Tibetan
འི་ཞིང་སྡུག་བདེན་མིན་པར་གསུངས་པས་བདེ་བ་ཅན་དང་དེའི་སོ་སྐྱེ་རྣམས་ནི་སྡུག་བདེན་མིན་ལ། དེ་ལས་གཞན་སོ་སྐྱེ་རྣམས་དང་དེའི་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་བོ་དང་དེ་དག་གི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་ཉོན་རྣམས་ནི། སྡུག་ཀུན་ཅི་རིགས་སུ་ངེས། ཐེག་དམན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་བོ་ཡོད་པས། སྡུག་བདེན་དང་ལས་ཀྱི་ཀུན་འབྱུང་གཉིས་ཀ་ཡོད་ཀྱང་། ཐེག་ཆེན་འཕགས་པའི་རྒྱུད་ལ་སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཀ་མེད་པས་དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ལས་དང་ཉོན་མོངས་རྣམས་ཀྱང་ཀུན་འབྱུང་མིན་ནོ། །སྡུག་བསྔལ་གྱི་སྡུག་བསྔལ་དང་འགྱུར་བའི་སྡུག་བསྔལ་གཉིས་འདོད་ཁམས་ན་ཡོད་ཅིང་ཁམས་གོང་མ་ན་མེད་ལ། འདུ་བྱེད་ཀྱི་སྡུག་བསྔལ་ནི་ཁམས་གསུམ་ཀ་ན་ཡོད་དོ། །མཁས་པའི་དབང་བོ་ཁ་ཅིག །སྡུག་ཀུན་གཉིས་ཡིན་ཁྱབ་མཉམ་དུ་བཞེད་ལ། ཁ་ཅིག་དེ་གཉིས་འགལ་བར་འདོད་ཅིང་། གཞན་དག་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཡིན་ན། སྡུག་བདེན་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཀྱང་། སྡུག་བདེན་ཡིན་ན། ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་ཡིན་པས་མ་ཁྱབ་ཅེས་བཞེད་དོ། །དེས་ན་དཔྱད་དཀའ་ཙམ་སྣང་ཡང་། ཤིང་རྟ་ཆེན་པོ་ཐོགས་མེད་ཀྱིས་དངོས་སུ་བཤད་ཚུལ་ནི་གོང་དུ་དྲངས་པ་ལྟར་རོ། །གཞན་ཡང་། མཁས་པ་ཁ་ཅིག །སྡུག་བདེན་ཡིན་ན། སྡུག་བསྔལ་ཡིན་པས་ཁྱབ་ཅེས་བཞེད་ལ། ཁ་ཅིག་ནི། སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་བསམ་གཏན་གྱི་ཡན་ལག་ཏུ་གྱུར་པའི་དགའ་བ་དེ་དང་། རྒྱུ་དགེ་བ་བྱས་པ་ལས་བྱུང་བའི་རྣམ་སྨིན་གྱི་འབྲས་བུ་ཚོར་བ་བདེ་བ་ལྟ་བུ་རྣམས་ནི་སྡུག་བདེན་ཡིན་ཀྱང་། སྡུག་བསྔལ་མིན་ཞེས་བཞེད་པར་སྣང་བ་ལས། ཁོ་བོ་ནི་ཕྱི་མ་འདི་འཐད་པར་སེམས་ཡང་དཔྱད་པར་བྱའོ། །ལམ་རིམ་ལས། སོ་སྐྱེའི་རྒྱུད་ཀྱི་ངེས་འབྱུང་གི་བསམ་པས་ཀུན་ནས་བསླངས་པའི་དགེ་བ་ཁྱད་པར་ཅན་རྣམས་དང་། བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་དང་། བདག་མེད་རྟོགས་པའི་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པ་མིན་ལ། དེ་དག་དང་དེ་ལྟ་བུས་མ་ཟིན་པའི་དགེ་བ་ཕལ་ཆེར་ཀུན་འབྱུང་བདེན་པར་འགྲོ་བར་བཤེད་དོ། །ལྔ་པ་རྣམ་པ་སྒྲུབ་ཚུལ་ལ། བདེན་བཞིའི་རྣམ་པ་མི་རྟག་ལ་སོགས་བཅུ་དྲུག་ཡོད་པ་ལས། སྡུག་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་མི་རྟག་སྡུག་བསྔལ་སྟོང་བ་བདག་མེད་བཞི་སྟེ། ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་བོ་ཆོས་ཅན། མི་རྟག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། རེ་འགའ་སྐྱེ་བའི་ཕྱིར། སྡུག་བསྔལ་བ་ཡིན་ཏེ། ལས་ཉོན་གྱི་གཞན་དབང་ཅན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དོན་གཞན་གྱིས་སྟོང་སྟེ། དབང་སྒྱུར་བ་པོའི་བདག་དོན་གཞན་གྱིས་སྟོང་བའི་ཕྱིར། བདག་མེད་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་དབང་བའི་བདག
Chinese
因为（佛）说净土不是苦谛，所以极乐世界和那里的凡夫不是苦谛。除此之外，其他的凡夫和他们的近取蕴，以及他们的相续中的业和烦恼，肯定是各种各样的苦集。小乘圣者的相续中有近取蕴，所以既有苦谛，也有业的集起。但大乘圣者的相续中既没有苦谛也没有集谛，所以他们的相续中的业和烦恼也不是集起。痛苦的痛苦和变异的痛苦存在于欲界，而更高的界则没有。行苦则三界都有。有些智者认为苦和集是同义词，有些则认为两者是矛盾的。还有人认为，如果是集谛，则一定是苦谛，但如果是苦谛，则不一定是集谛。因此，虽然看起来有点难以研究，但圣者无著亲口所说的道理如上所述。另外，有些智者认为，如果是苦谛，则一定是痛苦。但有些人认为，凡夫相续中的禅定支分之喜，以及由行善所产生的异熟果报的乐受等，虽然是苦谛，但不是痛苦。我认为后者是合理的，但还需要研究。《菩提道次第广论》中说，凡夫相续中由出离心所引发的殊胜善根，以及菩提心和证悟无我的智慧等，不是集谛。而大多数未被这些（殊胜善根，菩提心和证悟无我的智慧）所摄持的善根，则被认为是集谛。第五，关于如何证明相状：四谛有十六种相状，即无常等。其中，苦谛的相状有四种，即无常、痛苦、空和无我。近取蕴，法相是：是无常的相状，因为有时会产生。是痛苦的，因为受业和烦恼的支配。是空性的，因为空无支配者的我。是无我的相状，因为没有自主的我。
