Tibetan
། དེ་བཞིན་དུ་སྦྱར་ཏེ་ཚོར་བ་རིན་འབྱུང་འདུ་ཤེས་འོད་དཔག་མེད། འདུ་བྱེད་དོན་གྲུབ། རྣམ་ཤེས་རྣམ་པར་དག་པའི་ངོ་བོ་མི་བསྐྱོད་པ་དང་། གཟུགས་སྒྲ་དྲི་རོ་རེག་བྱ་ཆོས་ཀྱི་སྐྱེ་མཆེད་དེ་སྐྱེ་མཆེད་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པ་གཟུགས་རྡོ་རྗེ་མ་སོགས་ལྔ་དང་ཀུན་བཟང་། མིག་རྣ་བ་སྣ་ལྕེ་ལུས་ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་སྟེ་དབང་པོ་དྲུག་རྣམ་པར་དག་པས་སྙིང་ཕྱག་རྡོར་ནམ་སྙིང་འཇིག་རྟེན་དབང་ཕྱུག་སྒྲིབ་སེལ་བྱམས་པ། ས་ཆུ་མེ་རླུང་ནམ་མཁའི་ཁམས་ཏེ་ཁམས་ལྔ་རྣམ་པར་དག་པ་ཡུམ་བཞི་དང་འཇམ་དཔལ། གཏི་མུག་དང་ཉེས་པ་ང་རྒྱལ་དང་འདོད་ཆགས་གསུམ་དག་པ་རྣམ་སྣང་རིན་འབྱུང་འོད་དཔག་མེད། རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་ཀྱི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་རིམ་བཞིན་གཤིན་རྗེ་གཤེད་ཤེས་རབ་མཐར་བྱེད་རྟ་མགྲིན་བགེགས་མཐར་བྱེད་བཞི། སྡུད་པ་འདོད་རྒྱལ། དགའ་བ་དབྱུག་སྔོན་ཅན། རྣམ་པ་སྟོབས་པོ་ཆེ། མི་འགྱུར་མི་གཡོ་བ། རྒྱུ་གནོད་མཛེས། འབྲས་བུ་གཙུག་ཏོར་འཁོར་སྒྱུར་ཏེ་དྲུག་རྣམས་ལ་ཕྱག་འཚལ་བ་ཡིན་པའི་ཕྱིར། དེ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་སྤངས་རྟོགས་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་རྡོ་རྗེ་སྟེ་རྡོ་རྗེ་འཆང་དང་འདྲ་བ་བདེ་སྟོང་དབྱེར་མེད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ལྷའི་རྣམ་པར་ཤར་བའོ། །ཚིགས་བཅད་གཉིས་པའི་རྐང་པ་བར་པ་གཉིས་ཀྱི་དོན་ནི། རིག་པ་སྟེ་ཕྱག་རྒྱ་དང་སྦྱོར་བ་ལས་བྱུང་བའི་ལྷན་སྐྱེས་ཀྱི་བདེ་བ་དང་རྟག་ཏུ་རབ་ཏུ་འབྲེལ་བས་རྣམ་པ་སྣ་ཚོགས་པའི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བདེ་སྟོང་གི་དགའ་བས་མྱོས་པའི་དངོས་པོ་སྟེ་བདག་ཉིད་དུ་གྱུར་པའི་དོན་ནོ། །གསུམ་པའི་རྨོངས་དང་ཞེས་སོགས་ཀྱིས་མི་གཡོ་བ་སོགས་དྲུག་གི་རིགས་ངོས་འཛིན་པ་ཡིན་ཏེ། རྨོངས་དང་ཞེས་པས་རྣམ་སྣང་གི་རིགས་མི་གཡོ་བ་དང་། ཞེ་སྡང་ཞེས་པས་མི་བསྐྱོད་པའི་རིགས་ཀྱི་ཁྲོ་བོ་གནོད་མཛེས་དང་གཙུག་ཏོར་འཁོར་སྒྱུར་གཉིས། འདོད་ཆགས་རྣམ་དག་འོད་དཔག་མེད་ཀྱི་རིགས་དབྱུག་སྔོན་ཅན། སྒྲིབ་པ་སེར་སྣ་རྣམ་དག་རིན་འབྱུང་གི་རིགས་འདོད་རྒྱལ་དང་། རྡོ་རྗེ་དོན་གྲུབ་ཀྱི་རིགས་སྟོབས་པོ་ཆེ་ཡིན་པར་བསྟན་ཏེ། ཚིགས་བཅད་འདི་ནི་རྒྱུད་ཕྱི་མའི་སྨད་ཆ་ནས་འབྱུང་ངོ་། །གསུམ་པ་ནི། གང་ཞིག་ཐོག་མེད་ཅེས་སོགས་ཚིགས་བཅད་གཅིག་གིས་སྟོན་ཏེ། བཤགས་པར་བྱ་བ་གང་ཞིག་དུས་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་གནས་སྲིད་པའི་ཆུ་ཀླུང་དུ་ཀུན་སློང་དུག་གསུམ་མ་ལུས་པའི་ཀུན་རྟོག་གིས་ཀུན་ནས་བསླངས་ཏེ་བསགས་པའི་ངོ་བོ་ཁ་ན་མ་ཐོ་བའི་རྙོག་པ་རྣམས། བཤགས་ཡུལ་ཐུགས་རྗེ་ཆེ་ལྡན་བླ་མ་དང་
Chinese
同样地，将感觉与宝生佛，思想与无量光佛，行与不空成就佛，以及清净的识与不动佛相连。六处清净，即色、声、香、味、触、法，为五佛母（金刚界五部佛母）和普贤。六根清净，即眼、耳、鼻、舌、身、意，以心为金刚手，命为金刚藏，脐为世间自在，障为除盖障，胆为慈氏。五大清净，即地、水、火、风、空，为四佛母和文殊。贪嗔痴三毒清净，即毗卢遮那佛、宝生佛、无量光佛。金刚不空成就部的忿怒尊依次为：阎魔敌、 ज्ञानान्तक（梵文天城体，jñānāntaka，智慧终结者）、马头明王、Vighnāntaka（梵文天城体，vighnāntaka，障碍终结者）四位。聚集者为欲王，喜悦者为青杖，形态为大威力，不变者为不动，因是损美，果是顶髻轮王，因此向这六位顶礼。所有这些都是舍弃和证悟的菩提心金刚，如同金刚持一样，是乐空无别的智慧，显现为本尊的形象。第二偈中间两句的意思是：智慧，即手印和合所生的俱生乐，与它恒常紧密相连，因此各种各样的显现都变成了被乐空之喜所陶醉的事物，即自性。 第三偈的“愚昧”等字样是为了识别不动等六部的部主：以“愚昧”表示毗卢遮那佛部的部主是不动佛；以“嗔恨”表示不动佛部的忿怒尊损美和顶髻轮王；清净贪欲是无量光佛部的青杖；清净悭吝是宝生佛部的欲王；金刚不空成就部的部主是大威力。此偈出自后续部的下半部分。 第三部分：以“无论何者无始”等一偈来表示：所要忏悔的是，从无始以来，在存在之流中，由三毒烦恼所生的所有分别念所引发和积累的罪恶污垢。忏悔的对象是具有大悲心的上师和
