Tibetan
ལ། །ཡོངས་ཤེས་ལ་སོགས་ངེས་པའོ། །ཡོངས་ཤེས་བྱར་མེད་ཅེས་ལ་སོགས། །མི་སྐྱེ་བ་ཡི་བློར་འདོད་དོ། །ཅེས་བྱུང་། ཟད་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་བློ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ཡོད་དེ། ཟད་པ་ཤེས་པ་ནི་བདེན་པ་རྣམས་ལས་སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་སོ། །དམིགས་ཀྱིས་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་སོ། །འགོག་པ་མངོན་དུ་བྱས་སོ། །ལམ་སྒོམ་མོ་ཞེས་ངེས་པ་ཡིན་ལ། སྡུག་བསྔལ་ཡོངས་སུ་ཤེས་ཏེ་སླར་ཡོངས་སུ་ཤེས་པར་བྱར་མེད་ཅེས་པ་དང་། ལ་སོགས་ཀྱིས་ཀུན་འབྱུང་སྤངས་སོ་སླར་སྤང་བར་བྱར་མེད། འགོགས་པ་མངོན་དུ་བྱས་ཏེ་སླར་མངོན་དུ་བྱར་མེད། ལམ་བསྒོམས་ཏེ་སླར་བསྒོམ་པར་བྱར་མེད་ཅེས་ཤེས་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པའི་བློར་འདོར་པའི་ཕྱིར། འདི་ལྟར་ཤེས་པ་ནི་མཉམ་གཞག་གི་སྐབས་སུ་མིན་ཏེ། མཉམ་གཞག་དེས་དྲངས་པའི་ངེས་ཤེས་དེ་འདྲ་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་སྐྱེ་བ་ལ་དགོངས་པའི་ཕྱིར་ཞེས་བྱེ་སྨྲ་འདོད་དོ། །གསུམ་པ་ཁྱད་ཆོས་ལ། ཤེས་པ་བཅུར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན། གཉེན་པོའི་ཁྱད་པར། རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་དང་གསུམ། དང་པོ་ནི། རང་བཞིན་དང་ནི་གཉེན་པོ་དང་། །རྣམ་པ་རྣམ་པ་སྤྱོད་ཡུལ་དང་། །སྦྱོར་དང་བྱ་བ་བྱས་ཉིད་དང་། །རྒྱུ་རྒྱས་པ་ལས་བཅུ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བྱུང་། འདིར་བསྟན་པའི་ཤེས་པ་དེ་ཆོས་ཅན། བསྡུས་ན་གསུམ་ཡིན་ཀྱང་བཅུར་འཇོག་པའི་རྒྱུ་མཚན་ཡོད་དེ། རང་བཞིན་ལས་ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་དང་། གཉེན་པོ་ལས་ཆོས་ཤེས་དང་རྗེས་ཤེས། རྣམ་པ་ལས་སྡུག་བསྔལ་དང་ཀུན་འབྱུང་ཤེས་པ་དང་། རྣམ་པ་དང་སྤྱོད་ཡུལ་དེ་དམིགས་པ་གཉིས་ཀ་ལས་འགོག་པ་དང་ལམ་ཤེས་པ་དང་། སྦྱོར་བ་ལས་ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་ཤེས་པ་དང་། བྱ་བ་བྱས་པ་ཉིད་ལས་ཟད་པ་ཤེས་པ་དང་། རྒྱུ་རྒྱས་པ་ལས་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཤེས་པ་ཞག་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དང་པོ་དེས་རང་བཞིན་ཀུན་རྫོབ་ཙམ་ཤེས། གཉིས་པ་དེ་གཉིས་ནི་འདོད་པ་དང་ཁམས་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ཡིན། གསུམ་པ་དེ་གཉིས་དམིགས་པ་སྡུག་བདེན་ལ་དམིགས་ཀྱང་རྣམ་པ་ཐ་དད། བཞི་པ་གཉིས་དམིགས་རྣམ་གཉིས་ཀ་ཐ་དད། ལྔ་པ་ནི་སེམས་སོ་སོ་ལ་སྦྱོར་བ་སོ་སོར་དགོས། དྲུག་པ་ནི་བྱ་བ་བྱས་པའི་རྒྱུད་ལ་དང་པོ་ཁོ་ནར་སྐྱེ། བདུན་པ་ནི་རང་གི་རྒྱུ་རྒྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་ཕྱིར། གཉིས་པ་ནི། སྒོམ་པའི་ལམ་ལ་འགོག་པའམ། །ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་གང་ཡིན་དེ། ཁམས་གསུམ་གྱི་ནི་གཉེན་པོ་ཡིན། །འདོད་པའི་ཁམས་ཀྱི་རྗེས་མ་ཡིན། །ཞེས་བྱུང་། མཐོང་ལམ་ཆོས་ཤེས་འདོད་པ་དང་རྗེས་ཤེས་གོང་མའི་གཉེན་པོ་ཡིན་ཀྱང་
Chinese
如是。通达等是决定的。通达无作等。于不生之智所欲。如是说。尽及不生智之法。汝二者有差别。尽智者，于诸谛中，苦已遍知。以所缘故，集已断。灭已现证。道已修故，是决定的。苦已遍知，更无遍知，如是等，集已断，更无断。灭已现证，更无现证。道已修，更无修，如是知之智慧与不生智所舍故。如是知者，非于等持之时，以彼等持所引之决定，如是后得生起之意故，如是毗婆沙师所许。三者，于差别法。立智为十之理。对治之差别。相之差别与三。初者是。自性与对治，相相及行境，加行与作业已作性，因广大故为十。如是说。此处所说之智，法者，摄之虽为三，然立为十之理由有，自性者，由世俗智。对治者，由法智及类智。相者，由苦及集智。相及行境，彼所缘二者，由灭及道智。加行者，由他心智。作业已作性者，由尽智。因广大者，由不生智故。何以故？初者唯知自性世俗。二者是欲界及上界之对治。三者二者所缘缘苦谛，然相各异。四者二者所缘相二者各异。五者于一一心需一一加行。六者于作业已作之相续，唯初生。七者由自因广大所生故。二者是。修道于灭，或道于法智何者，是三界之对治。非欲界之类智。如是说。见道法智是欲界及类智上界之对治，然