English
Because it is said that the Pure Land is not the truth of suffering, Sukhavati and its ordinary beings are not the truth of suffering. Apart from that, other ordinary beings and their aggregates of appropriation, as well as the karma and afflictions in their continuums, are definitely various kinds of suffering and accumulation. Because the continuum of Hinayana noble beings has aggregates of appropriation, it has both the truth of suffering and the arising of karma. However, the continuum of Mahayana noble beings has neither the truth of suffering nor the truth of accumulation, so the karma and afflictions in their continuum are also not the origin. The suffering of suffering and the suffering of change exist in the desire realm, but not in the higher realms. The suffering of conditioned existence exists in all three realms. Some wise people think that suffering and accumulation are synonymous, while others think that they are contradictory. Others think that if it is the truth of accumulation, then it must be the truth of suffering, but if it is the truth of suffering, then it is not necessarily the truth of accumulation. Therefore, although it seems a bit difficult to study, the way the great chariot Thogme (Asanga) actually explained it is as mentioned above. Furthermore, some wise people think that if it is the truth of suffering, then it must be suffering. But some people think that the joy that is a branch of meditation in the continuum of ordinary beings, and the pleasant feeling that is the result of ripening from doing good deeds, although they are the truth of suffering, are not suffering. I think the latter is reasonable, but it needs to be studied. The Lamrim says that the special virtues aroused by the thought of renunciation in the continuum of ordinary beings, as well as the mind of enlightenment and the wisdom of realizing selflessness, are not the truth of accumulation. And most of the virtues that are not encompassed by these (special virtues, the mind of enlightenment, and the wisdom of realizing selflessness) are considered to be the truth of accumulation. Fifth, regarding how to prove the aspects: the four truths have sixteen aspects, such as impermanence. Among them, the aspects of the truth of suffering are four, namely impermanence, suffering, emptiness, and selflessness. The aggregates of appropriation, the subject, is the aspect of impermanence, because it sometimes arises. It is suffering, because it is subject to karma and afflictions. It is empty, because it is empty of a controlling self. It is the aspect of selflessness, because there is no independent self.