English
Similarly, connect feeling with Ratnasambhava, thought with Amitabha, action with Amoghasiddhi, and pure consciousness with Akshobhya. The six pure sense sources, namely form, sound, smell, taste, touch, and dharma, are the five consorts (of the five Buddha families of Vajradhatu) and Samantabhadra. The six pure faculties, namely eye, ear, nose, tongue, body, and mind, have heart as Vajrapani, life as Vajragarbha, navel as Lokeshvara, obscuration as Nivarana-Vishkambhin, and gall as Maitreya. The five pure elements, namely earth, water, fire, wind, and space, are the four consorts and Manjushri. The three poisons of ignorance, anger, and attachment are purified as Vairochana, Ratnasambhava, and Amitabha. The wrathful deities of the Vajra-Amoghasiddhi family are, in order, Yamantaka, Jñānāntaka (Sanskrit Devanagari: ज्ञानान्तक, Sanskrit Romanization: jñānāntaka, meaning: End of Wisdom), Hayagriva, and Vighnāntaka (Sanskrit Devanagari: विघ्नान्तक, Sanskrit Romanization: vighnāntaka, meaning: End of Obstacles). The gatherer is Kamaraja, the joyful one is Blue Staff, the form is Mahabala, the unchanging one is Achala, the cause is Hrit-Sundara, and the fruit is Ushnishachakravartin. Therefore, I prostrate to these six. All of these are the mind of enlightenment, the Vajra of abandonment and realization, like Vajradhara, the indivisible wisdom of bliss and emptiness, appearing as the form of the deity. The meaning of the two middle lines of the second verse is: Wisdom, that is, the co-emergent bliss arising from the union with the mudra, is constantly and intimately connected with it, so all kinds of appearances become objects intoxicated by the joy of bliss and emptiness, that is, the self-nature. The "ignorance" etc. in the third verse are to identify the lords of the six families such as Achala: "Ignorance" indicates that the lord of the Vairochana family is Achala; "hatred" indicates the wrathful deities Hrit-Sundara and Ushnishachakravartin of the Akshobhya family; pure attachment is the Blue Staff of the Amitabha family; pure stinginess is Kamaraja of the Ratnasambhava family; the lord of the Vajra-Amoghasiddhi family is Mahabala. This verse comes from the latter part of the subsequent tantra. The third part: It is shown by one verse such as "Whatever is without beginning": What is to be confessed is the accumulation of sinful defilements that have been aroused and accumulated from beginningless time in the stream of existence by all the conceptualizations arising from the three poisons. The object of confession is the Lama who possesses great compassion and
