Tibetan
དེ་ཧྭ་ཤང་གི་ལྟ་བ་སྒོམ་ཚུལ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁ་ཅིག །ཆོས་གང་ལའང་འདི་ཡིན་འདི་མིན་ངོས་བཟུང་དུ་མེད་པར་སྒོམ་པ་དེ། གནས་ལུགས་སྒོམ་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ལྟར་ན་སངས་རྒྱས་ཡིན་པ་དང་སེམས་ཅན་ཡིན་པ་སོགས་གང་ཡང་མེད་པར་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། ཁ་ཅིག །ང་དེ་ལུས་ཀྱི་ཕྱི་ནང་སྟོད་སྨད་བར་གསུམ་དུ་བཙལ་ན་མི་རྙེད་པས་ང་ཞེས་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་དེ། གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། །དེ་སྐུར་འདེབས་ཀྱི་ལྟ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་ལྟར་བཙལ་བའི་ཚེ་ང་མི་རྙེད་ཀྱང་ང་ཡོད་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁ་ཅིག །ང་དེ་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གང་དུའང་བཟུང་དུ་མེད་པས་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་པའོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་དེ། གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། ངའི་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་ནི་ཡོད་པས་མི་རིགས་ལ། ང་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་མ་གྲུབ་པར་རྟོགས་པ་ཉིད་ཀྱིས། ང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཕྱི་མ་དེར་ཐལ། ང་གཟུགས་མིན་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་གྱིས། ང་རང་བཞིན་མེད་པར་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག སེམས་ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་མ་གྲུབ་པས། སེམས་ཅི་ཡང་མེད་དོ་སྙམ་པ་དང་། སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་དེ། གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེའི་སྔ་མ་ནི་སྐུར་འདེབས་ཡིན་ལ། ཕྱི་མ་ཡང་ཅུང་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། སེམས་ཤེས་པ་ཡིན་པས། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་སུ་མ་གྲུབ་པ་ཤིན་ཏུ་ངེས་སླ་བས། དེ་ཙམ་གྱིས་ནི་སེམས་རང་བཞིན་གྱིས་མེད་པར་ངེས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ཡང་ཁ་ཅིག སེམས་དང་པོར་ཁྱི་ཚང་གི་ནང་ནས་འབྱུང་བ་ལྟར་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས། བར་དུ་རྒྱལ་པོ་གདན་ལ་བཞུགས་པ་ལྟར་གང་དུའང་མི་གནས། མཐར་བྱི་བ་ཁུང་དུ་འཛུལ་བ་ལྟར་གང་དུའང་མི་འགྲོ་བའི་གཞི་མེད་རྩ་བྲལ་དུ་རྟོགས་ནས་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་དོ་སྙམ་དུ་སྒོམ་པ་དེ། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་ཅུང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་སེམས་གཟུགས་ཅན་བཞིན་དུ་ཡོད་པའི་འཚོལ་ལུགས་ཡིན་པས། རང་བཞིན་གྱིས་མེད་ཞེས་བརྗོད་ཀྱང་དེ་ལ་ངེས་པ་འདྲེན་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། ཚུལ་དེས་སེམས་གཟུགས་ཅན་དུ་གྲུབ་པའི་སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་དང་བྲལ་བར་རྟོགས་ཀྱང་། སེམས་རང་བཞིན་མེད་པ་རྟོགས་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར། ནུས་ན་དངོས་སྨྲ་བ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་དེ་རྟོགས་ནུས་པར་འགྱུར་རོ། །གཞན་ཡང་། དེ་མི་འཐད་དེ། སྐྱེ་འགག་གནས་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་མེད་པའི་འཚོལ་ཚུལ་དེ་ལྟར་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། དེ་འཚོལ་ཚུལ་ནི། སེམས་སྔར་མེད་གསར་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་སྐྱེ་བ་དང་། རང་དུས་སུ་རང་བཞིན་གྱིས་མི་གནས་པ་དང་། རང་གྲུབ་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་རང་བཞིན་གྱིས་མི་འགག་པར་དཔྱོད་དགོས་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག །སེམས་གྲུབ་ཙམ་ནས་གསལ་བའི་ངོ་བོར་སྐྱེས་ཤིང་། གསལ་ཙམ་དེ་ལ་བརྟགས་ཤིང་དཔྱད་ན། ཁ་དོག་དང་དབྱིབས་གང་དུའང་མི་རྙེད་པས། གསལ་བའི་དུས་ན་སྟོང་བ་སྟོང་བའི་དུས་ན་གསལ་བས་གསལ་སྟོང་དབྱེར་མེད་དུ་སྒོམ་པ་དེ། གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་སེམས་ཀྱི་ཀུན་རྫོབ་པའི་ངོ་བོ་མཐོང་བ་ཙམ་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིན་ན། གསལ་ཞིང་རིག་པར་རྟོགས་པ་ཙམ་ཡང་གནས་ལུགས་སྒོམ་པར་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། ཁ་ཅིག རྟོག་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་སྐྱེས་མ་ཐག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པའི་ཚེ། རང་ཡུལ་དུ་འགྲོ་བ་སྒོམ་པ་ནི། གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་རྟོག་པ་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱི་རྣམས་རང་གི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པར་བསམ་པ་ཙམ་ཡིན་གྱི། གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཡིན་ན། སྐད་ཅིག་མ་མཐོང་བས་ཀྱང་གནས་ལུགས་མཐོང་བའི་གོ་ཆོད་པར་ཐལ་ལོ། ཁ་ཅིག དེ་ལྟར་བལྟས་པའི་ཚེ་རྟོག་པ་རང་ཡལ་དུ་སོང་བའི་སྟོང་སང་མཐོང་བ་དེ། སེམས་ཀྱི་གནས་ལུགས་དང་ཆོས་སྐུའི་རང་ཞལ་མཐོང་བའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རིགས་པ་སྔ་མ་དེས་ཁེགས་པའི་ཕྱིར་རོ། ཁ་ཅིག སེམས་གཡོ་མེད་དུ་བཞག་ནས་རྟོག་པའི་ངོ་བོ་ལ་ཅེར་གྱིས་བལྟས་པའི་ཚེ། སེམས་ནམ་མཁའ་ལྟར་སྟོང་སང་དུ་འཆར་བ་དེ་ཉིད་སྒོམ་པ་གནས་ལུགས་སྒོམ་པའོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། དེ་ནི་སེམས་ཐོགས་བཅས་ཀྱི་རེག་པ་དང་བྲལ་བར་མཐོང་བ་དང་། སེམས་རང་གི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པར་མཐོང་བ་གང་རུང་ཞིག་ཡིན་པས་གནས་ལུགས་ཀྱི་དོན་མཐོང་བ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཁ་ཅིག རྣམ་རྟོག་སྐྱེ་བ་འགོག་མི་དགོས་ཀྱི། རྟོག་པ་གང་སྐྱེས་ཐམས་ཅད་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུར་བསྒོམས་པ་ནི། རྟོག་པ་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ལམ་དུ་འཁྱེར་བ་ཡིན་ལ། འཁོར་འདས་ཐམས་ཅད་རྣམ་རྟོག་ལས་མ་འདས་པས། རྣམ་རྟོག་ཐམས་ཅད་ཆོས་སྐུར་རོ་སྙོམས་དུ་སྒོམ་དགོས་པ་ཡིན་ནོ་ཟེར་བ་ཡང་མི་འཐད་དེ། རྟོག་པ་ཡེ་ཤེས་ཆོས་སྐུ་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་དང་། རོ་སྙོམས་ཀྱི་དོན་དེ་མི་འཐད་པའི་ཕྱིར། དེར་ཐལ། འཐད་ན་བཟང་ངན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རོ་སྙོམས་དུ
Chinese
这是和尚的见解和修行方式。有些人说，对任何事物都不作肯定或否定的判断而进行禅修，这就是对实相的禅修，这种说法也是不合理的。如果那样，就会导致没有佛，没有众生等等。有些人说，如果我找不到身体内外上下中间的“我”，就认为根本没有“我”而进行禅修，这也是不合理的。因为这是诽谤的观点。理由是，即使那样寻找时找不到“我”，但“我”仍然存在。有些人说，如果“我”无法被视为任何颜色或形状，就认为“我”不是自性成立的而进行禅修，这也是不合理的。因为“我”的颜色和形状是存在的，所以不合理。仅仅因为认识到“我”不是颜色或形状，就无法认识到“我”是无自性的。后一个论点的原因是，仅仅认识到“我”不是色法，就无法认识到“我”是无自性的。有些人认为，因为心不是颜色或形状，所以心什么都不是，或者认为心不是自性存在的而进行禅修，这也是不合理的。因为前一种是诽谤，后一种也有些不合理。理由是，心是觉知，所以很容易确定它不是颜色或形状。仅仅凭这一点，就无法确定心是无自性的。还有些人认为，心最初像从狗窝里出来一样无所从来，中间像国王坐在王位上一样无所住，最后像老鼠钻进洞里一样无所去，认识到它是无根无基的，从而认为它不是自性成立的而进行禅修，这种认为这就是对心的实相进行禅修的说法也是有些不合理的。因为这是一种像寻找有形物体一样的方式，即使说它是无自性的，也无法从中得出确定的结论。理由是，通过这种方式，即使认识到心脱离了像有形物体一样的生、灭、住三种状态，也无法认识到心是无自性的。如果能认识到，那么所有实体论者也能认识到这一点。此外，这种说法是不合理的，因为生、灭、住三种状态是自
