Tibetan
སོར་བསྟན་པ་ནི། །འགྲོ་བ་རིགས་དྲུག་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ལ། །ཏིང་འཛིན་རྒྱལ་པོའི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། །བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་འགྲོ་བ་ཡོངས་ལ་ཁྱབ། །རང་སེམས་སངས་རྒྱས་ཡིན་པར་ཐུབ་པས་གསུངས། །གཞན་ཡང་རྒྱུད་རྒྱལ་བརྟག་པ་གཉིས་པ་ལས། །སེམས་ཅན་རྣམས་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །འོན་ཀྱང་གློ་བུར་དྲི་མས་བསྒྲིབས། །དེ་བསལ་ན་ནི་སངས་རྒྱས་ཉིད། །ཅེས་དང༌། མདོ་རྒྱུད་བསྟན་བཅོས་མན་ངག་ཀུན་ལས་ཀྱང༌། །རིགས་ཁམས་རྣམ་དག་ཀུན་ལ་ཡོད་པར་གསུངས། །ཡོད་ཀྱང་རྟོགས་ཤིང་ཉམས་སུ་མ་མྱོང་བས། །སེམས་ཅན་སངས་རྒྱས་མ་ཐོབ་འཁོར་བར་འཁྱམས། །མ་སྒོམ་པ་ལ་སངས་རྒྱས་མི་འབྱུང་སྟེ། །སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་ཡི་མདོ་ལས་ཀྱང༌། །ཇི་ལྟར་འོན་པས་སིལ་སྙན་མཁན། །ཚོང་དུས་དབུས་སུ་དཀྲོལ་བྱེད་ཀྱང༌། །རང་གིས་གཅིག་ཀྱང་ཐོས་པ་མེད། །མ་སྒོམ་ཆོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ཇི་ལྟར་དམུས་ལོང་རི་མོ་མཁན། །ཚོང་དུས་དབུས་སུ་བྲི་བྱེད་ཀྱང༌། །རང་གིས་གཅིག་ཀྱང་མཐོང་བ་མེད། །མ་སྒོམ་ཆོས་ཀྱང་དེ་བཞིན་ནོ། །ནོར་བུ་རིན་ཆེན་མཆིང་བུས་བཏུམས་པ་ལ། །འོད་དང་དགོས་འདོད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་མི་འགྱུར། །བྱི་དོར་ཆས་བྱས་རྒྱལ་མཚན་རྩེར་བཏགས་ནས། །འོད་དང་དགོས་འདོད་ཐམས་ཅད་འབྱུང་བ་ཡིན། །རང་སེམས་རྟོགས་པ་བསྒོམས་པས་སངས་རྒྱས་སོ། །མཁའ་འགྲོ་མ་ཡི་རྒྱུད་ལས་ཀྱང༌། །སྐྱེ་འདིར་སངས་རྒྱས་མཆོག་ཉིད་དུ། །སེམས་བསྒོམས་པ་ཡིས་སངས་རྒྱས་ཀྱི། །རིན་ཆེན་སེམས་ལས་ཕྱིར་གྱུར་པའི། །སངས་རྒྱས་མེད་ཅིང་སེམས་ཅན་མེད། །ཅེས་གསུངས། བསྒོམས་ན་གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་ཡོན་ཏན་འབྱུང༌། །དེ་ཡང་ཉམས་སུ་བླངས་ཚུལ་བསྟན་པ་ནི། །གང་ཟག་དད་ཅན་ལས་ནི་དང་པོ་པས། །ཡང་དག་པ་ཡི་བླ་མ་བཙལ་ཞིང་བསྟེན། །སྡོམ་གསུམ་རྩ་བ་ཆོས་ཀྱི་གཞི་བྱས་ནས། །ཐབས་ལམ་ནཱ་རོའི་ཆོས་དྲུག་ཆོས་བཅུ་དང༌། །ལྟ་བ་མཐར་ཐུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་ཡི། །ཁྲིད་ཀྱི་རིམ་པ་སོ་སོར་སྟོན་པ་ནི། །བླ་མ་མཆོད་ནས་མཎྜལ་དབུལ་བར་བྱ། །དད་པ་གུས་པ་བསྐྱེད་ཅིང་གསོལ་བ་འདེབས། །དཔལ་ལྡན་རྡོ་རྗེ་སེམས་དཔའི་བདུད་རྩི་དང༌། །ཡི་གེ་བརྒྱ་པས་སྡིག་སྒྲིབ་སྦྱངས་བྱས་ནས། །ཆོས་རྗེ་མཉམ་མེད་དྭགས་པོ་རིན་ཆེན་གྱིས། །དང་པོར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་སྦྱོར་སྟོན་པར་མཛད། །དེ་ནས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོའི་སྒོམ་བཏབ་ནས། །རང་སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོར་ངོ་སྤྲོད་མཛད། །ཉམས་དང་རྟོགས་པའི་ཁྱད་པར་ངོས་འཛིན་ལ། །སྐྱོན་དང་གོལ་ས་བར་ཆད་གེགས་བསལ་ནས། །བརྟན་དང་བོགས་འདོན་ཁྲིད་ཀྱི་རིམ་པ་མཛད། །མཐར་ཐུག་རྟོགས་པ་སྐྱེས་པར་གྱུར་པ་ལ། །ཁྲིད་རིམ་རྫོགས་ནས་ཐོན་ཆོས་བསྔོ་བ་མཛད། །རྗེ་ཡི་ཞལ་སློབ་སངས་རྒྱས་སྒོམ་པ་དང༌། །བླ་མ་རིན་ཆེན་འབའ་རོམ་པ་དང་གཉིས། །སྐྱེ་མེད་ཞང་དང་ཆོས་རྗེ་འབྲི་གུང་པ། །གོང་མའི་རྗེས་འབྲང་ཁྲིད་ཀྱི་རིམ་པ་ཡིས། །རང་ལ་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེས་པའི་གནད་ཤེས་པས། །གང་ཟག་བློ་ཡི་བྱེ་བྲག་སོ་སོ་ཡི། །ཁམས་དང་ཉོན་མོངས་བག་ལ་ཉལ་སོགས་ཀྱིས། །དེ་དང་དེ་ཡི་གཉེན་པོས་འཆོས་ཤེས་པས། །ཁྲིད་བྱས་པས་ནི་ཉམས་རྟོགས་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །དེ་དོན་ཉམས་སུ་བླངས་ལུགས་བསྟན་པ་ནི། །རིམ་སྐྱེས་པ་ལ་བོགས་འདོན་གདམས་ངག་བསྟན། །ཐོད་རྒལ་བ་ལ་མཚམས་སྦྱོར་གདམས་ངག་བསྟན། །གཅིག་ཆར་བ་ལ་ངོ་སྤྲོད་གདམས་ངག་བསྟན། །ལས་དང་པོ་པ་ལ་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་བསྟན། །སྤྱོད་པ་མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་རོ་སྙོམས་བྱ། །རང་སེམས་ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ་རྟོགས་པ་ལ། །མཉམ་བཞག་རྗེས་ཐོབ་སྤང་བླང་རིམ་པ་མེད། །སྣང་སྲིད་འཁོར་འདས་ཆོས་རྣམས་མ་ལུས་ཀུན། །རང་སེམས་མིན་པ་གཞན་ཞིག་གྲུབ་པ་མེད། །སེམས་ཉིད་རྟོགས་ནས་སྒོམ་ཞིག་ལོགས་ན་མེད། །མ་བསྒོམ་དྲན་པས་ཟིན་དང་མ་ཟིན་ཡོད། །བསྒོམས་པར་གྱུར་ན་ཐམས་ཅད་སྒོམ་དུ་འཆར། །ཉམས་སུ་བླངས་ལུགས་གནད་དུ་བསྟན་པ་ནི། །མ་བཅོས་པ་ལ་མ་བསླད་པ་ཡི་དོན། །གཉུག་མའི་ཡེ་ཤེས་རྒྱུན་ཆད་མེད་པ་ལ། །བཏང་བཞག་མེད་པར་ངམ་ངམ་ཤུགས་ཀྱིས་གནས། །སྐྱེ་མེད་འོད་གསལ་རྒྱ་མཚོ་དྭངས་པ་ལ། །རྣམ་རྟོག་སྣང་བ་སྣ་ཚོགས་བྱུང་བ་རྣམས། །རྦ་རླབས་དང་ནི་ཆུ་བུར་ཇི་བཞིན་དུ། །གཉིས་མེད་ཐུགས་ཕྲད་རང་གྲོལ་སོ་མར་ཞོག །ཉམས་མྱོང་དང་ནི་རྟོགས་པ་དབྱེར་མེད་འབྱུང༌། །སྤང་བླང་མེད་ཀྱང་སྒྲིབ་པ་ཤུགས་ཀྱིས་འབྱངས། །ཆོས་སྐུ་སྤྲོས་བྲལ་གཉིས་མེད་ཟུང་འཇུག་ལ། །གནས་སྐབས་མཐར་ཐུག་ཡོན་ཏན་འཆར་བ་ཡིན། །སྟོང་ཉིད་རྟེན་ཅིང་འབྲེལ་བར་འབྱུང་བ་དེ། །སྐྱེ་མེད་འོད་གསལ་སྟོང་པ་དངོས་པོའི་ཆོས། །སྣང་བ་དཀར་དམར་སྣ་ཚོགས་སྟོང་ཉིད་གཟུགས། །གཉིས་མེད་ཡེ་ཤེས་ཟུང་འཇུག་ཕྱག་རྒྱ་ཆེ། །དེ་བསྒོམས་པ་ལས་ཡོན་ཏན་ཐམས་ཅད་འབྱུང༌། །ཉི་མ་ཡོད་པས་འོད་ཟེར་ཡོད་བཞིན་དུ། །སྟོང་ཉིད་བསྒོམ་པའི་དགོས་པ་གང་ཡིན་པ། །བློ་ནི་གཞན་དོན་དགའ་བ་སྐྱེ་བར་འགྱུར། །སྒོམ་སྐྱེས་བླ་མའི་བཀའ་དྲིན་ཡིན་པར་གོ། །བླ་མ་སངས་རྒྱས་ཡིན་པའི་དད་གུས་སྐྱེ། །དྭངས་བའི་དད་པ་རུས་པའི་གཏིང་ནས་སྐྱེས། །ཕྱི་ནང་གྲུབ་མཐའ་གཞན་གྱི་ཡོན་ཏན་ལ། །རང་གི་བླ
Chinese
指示真实义：对于轮回六道的一切众生，在《三昧王经》中也说：如来藏遍布一切众生，薄伽梵说自心即是佛。此外，在《续王》第二品中说：一切有情即是佛，然为忽然而来之垢染所障蔽，若除彼垢即是佛。如是等等，在经、续、论著、口诀一切之中，都说清净自性存在于一切众生心中。虽有，然因未证悟且未曾修习，众生未能成佛而于轮回中流转。不修则不能成佛，在《大方广佛华严经》中也说：譬如聋人奏乐师，于市集之中演奏乐器，然自己却一无所闻，不修习佛法亦是如此。譬如盲人绘画师，于市集之中作画，然自己却一无所见，不修习佛法亦是如此。珍宝被包裹在粗布之中，则光明与所需所欲皆不能显现。若经擦拭并竖立于旗杆顶端，则光明与所需所欲皆能显现。修习证悟自心即是成佛。在空行母续中也说：于此生中成最胜佛，以修习心而成佛，从珍贵心之外，无有佛亦无有众生。如是说。若修习则能生起暂时与究竟之功德。彼等即是所示现之修持方式：具信之人首先，寻觅并依止如法之上师。以三律仪为根本，作为佛法之基础，那若六法与十法之方便道，以及究竟见大手印之引导次第，分别示现：供养上师并献曼扎，生起信心与恭敬并作祈请。以具德金刚萨埵之甘露，以及百字明咒净除罪障之后，法主无等达波仁波切，首先开示俱生和合之法。之后修习大手印之禅定，并开示自心即是大手印。于经验与证悟之差别作辨识，消除过失与歧途、障碍与阻碍之后，稳固与增进引导之次第
English
Specifically pointing out: For all sentient beings in the six realms of existence, it is also said in the Samadhiraja Sutra: The Sugata-garbha pervades all beings, and the Thus-gone One has said that one's own mind is the Buddha. Furthermore, in the second chapter of the Tantra King, it says: Sentient beings are themselves Buddhas, but they are obscured by adventitious stains. If those are removed, then