English
Like that. Understanding, etc., is definite. Understanding without action, etc. Desired in the mind of non-arising. Thus it is said. The Dharma of the knowledge of cessation and non-arising. There is a difference between you two. The knowledge of cessation is that among the truths, suffering has been completely known. Because of the object, the origin has been abandoned. Cessation has been realized. Because the path has been cultivated, it is definite. Suffering has been completely known, and there is no further complete knowledge, like that, the origin has been abandoned, and there is no further abandonment. Cessation has been realized, and there is no further realization. The path has been cultivated, and there is no further cultivation, like that, the wisdom of knowing and the mind of non-arising are abandoned. Knowing like this is not at the time of equipoise, because the determination led by that equipoise is meant to arise in subsequent attainment, so the Vaibhashikas assert. The third is in the distinguishing Dharma. The reason for establishing knowledge as ten. The difference of the antidote. The difference of aspect and three. The first is. Nature and antidote, aspect, aspect and object, application and action, accomplished nature, from the cause being vast, it is ten. Thus it is said. The knowledge taught here, the Dharma, although it is three when summarized, there is a reason for establishing it as ten, nature, from conventional knowledge. Antidote, from Dharma knowledge and subsequent knowledge. Aspect, from the knowledge of suffering and origin. Aspect and object, those two objects, from the knowledge of cessation and path. Application, from the knowledge of others' minds. Action and accomplished nature, from the knowledge of cessation. Cause being vast, from the knowledge of non-arising. Why? The first only knows the nature of convention. The second two are the antidote to the desire realm and the upper realms. The third two objectify the truth of suffering, but the aspects are different. The fourth two, the object and aspect are both different. The fifth requires separate application for each mind. The sixth arises only at the beginning in the continuum of action already done. The seventh is because it arises from its own vast cause. The second is. The path of cultivation, whether cessation or the Dharma knowledge of the path, which is the antidote to the three realms. Not the subsequent knowledge of the desire realm. Thus it is said. The Dharma knowledge of the path of seeing is the antidote to the desire realm and the upper realms of subsequent knowledge, but
Tibetan