Tibetan
དཀྱིལ་འཁོར་བའི་ལྷ་ཚོགས་རྣམས་ཀྱི་སྤྱན་སྔར། བཤགས་ཚུལ་རྒྱལ་བས་གསུངས་པའི་ཆོ་ག་བཞིན་ཏེ་སྟོབས་བཞི་ཚང་ཞིང་འཁོར་གསུམ་མི་དམིགས་པར་རྟོགས་པའི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཟིན་པའི་སྒོ་ནས་གཤག་པར་བགྱིའོ། །བཞི་པ། རྫོགས་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་། །ཞེས་སོགས་རྐང་པ་བཞི་སྟོན་ཏེ། རྫོགས་པའི་སངས་རྒྱས་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང་ཉན་རང་འཕགས་པ་དང་དེ་ལས་གཞན་སོ་སོ་སྐྱེ་བོ་ཀུན་གྱིས་དགེ་བ་གང་མཛད་པ་དེ་དག་ཀུན་ལ་ཡང་དག་པར་དགའ་བས་ཡི་རང་ཞིང་། རང་གིས་དུས་གསུམ་དུ་བསགས་པའི་དགེ་བ་ཀུན་ཀྱང་བླ་མེད་བྱང་ཆུབ་ཏུ་ཡོངས་སུ་བསྔོ་བར་བགྱི་རིགས་ཏེ། དགེ་བ་གོང་འཕེལ་དུ་འགྲོ་བ་དང་། མི་མཛད་པའི་ཐབས་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པས་སོ། །ལྔ་པ་སྐྱབས་འགྲོ་ནི། ཡིད་ཀྱི་རོལ་པ་སོགས་ཤླཽ་ཀ་གསུམ་གྱི་སྟོན་ཏེ་འདི་ལ་གསུམ་གྱི་དང་པོ་སང ས་རྒྱས་ལ་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བ་ནི། ཡིད་ཀྱི་རོལ་བས་ཏེ་བཀོད་པ་ཞེས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ཡང་ལམ་དུས་ཀྱི་སྟོང་ཉིད་རྟོགས་པའི་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སྣང་གི་དྲི་མ་མེད་པ་ཟླ་བ་དང་འདྲ་བར་གོང་ནས་གོང་དུ་འཕེལ་བར་བསྒྲུབས་པའི་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་དང་། སྙིང་རྗེ་དམ་པ་དང་། སྦྱིན་སོགས་མཐའ་ཡས་པའི་ཐབས་རྣམས་མཐར་ཕྱིན་པས་འབྲས་བུའི་ཐབས་ཤེས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་མཐར་ཐུག་པ་ཐམས་ཅད་དུས་གཅིག་ཏུ་རང་གི་ཡིད་ལ་སྟེ་རྒྱུད་ལ་རྟག་ཏུ་གནས་པའི་བདེ་བར་གཤེགས་པ་རྣམས་ལ་སྐྱབས་སྟོན་པ་པོར་ཁས་ལེན་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་མཆིའོ། །གཉིས་པ་ཆོས་ལ་ནི་རགས་པའི་གཉིས་སྣང་གི་རྟོག་པ་མ་ལུས་པ་ལས་རང་དུས་ནས་ངེས་པར་གྲོལ་ཞིང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དམ་པ་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སྤངས་རྟོགས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བའི་གཞི་མཉམ་གཞག་ཡེ་ཤེས་ལམ་གྱི་བདེན་པ་དང་། ཆོས་ཅན་གྱི་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་གནས་ལུགས་ཀྱི་ངང་དུ་རོ་གཅིག་པའི་ཆོས་ཉིད་དེ་བཞིན་ཉིད་ཀྱི་ངོ་བོ་འགོག་པའི་བདེན་པ་སྟེ། དེ་ལྟ་བུའི་དམ་པའི་ཆ ོས་དེ་རང་རྒྱུད་ལ་རྟག་ཏུ་ཐོབ་བྱར་ཁས་བླངས་པའི་སྒོ་ནས་སྐྱབས་སུ་འགྲོ་བའོ། །གསུམ་པ་དགེ་འདུན་ལ་ནི། ས་རང་གི་ངོ་སྐལ་གྱི་འཆིང་བ་ཀུན་ལས་ཡང་དག་པར་གྲོལ་བར་གྱུར་ཅིང་། སྙིང་རྗེ་མཆོག་གི་མ་མས་བསྐྲུན་པའི་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་ཀྱི་དཔལ་དང་ལྡན་པ། རབ་ཏུ་དགའ་བ་ལ་སོགས་པའི་ས་ལ་རབ་ཏུ་བཞུགས་པའི་སྒོ་ནས་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་བརྟུལ་ཞུགས་ཅན་གྱི་སོ་སྐྱེའི་བྱང་སེམས་ལས་དབང་པོ་མཆོག་ཏུ་གྱུར་པའི་ཚོགས་རྣམས་ལ་ལམ་སྒྲུབ་པའི་ཟླ
Chinese
