Tibetan
།དེས་ན་དགེ་བ་ཟག་བཅས་ཟག་བཅས་སུ་དང་། ཟག་མེད་ཟག་མེད་དུ་དང་། ཉོན་མོངས་ཅན་ཉོན་མོངས་ཅན་དུ་དང་། མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་དུ་རིས་གཅིག་པ་གཅིག་དགོས་སོ། །དེ་ཡང་སྤང་བྱ་རིས་ལྔ་ལས་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དུ་རིས་འདྲ་བ་ནས། སྒོམ་སྤང་སྒོམ་སྤང་དུ་རིས་འདྲ་བ་སོགས་སོ། །དེ་ཙམ་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དང་ཁམས་གོང་གི་ལའང་ཡོད་པས་དེ་དག་གཅིག་གཅིག་གི་སྐལ་མཉམ་དུ་ཐལ་བས། དེས་ན་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་གིས་འདོད་པའི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་གི་སྐལ་མཉམ་བྱེད་པ་ལ་སོགས་པ་འདྲ་བ་གཅིག་དགོས་སོ། །དེ་ཙམ་འདོད་པའི་ལྷས་བྱིན་མཆོད་སྦྱིན་ལའང་ཡོད་པས་གང་ཟག་རྒྱུད་གཅིག་གིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་གཅིག་དགོས་སོ། །དེ་ཙམ་རྒྱུད་གཅིག་གིས་སེམས་སེམས་བྱུང་དུས་མཉམ་པ་ལའང་ཡོད་པས་དེ་དག་དེར་ཐལ་བས་དུས་སྔར་བྱུང་བ་རྣམས་རང་གི་རིགས་འདྲ་ཕྱི་མ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །དེས་ན་འདོད་པའི་ལྷས་བྱིན་གྱི་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་རིས་འདྲ་སྔ་མ་རང་གི་རིས་འདྲ་ཕྱི་མའི་ཡིན་པ་ནས། སྒོམ་སྤང་རིས་འདྲ་སྔ་མ་ཕྱི་མའི་སྐལ་མཉམ་ཡིན་པའི་བར་དུ་ཡིན་ལ། རིས་གཞན་དང་ས་གཞན་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པས་མིན་ནོ། །དེ་ཡང་སྔར་སྐྱེས་རྣམས་ཕྱིས་ཀྱི་འདས་ད་ལྟར་གྱི་ཡིན་གྱི་མ་འོངས་པ་རྣམས་ནི་སྔ་ཕྱི་འཚོལ་ཞིང་ཕྱི་མ་སྐྱེ་བའི་གོ་སྐབས་འབྱེད་པར་མ་ངེས་པས་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུར་མི་གཞག་གོ། སེམས་ཀྱི་སྐལ་མཉམ་ནི་དེའི་འཁོར་གྱིའང་ཡིན་ནོ། །)དགེ་བའང་ཟག་བཅས་ཟག་མེད་སོ་སོར་འདྲ་བ་ཡིན་གྱི་དགེ་བ་ཙམ་དུ་འདྲ་བས་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། ཟག་མེད་ཀྱི་སྐད་ཅིག་དང་པོའང་སྐལ་མཉམ་གྱི་རྒྱུ་ལས་སྐྱེ་བར་ཐལ་བར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །(དེས་ན་ཟག་མེད་སྐད་ཅིག་དང་པོ་མིན་པ་ཀུན་ལ་འདི་ཡོད་དོ། །)དེ་ཡང་སྡུག་བསྔལ་མཐོང་སྤང་དང་ཀུན་འབྱུང་མཐོང་སྤང་དང་འགོག་པ་མཐོང་སྤང་དང་ལམ་མཐོང་སྤང་དང་སྒོམ་སྤང་སྟེ་སྤང་བྱ་རིས་ལྔ་དང་། ཁམས་གསུམ་གྱི་ས་དགུ་པོ་རྣམས་རང་རང་གི་རིས་དང་། རང་རང་གི་ས་པ་སྐྱེད་པར་བྱེད་པ་སྐལ་མཉམ་ཡིན་གྱི་རིས་གཞན་དང་ས་གཞན་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། རིས་གཞན་དང་ས་གཞན་ནི་སྐལ་བ་མི་མཉམ་པའི་ཕྱིར་རོ། །(དགེ་བའི་ཕུང་པོ་ལྔ་ནི་དེ་ཉིད་ཀྱི་སྐལ་མཉམ་ཡིན་པ་ནས། ཉོན་མོངས་ཅན་དང་མ་བསྒྲིབས་ལུང་མ་བསྟན་ཡང་རང་རང་གི་ཡིན་པའི་བར་དུའོ། །ལུང་མ་བསྟན་ལ་ཁ་ཅིག་གཟུགས་ནི་དམན་པས་ཕུང་པོ་ལྔའི་ཡིན་ལ། གཞན་བཞི་ནི་དེ་ལས་མཆོག
Chinese
因此，善法有漏归有漏，无漏归无漏，烦恼归烦恼，无覆无记归无覆无记，必须是同类。也就是，在五种断除的类别中，从苦谛所断归于苦谛所断的同类，到修所断归于修所断的同类等等。仅仅是欲界的苦谛所断，在上界也有，因此会成为彼此的同分。因此，欲界的苦谛所断，做欲界的苦谛所断的同分等等，必须是相同的。仅仅是欲界的提婆达多和供施也有，因此需要由一个补特伽罗相续所摄持的法。仅仅是一个相续中，心和心所同时生起也有，因此会成为那里面的，因此过去生起的都是自己同类的后来的。因此，欲界的提婆达多的苦谛所断，同类的前者是自己同类的后者，直到修所断同类的前者是后者的同分之间是，其他类和其他地不是同分，因此不是。也就是，先前出生的都是后来的过去和现在，未来的不是寻找先后，不确定开启后来出生的机会，因此不作为同分的因。心的同分也是它的眷属。）善法也是有漏无漏各自相同，不是仅仅善法相同，因为无漏的第一刹那也会成为从同分因生起的过失。（因此，无漏第一刹那以外的一切都有这个。）也就是，苦谛所断和集谛所断和灭谛所断和道谛所断和修所断，这五种断除，以及三界的九地，各自的类别和各自的地产生，是同分，其他类别和其他地不是，因为其他类别和其他地不是同分。（善法的五蕴是它自己的同分，直到烦恼和无覆无记也是各自的。无记中，有些认为色蕴低劣，因此是五蕴的，其他四种比它殊胜。
English
