不了解有漏，并且因为心识能够了解止息，但那个止息不是心，也不是其他的识，因为它不是那些的相。道智也安立为法智和类智，因此无漏的心识是这三种识。 心识不了解更高的地，因为较低地的禅定等不了解更高地的禅定等。（那是因为较低的境不是殊胜的境。因此，第四禅的有漏心之境是五地，直到无漏的境是四地为止。）也不了解根，因为信解道不了解见道，以及时解脱道不了解非时解脱道（即根已超越）。不了解补特伽罗，因为不还道不了解阿罗汉道，以及声闻道不了解独觉道等。（那是因为不能依靠自力了解，但如果受到佛等的加持，即使是已超越的补特伽罗和根也能了解。这里没有提到有染的圣者，因为他们的心识受到了遮止。）这里所说的“超越”是指更高的。因此，已经显示了平等和较低的是可以了解的。 此外，他心智仅仅以他人的现在心为境，因此不认识已逝的过去和未生的未来。为什么呢？因为了解过去和未来分别是宿住随念和死生智，而那些也都是世俗智。与法智和类智相顺应的心识之智（不是自己的同类），彼此之间（一个对另一个）也不是能认识的，因为那两个心识所缘的是欲界和上界的不同的对治。（因为想要不缘背对的境。）此外，在见道中没有他人的心识，因为见道的时间很短，没有时间进行心识的修习，而且那是安住在真谛上的无漏无间断的缘故。
English
Yes, because it does not understand the contaminated, and because mind-consciousness can understand cessation, but that cessation is not mind, nor is it another consciousness, because it is not the aspect of those. The knowledge of the path is also established as the knowledge of dharma and the knowledge of subsequent, therefore the uncontaminated mind-consciousness is these three consciousnesses. Mind-consciousness does not understand the higher ground, because the lower ground's dhyana, etc., do not understand the higher ground's dhyana, etc. (That is because the lower realm is not a superior realm. Therefore, the object of the fourth dhyana's contaminated mind is the five grounds, up to the point where the object of the uncontaminated is the four grounds.) It also does not understand the faculties, because the path of faith does not understand the path of seeing, and the path of liberation in time does not understand the path of liberation out of time (i.e., the faculties have been transcended). It does not understand the person, because the path of non-return does not understand the path of the arhat, and the path of the hearer does not understand the path of the solitary buddha, etc. (That is because one cannot understand by one's own power, but if blessed by the Buddha, etc., even the person and faculties that have been transcended can be understood. Here, the contaminated noble ones are not mentioned because their mind-consciousness is blocked.) The word "transcended" here is intended to refer to the higher. Furthermore, other-minds' knowledge is only the object of the present mind of others, so it does not perceive the past that has passed and the future that has not yet been born. Why? Because knowing the past and the future are, in order, the recollection of previous abodes and the knowledge of death and birth, and those are also conventional knowledge. The mind-consciousness intelligence that is in accordance with the aspects of dharma-knowledge and subsequent-knowledge (not of its own kind), also cannot recognize each other (one another), because those two mind-consciousnesses aim at different antidotes of the desire realm and the higher realms. (Because it is intended not to focus on the opposite realm.) Furthermore, there is no other-minds' knowledge on the path of seeing, because the path of seeing is short in duration, there is no time to practice mind-consciousness, and it is because it is uncontaminated and uninterruptedly placed on the truth.
