Tibetan
ག་རྟེན་གཞན་གྱི་ངན་སོང་དག་ཏུ་ཚེ་འཕོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་། དེའི་རྗེས་སུ་འཛམ་གླིང་གི་མི་ཞིག་གི་རྒྱུད་ལ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་སྐྱེས་ཏེ་བསམ་གཏན་དང་པོར་ཚེ་འཕོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་། དེ་བཞིན་དུ་ཤར་དང་ནུབ་ཀྱང་སྟོང་། སྒྲ་མི་སྙན་པ་ནི་འདོད་ལྷར་ཚེ་འཕོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་། རྒྱལ་ཆེན་བཞི་ནས་གཞན་འཕྲུལ་དབང་བྱེད་ཀྱི་བར་གྱི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་ཆོས་ཉིད་ཀྱི་སྟོབས་ཀྱིས་བསམ་གཏན་དང་པོའི་དངོས་གཞི་སྐྱེས་ཏེ་རིམ་བཞིན་བསམ་གཏན་དང་པོར་ཚེ་འཕོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་། དེའི་རྗེས་སུ་བསམ་གཏན་དང་པོའི་ལྷ་རྣམས་ཀྱི་རྒྱུད་ལ་བསམ་གཏན་གཉིས་པའི་ཏིང་ངེ་འཛིན་རིམ་གྱིས་སྐྱེས་ནས་བསམ་གཏན་གཉིས་པར་ཚེ་འཕོས་པའི་ཚུལ་གྱིས་སྟོང་། དེའི་ཡུན་ལ་བར་བསྐལ་བཅུ་དགུ་ཡོད། དེ་ནས་སྣོད་སྟོང་ཚུལ་ནི། ཉི་མ་བདུན་རིམ་གྱིས་ཤར་ཏེ་རིམ་གྱིས་ལྗོན་ཤིང་ཆུ་ཕྲན་ཆུ་བོ་ཆེན་པོ་རྒྱ་མཚོ་གླིང་རྣམས་དང་རི་བདུན་རི་རབ་རྣམས་དང་། བསམ་གཏན་དང་པོའི་གཞལ་མེད་ཁང་མན་ཆད་བསྲེགས་ནས་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ནམ་མཁའི་རང་བཞིན་དུ་བྱེད་དོ། །དེ་ལ་བར་བསྐལ་གཅིག་གི་ཡུན་ཡོད་དོ། །གཉིས་པ་ལ་གཉིས། སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་ཚུལ་དང་། བསྒོམས་པའི་དགོས་པའོ། །དང་པོ་ནི། རྩ་རྒྱུད་ལེའུ་གཉིས་པ་ནས་འབྱུང་བའི་དངོས་པོ་མེད་པས་བསྒོམ་པ་མེད། ཅེས་པའི་ཚིགས་སུ་བཅད་པ་བརྗོད་ནས་ཆོས་རྣམས་རང་བཞིན་གྱིས་སྟོང་པར་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ལ། འདིའི་དོན་ཚུལ་བཞིའི་ནང་ནས་ཡིག་དོན་དང་སྤྱི་དོན་གཉིས་ཀྱིས་འཆད་ཅིང་། ཐོག་མར་ཡིག་དོན་དུ་བཤད་ན། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་རྣམས་ལ་རིགས་པས་དཔྱད་པ་ན་སྣོད་བཅུད་མ་རྙེད་པའི་ཚེ། སྣོད་བཅུད་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བཟུང་ནས་དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་ཀྱི་དོན་སྒོམ་པ་མེད་དེ། དེ་ལྟར་ན་སྒོམ་པ་པོ་དང་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་སོགས་གཏན་མེད་དུ་འགྱུར་བའི་ཕྱིར་རོ། །བསྒོམ་བྱ་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པར་བཟུང་ནས་སྒོམ་པ་དེ་ཡང་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒོམ་པ་མ་ཡིན་ཏེ། རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཅུང་ཟད་ཀྱང་མེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒོམ་བྱ་སྒོམ་བྱེད་སྒོམ་པ་པོ་གསུམ་ཀའང་རང་བཞིན་གྱིས་དམིགས་སུ་མེད་དེ། སྣོད་བཅུད་ཀྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གཏན་ནས་མེད་པ་དང་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པ་དང་དེ་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་དང་། གཉིས་ཀ་མ་ཡིན་པར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲུབ་པའི་མཐའ་བཞི་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། མདོར་ན་རྐང་པ་དང་པོས་ཆད་མཐའ་བཀག །རྐ
Chinese
又，以转生于其他依托之恶趣的方式而空。其后，赡洲之人相续中生起初禅之等持，以转生于初禅的方式而空。如是，东方与西方也空。不悦耳之声，以转生于欲天的方式而空。从四大天王到他化自在天之间的诸天之相续中，以法性力生起初禅之实事，次第以转生于初禅的方式而空。其后，初禅诸天之相续中，次第生起二禅之等持，以转生于二禅的方式而空。其时间有十九中劫。之后，器世间空之方式是：七个太阳次第出现，次第焚烧树木、小河、大河、大海、洲、七山、须弥山等，乃至初禅之无量宫以下，全部都变成虚空之自性。那有一中劫的时间。第二，分二：空性之修法与修习之必要。初者：念诵从根本续第二品所出的“无实故无修”之偈颂后，应当修习诸法自性空。此之意义从四种方式中的字义与总义两种来讲解。首先从字义上讲：以理智观察外器内情之事物时，在外器内情未寻获之时，认为外器内情不存在而执持，如是修习并非修习真如之义，因为那样一来，修习者与所修等将成断灭之故。执持所修自性成立而修习，那也不是修习真如，因为丝毫也不存在自性成立之所修之故。如是，所修、能修、修习者三者也自性无所缘，因为外器内情之事物全部都远离了断灭、自性成立、彼二者皆是与彼二者皆非的自性成立之四边。总之，第一句遮止了断边。