Therefore, virtuous actions that are contaminated belong to the contaminated, the uncontaminated to the uncontaminated, afflictions to afflictions, and the obscured-unspecified to the obscured-unspecified; they must be of the same category. That is, among the five categories of what is to be abandoned, from what is abandoned by seeing the truth of suffering belonging to what is abandoned by seeing the truth of suffering, to what is abandoned by meditation belonging to what is abandoned by meditation, and so on. Merely the suffering to be abandoned by seeing in the desire realm also exists in the higher realms, so they would become co-ordinate with each other. Therefore, the suffering to be abandoned by seeing in the desire realm, doing the co-ordinate of the suffering to be abandoned by seeing in the desire realm, and so on, must be the same. Merely the Devadatta and offerings of the desire realm also have it, so one dharma gathered by one person's continuum is necessary. Merely in one continuum, mind and mental factors arising simultaneously also have it, so those would become there, therefore what arose earlier are of their own kind, the later ones. Therefore, the suffering to be abandoned by seeing of Devadatta of the desire realm, the earlier of the same kind is of its own kind, the later, until the earlier of the same kind of what is to be abandoned by meditation is the co-ordinate of the later, but other kinds and other grounds are not co-ordinate, therefore they are not. That is, those born earlier are the past and present of the later, but the future ones are not searching for earlier and later, and it is uncertain to open the opportunity for later births, therefore they are not established as the cause of co-ordination. The co-ordination of mind is also of its retinue.) Goodness is also the same for contaminated and uncontaminated separately, but not the same merely as goodness, because the first moment of the uncontaminated would also become the fault of arising from the cause of co-ordination. (Therefore, all that is not the first moment of the uncontaminated has this.) That is, what is to be abandoned by seeing the truth of suffering, what is to be abandoned by seeing the truth of origin, what is to be abandoned by seeing the truth of cessation, what is to be abandoned by seeing the truth of the path, and what is to be abandoned by meditation, these five abandonments, and the nine grounds of the three realms, are co-ordinate in producing their own kind and their own ground, but other kinds and other grounds are not, because other kinds and other grounds are not co-ordinate. (The five aggregates of virtue are their own co-ordinate, until afflictions and the obscured-unspecified are also their own. Among the unspecified, some consider form to be inferior, therefore it is of the five aggregates, the other four are superior to it.
