Tibetan
་བསྒོམ་ན་གོལ་དང་ཤོར་ས་མང༌། །བདེ་ལ་ཞེན་ན་འདོད་པའི་ཁམས་སུ་གོལ། །གསལ་ལ་ཞེན་ན་གཟུགས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གོལ། །རྟོག་མེད་ཞེན་ན་གཟུགས་མེད་ཁམས་སུ་གོལ། །རྒྱས་འདེབས་གཉེན་པོ་ལམ་དང་གཤིས་སུ་ཤོར། །གཟུང་འཛིན་ལ་སོགས་བློ་ཡི་ཡུལ་དུ་གྱུར་པ་རྣམས། །བློས་བྱས་སྟོང་པ་སྒོམ་པ་རྒྱས་འདེབས་ཡིན། །ཉོན་མོངས་སྐྱེས་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པར་མི་ཤེས་པར། །སྟོང་པ་སྒྱུ་མ་གཉེན་པོར་ཤོར་བ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་སྟོང་ཉིད་གཞི་རྩ་བྲལ་ཟེར་ཞིང༌། །སྟོང་པར་བསྒོམས་པས་ལམ་དུ་ཤོར་བ་ཡིན། །ཆོས་རྣམས་ནམ་མཁའ་ལྟ་བུར་ཅིར་ཡང་གྲུབ་པ་མེད། །སྒོམ་དུ་མེད་ཟེར་ཤེས་བྱའི་གཤིས་ལ་ཤོར། །དེ་ལ་སེམས་ཀྱི་བཞག་ཐབས་མ་འཆོལ་ན། །ཉམས་རྟོགས་རིམ་པ་བྱེ་བྲག་སྐྱེ་ཚུལ་ནི། །གཅིག་ཆར་བ་ལ་དང་པོ་རྟོགས་པ་སྐྱེ། །ཐོད་རྒལ་བ་ལ་རིས་ཡོད་རིས་མེད་བྱེད། །རིམ་སྐྱེས་པ་ལ་དང་པོ་རྩེ་གཅིག་སྐྱེས། །བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སེང་ངེ་ཡེ་རེ་བ། །ཉམས་ལ་མཐོ་དམན་ཡོད་མེད་བྱུང་དུས་སུ། །བླ་མ་བསྒོམ་ཞིང་མཎྜལ་འབུལ་བར་བྱ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཐམས་ཅད་སྟོང་པར་འཆར། །འོན་ཀྱང་ངེས་ཤེས་མེད་པ་སྟོང་ཉམས་ཡིན། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་དང༌། །རང་སེམས་སྟོང་ཉིད་ནམ་མཁའ་མཐའ་དབུས་མེད། །དེ་ནི་སྣང་བ་བཀག་ནས་སྟོང་པ་སྒོམ་པ་མིན། །ཡུལ་དུ་སྣང་བ་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་སྒོམས། །གསལ་དང་ཕྲ་ལ་སོགས་པའི་ཤེས་རབ་སྐྱེ། །ཆོས་མཆོག་ཆེན་པོའི་ཏིང་འཛིན་འདྲ་བ་ཡིས། །རང་བཞིན་སྟོང་པ་དྲོད་ཀྱི་ཉམས་མྱོང་ཀུན། །རྟོགས་པ་མེད་པས་མ་ངེས་བསམ་གཏན་ཡིན། །མོས་གུས་བྱས་ཤིང་གསོལ་བཏབ་ཚོགས་བསགས་ནས། །དེ་ནས་སྤྲོས་བྲལ་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་ནི། །ཆོས་རྣམས་ཐམས་ཅད་རང་གི་སེམས་སུ་རྟོགས། །རང་སེམས་གདོད་ནས་དག་ཅིང་སྟོང་པ་ཉིད་དུ་འཆར། །དེ་ཉིད་ལ་ནི་གོམས་ཤིང་སྦྱངས་པ་ལས། །འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་སྤྲོས་པ་སྣ་ཚོགས་ཀུན། །སྤྲོས་པ་བཀག་པའི་སྤྲོས་མེད་མ་བསྒོམ་པར། །སྤྲོས་པ་སྤྲོས་པས་སྟོང་པའི་སྤྲོས་མེད་བསྒོམ། །ཉམས་སུ་བླངས་ཤིང་བླ་མའི་བྱིན་རླབས་ཀྱིས། །འོད་གསལ་བདེ་ཆེན་སེམས་ཀྱི་ངོ་བོ་རྟོགས། །ཉམས་ཀྱི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྲིད་གསུམ་ངོ་བོ་ཡིན། །རྟོགས་པའི་བདེ་གསལ་མི་རྟོག་སྐུ་གསུམ་ངོ་བོ་ཡིན། །སྤྲོས་བྲལ་བདེ་ཆེན་ཟུང་འཇུག་ལམ་ཡིན་ནོ། །དེ་ནས་རོ་གཅིག་རྟོགས་པ་སྐྱེ་བ་ནི། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཀྱི། །མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་སོ་སོར་གསལ་བ་རྣམས། །ཐ་དད་གཉིས་མེད་ཆོས་སྐུར་རོ་གཅིག་པས། །རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །དེ་ནི་ཇི་ལྟར་ཡོངས་སུ་རྫོགས་ཞེ་ན། །སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་བྱེད་ལས་ཐ་དད་ཀྱང༌། །རྟོག་བྲལ་མ་འཁྲུལ་རིག་པའི་ངོ་བོར་གཅིག །འཁོར་བའི་རྒྱུ་འབྲས་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་ལ། །རྒྱུ་རྐྱེན་འབྲས་བུ་ཇི་ལྟར་འབྱུང་བ་རྣམས། །ཚུར་རོལ་ཕ་རོལ་མཐོང་བའི་རྟོགས་པ་ཡིས། །འཁོར་བ་སྤངས་ཤིང་མྱང་འདས་བསྒྲུབས་པ་ཡིས། །རྒྱུ་འབྲས་མངོན་དུ་འགྲིགས་པ་ནུས་པ་ཡིན། །སྣ་ཚོགས་གཉིས་མེད་དུ་མ་རོ་གཅིག་དེ། །དྲན་པས་མ་ཟིན་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཀུན། །གཉིས་སྣང་བག་ཆགས་ཡིན་པར་འཆར་ན་ཡང༌། །ལམ་དེ་ཡོངས་སུ་གོམས་པར་བྱས་པ་ལ། །དགག་སྒྲུབ་རེ་དོགས་གཉིས་འཛིན་བག་ཆགས་རྣམས། །མཚན་ཉིད་མ་འདྲེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས་པར་གཅིག །སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་ཡོན་ཏན་བྱེ་བྲག་རྣམས། །རྟོགས་ལྡན་སེམས་ལ་ཡོན་ཏན་འཆར་བ་ནི། །མཆོད་པ་རྣམ་བདུན་བྱེད་ལས་སོ་སོ་རྣམས། །འབུལ་མཁན་སེམས་ལ་མ་འདྲེས་ཡོངས་སུ་རྫོགས། །ཡོན་ཆབ་ཕུལ་བས་འདོད་ཆགས་ལ་སོགས་འདག །ཆོས་སྐུ་འཐོབ་དང་འོག་མ་དེ་ཡིས་འགྲེས། །གཞན་ཡང་དགེ་བའི་འབྲས་བུ་སོ་སོ་རྣམས། །ཆོས་རྣམས་རང་སེམས་ཟུང་འཇུག་ངང་དུ་རྫོགས། །དཔེར་ན་སྤོས་ཀྱི་རྒྱ་དང་རྒྱ་ལེན་བཞིན། །རྒྱ་ལ་རི་མོ་སྣ་ཚོགས་ཡོད་པ་ལ། །སྤོས་ཕྱེ་བདལ་དང་རྒྱ་ལེན་བཏབ་པ་ལས། །རྒྱ་ལ་རི་མོ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པ་རྣམས། །སྤོས་ལ་རི་མོ་དེ་ལྟར་བྱུང་ན་ཡང༌། །རི་མོ་མ་འདྲེས་སོ་སོར་བཀྲ་བ་རྣམས། །སྤོས་ཕྱེ་མིན་པ་གཞན་ཞིག་བྱུང་བ་མིན། །རིགས་དྲུག་སེམས་ཅན་ཡུལ་ཕྱོགས་ཅི་གནས་པར། །སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལས་ཅི་བྱས་འབྲས་བུ་འབྱུང༌། །བྱུང་ཡང་རང་སེམས་མིན་པ་བྱུང་བ་མེད། །རྒྱུ་དང་ལམ་དང་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་དང༌། །སངས་རྒྱས་ཡོན་ཏན་ཇི་ལྟར་གནས་པ་ལ། །དགེ་བའི་སེམས་ཀྱིས་བྱེད་ལས་གང་བྱས་པས། །ཡུལ་ལ་ཇི་ལྟར་ཡོད་པས་ཡོན་ཏན་འབྱུང༌། །བྱུང་ཡང་རང་སེམས་མིན་པ་གཞན་ཞིག་བྱུང་བ་མིན། །འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་འབྱུང་རྣམས། །ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ངང་དུ་རྫོགས། །སེམས་ཀྱི་གཤིས་ཀ་སྒོམ་དུ་མེད་པ་ནི། །སངས་རྒྱས་ཐུགས་དང་ཡེ་ནས་ཁྱད་མེད་པས། །བསྒོམས་པས་ལོགས་ནས་བོགས་ཤིག་དབྱུང་དུ་མེད། །འཁོར་འདས་གཉིས་ཀྱི་ཆོས་རྣམས་དུ་མ་ཀུན། །སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་སེམས་སྣང་མ་ཡིན་པ། །ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ལོགས་སུ་གྲུབ་པ་མེད། །མཐོང་ཐོས་དྲན་རེག་ཤེས་བརྗོད་ཆོས་རྣམས་ཀུན། །ཇི་ལྟར་མཐོང་ཡང་རང་སེམས
Chinese
如果禅修，则容易出错和迷失。 如果执着于乐，则会迷失于欲界。 如果执着于明，则会迷失于色界。 如果执着于无念，则会迷失于无色界。 广延对治会迷失于道和自性中。 所取和能取等成为心之境者， 以心造作空性禅修是广延。 烦恼生起时，若不认识其为空性， 则会迷失于空性如幻的对治中。 说诸法空性，远离根本， 以空性禅修则会迷失于道中。 诸法如虚空，任何事物皆不成立， 说无禅修，则会迷失于所知之自性中。 于此，若心的安住方式不散乱， 则体验和证悟的次第、差别生起之方式是： 对于顿悟者，首先生起证悟， 对于顿超者，则有有相和无相之分。 对于渐生者，首先生起专注一境， 乐、明、无念，澄澈而焕然一新。 在体验上有高低、有无生起之时， 应禅修上师，并供养曼扎。 一切境和有境皆显现为空性， 然而，没有定解则是空性体验。 显有轮回涅槃一切诸法， 以及自心空性，如虚空无边无中。 那不是遮止显现而禅修空性， 而是将显现为境者禅修为空性。 生起明和细等智慧， 以如殊胜大法之等持， 自性空性，暖相之体验皆是， 因无证悟故，是不确定之三摩地。 生起信敬，祈祷，积累资粮后， 从此生起离戏证悟是： 一切诸法皆证悟为自心， 自心本初清净且显现为空性。 于此，若能串习和修持， 则轮回涅槃二者之种种戏论， 不禅修遮止戏论之无戏论， 而是以戏论禅修戏论之空性无戏论。 于体验中，以上师之加持， 证悟光明大乐心之自性。 体验之乐明无念是三有之自性， 证悟之乐明无念是三身之自性。 离戏大乐双运是道。 从此生起一味证悟是： 显有轮回涅槃一切诸法， 其体性不杂，各自明晰者， 差别无二法身
English
