Tibetan
་ཞིག་པའི་ཕྱིར་ཏེ། ལོ་སྔོན་མའི་གདགས་གཞི་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་པོ་རྫོགས་པས་ལོ་དེ་རྫོགས་པའི་ཕྱིར་ཏེ། རྗེའི་རྩ་ཤིའི་རྣམ་བཤད་ལས། དེའི་ཕྱིར་ལོ་རྫོགས་པ་ལ་ཟླ་བ་བཅུ་གཉིས་རྫོགས་དགོས་ཤིང་། དེའི་འོག་ཏུ་ལོ་དེ་མི་གནས་པས་རྒྱུན་ཐམས་ཅད་ཀྱང་རང་གྲུབ་པའི་དུས་སྐད་ཅིག་གཉིས་པར་མི་སྡོད་པའི་སྐད་ཅིག་མ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར་རོ། །ཟླ་བ་དང་ཞག་དུས་ལའང་དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་བར་བྱའོ། །རིགས་པ་དེ་དག་གིས་སྔ་དྲོའི་དུས་ཀྱི་མི་དེ་ཕྱི་དྲོའི་དུས་ཀྱི་མི་མ་ཡིན་པར་ཤེས་པར་བྱ་སྟེ། སྔ་དྲོའི་དུས་དེ་ཕྱི་དྲོའི་དུས་མ་ཡིན་པའི་ཕྱིར་ཏེ། དུས་འགྱུར་བ་བཞིན་དུ་མི་དེ་ཡང་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །མི་འགྱུར་ན་ནི། མི་དེ་རྟག་པ་ཉིད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ། །གོང་དུ་བརྗོད་པ་དེ་དག་རྗེ་བླ་མའི་བཞེད་པ་ཡིན་ཏེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ཀྱི་ཊིཀྐ་ལས་རྗེས། ལྷས་བྱིན་གྱིས་དུས་སྔ་ཕྱིའི་བདག་སོ་སོར་མ་ཕྱེ་བར་ངའོ་སྙམ་དུ་འཛིན་པའི་དམིགས་པའི་གཞིར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་ཞུགས་པའི་བདག་ཙམ་ཡིན་ལ། ལྷ་ལ་སོགས་པའི་ལུས་བླངས་དུས་ཀྱི་འགྲོ་བ་སོ་སོ་བའི་བདག་རྣམས་ནི་སྔ་མའི་བྱེ་བྲག་རེ་རེའོ། །ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྐྱེ་བ་སོ་སོར་ཕྱེ་བའི་བདག་ལ་ངའོ་སྙམ་དུ་གཟུང་བའི་བདག་ནི་ཚེ་རེ་རེའི་བདག་ཕྱོགས་རེ་བ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་དང་། ཚེ་འདིའི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་སྔོན་གྱི་སྐྱེ་བ་དྲན་པ་ན། ང་སྔར་དེ་དང་དེར་སྐྱེས་འདུག་སྙམ་དུ་དྲན་པ་ཡིན་གྱི། ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱིས་ཁྱད་པར་དུ་བྱས་ནས་སྡང་དེ་དང་དེར་སྐྱེས་འདུག་སྙམ་དུ་མི་དྲན་པ་བཞིན་ནོ། །དེས་ན་ཚེ་འདིའི་ལྷས་བྱིན་གྱིས་གང་ལ་དམིགས་ནས་ངའོ་སྙམ་པ་སྐྱེ་བའི་དམིགས་པར་གྱུར་པའི་བདག་ནི་ཚེ་རབས་སྔ་མ་རྣམས་སུ་ཡང་ཡོད་པས་དེ་ལྟར་དྲན་པ་མི་འགལ་ལ། ཚེ་འདིའི་ལྷ་བྱིན་ཚེ་སྔ་མར་ཡོད་ན་རྟག་པར་འགྱུར་བ་དང་མི་འདྲའོ། །དེ་བཞིན་དུ་མ་འོངས་པའི་གང་ཟག་སྐྱེ་བ་ལ་ཡང་། ཚེ་འདིའི་དུས་ཀྱི་གང་ཟག་དེ་ཉིད་ཕྱི་མར་མི་འགྲོ་ཡང་། ངའོ་སྙམ་པའི་དམིགས་པ་ང་ཙམ་ཞིག་དེར་ཡང་རྗེས་སུ་འགྲོ་བས། རང་ཉིད་སྐྱེ་བ་ཕྱི་མ་རྣམས་སུ་སྡུག་བསྔལ་གྱིས་དོགས་ནས་དེའི་རྒྱུ་མི་དགེ་བ་སྤོང་བ་དང་། བདེ་བར་བྱ་བའི་ཕྱིར་དུ་འདིར་དགེ་བ་ལ་བརྩོན་པ་ཡང་འཐད་དེ། དཔེར་ན་དེ་རིང་གི་དུས་ཀྱི་མི་འདི་སང་གི་དུས་སུ་མེད་ཀྱང་སང་བཀྲེས་སྐོམ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་བྱུང་གིས་དོགས་ནས་དེ་རིང་ནས་བཟའ་བཏུང་སོག་པ་དང་། རྒས་པའི་ཚེ་སྡུག
Chinese
这是因为，前一年的基础十二个月已经结束，所以那一年也结束了。如宗喀巴大师的《根本慧论释》中所说：“因此，一年结束需要十二个月结束。在那之后，那一年就不存在了，因为所有的延续都不会停留在自性成立的第二刹那。”因此，月份和日期也应如此类推。通过这些推理，应该知道上午的人不是下午的人，因为上午的时间不是下午的时间，就像时间变化一样，人也会变化。如果人不变化，那么那个人就会变成常恒。以上所说的是宗喀巴大师的观点。在《根本慧论释》中，宗喀巴大师说：“提婆达多没有区分前后时间的我，而是执着于‘我’的所缘境的我，是从无始以来就存在的我。而提婆等取受身体时的各个有情的我，是前者的各个差别。提婆达多对于区分各个转世的我执着为‘我’的我，是每个生命的我的一部分。”并且，“当这一世的提婆达多回忆起前世时，他会想‘我以前在那里出生过’，但他不会因为这一世的时间的差别而想‘我曾经在那里出生过’。因此，这一世的提婆达多所缘的生起‘我’的所缘境的我，在以前的世世代代也存在，所以这样回忆并不矛盾。如果这一世的提婆达多存在于前世，那就不同于常恒了。同样，对于未来的人的转世，即使这一世的时间的人不会去到下一世，但‘我’的所缘境的我仍然会跟随到那里，所以自己害怕未来转世的痛苦，而舍弃其因——不善，并且为了快乐而在此努力行善也是合理的。例如，即使今天的人明天不存在，但因为害怕明天会发生饥渴的痛苦，所以今天就开始储存食物和饮料，并且害怕年老时的痛苦。