English
Again, it is empty in the manner of transmigrating to the evil destinies of other dependencies. After that, a being in Jambudvipa generates the samadhi of the first dhyana in their continuum, and it is empty in the manner of transmigrating to the first dhyana. Likewise, the east and west are also empty. Unpleasant sounds are empty in the manner of transmigrating to the desire gods. In the continuums of the gods from the Four Great Kings up to the Paranirmita-vasavartin, the actual basis of the first dhyana arises through the power of the Dharma-nature, and it is empty in the manner of gradually transmigrating to the first dhyana. After that, in the continuums of the gods of the first dhyana, the samadhi of the second dhyana gradually arises, and it is empty in the manner of transmigrating to the second dhyana. Its duration is nineteen intermediate kalpas. Then, the manner in which the container is emptied is as follows: seven suns gradually rise, gradually burning trees, small streams, great rivers, oceans, continents, the seven mountains, Mount Meru, and so on, down to the immeasurable palace of the first dhyana, making everything the nature of space. That has the duration of one intermediate kalpa. Second, there are two parts: how to meditate on emptiness and the necessity of meditating. The first is: after reciting the verse from the second chapter of the Root Tantra, "Because there is no entity, there is no meditation," one should meditate on all phenomena as being empty of inherent existence. The meaning of this is explained in terms of the two of the four ways: the literal meaning and the general meaning. First, explaining it in terms of the literal meaning: when examining external and internal objects with reason, when external and internal objects are not found, holding the thought that external and internal objects do not exist, meditating in that way is not meditating on the meaning of suchness, because in that case, the meditator and the object of meditation, etc., would become utterly nonexistent. Holding that the object of meditation is inherently established and meditating, that is also not meditating on suchness, because there is not even a little bit of an inherently established object of meditation. Thus, the object of meditation, the act of meditation, and the meditator are all inherently without an object, because all external and internal objects are completely separated from the four extremes of inherent existence: nonexistence, inherent existence, both, and neither. In short, the first line prevents the extreme of nihilism.