If one meditates, there are many mistakes and places to get lost. If attached to bliss, one gets lost in the desire realm. If attached to clarity, one gets lost in the form realm. If attached to non-thought, one gets lost in the formless realm. Elaboration as an antidote is lost in the path and nature. All that becomes the object of mind, such as grasping and clinging, Meditating on emptiness fabricated by the mind is elaboration. When afflictions arise, if one does not recognize them as emptiness, one gets lost in emptiness as an illusory antidote. Saying that all phenomena are emptiness, devoid of root, meditating on emptiness is lost in the path. All phenomena are like the sky, nothing is established, saying there is no meditation is lost in the nature of knowable things. If the way of settling the mind is not confused, the way the stages of experience and realization arise distinctly is: For the sudden, realization arises first. For the direct crossing, there is distinction between with and without characteristics. For the gradual, first arises one-pointedness, Bliss, clarity, non-thought, clear and refreshing. When there are high and low, existence and non-existence in experience, one should meditate on the lama and offer a mandala. All objects and subjects appear as emptiness, however, without certainty, it is an empty experience. All phenomena of existence, samsara, nirvana, and one's own mind, emptiness, like the sky, without beginning or end. That is not blocking appearances and meditating on emptiness, but meditating on what appears as an object as emptiness itself. Wisdom arises, such as clarity and subtlety, with a samadhi like the supreme great Dharma, All experiences of warmth, the emptiness of self-nature, because there is no realization, it is uncertain samadhi. Having generated devotion, prayed, and accumulated merit, from then on, the arising of realization free from elaboration is: All phenomena are realized as one's own mind, one's own mind is primordially pure and appears as emptiness. If one becomes accustomed to and trains in that, then all the various elaborations of samsara and nirvana, Without meditating on non-elaboration that blocks elaboration, one meditates on the emptiness of elaboration with elaboration. Having taken it into experience, through the blessing of the lama, one realizes the nature of the mind, luminosity, great bliss. The bliss, clarity, non-thought of experience is the nature of the three realms, The bliss, clarity, non-thought of realization is the nature of the three kayas. Non-elaboration, great bliss, union is the path. From then on, the arising of one taste realization is: All phenomena of existence, samsara, nirvana, whose characteristics are unmixed, clear and distinct, the difference, non-duality, Dharmakaya.