Tibetan
་ཀྱང་སངས་རྒྱས་དང་དགེ་འདུན་ལ་ཤེས་ནས་དད་པ་ནི་བདེན་པ་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་ནས་ཡིད་ཆེས་པ་ཡིན་གྱི་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་མངོན་སུམ་དུ་ཤེས་པ་ནི་མེད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་གྲུབ་པའི་མཐའ་ཡིན་ནོ། །ཐེག་པ་གོང་མ་པ་ནི་འཇིག་རྟེན་གྱི་ཁམས་བརྒྱ་ཤེས་པ་ལ་སོགས་པ་སྐད་ཅིག་མ་ལ་སྐྱེ་བའི་ཡོན་ཏན་དུ་མ་བཞེད་པ་ཡིན་ནོ། །མཐོང་ལམ་ནི་ཕ་རོལ་སེམས་ཤེས་ཀྱི་ཡུལ་དུ་འགྱུར་བས་དེའི་ཁྱད་པར་བཤད་པར་བྱ་སྟེ། དེ་ལ་འཕགས་པ་ཉན་ཐོས་ཀྱི་སེམས་ཤེས་པས་ནི་དབང་པོ་རྟུལ་བས་མཐོང་བའི་ལམ་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་ལས་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གཉིས་རིག་སྟེ། རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་ཕྱོགས་ནི་དེ་ཤེས་པར་འདོད་པ་ན་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། གྲུབ་པ་ནའང་(དེའི་བར་ལ་ཡུལ་རིང་བ་འགོར་བས་)སེམས་བཅུ་དྲུག་པ་(ཐོབ་པར་འགྱུར་ལ་དེ་)ཐོབ་ནས་འདས་པའི་ཕྱིར་དང་འདས་པའང་མི་རིག་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འོ་ན་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གཉིས་ཀྱང་མི་རིག་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཤེས་པར་འདོད་ནས་སྦྱོར་བ་བརྩམས་ཏེ་གྲུབ་པ་ན་སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པོའང་འགག་པའི་ཕྱིར་རོ་ཞེ་ན། སྐད་ཅིག་མ་གཉིས་པོ་འདི་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པ་ནི་མ་ཡིན་གྱི་(སྐད་ཅིག་མ་གསུམ་ལ་སོགས་)གང་ཟག་འདིའི་སེམས་ཤེས་པར་བྱའོ་ཞེས་སྦྱོར་བ་རྩོམ་པ་ན་མངོན་ཤེས་གྲུབ་པ་དང་མཉམ་པར་སྐད་ཅིག་དང་པོ་གཉིས་སྐྱེས་པ་དག་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ་ཞེས་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་འདོད་མོད་ཀྱི། དེ་ལྟ་ན་ནི་རྗེས་སུ་ཤེས་པའི་བཟོད་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པར་འགྱུར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་སྤྱོར་བ་ནི་སྤྱི་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱི་བྱེ་བྲག་ནི་མ་ཡིན་གྱི། མི་ཤེས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེའི་ཕྱིར་འདི་དག་ཀྱང་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་ཁྱད་པར་དུ་རྟོག་པ་ཁོ་ནར་ཟད་དོ། །རང་སངས་རྒྱས་བསེ་རུ་ལྟ་བུའི་སེམས་ཤེས་པས་ནི་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གཉིས་དང་བརྒྱད་པ་གསུམ་རིག་སྟེ། ཉན་ཐོས་ཀྱི་ནི་སྦྱོར་བ་ཆེན་པོས་བསྒྲུབ་དགོས་ལ་འདི་ནི་སྦྱོར་བ་ལ་རྩོལ་བ་ཆུང་བས་དང་པོ་གཉིས་ཤེས་ནས་ཡང་སྐད་ཅིག་མ་ལྔའི་བར་ལ་མངོན་ཤེས་འགྲུབ་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ཀྱང་སྐད་ཅིག་མ་དགུ་པ་ལ་སོགས་པ་ནི་མི་རིག་སྟེ། ཡང་སྦྱོར་བ་གཞན་གྱིས་སྒྲུབ་དགོས་པའི་ཕྱིར་དང་། དེ་ནས་དུབ་པས་སྐད་ཅིག་མ་བདུན་ལའང་སྦྱོར་བ་མི་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཁ་ཅིག་སྐད་ཅིག་མ་དང་པོ་གཉིས་ཤེས་ནས་ཡང་སྦྱོར་བ་གཞན་བྱས་ནས་སྐད་ཅིག་མ་བཅོ་ལྔ་པ་དང་གསུམ་ཤེས་སོ་ཞེས་བྱ་བར་འདོད་དོ། །ཉན་ར
Chinese