Tibetan
ང་པ་གཉིས་པས་རྟག་མཐའ་བཀག རྐང་པ་གསུམ་པས་གཉིས་ཀ་ཡིན་པ་བཀག་ནས་སྔ་མའི་དོན་བསྡུས་ཏེ་མཐའ་བཞི་པ་ཤུགས་ལ་བཀག་གོ །སྤྱི་དོན་དུ་བཤད་ན། གཟུགས་ཅན་རྣམས་ལ་ཕྱོགས་ཀྱི་ཆ་དུ་མ་ཡོད་པ་དང་། གཞན་ཤེས་པ་ལྟ་བུ་ལ་རང་རང་གི་སྐད་ཅིག་སྔ་ཕྱིའི་ཆ་དུ་མ་དང་། འདུས་མ་བྱས་རྣམས་ལའང་རང་རང་གི་གདགས་གཞི་ཆོས་ཅན་དང་འབྲེལ་བ་དང་ཡུལ་དུས་སོགས་ཀྱི་ཆ་དུ་མ་འབྱེད་ནུས་པས། དེའི་ཚེ་དེ་རྣམས་ཆ་བཅས་ཡིན་ཞིང་། ཆ་དང་བཅས་པའི་ཕྱིར་རྟེན་འབྲེལ་ཡིན་ལ་དེའི་ཕྱིར་བདེན་པར་གྲུབ་ས་མེད་དོ་སྙམ་དུ་བསྒོམ་པར་བྱ་བ་ཡིན་ནོ། །དེ་ལྟར་དཔྱད་པའི་ཚེ་ཆོས་རྣམས་ཀྱི་ངོ་བོ་བདེན་པར་གྲུབ་པ་མེད་པར་བསམ་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་སྟོང་པ་ཉིད་སྒོམ་ཚུལ་དང་། བསྐྱེད་བྱེད་ཀྱི་རྒྱུ་བདེན་པར་མེད་པར་བསམ་པ་ནི་རྣམ་པར་ཐར་པའི་སྒོ་མཚན་མེད་སྒོམ་ཚུལ་དང་། སྐྱེད་བྱ་དང་ཐོབ་བྱའི་འབྲས་བུ་བདེན་མེད་དུ་སྒོམ་པ་དེ་རྣམ་པར་ཐར་བའི་སྒོ་སྨོན་མེད་སྒོམ་ཚུལ་ལོ། །དེ་ལྟར་ན་བསྒོམ་བྱ་དང་སྒོམ་ཚུལ་དང་སྒོམ་པ་པོ་གསུམ་རང་བཞིན་གྱིས་མ་གྲུབ་སྟེ། དེ་ཐམས་ཅད་སེམས་སམ་རྟོག་པས་བཏགས་པ་ཙམ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། སྔ་མ་ཡིག་དོན་ནི་ཚིག་གི་ཐོབ་ཚུལ་ཙམ་བཤད་པ་ཡིན་ལ། འདིར་སྤྱི་དོན་ནི་མདོ་སྔགས་གཉིས་ཀའི་ཐུན་མོང་དུ་ཉམས་སུ་བླང་བྱ་ཡིན་པའི་དོན་ནོ། །བསྒོམ་ཚུལ་བསྡུ་ན། དེ་ལྟར་དོན་དམ་དཔྱོད་བྱེད་ཀྱི་རིགས་པས་ལེགས་པར་དཔྱད་པ་ནི། དགག་བྱ་བཀག་པའི་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་འཆར་ལ། དེའི་ཚེ་སྟོང་ཉིད་ཀྱི་རྣམ་པ་མ་གཏོགས་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་རྣམ་པ་བློ་ལ་མི་འཆར་ཞིང་ཤར་ཡང་རྗེས་སུ་མི་འབྲང་བར་བཀག་སྟེ་མེད་དགག་གི་རྣམ་པ་འབའ་ཞིག་བློ་ལ་འཆར་དུ་འཇུག་གོ །དེ་ལ་བློ་བྱང་ན་ནི་སྣང་བ་སྡུད་ཚུལ་ཟུར་པ་མི་དགོས་ཀྱང་། མ་བྱང་བས་ནི། སྣོད་བཅུད་ཐམས་ཅད་འོད་ཀྱི་གོང་བུར་མོས་ནས་རིམ་གྱིས་ཡལ་ཏེ་མཐར་རང་ལ་ཐིམ། རང་ཡང་རིམ་གྱིས་མི་སྣང་བར་བྱས་ཏེ་དེ་ཀའི་ངང་ལ་ལྟ་བ་དྲན་པར་བྱས་ནས་ལྟ་ཐོག་ཏུ་འཇོག་གོ །དེ་ལྟར་སྒོམ་པ་ལ་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ས་སྒོམ་པ་ཞེས་ཀྱང་བྱ་སྟེ། སྣོད་སྔ་མ་སྟོངས་པའི་ནམ་མཁས་ཕྱི་མ་འཆགས་པའི་རྟེན་བྱེད་པ་དེ་བཞིན་དུ། དེ་ལྟར་བསྒོམ་པའི་ཡེ་ཤེས་དེས་ལྷག་མོས་ཀྱི་རྟེན་བརྟེན་པ་བསྒོམ་པའི་རྟེན་གཞི་བྱེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །གཉིས་པ་ནི། སྐབས་འདིར་སྟོང་ཉིད་བསྒོམས་པ་ལ་དགོས་པ་ཡོད་དེ། སྟོང་ཉིད་སྔར་མ་རྟོགས་པ་གསར་དུ་རྟོགས་པ་དང་། རྟོགས་ཟིན་བརྟན་པ་དང
Chinese
第二步否定了常边。第三步否定了两者都是，并总结了前者的含义，从而间接地否定了第四边。总的来说，对于有形之物，有许多方向的部分；对于像意识这样的事物，有各自前后瞬间的许多部分；对于非复合之物，也能区分各自的所依事物、关系、处所、时间等许多部分。那时，这些都是有部分的，因为有部分，所以是依赖性的，因此，应该这样观修，即没有真实成立之处。像这样观察时，认为诸法的自性没有真实成立，这是解脱之门——观修空性的方式；认为生起之因没有真实存在，这是解脱之门——观修无相的方式；观修所生和所获得的果没有真实存在，这是解脱之门——观修无愿的方式。这样一来，所修、修法和修行者三者都不是自性成立的，因为这一切都是心或分别念所安立的。前者是字面意义，只是解释了词语的获得方式，而这里的一般意义是显密二者共同修持的意义。总结观修方法：像这样，用探究胜义谛的理智好好地观察，对治所破的空性之相就会在心中显现。那时，除了空性之相，世俗之相不会在心中显现，即使显现也不会跟随，而是阻止它，让唯一的无遮之相在心中显现。对此，如果心成熟了，就不需要另外的收摄显现的方式，但如果没有成熟，就应该观想一切器情世界都变成光团，然后逐渐消失，最终融入自身。自身也逐渐变得不明显，忆念着在那样的状态中观看，并安住在观看之上。像这样观修也叫做观修智慧之地，就像先前的容器空了的天空成为后来形成的所依一样，像这样观修的智慧成为增上信的所依，成为观修的所依处。第二，此时观修空性是有必要的，因为新证悟先前未证悟的空性，以及稳固已经证悟的空性。
English