Tibetan
་ཏུ་མ་གྲུབ་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་དྲན་ཅིང་བསྒོམས་པས་རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཉེར་ལེན་གྱི་ཕུང་བོ་རྟག་པར་འཛིན་པ། བདེ་བར་འཛིན་པ། གཙང་བར་འཛིན་པ། བདག་ཏུ་འཛིན་པའི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་བཞི་སྤོང་བར་བྱེད། ཀུན་འབྱུང་བདེན་པའི་རྣམ་པ་ལ་རྒྱུ་ཀུན་འབྱུང་རབ་སྐྱེ་རྐྱེན་བཞི་སྟེ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ལས་ཉོན་གཉིས་ཆོས་ཅན། རྒྱུའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྩ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཀུན་འབྱུང་བ་ཡིན་ཏེ། རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་ཀུན་ཡང་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རབ་སྐྱེ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་དེ་ཤུགས་དྲག་ཏུ་བསྐྱེད་པའི་ཕྱིར། རྐྱེན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། རང་འབྲས་སྡུག་བསྔལ་གྱི་ལྷན་ཅིག་བྱེད་རྐྱེན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས། རིམ་པ་བཞིན་དུ་སྡུག་བསྔལ་རྒྱུ་མེད་དུ་འཛིན་པ། དེ་རྒྱུ་གཅིག་ཁོ་ནས་བྱས་པར་འཛིན་པ། དེ་དབང་ཕྱུག་སོགས་ཀྱིས་བྱས་པར་འཛིན་པ། དེ་རང་བཞིན་རྟག་ལ་གནས་སྐབས་འགྱུར་བར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད། འགོག་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་འགོག་པ་ཞི་བ་གྱ་ནོམ་པ་ངེས་འབྱུང་བཞི་སྟེ། སྡུག་ཀུན་གཏན་ནས་སྤངས་པའི་བྲལ་བ་ཆོས་ཅན། འགོག་པའི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སྤངས་པའི་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ཞི་བ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་སྤངས་པའི་བྲལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། གྱ་ནོམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཕན་བདེའི་ངོ་བོར་གྱུར་པའི་ཐར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་འབྱུང་ཡིན་ཏེ། སླར་མི་ལྡོག་པའི་ཐར་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས། རིམ་པ་བཞིན་དུ་ཐར་བ་ཡེ་མེད་དུ་འཛིན་པ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཐར་བར་འཛིན་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རང་བཞིན་འགའ་ཞིག་ཐར་བར་འཛིན་པ། ཐར་བ་ཡོད་ཀྱང་སླར་ལྡོག་པར་འཛིན་པའི་རྟོག་པ་རྣམས་སྤོང་བར་བྱེད། ལམ་བདེན་གྱི་རྣམ་པ་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པ་རིག་པ་ངེས་འབྱིན་བཞི་སྟེ། བདག་མེད་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་བའི་ཡེ་ཤེས་ཆོས་ཅན། ལམ་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། ཐར་བར་བགྲོད་བྱེད་ཀྱི་ལམ་དངོས་སམ་དེར་གཏོགས་ཀྱི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྒྲུབ་པ་ཡིན་ཏེ། བདག་མེད་ཅི་རིགས་མངོན་སུམ་དུ་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རིག་པ་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་ཀྱི་གཉེན་པོ་བྱེད་པའི་ལམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། ངེས་འབྱིན་གྱི་རྣམ་པ་ཡིན་ཏེ། སྡུག་བསྔལ་སླར་མི་ལྡོག་པར་བྱེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ལྟར་བསྒོམས་པས་རིམ་པ་བཞིན་དུ། ཐར་ལམ་ཡེ་མེད་དུ་འཛིན་པ། བསམ་གཏན་གྱི་ངོ་བོ་འགའ་ཞིག་ཐར་ལམ་དུ་འཛིན་པ། ཟག་བཅས་ཀྱི་ཁྱད་པར་འགའ་ཞིག་ཐར་ལམ་དུ་འཛིན་
Chinese
