Tibetan
ང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དུ་འགྱུར་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། གཞན་ཡང་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ལམ་མཐོང་སྤང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་ཐམས་ཅད་སྡུག་བསྔལ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་ཁོ་ནར་ཁས་བླངས་པའི་ཕྱིར་དང་། བསྟན་བཅོས་ལས་ཀྱང་བ་ལང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་ལ་སོགས་པས་དག་པ་ལ་སོགས་པར་ལྟ་བའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི་རྒྱུ་མ་ཡིན་པ་རྒྱུར་ཡིད་ཆེས་པས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དུ་བཤད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་ལམ་མཐོང་སྤང་ལ་དམིགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི་ལམ་མཐོང་སྤང་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། འདི་ལྟར་ལམ་མཐོང་སྤང་ལོག་ལྟ་ལ་སོགས་པ་ཕྲ་རྒྱས་བརྒྱད་ནི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་གྱི་དམིགས་པ་ཡིན་ཞིང་བརྒྱད་པོ་དེ་དག་ཀྱང་ཟག་བཅས་ཡིན་པས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་བདེན་པས་བསྡུས་ལ་དེ་དག་དེ་ལ་ལོག་པར་ཞུགས་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཞན་ཡང་ལམ་གྱི་བདེན་པ་ལ་དམིགས་པའི་མཐོང་སྤང་ནི་ལོག་ལྟ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཡིན་ན་ལམ་མེད་དོ་ཞེས་སྐུར་བ་འདེབས་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་དེ་ཇི་ལྟར་ལམ་མེད་དོ་ཞེས་ལོག་པར་ལྟ་བ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་གྱིས་ཐར་པར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ཐར་པ་དང་དེའི་ལམ་ལ་སྐར་པ་དང་ཐེ་ཚོམ་ཟ་བ་ཙམ་ཁོ་ནས་འདག་པར་ཡིད་ཆེས་པ་ནི་སུ་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གལ་ཏེ་སངས་རྒྱས་པའི་ལམ་འདི་ནི་ཐར་པའི་རྒྱུ་མ་ཡིན་གྱི་གྲངས་ཅན་པ་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པའི་ལམ་གཞན་གྱིས་དག་པ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ལྟ་བ་ཡིན་ནོ་ཞེ་ན། དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་ལ་སོགས་པར་ཞུགས་པ་ཡིན་ཏེ། སངས་རྒྱས་བཅོམ་ལྡན་འདས་ཀྱིས་གསུངས་པ་ལས་གཞན་པའི་ལམ་ནི་ཐར་པའི་ལམ་མ་ཡིན་པས་ཟག་བཅས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཡང་ན་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པས་བརྟགས་པའི་ལམ་གཞན་དེ་ཁོ་ནས་དག་པར་ཡིད་ཆེས་པ་དེ་ནི་ལོག་ལྟ་དང་ཐེ་ཚོམ་མ་ཡིན་གྱི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ཡིན་ལ། དེ་ནི་གྲངས་ཅན་ལ་སོགས་པའི་ལམ་གཞན་དེ་ཁོ་ནས་དག་པར་ཡིད་ཆེས་པས་ལམ་དེ་ཁོ་ན་ལ་དམིགས་པ་ཡིན་གྱིི་ལམ་མཐོང་སྤང་ལ་དམིགས་པར་ནི་མི་འགྲུབ་བོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་རྒྱལ་པོའི་སྲས་འཆད་དོ། །གཞན་ཡང་ཀུན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་མཐོང་སྤང་ལ་དམིགས་པའི་ལོག་ལྟ་དང་ཐེ་ཚོམ་གྱིས་ཀྱང་དག་པ་དང་གྲོལ་བར་ལྟ་བར་འགྱུར་ཏེ། ལམ་ལ་དམིགས་པའི་དེ་གཉིས་དང་ཁྱད་པར་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟ་ན་ཀུ
Chinese
我和修断的一切也都变成苦谛所断，因为是颠倒趣入于苦谛的缘故。 此外，持戒和苦行执为殊胜之道所断也就不存在了，因为那一切都是颠倒趣入于苦谛的缘故。那也是因为仅仅承许苦谛所断的缘故，而且经论中也说，以牛戒等清净等等的持戒和苦行执为殊胜，是因为相信非因是因，所以说是苦谛所断。如果说缘于道谛所断的持戒和苦行执为殊胜是道谛所断，那也是颠倒趣入于苦谛的缘故，像这样，道谛所断的邪见等八种微细的随烦恼是持戒和苦行执为殊胜的所缘，而且这八种也是有漏，所以被摄于苦谛的真谛，而且它们是颠倒趣入于它的缘故。此外，缘于道谛的真谛的见断是邪见和怀疑，如果说没有道，那么诽谤和怀疑怎么会仅仅因为没有道而邪见和怀疑就变成了解脱呢？因为仅仅相信诽谤和怀疑解脱和它的道就能清净，这是谁也不会有的。 如果说，这个佛教的道是解脱的因，而是数论派等所考察的其他道清净，那么这也是趣入于苦谛等的，因为除了佛陀薄伽梵所说的道以外，其他的道不是解脱的道，所以是有漏的缘故。或者数论派等所考察的其他道仅仅相信那个清净，那不是邪见和怀疑，而是持戒和苦行执为殊胜，那是仅仅相信数论派等的其他道清净，所以仅仅缘于那个道，而不是缘于道谛所断，这是不成立的，学诚法师国王的儿子这样讲。 此外，缘于集谛和灭谛见断的邪见和怀疑也会变成清净和解脱，因为和缘于道的这二者没有差别的缘故。这样一来，
English
All that I abandon and cultivate to abandon also becomes what is abandoned by seeing the truth of suffering, because it is entering wrongly into suffering. Furthermore, holding moral discipline and asceticism as supreme, what is abandoned by seeing the path also ceases to exist, because all of that is entering wrongly into suffering. That is also because it is only accepted as what is abandoned by seeing suffering, and also in the scriptures, holding moral discipline and asceticism as supreme, such as purification by the discipline of the cow, etc., is said to be abandoned by seeing suffering because of