། སྒོམ་ལམ་ཆོས་ཅན། ཁྱོད་ལ་དེར་མ་ངེས་ཏེ། ཁྱོད་ལ་འགོག་པའམ། ལམ་ལ་ཆོས་ཤེས་པ་གང་ཡིན་པ་དེ་ནི་ཁམས་གསུམ་གྱི་གཉེན་པོ་ཡིན་པ་སྲིད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། འདོད་པའི་རྟེན་ཅན་གྱི་འཕགས་པས་འདོད་པའི་སྒོམ་སྤང་རྣམས་ཆོས་ཤེས་ཀྱིས་རིམ་པར་སྤངས་ནས་གོང་མའི་སྒོམ་སྤང་རྣམས་སྔར་འདྲིས་པའི་ལམ་དེ་ཉིད་བསྐྱེད་ནས་སྤོང་སྲིད་པའི་ཕྱིར། འདོད་པའི་ཁམས་གྱི་གཉེན་པོ་རྗེས་ཤེས་ཀྱིས་བྱེད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཤེས་ཀྱིས་སྤང་འདོད་པར་གཉེན་པོ་བྱས་ཟིན་པའི་ཕྱིར། གསུམ་པ་ཤེས་བཅུའི་རྣམ་པའི་ཁྱད་པར་ལ། ཤེས་པ་སོ་སོའི་རྣམ་པ་དང་། རྣམ་པའི་གྲངས་ངེས། དེ་དག་གི་ཁྱད་པར། ཆོས་གཞན་བཤད་པ་དང་བཞི། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས། །རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཀུན་རྫོབ་ནི། །དེ་བཞིན་གཞན་དུའང་རང་རང་གི །བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་ཡིན་ནོ། །ཕ་རོལ་ཡིད་ཤེས་དྲི་མེད་ཀྱང་། །དེ་བཞིན་དྲི་མ་དང་བཅས་ནི། །ཤེས་བྱའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དོ། །རྫས་རེ་རེ་ཞིག་སྤྱོད་ཡུལ་ལོ། །ལྷག་མ་རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་ཅན། །སྟོང་དང་བདག་མེད་མ་གཏོགས་སོ། །ཞེས་བྱུང་། ཆོས་ཤེས་པ་དང་རྗེས་སུ་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཅན་ཡིན་ཏེ། མི་རྟག་སོགས་བཅུ་དྲུག་གི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་པ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་རྫོབ་ཤེས་པ་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་དུ་མ་ཅན་ཡིན་ཏེ། སྦྱོར་ལམ་དྲོད་རྩེའི་སྐབས་སུ་སྔ་མ་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཅུ་དྲུག་ཅན་དང་། དེ་ལས་གཞན་དུའང་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་རང་སྤྱིའི་མཚན་ཉིད་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་ཀུན་འབྱུང་འགོག་ལམ་ཤེས་པ་བཞི་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་བཞི་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། རང་གི་བདེན་པའི་རྣམ་པ་བཞི་བཞི་ལ་དམིགས་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་ཡིད་ཤེས་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་བྲལ་གཉིས་ཡོད་པ་ལས་ཡིད་ཤེས་དྲི་མེད་དེ་ཟག་མེད་ཀྱང་ཆོས་ཅན། བདེན་བཞི་ཤེས་པ་དེ་བཞིན་དུ་བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ཅན་ཡིན་ཏེ། དེ་བཞིའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཕ་རོལ་གྱི་ཡིད་ཤེས་དྲི་མ་དང་བཅས་པ་ནི་ཆོས་ཅན། རང་གི་ཤེས་བྱའི་རང་གི་མཚན་ཉིད་དེ་རང་མཚན་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་ཏེ། ཕ་རོལ་གྱི་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྫས་ནི་རེ་རེ་ཞིག་ཁོ་ནའི་སྤྱོད་ཡུལ་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། གང་གི་ཚེ་འདི་སེམས་སོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་ཚེ་སེམས་བྱུང་ངོ་སྙམ་དུ་མི་འཛིན་པའི་ཕྱིར། སྔར་བཤད་པའི་ལྷག་མ་ཟད་དང་མི་སྐྱེ་བའི་ཤེས་པ་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྣམ་པ་བཅུ་བཞི་ཅན་ཡིན་ཏེ། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་ལས་སྟོང་དང་བདག་མེད་མ་གཏོགས་པ
Chinese
修道法。你对此并不确定，因为你可能有对治或道上的法智，这可能是三界的对治。因此，具有欲界所依的圣者，以法智次第断除欲界的修断，然后生起先前熟悉的道，从而断除上界的修断。欲界的对治不是以类智来进行的，因为法智已经对所要断除的欲界进行了对治。第三，关于十智的相的差别，有各自的智的相、相的数目确定、这些的差别、以及其他法的解说这四点。第一点是：法智和类智，有十六种相，世俗智也是如此。此外，在其他方面，也有各自的谛的四种相。他心智，即使是无垢的，以及有垢的，都是所知的自性。每一个事物都是行境。剩余的具有十四种相，除了空性和无我。如是说。法智和类智，具有十六种相，因为它们具有无常等十六种相。世俗智，具有多种相，因为在加行道的暖位和顶位时，如前者一样具有谛的十六种相，并且除此之外，也缘于诸法自相和共相的体性。苦、集、灭、道四智，具有四种相，因为它们缘于各自谛的四种相。他心智有有漏和无漏两种，其中无垢的他心智，也就是无漏智，也同样具有四谛的相，因为它是这四者的行境。有垢的他心智，是自己所知的自性，也就是缘于自相的行境，因为他人的心和心所的事物，是各自唯一的行境。因此，当执着这是心时，就不会执着这是心所。先前所说的剩余的尽智和无生智，具有十四种相，也就是除了四谛的相中的空性和无我之外。