Tibetan
་ཡིན་པས་གཟུགས་ཀྱི་མིན་ཞེས་སོ། །རིས་མཐུན་པ་གཅིག་ལ་མེར་མེར་པོ་ནི་གནས་སྐབས་བཅུའི་ཡིན་པ་ན་རྒས་པ་ནི་རང་རིས་ཕྱི་མ་ཁོ་ན་ཡིའོ། །མི་ནས་མིར་སྐྱེ་བ་ལྟ་བུ་ལ་རྒས་པ་ཡང་བཅུ་ཆར་གྱིའོ། །ཕྱི་ལ་ནས་ནི་ནས་ཀྱི་སོགས་སོ། །ནང་ལ་མིག་ཀྱང་མིག་གི་སོགས་སོ། །དེ་ཡང་གཡས་ནི་གཡས་ཀྱི་སོགས་སོ། །འདིས་ནི་འདས་པའི་འབྱུང་བ་རྣམས་ཀྱང་མ་འོངས་པའི་འབྱུང་བའི་སྐལ་མཉམ་དུ་བསྟན་ཏེ་དེས་དེའི་སྐལ་མཉམ་ཀྱི་རྒྱུ་ལས་རྒྱུ་གཞན་མི་སྲིད་པས་སོ། །)དེ་ཡང་སྔར་སྐྱེས་པ་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བ་རྣམས་ཕྱི་མ་སྐྱེས་པ་དང་མ་སྐྱེས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་གྱི་མ་འོངས་པ་ནི་མ་ཡིན་ཏེ། སྐལ་མཉམ་དང་ཀུན་འགྲོ་དག་ནི་གོ་འབྱེད་པའི་རྒྱུ་ཡིན་ན་འདས་པས་ནི་འདས་པ་དང་ད་ལྟ་བའི་གོ་འབྱེད་ལ། ད་ལྟར་བས་ནི་ད་ལྟར་བ་དང་མ་འོངས་པའི་གོ་འབྱེད་ན་མ་འོངས་པ་ལ་གོ་དབྱེ་བར་བྱ་བའི་འབྲས་བུ་ཉིད་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །(གལ་ཏེ་)མ་འོངས་པས་མ་འོངས་པ་འབྱེད་ན་མ་འོངས་པ་ལ་རྒྱུ་དང་འབྲས་བུའི་སྔ་ཕྱིའི་དབྱེ་བ་ཡོད་པར་འགྱུར་ན་མ་འོངས་པ་ནི་སྔ་ཕྱིའི་དབྱེ་བ་མེད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། ། དེའི་ཕྱིར་བསྟན་བཅོས་ལས། སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུ་གང་ཞེ་ན། དགེ་བའི་རྩ་བ་སྔར་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་རང་གི་ཁམས་ན་དགེ་བའི་རྩ་བ་ཕྱིས་འབྱུང་བ་རྣམས་དང་། དེ་དག་དང་མཚུངས་པར་ལྡན་པའི་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་སྐལ་བ་མཉམ་པའི་རྒྱུས་རྒྱུ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་ན་འདས་པ་རྣམས་ནི་འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ། །འདས་པ་དང་ད་ལྟར་བྱུང་བ་རྣམས་ནི་མ་འོངས་པ་རྣམས་ཀྱི་ཡིན་ནོ་ཞེས་བརྗོད་པར་བྱའོ་ཞེས་འབྱུང་ངོ་། །གལ་ཏེ་མ་འོངས་པ་ལ་སྔ་ཕྱི་མེད་པས་སྐལ་མཉམ་དང་ཀུན་འགྲོའི་རྒྱུ་འབྲས་མི་རུང་ན་རྒྱུ་གཞན་གསུམ་ཡང་མི་རུང་བར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བ་ནི་རྒྱུ་གཞན་གསུམ་པོ་ནི་རྒྱུ་འབྲས་མཚན་ཉིད་ཐ་དད་པས་རྣམ་པར་དབྱེ་བ་ཡོད་པའི་ཕྱིར་དང་། སྐལ་མཉམ་དང་ཀུན་འགྲོའི་རྒྱུ་འབྲས་ནི་སྔ་ཕྱིའི་བྱེ་བྲག་གིས་བཞག་གི་མཚན་ཉིད་མི་འདྲ་བ་མེད་པའི་ཕྱིར་མ་འོངས་པ་ལ་མེད་དོ་ཞེས་འདོད་དོ། །མ་འོངས་པ་ལ་སྔ་ཕྱི་མེད་ལ་འདས་པ་ལ་ཡོད་དོ་ཞེས་བྱ་བ་ནི་ཁྱད་པར་མེད་པ་ལ་དབྱེ་བ་བྱེད་པ་བྱེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བའི་གྲུབ་མཐའ་ཡིན་གྱི་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་ཏེ། །འདས་པ་ལ་སྔ་ཕྱི་ཡོད་ན་མ་འོངས་པ་ལའང་མཚུངས་ལ། སྔ་ཕྱི་མེད་ན་འདས་པ་འདས་པའི་སྐལ་མཉམ་དང་ཀུན་འགྲོ་མ་ཡིན་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །ད་ལྟར་བ་ད་ལྟ་བའི་སྐལ
Chinese
因此，说不是色法。 同类的一个个别事物是十个阶段的，而衰老只是它自己后来的类别。如从人到人的出生，衰老也是全部十个阶段的。外面的是种子等，里面的是眼睛等，其中右边的是右边等。这表明过去的诸要素也与未来的诸要素具有相同的潜力，因为除了具有相同潜力的因之外，不可能有其他的因。 ）此外，先前产生的过去和现在的事物是后来产生和未产生的事物的原因，但不是未来的事物的原因。因为具有相同潜力和普遍伴随的事物是区分的因，所以过去区分过去和现在，现在区分现在和未来，因为未来没有需要区分的结果。（如果）未来区分未来，那么未来就会有因和果的先后之分，但他们认为未来是没有先后之分的。 因此，在论典中说：什么是具有相同潜力的因？先前产生的善根是其自性中的后来产生的善根，以及与它们相似的法，是具有相同潜力的因。这样，过去的事物是过去和现在的事物的原因。过去和现在的事物是未来的事物的原因，应该这样说。 如果未来没有先后，因此具有相同潜力和普遍伴随的因果是不可能的，那么其他三个因也是不可能的吗？分别说者认为，其他三个因是因果体性各异，因此可以区分，而具有相同潜力和普遍伴随的因果是通过先后的差别来确定的，因为没有不同的体性，所以未来没有。说未来没有先后，而过去有先后，这是在没有差别的情况下进行区分，是分别说者的宗义，但不是正确的。如果过去有先后，那么未来也一样，如果没有先后，那么过去就不是过去的具有相同潜力和普遍伴随的原因了。现在是现在的具有相同潜力的原因