English
This is the view and practice of the Heshang. Some say that meditating without making any affirmative or negative judgments about anything is meditating on reality, but this is also unreasonable. If that were the case, it would lead to there being no Buddhas, no sentient beings, and so on. Some say that if I cannot find the "I" inside or outside, above or below, or in the middle of the body, and then think that there is no "I" at all, and meditate on that, this is also unreasonable. Because this is a nihilistic view. The reason is that even if I cannot find the "I" when searching in that way, the "I" still exists. Some say that if the "I" cannot be apprehended as any color or shape, and then think that the "I" is not inherently existent and meditate on that, this is also unreasonable. Because the color and shape of the "I" do exist, it is unreasonable. Merely by realizing that the "I" is not a color or shape, one cannot realize that the "I" is without inherent existence. The reason for the latter point is that merely by realizing that the "I" is not form, one cannot realize that the "I" is without inherent existence. Some think that because the mind is not a color or shape, the mind is nothing at all, or they meditate thinking that the mind is not inherently existent, which is also unreasonable. Because the former is nihilism, and the latter is also somewhat unreasonable. The reason is that the mind is awareness, so it is very easy to ascertain that it is not a color or shape. By that alone, one cannot ascertain that the mind is without inherent existence. Furthermore, some think that the mind initially comes from nowhere, like coming out of a doghouse; in the middle, it does not abide anywhere, like a king sitting on a throne; and finally, it goes nowhere, like a mouse entering a hole; and having realized that it is without basis or root, they think that it is not inherently established and meditate on that. Saying that this is meditating on the reality of the mind is also somewhat unreasonable. Because this is a way of searching as if the mind were a physical object, even if one says that it is without inherent existence, one cannot draw a definite conclusion from it. The reason is that, in this way, even if one realizes that the mind is free from the three states of arising, ceasing, and abiding, like a physical object, one cannot realize that the mind is without inherent existence. If one could realize it, then all proponents of substantial existence would also be able to realize it. Furthermore, this is unreasonable because the three states of arising, ceasing, and abiding are inherent.
