Tibetan
་སླེབ་པའི་ངེས་འབྱུང་ཁྱད་པར་ཅན་ལ་དགོངས་ཤིང་། དེ་དང་འདིར་བཤད་པའི་རྩོལ་མེད་ཀྱི་མྱོང་བ་ཐོན་པའི་ངེས་འབྱུང་ཡང་དེ་ལ་དགོངས་པར་འདྲ་བའི་ཕྱིར་རོ། །ཉིན་མཚན་ཀུན་ཏུ་ཞེས། གསུངས་ཀྱང་མཚན་མོ་གཉིད་ལོག་པའི་དུས་ལྟ་བུ་ལ་བློ་དེ་མངོན་འགྱུར་བ་ཡོད་མི་དགོས་ཏེ། རང་ཅག་ལྟོ་གོས་དོན་གཉེར་ཅན་དག་ལའང་གཉིད་དུས་སོགས་འགའ་ཞིག་ལ་དེ་དོན་གཉེར་མངོན་འགྱུར་དུ་འོང་བའི་ངེས་པ་མེད་པ་བཞིན་ནོ། །སྤྱིར་མདོ་སྔགས་ཀྱི་ཆེད་དུ་བྱ་བའི་གདུལ་བྱ་དབང་རྣོན་རྒྱུད་སྨིན་པའི་དབང་དུ་མཛད་ནས་གསུངས་པས། འདུལ་བའི་གཞུང་གི་གདུལ་བྱའི་གཙོ་བོ་ཡང་དེ་ལྟ་བུ་ཞིག་དགོས་པ་ཡིན་པས་ངེས་འབྱུང་ཁྱད་པར་ཅན་གྱི་དབང་དུ་མཛད་པ་ཡིན་མོད། ད་ལྟའི་གདུལ་བྱའི་དབང་དུ་བྱས་ན་ངེས་འབྱུང་ལ་གཙོ་ཕལ་གཉིས་ཡོད་ཅེས་འདོད་རིགས་ཏེ། དེ་ཡང་གཞན་ལ་སྡོམ་པ་འབོག་པ་ལྟ་བུའི་སྐབས་སུ་མཁན་སློབ་སོགས་ཀྱིས་འཁོར་བའི་ཉེས་དམིགས་དང་ཐར་བའི་ཕན་ཡོན་ལེགས་པར་བརྡ་སྤྲད་པའི་ཚེ་གོ་བ་རགས་ཞིབ་གང་རུང་ཞིག་ལ་བརྟེན་ནས་འཁོར་བ་ལས་ཐར་འདོད་དང་ཐར་བ་ཐོབ་འདོད་ཁྱད་པར་ཅན་ནམ། མིན་ཡང་སྤམ་ཡེ་བ་ལེགས་པ་ཞིག་སྐྱེས་པས་ཀྱང་ངེས་འབྱུང་གི་གོ་ཆོད་ཅིང་། སྡོམ་པ་སྐྱེ་བའི་རྟེན་དུ་ཡང་འགྱུར་བར་སེམས་ཏེ། ཚུལ་འདི་ནི་རྒྱལ་དབང་ལྔ་པ་ཆེན་པོ་སོགས་འགའ་ཞིག་ཀྱང་བཞེད་དེ་འཐད་པར་མངོན་ནོ། །ངེས་འབྱུང་ཁྱད་པར་ཅན་དང་ཕལ་པ་གཉིས་ལས་སྡོམ་པ་ཐོབ་འོང་བ་འདྲ་ཡང་མཆོག་དམན་ཡོད་པར་ཁས་བླངས་པ་ལ་འགལ་བ་མེད་དེ། དཔེར་ན་དབང་བསྐུར་བའི་ཚེ་དབང་ཐོབ་པ་ཙམ་ལ་འདྲ་ཡང་། བསྐུར་མཁན་དང་ཞུ་མཁན་མཆོག་དམན་གྱིས་དབང་ཐོབ་ཚུལ་ལ་མཆོག་དམན་འོང་བར་སྔགས་རིམ་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་དུ་ན་ད་ལྟའི་རབ་བྱུང་སོགས་ལ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལོག་ལྟ་སྐྱེ་བར་ཐལ་ཞིང་མཐར་ཅི་ཡང་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །སྔོན་དང་ད་ལྟའི་དུས་གཉིས་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་འདྲ་མི་དགོས་ཏེ། སྔོན་འབྲས་བུ་བཞི་ཐོབ་པ་དང་། གྲུབ་ཆེན་དཔག་ཏུ་མེད་པ་བྱུང་ལ། ད་ལྟ་ནི་དེ་འདྲ་དཀོན་པ་བཞིན་ནོ། ༈ །ཐེག་ཆེན་གྱི་དབང་དུ་བྱས་ན་ཐེག་ཆེན་སྒྲུབ་པ་པོས་རང་དོན་ཁོ་ན་ཡིད་བྱེད་ཀྱི་སྐྱོན་དང་། གཞན་དོན་བྱེད་པའི་ཕན་ཡོན་ལ་དྲན་ཤེས་ཐུ་རེ་བསྟེན་ནས་ཐེག་ཆེན་སེམས་བསྐྱེད་ལ་མྱོང་བ་འདོན་པའི་དམིགས་རྣམ་གོམས་པར་མ་བྱས་ན། དགེ་བ་གཞན་གང་བྱས་ཀྱང་ཐེག་ཆེན་གྱི་ལམ་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ། དེ་ལས་གཞན་དུ་ན་དགེ་རྩ་རྣམས་རང་དོན་ཁོ་ན་ཡི
Chinese
考虑到达到殊胜出离心。由于它和这里所说的产生无勤体验的出离心也同样是指那个。所谓日日夜夜，虽然这样说，但像晚上睡觉的时候，不一定需要那个心显现出来。就像我们这些为了衣食奔波的人，睡觉的时候等有些时候，也不一定显现出追求衣食的心一样。总的来说，是针对为了显密而调伏的根器敏锐、相续成熟的所化众生而说的。因此，律藏的所化众生的主要对象也需要是那样的人，所以是以殊胜出离心为前提的。如果针对现在的所化众生来说，可以认为出离心有主要和次要两种。也就是说，像给别人授予戒律的时候，堪布、阿阇黎等很好地说明轮回的过患和解脱的利益时，依靠粗略或详细的理解，生起想要从轮回中解脱的意愿和想要获得解脱的殊胜意愿，或者即使不是这样，仅仅生起一种好的意乐，也能起到出离心的作用。我认为这也能成为产生戒律的基础。这种方式，像嘉瓦仁波切五世等一些人也这样认为，而且显得合理。殊胜出离心和普通出离心两种，虽然看起来都能获得戒律，但承认有优劣之分是没有矛盾的。例如，灌顶的时候，仅仅获得灌顶这一点是相同的，但是，由于灌顶者和接受灌顶者有优劣之分，所以获得灌顶的方式也会有优劣之分，就像密宗次第中所说的那样。否则，就会导致对现在的出家人等产生诽谤的邪见，最终不得不承认什么都不是。过去和现在的时代不需要完全一样。过去有获得四果的人，也出现过无数的大成就者，而现在这样的人却很少。༈ 如果从大乘的角度来说，大乘修行者如果只专注于自己的利益，并且不依靠强烈的正念和觉知来认识到利益他人的功德，如果不习惯于生起大乘菩提心的修心方式，那么无论做什么善事，都不会变成大乘的道。否则，所有的善根都会变成只为自己
English