English
This is because the basis of the previous year, the twelve months, have ended, so that year also ends. As Je Rinpoche's commentary on the Root Verses says, "Therefore, for a year to end, twelve months must end. After that, the year does not exist, because all continuations do not remain in the second instant of self-established time." Therefore, months and days should also be applied in the same way. Through these reasonings, it should be understood that the person in the morning is not the person in the afternoon, because the time in the morning is not the time in the afternoon, just as time changes, so does the person. If the person does not change, then that person would become permanent. The above statements are the views of Je Tsongkhapa. In the commentary on the Root Wisdom, Je says, "Devadatta, without distinguishing the self of past and future times, the self that is the object of grasping 'I' is merely the self that has existed since beginningless time. And the selves of the various beings when taking bodies such as gods are each a distinction of the former. The self that Devadatta grasps as 'I' by distinguishing each birth is a part of the self of each life." And, "When Devadatta of this life remembers previous lives, he remembers 'I was born there and there before,' but he does not remember 'I was born there and there' because of the distinction of time in this life. Therefore, the self that is the object of the arising of 'I' that Devadatta of this life focuses on also exists in previous lifetimes, so it is not contradictory to remember in this way. If Devadatta of this life existed in the previous life, it would not be the same as being permanent. Similarly, for the future rebirth of a person, even though the person of this time will not go to the next life, the object of 'I,' just the 'I,' will still follow there, so it is reasonable to abandon the cause of suffering, non-virtue, fearing suffering in future rebirths, and to strive for virtue here for the sake of happiness. For example, even though this person of today does not exist tomorrow, because of the fear that the suffering of hunger and thirst will occur tomorrow, one starts storing food and drink from today, and fears the suffering of old age.