在坛城本尊众前，如忏悔仪轨中所说，以具足四力，不缘三轮，以通达之智慧，进行忏悔。第四， “圆满佛陀与菩萨”等四句，意为对于圆满佛陀、菩萨、声闻缘觉圣者以及其他凡夫所做的一切善行，都由衷随喜。自己于三世所积的一切善根，也应回向无上菩提，这是增长善根，不行恶业之殊胜方便。第五，皈依。以“意之嬉戏”等三颂来阐释，其中之第一，皈依佛，即以意之嬉戏，也就是所谓的“安立”。 也就是说，以道时证悟空性之智慧，无有二取垢染，如月亮般由上而上增长，以证得二无之智慧，殊胜大悲，以及布施等无量方便达到究竟，果之方便智慧功德达到究竟，一切同时于自心，即于自相续中恒常安住之善逝，以承诺为导师之方式而皈依之。第二，皈依于法，从粗大的二取分别念中，自本初解脱，诸圣者菩萨所有断证功德之根本，平等安住之智慧，道之真谛，以及有法之事物，一切于本性中成为一味之法性，如是安立之自性，灭谛，如是殊胜之法，于自相续中恒常获得而承诺之方式皈依之。第三，皈依于僧，从各自地之束缚中解脱，以殊胜大悲之母所生之菩提心之光辉所庄严，安住于极喜地等，大乘行者之凡夫菩萨中，成为殊胜根器之众，作为道之助伴。
English
In front of the mandala deities, according to the confession ritual, I will confess with the four powers complete, without fixating on the three spheres, and with the wisdom that realizes non-objectification. Fourth, the four lines beginning with "Perfect Buddhas and Bodhisattvas," indicate that one should sincerely rejoice in all the virtuous deeds done by the perfect Buddhas, Bodhisattvas, Hearers, Solitary Realizers, and other ordinary beings. All the virtues accumulated by oneself in the three times should also be dedicated to unsurpassed Bodhi, as it is the supreme method for increasing virtue and preventing non-virtue. Fifth, taking refuge. This is explained through three shlokas beginning with "The Play of Mind." The first of these three is taking refuge in the Buddha, which is the play of mind, also known as "establishment." That is, with the wisdom that realizes emptiness during the path, free from the defilement of dualistic appearance, like the moon increasing from above, having perfected the non-dual wisdom, supreme compassion, and limitless means such as generosity, the qualities of the ultimate means and wisdom of the result, all at once, the Sugatas who constantly abide in one's own mind, i.e., in one's own continuum, are taken as refuge by acknowledging them as guides. Second, taking refuge in the Dharma, from all gross dualistic thoughts, one is certainly liberated from the beginning, and the basis from which all the qualities of abandonment and realization of the noble Bodhisattvas arise, the truth of the path of equanimity wisdom, and the nature of all phenomena, the essence of Suchness, the truth of cessation, such a sacred Dharma is taken as refuge by promising to always attain it in one's own continuum. Third, taking refuge in the Sangha, those who are completely liberated from all the bonds of their own ground, adorned with the splendor of the Bodhicitta born from the mother of supreme compassion, abiding in the Joyful Ground and so on, among the ordinary Bodhisattvas who are practitioners of the Great Vehicle, the assembly that has become the supreme faculty, as companions in accomplishing the path.