English
The path of meditation as a dharma. You are not certain about this, because you may have the Dharma-knowledge on the antidote or the path, which may be the antidote to the three realms. Therefore, the noble ones who have the basis of desire, gradually abandon the objects to be abandoned by meditation in the desire realm through Dharma-knowledge, and then generate the previously familiar path, thereby abandoning the objects to be abandoned by meditation in the upper realms. The antidote to the desire realm is not done by subsequent knowledge, because Dharma-knowledge has already acted as an antidote to the desire realm that is to be abandoned. Third, regarding the differences in the aspects of the ten knowledges, there are four points: the aspects of each knowledge, the definite number of aspects, the differences between them, and the explanation of other dharmas. The first point is: Dharma-knowledge and subsequent knowledge have sixteen aspects, and so does conventional knowledge. In addition, in other aspects, there are also four aspects of each truth. Other-minds-knowledge, even if it is immaculate, and that which is with defilements, are the nature of what is to be known. Each thing is an object of experience. The remaining ones have fourteen aspects, except for emptiness and selflessness. Thus it is said. Dharma-knowledge and subsequent knowledge have sixteen aspects, because they have the sixteen aspects such as impermanence. Conventional knowledge has various aspects, because during the heat and peak stages of the path of application, it has the sixteen aspects of the truths as before, and in addition to that, it also focuses on the characteristics of the self and general characteristics of dharmas. The four knowledges of suffering, origin, cessation, and path have four aspects, because they focus on the four aspects of their respective truths. Other-minds-knowledge has two types, with outflows and without outflows. Among them, the immaculate other-minds-knowledge, which is the knowledge without outflows, also has the aspects of the four truths, because it is the object of these four. Other-minds-knowledge with defilements is the nature of its own object of knowledge, that is, the object of experience of its own characteristics, because the substances of others' minds and mental factors are each the object of only one. Therefore, when one grasps this as mind, one does not grasp it as mental factor. The remaining knowledge of exhaustion and non-arising, which were previously explained, have fourteen aspects, that is, excluding emptiness and selflessness from the aspects of the four truths.