they are Buddhas. Thus, in all the Sutras, Tantras, Shastras, and oral instructions, it is said that the pure essence exists in everyone. Although it exists, because it is not realized and not experienced, sentient beings have not attained Buddhahood and wander in samsara. Buddhahood does not arise without meditation. In the Avatamsaka Sutra, it is also said: Just as a deaf musician plays a lute in the middle of the marketplace, but he himself does not hear a thing, so it is with Dharma without meditation. Just as a blind painter paints in the middle of the marketplace, but he himself does not see a thing, so it is with Dharma without meditation. If a precious jewel is wrapped in coarse cloth, light and all desires will not arise. If it is cleaned and placed on top of a victory banner, light and all desires will arise. Realizing one's own mind through meditation is Buddhahood. In the Tantra of the Dakini, it is also said: In this life, the supreme Buddha is attained by meditating on the mind. Apart from the precious mind of the Buddha, there is neither Buddha nor sentient being. Thus it is said. If one meditates, temporary and ultimate qualities will arise. These are the ways to practice that are shown: A faithful person should first seek and rely on a true Lama. Taking the three vows as the root, making it the basis of Dharma, the skillful means of the Six Dharmas of Naropa and the Ten Dharmas, and the ultimate view of the Great Seal, the order of instructions is shown separately: Offer to the Lama and present a mandala. Generate faith and respect and make supplications. After purifying sins and obscurations with the nectar of glorious Vajrasattva and the hundred-syllable mantra, the Dharma Lord, peerless Dagpo Rinpoche, first taught the co-emergent union. Then, meditate on the Great Seal meditation and introduce one's own mind as the Great Seal. Discriminating the differences between experience and realization, removing faults and deviations, obstacles and hindrances, the order of stabilizing and enhancing the instructions
Chinese
次第行持。最终生起证悟后，传授次第圆满后作回向。上师的弟子有桑结贡巴，喇嘛仁钦巴绒巴二人。杰美香和法王直贡巴，以上师的传承传授次第，通晓自身生起觉受之要点。对于不同根器之众生，以其烦恼习气等，知晓以何种对治法调伏，因此传授后便能生起觉受。所示即是修持之理：对于渐生者，传授增进之诀窍；对于顿超者，传授连接之诀窍；对于顿悟者，传授认识之诀窍；对于初学者，传授止观双运；行持中，止观双运，平等一味。为了证悟自心大手印，止观双运无有取舍次第。显有轮回涅槃一切法，并非自心之外另有成立。证悟心性之后，别无其他修法。不修之时，有忆念与不忆念之分。若已修持，则一切皆显现为修持。所传即是修持之要点：于无为中，即是无染之义。于本初俱生之智慧，无有间断，无有取舍，自然而然安住。于无生光明清净之大海中，所生起之种种分别念之显现，如波浪与水泡一般，于无二智慧中，任其自解脱。觉受与证悟无别生起，虽无取舍，然烦恼障自然清净。于法身离戏无二双运中，生起暂时与究竟之功德。空性即是缘起，无生光明空性即是实有之法。显现红白种种，空性即是色。无二智慧双运大手印，修持此法便能生起一切功德，如太阳存在便有光芒一般。修持空性之必要为何？心生欢喜利益他众，了知生起之觉受是上师之恩德。生起上师即是佛之敬信，从骨髓深处生起清净之信心，对于内外其他宗派之功德，