而且，对于佛和僧众的了解和信仰，是真实显现地了解后产生的信任，而不是显现地了解他人的心识，这种说法是一种宗义。上乘的修行者不认为一刹那间生起了知百千世界等功德。见道是他人心识的对境，因此要讲述它的差别。其中，声闻圣者以心识了解他人时，由于根器迟钝，在见道的十五个刹那中，只能觉知最初的两个刹那。至于随后的了解，如果想要了解，就需要其他的加行来成就。即使成就了，（因为其间经历的时间很长，）也会获得第十六个心识（并且那个心识）已经过去了，而且也无法觉知已经过去的。\ 那么，最初的两个刹那也会变得无法觉知，因为如果想要了解它们，开始进行加行，当加行成就时，这两个刹那也已经灭尽了。如果这样说，那么开始进行加行，说要了解这两个刹那，就不是（这样），而是说要了解这个人的心识，当加行开始时，与神通成就同时，就会觉知到最初生起的两个刹那，这是分别说者的观点。如果是这样，那么随后的忍等也会被觉知。因此，加行是针对总体的，而不是针对个别的，因为无法了解。因此，这些也没有差别，只是通过分别念来区分而已。像独觉一样，以心识了解他人时，能够觉知最初的两个刹那和第八个刹那中的三个。声闻需要通过巨大的加行才能成就，而这种（独觉）因为在加行上努力较少，所以在了解最初的两个刹那后，又在五个刹那之间成就了神通。即使这样，第九个刹那等也无法觉知，因为还需要其他的加行来成就。而且，因为疲惫，即使在七个刹那中也无法完成加行。有些人认为，在了解最初的两个刹那后，又进行了其他的加行，从而了解了第十五个和第三个刹那。声闻
English
Moreover, understanding and faith in the Buddha and the Sangha arise from truly and manifestly understanding them, leading to trust, rather than manifestly understanding the minds of others. This assertion constitutes a tenet. Practitioners of the higher vehicle do not accept that virtues such as knowing hundreds of thousands of worlds arise in an instant. The path of seeing becomes the object of knowing others' minds, so its distinctions should be explained. Among these, when noble Hearers know others' minds, due to their dull faculties, they can only perceive the first two moments out of the fifteen moments of the path of seeing. As for subsequent knowledge, if they wish to know, they must accomplish it through other efforts. Even if accomplished, (because a long time elapses in between,) they will obtain the sixteenth mind (and that mind) will have passed, and they will not be able to perceive what has passed.\ Then, the first two moments will also become imperceptible, because if they wish to know them, they begin to apply effort, and when the effort is accomplished, those two moments will have ceased. If this is said, then the effort is not begun by saying, "I will know these two moments," but rather by saying, "I will know the mind of this person." When the effort begins, simultaneously with the accomplishment of clairvoyance, the first two moments that have arisen will be known, according to the Vaibhashikas. If this is so, then subsequent forbearance and so forth will also be known. Therefore, the effort is directed towards the general, not the specific, because it cannot be known. Therefore, these also have no distinction, but are merely distinguished by conceptual thought. Like a Pratyekabuddha, when knowing others' minds, they can perceive the first two moments and three of the eighth moment. Hearers need to accomplish it through great effort, while this (Pratyekabuddha) exerts less effort in the effort, so after knowing the first two moments, clairvoyance is accomplished within five moments. Even so, the ninth moment and so forth cannot be perceived, because other efforts are needed to accomplish it. Moreover, because of fatigue, the effort cannot be completed even in seven moments. Some believe that after knowing the first two moments, they make other efforts and thereby know the fifteenth and third moments. Hearer