The second step negates the extreme of permanence. The third step negates that both are, and summarizes the meaning of the former, thereby indirectly negating the fourth extreme. Generally speaking, for things with form, there are many parts of direction; for things like consciousness, there are many parts of their respective previous and subsequent moments; for non-composite things, one can also distinguish many parts such as their respective bases of designation, relations, places, times, etc. At that time, these are all with parts, and because they are with parts, they are interdependent, and therefore, one should meditate that there is no place where they are truly established. When examining in this way, thinking that the nature of phenomena is not truly established is the gate of liberation—the way to meditate on emptiness; thinking that the cause of arising is not truly existent is the gate of liberation—the way to meditate on the signless; meditating that the result to be produced and obtained is not truly existent is the gate of liberation—the way to meditate on the wishless. Thus, the object of meditation, the method of meditation, and the meditator are all not established by nature, because all of this is merely imputed by mind or conceptual thought. The former is the literal meaning, which only explains the way of obtaining words, while the general meaning here is the meaning to be practiced in common by both Sutra and Tantra. To summarize the method of meditation: In this way, when one examines well with the reasoning that investigates the ultimate truth, the aspect of emptiness that negates the object to be negated will appear in the mind. At that time, except for the aspect of emptiness, the aspect of conventionality will not appear in the mind, and even if it appears, it will not be followed, but it will be prevented, and only the aspect of non-affirming negation will be allowed to appear in the mind. If the mind is mature, there is no need for a separate way to gather appearances, but if it is not mature, one should imagine all the outer and inner worlds as a mass of light, and then gradually dissolve, finally merging into oneself. Oneself also gradually becomes invisible, remembering to look in that state, and staying in the state of looking. Meditating in this way is also called meditating on the ground of wisdom, just as the sky that is empty of the previous container becomes the basis for the later formation, so the wisdom that meditates in this way becomes the basis for relying on increasing faith, becoming the basis for meditation. Secondly, it is necessary to meditate on emptiness at this time, because one newly realizes the emptiness that was not previously realized, and stabilizes the emptiness that has already been realized.