Considering the attainment of a particularly special renunciation. Because it and the renunciation mentioned here that produces effortless experience also similarly refer to that. Although it is said "day and night," it is not necessary for that mind to manifest at times like when sleeping at night. Just as for us who are concerned with food and clothing, there is no certainty that the mind seeking those things will manifest during sleep or at other times. In general, it is said with regard to those who are to be tamed for the sake of Sutra and Tantra, who have sharp faculties and mature continuums. Therefore, the main object of taming in the Vinaya teachings also needs to be such a person, so it is done with a particularly special renunciation as a prerequisite. If it is done with regard to the beings to be tamed now, it can be thought that there are two types of renunciation, main and secondary. That is, when giving vows to others, when the Khenpo, Acharya, etc., explain well the faults of Samsara and the benefits of liberation, relying on a rough or detailed understanding, generating the desire to be liberated from Samsara and the special desire to attain liberation, or even if it is not like that, just generating a good intention can serve the purpose of renunciation. I think that this can also become the basis for generating vows. This way, some people like the Great Fifth Dalai Lama also think so, and it seems reasonable. Although it seems that both special and ordinary renunciation can lead to obtaining vows, there is no contradiction in admitting that there are superior and inferior. For example, at the time of empowerment, it is the same in that one only obtains empowerment, but because the empowerer and the one receiving empowerment have superior and inferior qualities, the way of obtaining empowerment will also have superior and inferior qualities, as explained in the stages of Tantra. Otherwise, it would lead to the generation of wrong views of slander towards the monks of the present time, and in the end, one would have to admit that it is nothing. The past and present times do not need to be exactly the same. In the past, there were those who attained the four fruits, and countless great Siddhas appeared, but now such people are rare. ༈ If we consider the Mahayana, if a Mahayana practitioner only focuses on his own benefit, and does not rely on strong mindfulness and awareness to recognize the benefits of benefiting others, if he does not become accustomed to the method of cultivating the mind of generating the Mahayana Bodhicitta, then no matter what virtuous deeds he does, it will not become the path of the Mahayana. Otherwise, all the roots of virtue will become only for oneself.