Tibetan
་གཏན་ཚིགས་ནི། མྱུ་གུ་ཆོས་ཅན། རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྐྱེ་སྟེ། རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན། གཟུགས་བརྙན་བཞིན། རྟེན་འབྲེལ་ལ་ཐུན་མོང་བ་དང་ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་གཉིས་ལས། དང་པོ་ནི། ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་། རང་གི་ཆ་ཤས་དང་། ཆ་ཤས་རྣམས་ཀྱང་རང་རང་གི་ཆ་ཤས་དང་བཅས་པ་ཡིན་ཚུལ་གོང་གི་ཆ་མེད་འགོག་པའི་རིགས་པས་ཤེས་དགོས་ལ། ཐུན་མོང་མ་ཡིན་པ་ནི་ཐལ་འགྱུར་བའི་ལུགས་ཀྱི་རྟོག་པས་བཏགས་ཙམ་དུ་གྲུབ་པའི་ཚུལ་ཤེས་དགོས་ཏེ། སྔར་གྱི་རིགས་པ་དེ་དག་ཐམས་ཅད་ཀྱང་མཐར་གཏུགས་ན་རྟེན་འབྲེལ་གྱི་རིགས་པ་ལ་ཐུག་པས་སོ། །གཞན་ཡང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། ཤེས་བྱ། རྟག་པ། དངོས་པོ། བུམ་པ་སོགས་སྤྱི་ཡིན་པ་རྣམས་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་མེད། སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་ཆོས་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པའི་ཕྱིར། དང་པོ་དེར་ཐལ། ཤེས་བྱ་དེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྟེང་ནས་མིང་ཙམ་གྱིས་བཞག །རྟག་པ་དེ། རྟག་པའི་རིགས་བྱེ་བྲག་པའི་སྟེང་ནས་མིང་ཙམ་གྱིས་བཞག དངོས་པོ་དང་། བུམ་པ་ཡང་དངོས་པོའི་རིགས་དང་བུམ་པའི་རིགས་བྱེ་བྲག་པའི་སྟེང་ནས་མིང་བརྡས་བཞག་པ་ཡིན་གྱི། བྱེ་བྲག་ལས་དོན་གཞན་པའི་སྤྱི་ཡིན་པ་ཅི་ཡང་མེད་པའི་ཕྱིར། དེ་བཞིན་དུ་སྤྱི་གཞན་ཐམས་ཅད་ལ་སྦྱར་བར་བྱ་སྟེ། དཔྱོད་ཤེས་ན་སྤྱི་ཡིན་པ་རྣམས་ནི། རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ངེས་ཅུང་སླའོ། །སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་བྱེ་བྲག་རྣམས་ཀྱང་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། འདུས་བྱས་ལ་ཡང་མེད། འདུས་མ་བྱས་ལའང་མེད་པའི་ཕྱིར། འདུས་བྱས་ལ་མེད་དེ། གཟུགས་ཤེས་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་གསུམ་པོ་གང་རུང་ལ་མེད་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དེ། མདུན་ན་མངོན་སུམ་དུ་ཡོད་པའི་བུམ་པ་གཅིག་ལྟ་བུ་ནི། རང་གི་མཆུ་ཞབས་སོགས་ལ་བཏགས། རང་གི་ལུས་ལྟ་བུ་ནི། ཡན་ལག་གི་སྟེང་དུ་བཏགས། རི་གཅིག་ལྟ་བུ་ནི་ས་རྡོ་སོགས་ཚོགས་པའི་སྟེང་ནས་བཏགས་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་ཤེས་པ་ནི་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དེ། ད་ལྟ་སྐྱེ་མ་ཐག་པའི་རང་གི་ཤེས་རབ་ལྟ་བུ་ནི་ཤེས་པ་གཞན་ལས་རགས་ལས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཤེས་པ་གཞན་གྱི་ཆ་ཤས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྤྱི་མ་ཡིན་པའི་ལྡན་མིན་འདུ་བྱེད་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དེ། གང་ཟག་རང་ཉིད་གཅིག་ལྟ་བུ་ནི། རང་གི་ཕུང་པོ་ལ་བརྟེན་ནས་བཞག །དེའི་སྟེང་གི་མི་རྟག་པ་ལྟ་བུ་ནི། གང་ཟག་དེ་ཉིད་ལ་བལྟོས་ཏེ་བཞག་པའི་ཕྱིར་རོ། །འདུས་མ་བྱས་ལའང་སྔར་བཞིན
Chinese
论式是：苗芽，应是自性不生的，因为是观待缘起之故，譬如影像。观待缘起有共同和不共同两种，第一种是：所有法，自己的部分和部分们也都是各自的部分，要知道这种道理需要依靠上面遮破无分之理。不共同的是：需要知道随应派的宗义里，仅仅由分别假立而成立的道理。因为以前的那些道理，最终都归结于观待缘起的道理。此外，所有法都不是自性成立的，因为是所知、常、事物、瓶子等总法。总法都是自性不成立的，因为不是总法的别法也都是自性不成立的缘故。第一个，立宗，因为所知是在所有法之上仅仅以名称安立的。常法，是在常法的类别的别法之上仅仅以名称安立的。事物和瓶子也是在事物的类别和瓶子的类别的别法之上以名称符号安立的，因为没有从别法之外的其他总法。同样，其他的总法也都要类推，如果善于观察，那么总法都是自性不成立的，就比较容易确定。不是总法的别法也都是自性不成立的，因为在有为法里没有，在无为法里也没有的缘故。在有为法里没有，因为在色、识、非相应行这三者中的任何一个里都没有的缘故。不是总法的色法自性成立是不存在的，譬如眼前现量存在的瓶子，是安立在自己的颈、底等上面的。譬如自己的身体，是安立在肢体上面的。譬如一座山，是安立在土石等聚合之上的缘故。不是总法的识不是自性成立的，譬如现在刚产生的自己的智慧，比其他的识粗大之故。因为是其他识的部分之故。不是总法的非相应行都是自性不成立的，譬如一个人自己，是依靠自己的蕴而安立的。其上的无常，是观待那个人而安立的缘故。无为法里也如前一样。