English
Therefore, it is said that it is not a form. Each individual thing of the same kind is of ten stages, while aging is only its own later category. Like birth from human to human, aging is also all ten stages. Outside are seeds, etc., inside are eyes, etc., among which the right side is the right side, etc. This shows that the past elements also have the same potential as the future elements, because there cannot be other causes besides the cause with the same potential. ) Furthermore, the previously produced past and present things are the cause of later produced and unproduced things, but not the cause of future things. Because things with the same potential and universal accompaniment are the cause of distinction, so the past distinguishes the past and the present, and the present distinguishes the present and the future, because the future has no result to be distinguished. (If) the future distinguishes the future, then the future will have a distinction between cause and effect, but they think that the future has no distinction between before and after. Therefore, it is said in the treatise: What is the cause with the same potential? The previously produced roots of virtue are the later produced roots of virtue in their own nature, and the dharmas that are similar to them are the cause with the same potential. In this way, the past things are the cause of the past and present things. The past and present things are the cause of future things, it should be said. If the future has no before and after, so the cause and effect of the same potential and universal accompaniment are impossible, then are the other three causes also impossible? The Vaibhashikas think that the other three causes are different in nature of cause and effect, so they can be distinguished, while the cause and effect of the same potential and universal accompaniment are determined by the difference of before and after, because there is no different nature, so the future does not have it. Saying that the future has no before and after, while the past has before and after, this is making distinctions where there is no difference, which is the tenet of the Vaibhashikas, but it is not correct. If the past has before and after, then the future is the same, if there is no before and after, then the past is not the cause of the past with the same potential and universal accompaniment. The present is the cause of the present with the same potential