believing in a non-cause as a cause. If it is said that holding moral discipline and asceticism as supreme, which is aimed at what is abandoned by seeing the path, is what is abandoned by seeing the path, that is also because it is entering wrongly into suffering. Like this, the eight subtle afflictions such as wrong views that are abandoned by seeing the path are the objects of holding moral discipline and asceticism as supreme, and those eight are also contaminated, so they are included in the truth of suffering, and they are entering wrongly into it. Furthermore, what is abandoned by seeing that is aimed at the truth of the path is wrong view and doubt. If it is said that there is no path, then how can denigration and doubt become liberation merely by wrongly viewing and doubting that there is no path? Because no one believes that merely denigrating and doubting liberation and its path can purify them. If it is said that this Buddhist path is the cause of liberation, but purification is achieved by other paths examined by Samkhya and others, then that is also entering into suffering, etc., because paths other than those spoken by the Buddha Bhagavan are not the path of liberation, so they are contaminated. Or, believing that purification is achieved only by those other paths examined by Samkhya and others is not wrong view and doubt, but holding moral discipline and asceticism as supreme. That is because it is only believed that purification is achieved only by those other paths of Samkhya and others, so it is only aimed at that path, and it is not established as being aimed at what is abandoned by seeing the path, so says the teacher, the son of the king. Furthermore, wrong views and doubts that are aimed at what is abandoned by seeing the origin and cessation will also become purification and liberation, because there is no difference from those two that are aimed at the path. In that case,
Tibetan
ན་འབྱུང་དང་འགོག་པ་མཐོང་སྤང་གི་ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ཡང་ཡོད་པར་འགྱུར་ལ། དེ་ལྟ་ནའང་དེ་དག་བདུན་བདུན་ཞེས་འདོད་པ་དང་འགལ་ལོ་ཞེས་སློབ་དཔོན་གྱིས་བརྗོད་དེ། རང་གི་བཞེད་པ་ནི་མ་བཀོད་མོད་ཀྱི་རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་པ་པའི་ལུགས་ཉིད་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ་དེ་ནི་གོང་དུ་བརྗོད་ཟིན་པ་ཉིད་དོ། ། འོ་ན་རྟག་བདག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པ་ཡིས་ཞེས་བཤད་ན་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་གཉིས་ཁོ་ནར་ངེས་སམ་ཞེ་ན། མ་ངེས་ཏེ། མདོ་ལས། མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པ་དང་། སྡུག་བསྔལ་བ་ལ་བདེ་བ་དང་། མི་གཙང་བ་ལ་གཙང་བ་དང་། བདག་མེད་པ་ལ་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་། སེམས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་། འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཅེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཅུ་གཉིས་ཀྱང་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་དག་གི་རང་བཞིན་ཅི་ཞེ་ན། མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ལྟ་བ་བྱེད་དང་། གསུམ་ལས་ནི་དེ་གསུམ་གྱི་ངོ་བོ་ཡིན་པས་མི་རྟག་པ་ལ་རྟག་པར་ལྟ་བ་ལ་སོགས་པ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་ཚན་དུ་བཞག་སྟེ། དེ་ལ་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བའི་རྟག་ལྟའི་ཆ་ལས་རྟག་པར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་། ལྟ་བ་མཆོག་ཏུ་འཛིན་པ་ལས་བདེ་བ་དང་གཙང་བར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དང་། འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བའི་ཆ་ལས་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞག་གོ། གཞན་དག་ན་རེ་འཇིག་ཚོགས་ལ་ལྟ་བའི་བདག་ཏུ་ལྟ་བ་དང་བདག་གིར་ལྟ་བ་ཐམས་ཅད་བདག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་རོ། །ཇི་ལྟར་དེ་དག་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་གཞག་(ལ་ཉོན་མོངས་གཞན་དག་མ་གཞག)ཅེ་ན། དམིགས་པ་ལ་གཅིག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་པའི་ཕྱིར་དང་། ངེས་པར་རྟོག་པའི་