Tibetan
ད་བྱེད་ཀྱི་དབང་བྱས་ནས་དམན་པའི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་ཏུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་ཏེ། དཔེར་ན་ངེས་འབྱུང་ལ་དྲན་ཤེས་བསྟེན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པར་མ་བྱས་ན། དགེ་བ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཤས་ཀྱི་དབང་བྱས་ནས་འཁོར་བ་འབའ་ཞིག་གི་རྒྱུ་བྱེད་པ་བཞིན་ནོ། །རྒྱུ་མཚན་དེས་ན་སྔགས་ལ་སོགས་པའི་གདམས་ངག་གང་ཟབ་ཟེར་བ་རྣམས་རེ་ཞིག་བཞག་ནས་ཐོག་མར་ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ལ་མྱོང་བ་ཐོན་པ་རེ་ངེས་པར་བྱ་དགོས་ཏེ། ངེས་འབྱུང་དང་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དེ་སྐྱེས་པ་དང་། དེ་ནས་དགེ་བ་ཐམས་ཅད་ཐར་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་དབང་མེད་དུ་འགྲོ་བའི་ཕྱིར་རོ། །དེས་ན་འདི་གཉིས་ཀའམ་གང་རུང་གཙོ་བོར་བསྒོམ་དགོས་པས་འདི་གཉིས་ལ་སྒོམ་རིན་མི་ཆོག་པར་བྱེད་པ་ནི་ལམ་གྱི་གནད་གཏན་ནས་མ་ཤེས་པ་ཡིན་ཞེས་རྗེ་བཙུན་གསུང་ངོ་། །དེས་ན་འདི་གཉིས་དངོས་གནས་སམ་རྗེས་འཐུན་ཙམ་ཞིག་ཡིན་ཡང་སྐྱེ་བ་ལ་འབད་དགོས་པར་རྗེ་ཉིད་ཀྱིས་བཤད་པ་ལྟར་བྱའོ། །འདིར་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་རྣམ་གཞག་ཅུང་ཟད་བཤད་པ་ལ་གཉིས། དངོས་དང་། དོགས་གཅོད་དོ། །དང་པོ་ནི། མངོན་རྟོགས་རྒྱན་ལས། སེམས་བསྐྱེད་པ་ནི་གཞན་དོན་ཕྱིར། །ཡང་དག་རྫོགས་པའི་བྱང་ཆུབ་འདོད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ནི། སེམས་ཅན་གཞན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྒྲོལ་བར་དམ་བཅས་པའི་སྒོ་ནས་རང་ཉིད་ཀྱི་རྫོགས་བྱང་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་སེམས་ཁྱད་པར་ཅན་ཞིག་སྟེ། སྐྱེ་བའི་རྒྱུ་རྐྱེན་ལ་གཞན་དུ་མ་ཡོད་ཀྱང་། སེམས་ཅན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་འདོད་ཀྱི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོས་ཀུན་ནས་བསླངས་པ་ཞིག་ངེས་པར་དགོས་སོ། །སྦྱོང་ཚུལ་ལ་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་མར་ཤེས་པ་དྲིན་དྲན་པ་དྲིན་བཟོ་བ་བྱམས་པ་སྙིང་རྗེ་ལྷག་བསམ་སེམས་བསྐྱེད་དེ་རྒྱུ་འབྲས་བདུན་དང་། བདག་གཞན་མཉམ་བརྗེའི་སྒོ་ནས་སྦྱོང་ཚུལ་གཉིས་དང་། དབྱེ་ན་སྨོན་འཇུག་གི་སེམས་གཉིས་སོ། །སྐྱེས་པའི་ཚད་ནི། གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ལ་བཅོས་མིན་གྱི་མྱོང་བ་ཐོན་པའི་རྗེས་སུ་བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་བློ་ལ་བཅོས་མིན་གྱི་མྱོང་བ་ནམ་ཐོན་པའི་ཚེ་དེ་སྐྱེས་པར་འཇོག་སྟེ། རྣམ་བཤད་སོགས་ལས་གཞན་དོན་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་རྒྱུ་དང་། བྱང་ཆུབ་དོན་གཉེར་གྱི་འདུན་པ་གྲོགས་སུ་དགོས་པར་གསུངས་པའི་དགོངས་པའོ། །སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་པ་ཙམ་གྱིས་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཡིན་མི་དགོས་ཏེ། རྣམ་བཤད་སྙིང་པོའི་རྒྱན་ལས། སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྐུ་མཐོང་ནས་འདི་ལྟ་བུ་ཐོབ་ན་སྙམ་པ་དང་། སངས་རྒྱས་བྱང་སེམས་ཀྱི་ཆོ་འཕྲུལ་དང་མཐུ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་མཐོང་ཐོས་སོགས་དང་། ཐེག་ཆེན་གྱི་བསྟན་པ་ནུབ་པ་མ་བཟོད་ནས་སེམས་བསྐྱེད་པ་གསུམ་ནི་སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་ཡིན་པར་བཤད་དེ། དེ་ཉིད་ལས། གཞན་གསུམ་ཡང་སངས་རྒྱས་དོན་གཉེར་གྱི་སེམས་བསྐྱེད་ཙམ་ཞིག་ཡིན་མོད། ཞེས་དང་། ལམ་རིམ་ལས་སྔ་མ་གཉིས་ཀྱི་དབང་དུ་མཛད་ནས། དེ་གཉིས་རེ་རེ་ལའང་སེམས་བསྐྱེད་པ་ཙམ་གྱི་གྲངས་སུ་བགྲང་དགོས་ལ། ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་སེམས་བསྐྱེད་ཕལ་པ་ཞིག་ཡོད་དེ། འདིས་འཇུག་སྡོམ་དང་སྔགས་སྡོམ་གྱི་རྟེན་བྱེད་མི་བྱེད་འོག་ཏུ་འཆད་དོ། །གཉིས་པ་ནི། ལམ་རིམ་ཆེན་མོར། ངེས་འབྱུང་དང་སེམས་བསྐྱེད་དང་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་གསུམ་པོ་གང་རུང་གིས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་བ་རྣམས་ལས་དམིགས་བསལ་རེ་གཉིས་མ་གཏོགས་ཐམས་ཅད་འཁོར་བའི་རྒྱུར་འགྲོ་བར་བཤད་དེ། དམིགས་བསལ་ནི་ཞིང་གི་མཐུ་ལ་བརྟེན་པ་དང་། ཐར་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་བསམ་པ་ཐག་པ་ནས་བསྔོས་པའི་དགེ་རྩ་ལྟ་བུ་ལ་དགོངས་སོ། །ཐར་བ་དང་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་རྒྱུར་ཚིག་ཙམ་གྱིས་བསྔོས་པ་ལ་ངེས་པ་མེད་ཀྱང་། བསམ་པ་ཐག་པས་བསྔོ་བ་ལ་ངེས་འབྱུང་ཡོད་པར་གསལ་ཏེ། དེ་ལ་ཐར་བ་ཐོབ་འདོད་དང་སངས་རྒྱས་ཐོབ་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཞིག་འབྱུང་བའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ངེས་འབྱུང་ངེས་པར་ཡོད་པར་འགྱུར་རོ་ཞེ་ན། བདེན་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ཀྱི་སྔོན་དུ་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པ་ཞིག་ངེས་པར་འོང་བའི་ཕྱིིར་ཏེ། ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ལ་ནི་སེམས་ཅན་གཞན་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་བར་བྱས་ནས་རྫོགས་བྱང་ལ་འགོད་འདོད་ཀྱི་བསམ་པ་ཞིག་སྔོན་དུ་འགྲོ་དགོས་ཤིང་། དེ་ལ་རང་ཉིད་འཁོར་བའི་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་འདོད་ཞིག་ངེས་པར་འོང་བའི་ཕྱིར་ཏེ། རང་ཉིད་སྡུག་བསྔལ་ལས་ཐར་འདོད་མེད་ན་གཞན་སྡུག་བསྔལ་ལས་སྐྱོབ་འདོད་འོངས་མེད་པའི་ཕྱིར་ཏེ། སྤྱོད་འཇུག་ལས། རང་གི་དོན་དུ་འདི་འདྲའི་སེམས། །རྨི་ལམ་དུ་ཡང་མ་རྨིས་ན། །གཞན་གྱི་དོན་དུ་ག་ལ་སྐྱེ། །ཞེས་དང་། འཁོར་བ་ལ་ཡང་སྐྱོ་བ་མེད་ན་ཐར་འདོད་ཀྱི་བློ་ཡང་མི་སྐྱེ་སྟེ། བཞི་བརྒྱ་པར། གང་ལ་འདི་སྐྱོ་ཡོད་མིན་པ། །དེ་ལ་ཞི་གུས་ག་ལ་ཡོད། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིིིར། ཁ་ཅིག ཁྱེད་སྔར་ངེས་འབྱུང་ཕལ་པ་དེ་སོ་ཐར་གྱི་སྡོམ་པའི་རྟེན་དུ་རུང་བར་ཁས་བླངས་པ་ལྟར། གོང་གི་སེམས་བསྐྱེད་ཕལ་པ་དེ་ཉིད་འཇུག་སྡོམ་གྱི་རྟེན་དུ་རུང་ངམ་ཞེ་ན། འདི་དཀའ་མོད་ཀྱང་ལམ་རིམ་ཆེན་མོ
Chinese
現在以業的勢力，會變成低劣的因，例如對出離心不串習以憶念守護的所緣行相，所有善業都會被現相的勢力所控制，而成為輪迴的因。因此，像密咒等任何深奧的訣竅，暫且擱置，首先一定要對出離心和菩提心產生體驗，因為出離心和菩提心一旦生起，所有善業都會不由自主地成為解脫和一切智的因。因此，這兩者或其中之一必須主要修習，對這兩者不重視修習，就是完全不了解道的要點，這是至尊所說的。因此，即使這兩者是真實的或僅僅是相似的，也必須努力生起，如至尊所說的那樣去做。這裡稍微講述一下發心的分類，有二，正文和斷疑。第一，如《現觀莊嚴論》所說：「發心為利他，欲得正等覺。」如是說，大乘發心是：以誓願從眾生他苦中解脫的方式，想要獲得自己圓滿菩提的特殊心，雖然生起的因緣沒有其他的，但一定要有想要從眾生痛苦中救拔的大悲心所引發。修習的方式有，將一切眾生視為母親、憶念恩德、報答恩德、慈愛、悲憫、增上意樂、發心，即七因果，以及通過自他交換的方式修習兩種，分類則有願心和行心兩種。生起的標準是：在對利他產生真實不造作的體驗之後，何時對菩提產生真實不造作的體驗，此時就安立為生起，這是《釋論》等中所說的，利他之欲為因，菩提之欲為友的用意。僅僅是發心不一定是發大乘心，因為《釋論心要莊嚴論》中說，見到佛身之後想著如果能得到這樣就好了，以及佛陀
English