因为没有成立的缘故。 像这样忆念并修习，次第地断除将近取蕴执著为常、执著为乐、执著为净、执著为我的四种颠倒。 苦集谛的行相有因、集、生、缘四种。 有漏的业和烦恼二者，就法性而言，是因的行相，因为是自果痛苦的根本之故。 是集，因为也产生自果一切痛苦之故。 是生，因为猛烈地产生痛苦之故。 是缘的行相，因为是自果痛苦的俱生缘之故。 像这样修习，次第地断除执著痛苦无因，执著它是唯一因所造，执著它是自在天等所造，执著它是自性常恒而暂有变化的分别。 灭谛的行相有灭、静、妙、离四种。 彻底断除一切痛苦的解脱，就法性而言，是灭的行相，因为是断除痛苦的解脱之故。 是静，因为是断除烦恼的解脱之故。 是妙，因为是转变为利乐自性的解脱之故。 是离，因为是不再退转的解脱之故。 像这样修习，次第地断除执著解脱完全没有，执著某些有漏的差别是解脱，执著某些痛苦的自性是解脱，执著解脱虽然有但会退转的分别。 道谛的行相有道、行、理、出四种。 现量证悟无我的智慧，就法性而言，是道的行相，因为是趋向解脱的真实道或属于它的道之故。 是行，因为是现量证悟各种无我的智慧之故。 是理，因为是能对治烦恼的道之故。 是出的行相，因为是使痛苦不再退转的智慧之故。 像这样修习，次第地断除执著解脱道完全没有，执著某些禅定的自性是解脱道，执著某些有漏的差别是解脱道。
English
Because it is not established. By remembering and meditating in this way, one gradually abandons the four inversions of clinging to the aggregates as permanent, clinging to them as pleasurable, clinging to them as pure, and clinging to them as self. The aspects of the truth of the origin of suffering are four: cause, origin, production, and condition. Conditioned karma and afflictions, in terms of their nature, are the aspect of cause, because they are the root of suffering, their own result. They are origin, because they also produce all suffering, their own result. They are production, because they intensely produce suffering. They are the aspect of condition, because they are the co-operative condition of suffering, their own result. By meditating in this way, one gradually abandons the conceptions of clinging to suffering as without cause, clinging to it as caused by a single cause, clinging to it as caused by Ishvara and so on, and clinging to it as having a permanent nature that changes temporarily. The aspects of the truth of cessation are four: cessation, peace, excellence, and definite emergence. The separation of completely abandoning all suffering, in terms of its nature, is the aspect of cessation, because it is the separation of abandoning suffering. It is peace, because it is the separation of abandoning afflictions. It is excellence, because it is liberation that has transformed into the nature of benefit and happiness. It is definite emergence, because it is liberation from which there is no return. By meditating in this way, one gradually abandons the conceptions of clinging to liberation as completely non-existent, clinging to certain conditioned distinctions as liberation, clinging to certain natures of suffering as liberation, and clinging to liberation as existent but subject to return. The aspects of the truth of the path are four: path, practice, reason, and definite emergence. The wisdom that directly realizes selflessness, in terms of its nature, is the aspect of path, because it is the actual path that leads to liberation or a path belonging to it. It is practice, because it is the wisdom that directly realizes various kinds of selflessness. It is reason, because it is the path that is the antidote to afflictions. It is the aspect of definite emergence, because it is the wisdom that makes suffering non-returning. By meditating in this way, one gradually abandons clinging to the path to liberation as completely non-existent, clinging to certain natures of meditative absorption as the path to liberation, and clinging to certain conditioned distinctions as the path to liberation.