Chinese
因为并非以实有成立的方式去寻找，所以不对。原因在于，那种寻找方式是：必须考察心识先前未曾新生地以自性产生，以及在自身存续期间不以自性而住留，以及在自身成立之时，第二个刹那不以自性而止灭。有些人说：心识刚一生起就以明亮之体性而生，如果观察和考察那个明亮，则任何颜色和形状都找不到，所以在明亮之时是空性，在空性之时是明亮，因此将明空无别地修习，这就是修习实相。这种说法也不合理，因为那只是见到心识的世俗谛体性，所以不是修习实相。如果是那样，仅仅是明亮和觉知到也将会变成修习实相了。有些人说：当专注地观看念头刹那前后刚生起的体性时，修习念头趋向于自身，这就是修习实相。这种说法也不合理，因为那只是认为念头刹那前后都不会在自身第二个刹那停留，而不是见到实相的意义。如果是那样，即使没有见到刹那，也将会变成足以见到实相了。有些人说：当那样观看时，见到念头自然消逝的空旷，那就是见到心识的实相和法身的自性面容。这种说法也不合理，因为已经被之前的理证所否定了。有些人说：将心识置于不动摇的状态，然后专注地观看念头的体性时，心识如虚空般空旷显现，修习那个本身就是修习实相。这种说法也不合理，因为那是见到心识脱离了有碍的触碰，或者是见到心识不在自身第二个刹那停留的任何一种情况，所以不是见到实相的意义。有些人说：不需要阻止分别念的生起，而是将所有生起的念头都观想为智慧法身，这就是将所有好坏念头都转化为道用，因为轮回和涅槃都没有超出分别念，所以必须将所有分别念都修习成平等一味。这种说法也不合理，因为念头不是智慧法身，而且平等一味的意义也不合理。原因在于，如果合理，那么所有好坏也都会平等一味地
English
Because it is not the way to search in a way that is established as real, it is not correct. The reason is that the way to search is: one must examine that the mind does not newly arise with its own nature, nor does it remain with its own nature during its own time, and that at the time of its establishment, it does not cease with its own nature in the second moment. Some say: As soon as the mind arises, it arises as the nature of clarity, and if one examines and investigates that clarity, one cannot find any color or shape, so at the time of clarity it is emptiness, and at the time of emptiness it is clarity, so meditating on the inseparability of clarity and emptiness is meditating on the true nature. This is also not reasonable, because it is only seeing the conventional nature of the mind, so it is not meditating on the true nature. If that were the case, then merely being clear and aware would also become meditating on the true nature. Some say: When one stares at the nature of the thought that has just arisen before and after the moment, meditating on the thought going to its own object is meditating on the true nature. This is also not reasonable, because it is only thinking that the thoughts before and after the moment do not stay in their own second moment, but it is not seeing the meaning of the true nature. If that were the case, then even without seeing the moment, it would be enough to see the true nature. Some say: When one looks like that, seeing the emptiness of the thought naturally disappearing is seeing the true nature of the mind and the self-face of the Dharmakaya. This is also not reasonable, because it has been negated by the previous reasoning. Some say: When one places the mind in an unshakable state and then stares at the nature of the thought, the mind appears empty like the sky, and meditating on that itself is meditating on the true nature. This is also not reasonable, because it is seeing the mind free from the touch of obstacles, or it is seeing any situation where the mind does not stay in its own second moment, so it is not seeing the meaning of the true nature. Some say: It is not necessary to prevent the arising of conceptual thoughts, but rather to contemplate all arising thoughts as wisdom Dharmakaya, which is to transform all good and bad thoughts into the path, because samsara and nirvana do not go beyond conceptual thoughts, so all conceptual thoughts must be meditated on as equal in taste with the Dharmakaya. This is also not reasonable, because thoughts are not wisdom Dharmakaya, and the meaning of equal taste is also not reasonable. The reason is that if it is reasonable, then all good and bad would also be equally in taste.