Now, by the power of karma, it becomes a cause for inferiority. For example, if one does not cultivate the object and aspect of mindfulness for renunciation, all virtuous deeds will be controlled by the power of appearance and become the cause of samsara alone. Therefore, any profound instructions such as mantras should be put aside for the time being, and one must first have an experience of renunciation and bodhicitta. Once renunciation and bodhicitta arise, all virtuous deeds will involuntarily become the cause of liberation and omniscience. Therefore, one must mainly cultivate either or both of these two. To not value the cultivation of these two is to completely misunderstand the key points of the path, as the venerable one said. Therefore, even if these two are real or just similar, one must strive to generate them, as the venerable one said. Here, I will briefly explain the classification of bodhicitta, which has two parts: the main text and the refutation of doubts. First, as stated in the Ornament for Clear Realization: "Bodhicitta is for the sake of others, desiring perfect enlightenment." As such, Mahayana bodhicitta is a special mind that desires to attain one's own perfect enlightenment by vowing to liberate other sentient beings from suffering. Although there are no other causes and conditions for its arising, it must be motivated by great compassion that desires to save sentient beings from suffering. The methods of cultivation include recognizing all sentient beings as mothers, remembering their kindness, repaying their kindness, loving-kindness, compassion, heightened intention, and bodhicitta, which are the seven causes and effects, as well as cultivating through the exchange of self and others. The classifications are two types: aspirational bodhicitta and engaging bodhicitta. The standard for its arising is: after one has a genuine, unfeigned experience of benefiting others, when one has a genuine, unfeigned experience of seeking enlightenment, it is then established as having arisen. This is the intention of what is said in the commentary and other texts, that the desire to benefit others is the cause, and the desire for enlightenment is the friend. Merely having bodhicitta does not necessarily mean having Mahayana bodhicitta, because the Ornament for the Essence of the Commentary states that after seeing the body of the Buddha, thinking, "If only I could attain such a thing," and the Buddha
Chinese
菩萨心的神变和威力不可思议，见闻等等，以及不忍大乘教法衰败而生起的三种发心，都被说是仅仅是发心而已。正如《彼论》中所说：“其他三种也仅仅是寻求成佛的发心而已。”《道次第》中以前面两种为主，说：“这两种中的每一种，也必须算作仅仅是发心的数量。”就像这样，存在一种普通的发心。这是否能作为入行律仪和密咒律仪的基础，将在下文阐述。第二点是，在《道次第大论》中说，没有被出离心、菩提心和证悟无我的见解这三者中的任何一个所摄持的善行，除了个别一两个特例之外，都会成为轮回的因。特例是指依靠净土的加持，以及发自内心深处回向于解脱和一切智的善根等等。仅仅用言语回向于解脱和一切智是不确定的，但是用深切的意愿回向则明确具有出离心，因为会产生想要获得解脱和想要成佛的意愿。那么，大乘菩提心是否必然具有出离心呢？确实如此。因为在大乘菩提心之前，必然会产生一种出离心的想法。因为对于大乘菩提心来说，必须首先产生一种想要使其他众生从轮回的痛苦中解脱出来，并将他们安置于圆满菩提的意愿。而这必然会产生自己想要从轮回的痛苦中解脱出来的想法。因为如果自己没有想要从痛苦中解脱出来的意愿，就不会产生想要救助他人脱离痛苦的意愿。正如《入菩萨行论》中所说：“为了自己的利益，这样的心，即使在梦中也没有梦到过，又怎么会为了他人的利益而生起呢？”而且，如果对轮回没有厌倦，就不会生起想要解脱的心。正如《四百论》中所说：“对于没有厌倦此（轮回）的人，怎么会有寂静的恭敬呢？”因此，有些人问：您先前承认普通的出离心可以作为别解脱戒的基础，那么，上述的普通发心是否可以作为入行律仪的基础呢？这很困难，但是《道次第大论》