English
The reason is: A sprout, it should be not self-existent, because it is dependent origination. For example, like an image. Dependent origination has two types: common and uncommon. The first is: All phenomena, their own parts, and the parts themselves are all their own parts. To understand this principle, one must rely on the above reasoning that refutes partlessness. The uncommon one is: One needs to understand that in the Prasangika school, it is only established by conceptual imputation. Because all those previous reasonings ultimately lead to the reasoning of dependent origination. Furthermore, all phenomena are not established by their own nature, because they are knowable, permanent, entities, and generalities such as vases. Generalities are not self-existent, because particulars that are not generalities are also not self-existent. The first one, the thesis, is because knowable is established merely by name on top of all phenomena. Permanent, is established merely by name on top of the particulars of the category of permanent. Entity and vase are also established by name and symbol on top of the particulars of the category of entity and the category of vase, because there is no other generality apart from the particulars. Similarly, all other generalities should be applied in the same way. If one is good at observing, then it is easier to ascertain that all generalities are not self-existent. Particulars that are not generalities are also not self-existent, because they do not exist in conditioned phenomena, nor do they exist in unconditioned phenomena. They do not exist in conditioned phenomena, because they do not exist in any of the three: form, consciousness, or non-associated compositional factors. Form that is not a generality is not self-existent, for example, a vase that is manifestly present in front of us is established on its own neck, base, etc. Like one's own body, it is established on the limbs. Like a mountain, it is established on the collection of earth, stones, etc. Consciousness that is not a generality is not self-existent, for example, one's own wisdom that has just arisen is coarser than other consciousnesses. Because it is a part of other consciousnesses. Non-associated compositional factors that are not generalities are all not self-existent, for example, a person himself is established relying on his own aggregates. Impermanence on top of that is established in relation to that person. It is the same for unconditioned phenomena as before.