English
Practiced the stages. Finally, after the ultimate realization arose, he dedicated the merits after completing the instructions. The disciples of the Lord were Sangye Gompa and Lama Rinchen Barompa, these two. Kyeme Zhang and Dharma Lord Drigungpa, following the lineage of the former, through the stages of instructions, knowing the key to the arising of experience and realization in oneself. For individuals with different minds, with their afflictions, latent tendencies, etc., knowing how to tame them with the appropriate antidotes, by giving instructions, experience and realization will arise. The way to put that meaning into practice is shown: For those who progress gradually, the instruction to enhance is shown. For those who leap over, the instruction to connect is shown. For those who attain all at once, the instruction to introduce is shown. For beginners, the instruction of shamatha and vipashyana is shown. In practice, equalize shamatha and vipashyana. To realize the great seal of one's own mind, there is no order of abandoning and adopting in shamatha and vipashyana. All phenomena of samsara and nirvana, without exception, are not established as something other than one's own mind. Having realized the nature of mind, there is no separate meditation. When not meditating, there is being mindful and not being mindful. When one has meditated, everything appears as meditation. The key point of how to put it into practice is shown: In the uncorrected, it is the meaning of unadulterated. In the primordial wisdom that is continuous, without abandoning or placing, it abides naturally and forcefully. In the clear ocean of unborn luminosity, the various appearances of conceptual thoughts, like waves and bubbles, in the non-dual wisdom, let them dissolve naturally. Experience and realization arise inseparably. Although there is no abandoning or adopting, obscurations are naturally purified. In the dharmakaya, free from elaboration, non-dual union, qualities arise in the temporary and ultimate states. Emptiness, dependent arising, is the unborn, luminous, empty, and substantial dharma. Appearances, white and red, various forms of emptiness. Non-dual wisdom, union, great seal. By meditating on that, all qualities arise, just as rays of light exist when the sun exists. What is the need to meditate on emptiness? The mind becomes happy to benefit others. Understand that the arising of meditation is the kindness of the lama. Faith and respect arise that the lama is the Buddha. Pure faith arises from the depths of the bones. In the qualities of other outer and inner philosophies,