English
The miraculous transformations and power of the Bodhi mind are inconceivable, through seeing, hearing, and so on. The three types of Bodhi mind that arise from being unable to bear the decline of the Mahayana teachings are said to be merely Bodhi mind. As it says in that very text, "The other three are also merely the Bodhi mind of seeking Buddhahood." And in the Lamrim, focusing on the first two, it says, "Each of these two must also be counted as merely the number of Bodhi minds." Thus, there is a common Bodhi mind. Whether or not this serves as the basis for the Engaging Bodhisattva Vows and the Mantra Vows will be explained below. Secondly, in the Great Lamrim, it is said that all virtuous deeds that are not encompassed by any of the three: renunciation, Bodhi mind, and the view of realizing selflessness, except for one or two special cases, will become the cause of samsara. The special cases refer to things like relying on the power of a pure land and roots of virtue dedicated from the depths of one's heart to liberation and omniscience. Although dedicating with mere words to liberation and omniscience is uncertain, it is clear that dedicating with deep intention has renunciation, because a desire to attain liberation and Buddhahood arises. So, does the Great Vehicle Bodhi mind necessarily have renunciation? Yes, it is true. Because before the Great Vehicle Bodhi mind, a thought of renunciation must necessarily arise. Because for the Great Vehicle Bodhi mind, it is necessary to first have the intention to liberate other sentient beings from the suffering of samsara and place them in perfect enlightenment. And this necessarily brings about the thought of wanting to liberate oneself from the suffering of samsara. Because if one does not have the desire to liberate oneself from suffering, the desire to save others from suffering will not arise. As it says in the Bodhicharyavatara, "For one's own sake, such a mind, even in a dream, has not been dreamed, how will it arise for the sake of others?" Moreover, if there is no weariness with samsara, the mind of wanting liberation will not arise. As it says in the Four Hundred Stanzas, "For one who does not have weariness with this (samsara), how can there be reverence for peace?" Therefore, some ask: You previously acknowledged that ordinary renunciation can serve as the basis for the Pratimoksha vows, so can the aforementioned ordinary Bodhi mind serve as the basis for the Engaging Bodhisattva Vows? This is difficult, but the Great Lamrim