Tibetan
་རིགས་པ་སྦྱོར། མདོར་ན། རང་གི་ཆ་ཤས་དང་སྒྲ་རྟོག་གིས་བཞག་པ་ལ་མ་བལྟོས་པར་རང་དབང་དུ་གྲུབ་པའི་ཆོས་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཆོས་མེད་པ་ཡིན་ཏེ། བཞི་བ་བརྒྱ་པ་ལས། འདི་ཀུན་རང་དབང་མེད་པ་སྟེ། དེས་ན་བདག་ནི་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །འོ་ན་དེ་ལྟར་རིགས་པས་དཔྱད་པའི་དཔྱད་མཐར་སྒོམ་ཚུལ་ཇི་ལྟར་ཡིན་ཞེ་ན། འདི་ལ་བཞེད་པ་མི་འདྲ་བ་ཡོད་ཀྱང་། མཁས་གྲུབ་ནོར་བཟང་རྒྱ་མཚོའི་བཞེད་པ་བཞིན་བཤད་ན། དེའི་གསུང་འབུམ་ཐོར་བུ་ལས། དེ་ཡང་ཞི་གནས་མ་ཐོབ་པའི་གོང་རོལ་དུ་ལས་དང་པོ་པས་ལྟ་བ་སྐྱོང་ཚུལ་མདོར་བསྡུས་ཏེ་བརྗོད་ན། དང་པོར་གོང་དུ་བཤད་པ་ལྟར་གཅིག་དུ་བྲལ་སོགས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ལ་དཔྱོད་པའི་རིགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་དཔྱད་དེ་བྱང་བར་བྱས་ནས། ལྟ་བ་དངོས་གཞི་སྐྱོང་བའི་ཚེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་དགག་བྱ་དེ་ཡོད་ན། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་ཐ་དད་གང་རུང་ལས་མ་འདས་པའི་ངེས་པ་བསྐྱེད་དེ། དེ་ནས་ང་ལྟ་བུ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་གཅིག་དང་དུ་མ་གང་རུང་དུ་གྲུབ་མ་གྲུབ་དཔྱད་པས་གང་དུ་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངེས་པ་རྙེད་པ་ན། རྒྱུ་མཚན་དེ་ཉིད་ཀྱིས་ན། ང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་ལྟ་བུའི་དགག་བྱ་ཞེ་ཕུག་ལ་བཞག་ནས་མེད་མེད་སྙམ་པའི་མེད་དགག་གི་འཛིན་སྟངས་ཉིད་སྐྱོང་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་བྱའོ། །འཛིན་སྟངས་ཞེན་དུ་སོང་ན། རིགས་པ་དྲན་ཙམ་བྱས་ཏེ། སྣང་ཚུལ་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པ་མེད་མེད་སྙམ་དུ་བསམ་ཞིང་སྐྱར་ནས་བསྒོམ་པར་བྱ་ལ། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཟུགས་སོགས་བདེན་གྲུབ་ཏུ་ལམ་ལམ་འཆར་བ་ན། འདི་རྣམས་དེ་ལྟར་དུ་གྲུབ་པ་མེད་མོད་སྣང་སྟོང་ཚོགས་པའི་སྒྱུ་མ་ལྟ་བུ་སྟེ་ཨེ་མ་ངོ་མཚར་ཆེའོ། །སྙམ་དུ་བལྟ་བར་བྱའོ། །བརྒལ་བརྟག་མང་དུ་བྱེད་ཤེས་ཀྱང་། འདི་འདྲའི་དོན་ལ་བཤར་སྒོམ་ཙམ་ཡང་མེད་ན་དགོས་དོན་གྱི་སྙིང་བོ་སྟོར་བ་ཡིན་པས་འབད་པར་བྱའོ། །འོ་ན། ཐལ་རང་གཉིས་ཀའི་ལུགས་ཀྱི་བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ལྟ་བ་དེ་མདོ་གང་གི་དོན་ཡིན་ཞེ་ན། དེ་ནི་ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོ་ལ་སོགས་པའི་མདོ་གཞན་གྱི་དོན་ཡང་ཡིན་མོད། གཙོ་བོ་ནི་ཡུམ་གསུམ་ལ་སོགས་པ་འཁོར་ལོ་བར་པའི་དོན་ཡིན་པར་གཉིས་ཀས་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་གོལ་ས་གཅོད་ཚུལ་ལ། སྔ་རབས་པ་ཁ་ཅིག་ན་རེ། ནམ་མཁའ་ལ་མཐའ་དབུས་བཟུང་དུ་མེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། བློས་གང་དུ་མི་འཛིན་ཅིང་ཅི་ཡང་ཡིད་ལ་མི་བྱེད་པ་དེ། གནས་ལུགས་སྒོམ་ཚུལ་ཡིན་ནོ་ཞེས་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ།
Chinese
运用理智。总而言之，因为没有不依赖于自己的部分和名言概念而独立存在的法，所以没有自性存在的法。如《四百论》中说：“此等皆无自主，故无我存在。”因此之故。那么，像这样以理智分析的最终，修习的方法是怎样的呢？对此有不同的观点。如果按照智者诺桑嘉措的观点来说，在他的文集中，对于尚未获得止观之前的初学者，简略地说修习见解的方法。首先，像前面所说的那样，通过分析一异等胜义谛的理智进行分析，使其纯熟。在修习真正的见解时，如果存在像自性存在这样的破斥对象，那么一定会产生自性存在的，不是一就是异的定解。然后，像我这样，分析是否成立自性存在的一或多，当认识到任何一个都不成立时，因为同样的理由，将我自性存在这样的破斥对象放在心底深处，修习认为“没有，没有”的无遮的执着。如是而行。如果执着变成实执，稍微忆念理智，思维现象不是那样成立的，反复修习。在后得时，当色等显现为真实成立时，思维这些不是那样成立的，是显空聚合的幻象，哎玛，真稀奇啊！如是观待。即使懂得很多辩论，如果对这样的意义连串习都没有，那就失去了必要意义的精华，所以要努力。那么，以中观自续派和应成派两种宗义所证悟的无我见，是哪部经的意义呢？那是《三摩地王经》等其他经典的意义，但主要是《般若经》等中转法轮的意义，这是两者都认可的。第二，断除歧途的方法。一些古代的人说：就像虚空无法把握边际和中心一样，心中什么都不执着，什么都不作意，这就是实相的修习方法。这种说法也是不合理的。