Chinese
以一味性，因果缘起皆圆满。若问如何得圆满？五根识之作用虽各异，然离分别、无错乱，于觉性之本体为一。轮回之因果缘起中，因缘果报如何生起等，以能见此岸彼岸之证悟，舍弃轮回，成就涅槃，因果显现乃是能力。种种无二之多味一体性，念头未及之境与有境等，虽显现为二取习气，然若能于此道完全熟习，则断除、建立、希冀、恐惧等二取习气，体性不杂，圆满为一。诸佛之功德差别等，于具证悟之心生起功德，如七支供养之作用各异，然于供养者之心不杂，圆满具足。供献供水，能息灭贪欲等，获得法身，以下亦如是。其他种种善果，诸法于自心双运中圆满。譬如香之模具与取香器，模具上有种种图案，香粉铺开，盖上取香器后，模具上之图案如何，香上亦显现如是图案，然图案不杂，各自鲜明，并非香粉之外另生他物。六道众生所处之方所，心之作用为何，则生何果。然所生之果，非自心之外所生。因与道，以及菩萨与佛之功德如何安住，以善心所作之作用为何，于境上如何存在而生功德，然所生之功德，非自心之外所生。轮回与涅槃二者之缘起，皆圆满于一切智智之觉性中。心之本性无可修饰，与诸佛之心原本无别，故修饰亦无法额外增益。轮回与涅槃之诸法众多，非为众生之心识显现，境与有境亦非独立存在。所见、所闻、所忆、所触、所知、所言之诸法，无论如何见，皆是自心。
English
With a single taste, cause and effect, dependent origination, are all complete. If asked how it is complete, the functions of the five sense consciousnesses are different, but free from conceptualization, without error, they are one in the essence of awareness. In the dependent origination of cause and effect in samsara, how causes, conditions, and results arise, etc., with the realization that sees this shore and the other shore, abandoning samsara and accomplishing nirvana, the manifestation of cause and effect is the ability. That diverse, non-dual, multi-flavored oneness, all objects and subjects that are not grasped by memory, although they appear as dualistic habitual tendencies, if one becomes completely familiar with that path, then the habitual tendencies of rejection, acceptance, hope, and fear, the two grasps, their characteristics unmixed, are completely one. The specific qualities of the Buddhas and the Dharma, the arising of qualities in the mind of the realized one, like the separate functions of the sevenfold offering, are complete and unmixed in the mind of the offerer. Offering water appeases attachment and so on, attaining the Dharmakaya, and so on with the rest. Furthermore, the various virtuous results, all dharmas are complete in the state of union of one's own mind. For example, like a spice mold and a spice extractor, the mold has various patterns, when the spice powder is spread and the extractor is applied, the patterns on the mold appear on the spice, but the patterns are unmixed, each distinct, and nothing other than the spice powder arises. Wherever the six kinds of sentient beings dwell, whatever actions the mind does, results arise. But what arises is not something other than one's own mind. How do the cause, the path, the Bodhisattva, and the qualities of the Buddha abide? Whatever actions are done with a virtuous mind, how do qualities arise from what exists in the object? But what arises is not something other than one's own mind. The dependent origination of samsara and nirvana are all complete in the wisdom of omniscience. The nature of mind is unmodifiable, and is primordially no different from the minds of the Buddhas, so modification cannot bring any additional benefit. All the many dharmas of samsara and nirvana, are not merely the mental appearances of sentient beings, objects and subjects do not exist independently. All that is seen, heard, remembered, touched, known, and spoken, however it is seen, is one's own mind.