ཕྱིིར་དང་། སྒྲོ་འདོགས་པ་གསུམ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་བཤད་པ་ལ་མཐར་འཛིན་པར་ལྟ་བའི་ཆད་ལྟ་དང་ལོག་ལྟ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཚུལ་ཁྲིམས་དང་བརྟུལ་ཞུགས་མཆོག་འཛིན་ནི་དེ་ཙམ་གྱིས་ཀྱང་ཅུང་ཟད་དག་གྲོལ་དུ་འགྱུར་བས་མཐའ་གཅིག་ཏུ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། ཉོན་མོངས་པ་གཞན་དག་ལ་ནི་ངེས་པར་རྟོག་པ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་མ་བཤད་དོ། །སེམས་དང་འདུ་ཤེས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ནི་ལྟ་བ་བཞི་པོ་དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་དབང་གིས་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ཏུ་འགྱུར་བས་དེར་གཞག་གོ། འོ་ན་ཚོར་བ་ཕྱིན་ཅི་ལོག་ལ་སོགས་པར་ཡང་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། དེ་སྐད་དུ་འཇིག་རྟེན་ན་མ་གྲགས་པའི་ཕྱིར་མ་བཤད་དེ་སྔ་མ་གཉིས་ནི་གྲགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ། འདི་ལ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐོང་སྤང་ཡིན་ཏེ།
Chinese
而且生起和断灭是见所断的戒律和苦行胜执也会有。即使那样，和认为那些是七七相违，学派师这样说。虽然没有写自己的观点，但是是瑜伽行派的宗派，那是上面已经说过的。 那么，如果说常我和颠倒，那么颠倒就只是那两个吗？不一定，经中说：无常执为常，痛苦执为乐，不净执为净，无我执为我，是颠倒，以及心颠倒，和意识颠倒，这样也说了十二种颠倒。那些的自性是什么呢？执持边见等是见，三者是从那三者的体性，所以将无常执为常等四种颠倒成一组。其中，从执持边见的常执部分是常颠倒，从见胜执是乐和净颠倒，从坏聚见的我执部分是执我颠倒。其他说坏聚见的我执和我所执都是执我颠倒。怎么样安立那些为颠倒（其他的烦恼不安立）呢？因为对境唯一是颠倒的缘故，和因为是决定的分别的缘故，和因为具有三种增益的缘故说是颠倒，其中执持边见的断见和邪见是因为是诽谤的缘故，和戒律和苦行胜执仅仅是那些也会稍微清净解脱，所以不是完全的颠倒，和其他的烦恼没有决定的分别的缘故，所以没有说是颠倒。心和意识颠倒是因为和那四种见相同具有的缘故成为颠倒，所以在那里安立。那么感觉等也成为颠倒吗？因为世间没有这样说的缘故没有说，前面两个是因为出名的缘故。 对此，分别说部说那些颠倒全部都是见所断的。
English
Moreover, the adherence to precepts and asceticism as supreme, which are abandoned by seeing, will also occur. Even so, the master said that it contradicts the assertion that those are seven and seven. Although he did not state his own view, he held the Yogacara school, which has already been mentioned above. Then, if it is said that permanence and self are inverted, are those inversions limited to just those two? It is not definite, as the sutra says: Considering impermanence as permanent, suffering as happiness, impurity as purity, and non-self as self are inversions, as well as mind inversion and consciousness inversion. Thus, twelve inversions are also mentioned. What is the nature of those? Holding to extreme views, etc., are views, and the three are the essence of those three. Therefore, considering impermanence as permanent, etc., are placed as a set of four inversions. Among them, from the aspect of the view of permanence in holding to extreme views, is the inversion of permanence; from holding to views as supreme, are the inversions of happiness and purity; and from the aspect of the view of self in the view of the aggregates, is the inversion of considering self as self. Others say that all views of self and views of what belongs to self in the view of the aggregates are inversions of considering self as self. How are those established as inversions (and not other afflictions)? Because the object is solely inverted, and because it is a definite conceptualization, and because it possesses three kinds of superimposition, it is said to be an inversion. Among them, the annihilationist view and the wrong view in holding to extreme views are because they are slanders, and the adherence to precepts and asceticism as supreme, even by those alone, will slightly purify and liberate, so they are not entirely inversions. And because other afflictions do not have definite conceptualization, they are not said to be inversions. Mind and consciousness inversions become inversions because they similarly possess those four views, so they are established there. Then, do feelings, etc., also become inversions? Because it is not said that way in the world, it is not mentioned, but the former two are because they are well-known. Regarding this, the Vaibhashikas say that all those inversions are abandoned by seeing.