English
Apply reasoning. In short, because there is no phenomenon that exists independently without relying on its own parts and verbal concepts, there is no phenomenon that exists by its own nature. As it is said in the "Four Hundred Verses": "All these are without autonomy, therefore, there is no self." For this reason. So, what is the method of meditation at the end of such analysis by reasoning? Although there are different views on this, if we explain according to the view of the scholar-accomplished Norzang Gyatso, in his scattered writings, for beginners who have not yet attained tranquility, the method of cultivating the view is briefly stated. First, as mentioned above, analyze the ultimate truth of one or many, etc., with the reasoning that analyzes it, and make it pure. When cultivating the actual view, if there is an object to be refuted, such as existence by its own nature, then there will definitely arise a certainty that existence by its own nature is either one or different. Then, like me, analyze whether or not one or many exist by their own nature, and when you realize that none of them exist, for the same reason, put the object to be refuted, such as my own existence by its own nature, deep in your heart, and cultivate the apprehension of non-affirmation, thinking "no, no." Do it as it is said. If the apprehension becomes an obsession, just remember the reasoning, think that the phenomenon is not established in that way, and meditate repeatedly. In the subsequent attainment, when forms and so on appear to be truly established, think that these are not established in that way, but are like an illusion of the aggregation of appearance and emptiness, alas, how wonderful! Look at it like that. Even if you know a lot of debate, if you don't even have familiarity with this kind of meaning, you will lose the essence of the necessary meaning, so you should strive. So, which sutra is the meaning of the view of selflessness realized by both the Prasangika and Svatantrika schools? That is the meaning of other sutras such as the Samadhiraja Sutra, but mainly the meaning of the intermediate turning of the wheel of Dharma, such as the Prajnaparamita Sutra, which is recognized by both. Second, the method of cutting off wrong paths. Some ancient people say: Just as the sky cannot grasp the edge and center, so too, not grasping anything in the mind and not paying attention to anything is the method of meditating on reality. This statement is also unreasonable.