Tibetan
ང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན༔ མི་དྲན་དགུ་དྲན་གྱི་མཁན་པོའང་འདི་ཡིན་པས༔ དྲན་པ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན༔ མཐོང་རྒྱུ་མེད་བཞིན་དུ་གསལ་ཧྲིག་གེ༔ རྗེན་ནེ་ཅེ་རེ༔ ལྷག་གེ་མཐོང་བས་ལྷག་མཐོང་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན༔ བྱེ་བྲག་ཐམས་ཅད་དུ་ཤྭ་མང་གི་སུལ་བཞིན་འབྱེད་པར་བྱེད་པའི་མཁན་པོའང་འདི་ཡིན་པས༔ སོ་སོར་རྟོག་པའི་ཤེས་རབ་ཅེས་མིང་དུ་བཏགས་པ་ཡིན༔ དེ་ལ་སོགས་པ༔ བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ༔ ཐིག་ལེ་ཉག་གཅིག༔ དབྱིངས་དང་ཡེ་ཤེས༔ དབུ་མ༔ དོན་དམ་པའི་བདེན་པ༔ ཕྱག་རྒྱ་ཆེན་པོ༔ རྫོགས་པ་ཆེན་པོ༔ སྟོང་པ་ཉིད་ལ་སོགས་པ༔ ཐམས་ཅད་འདི་གཅིག་པུའི་མིང་ཡིན་མོད༔ རིག་པ་ཧྲིག་གེ་བ་འདི་ཡོད་པས༔ མིག་གིས་གཟུགས་མཐོང་མཁན་ཡང་འདི་ཡིན༔ རྣ་བས་སྒྲ༔ སྣས་དྲི༔ ལྕེས་རོ་ལ་སོགས་པ་མྱོང་མཁན༔ ཚོར་མཁན་ཐམས་ཅད་ད་ལྟའི་ཤེས་རིག་གསལ་བ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་མོད༔ འོ་སྐོལ་རྣམས་ལ་འདི་ཡོད་པས་དགའ་བ་དང་༔ མི་དགའ་བ་དང་༔ འདོད་ཆགས་དང་༔ ཞེ་སྡང་ལ་སོགས་པ་སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་བ༔ ཤེས༔ དྲན༔ རིག་པའི་ཕྱིར༔ སེམས་ཅན་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པའོ༔ འདི་མངོན་སུམ་དུ་དྲན་རིག་རྒྱུན་མ་ཆད་པར་ཡོད་ཀྱང་༔ ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་ངོ་མ་ཤེས་པ་ལ་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པ་ཞེས་མིང་དུ་བཏགས་པའོ༔ དེ་ཡང་ཅི་ལྟར་མ་རིག་ན་མིག་གིས་ཕར་ཐམས་ཅད་མཐོང་ཡང་༔ ཚུར་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་མ་མཐོང་བ་ལྟར༔ སེམས་ཁོ་རང་གིས་ཁོ་རང་མ་མཐོང་༔ མ་རིག་མ་ཤེས་པས༔ མ་རིག་པ་ཞེས་བྱའོ༔ རང་གིས་རང་ལྷང་གི་ཤེས་པ་ལ་རིག་པ་ཞེས་བྱ༔ ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ༔ མདོར་ན་ད་ལྟ་རང་ཐ་མལ་རང་ཁ་མ་ལ་གནས་པའི་དུས་ཀྱི་ཤེས་པ་གསལ་ཧྲིག་གེ་བ་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་ནོ༔ འདི་ལ་དབྱིབས་ཁ་དོག་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པས༔ རྟག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ༔ མེད་བཞིན་དུ་ཧྲིག་གེ་གསལ་བ༔ སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པའི་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བས་ཆད་པའི་མཐའ་དང་བྲལ༔ དུས་འདི་ཙམ་ནས་བྱུང་༔ རྒྱུ་རྐྱེན་འདི་ལས་བྱུང་བྱ་བ་མེད་པས༔ སྐྱེ་བའི་མཐའ་དང་བྲལ༔ དུས་འདི་ཙམ་ནས་སེམས་ཤིའམ་འགག་བྱ་བ་མེད་པས༔ འགག་པའི་མཐའ་དང་བྲལ༔ མེད་བཞིན་འགག་མེད་ཀྱི་རྩལ་ཅིར་ཡང་འཆར་བས༔ གཅིག་གི་མཐའ་དང་བྲལ༔ སྣ་ཚོགས་སུ་འཆར་ཡང་རང་བཞིན་མེད་པར་གྲོལ་བས༔ དུ་མའི་མཐའ་དང་བྲལ༔ དེ་བས་ན་མཐའ་བྲལ་གྱི་ལྟ་བ་ཞེས་བྱ༔ རྒྱ་ཆད་ཕྱོགས་ལྷུང་དང་བྲལ་བ་ཞེས་བྱ༔ འདི་ཁོ་ན་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཐུགས་ཞེས་བྱ༔ སེམས་ཅན་གྱི་སེམས༔ སངས་རྒྱས་མཁན༔ འཁོར་བར་འཁྱམས་མཁན༔ བདེ་སྡུག་མྱོང་མཁན་ཐམས་ཅད་འདི་ཁོ་ན་ཡིན་མོད༔ འདི་མེད་ན་འཁོར་འདས་བདེ་སྡུག་ཅི་ཡང་མྱོང་མཁན་མེད་པས༔ ཆད་ལྟ་ཧམ་ཆད་དུ་ཐལ་བར་འགྱུར་རོ༔ དེ་ཡང་འདི་ཁོ་ན༔ སུས་ཀྱང་མ་བྱས་པར་རང་བྱུང་ཡེ་ནས་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པས༔ ཡེ་ཤེས་ཞེས་བྱ༔ དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་འདི༔ བླ་མའི་གདམས་ངག་ཟབ་ནས་བྱུང་བའང་མ་ཡིན༔ ཁྱེད་རང་རྣམས་རིག་པ་རྣོ་བ་ལས་བྱུང་བའང་མ་ཡིན༔ སེམས་ཁོ་རང་ཡེ་གདོད་མ་ནས་ཁོ་རང་གི་གཤིས་དེ་ཀ་ལྟར་ཡོད་པ་ཡིན་ཡང་༔ སྔར་ལྷན་ཅིག་སྐྱེས་པའི་མ་རིག་པས་བསྒྲིབས་ནས་ངོ་མ་ཤེས༔ ཐག་མ་ཆོད༔ ཞེ་མ་ཚིམ༔ ཡིད་མ་ཆེས་པས༔ ད་བར་འཁྲུལ་བ་ཡིན་ནོ༔ ད་ནི་ནོར་བདག་པོ་ལ་འཕྲོད༔ རང་ངོ་རང་གིས་ཤེས༔ རང་(མཚན་)རང་གིས་རིག༔ སེམས་ངོ་འཕྲོད་པ་ཞེས་བྱ་བ་ཡིན་ནོ༔ དེ་ཡང་སེམས་སྟོང་པ་ཅང་མེད་ཡེ་མེད་ཡིན་ན་འཁོར་བར་འཁྱམས་ནས༔ སྡུག་བསྔལ་མྱོང་མཁན་སུས་བྱེད༔ སངས་རྒྱས་ནས་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས༔ བརྩེ་བའི་ཐུགས་རྗེ༔ མཛད་པའི་ཕྲིན་ལས་ཅི་ལ་བྱུང་༔ དེ་ཐམས་ཅད་གསལ་རིག་སྟོང་གསུམ་དབྱེར་མེད་པའི་རིག་པ་ཧྲིག་གེ་བ་འདི་ཁོ་ནས་མྱོང་ཞིང་བྱས་པ་ཡིན་ཏེ༔ ཡེ་ཤེས་མིག་གཅིག་དྲི་མ་མེད་བྱ་བའང་འདི་ལ་ཟེར༔ ཤེས་རབ་ཆེན་པོས་སྐད་ཅིག་ལ༔ ཆོས་ཀུན་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་འཆང་༔ ཞེས་པ་དང་༔ སྣ་ཚོགས་གཟུགས་ཅན་ཡིད་ལས་སྐྱེས༔ ཞེས་པའང་འདི་ཁོ་ན་ཡིན༔ སོ་སོ་རང་རིག་ཡེ་ཤེས་སྤྱོད་ཡུལ་བ༔ ཞེས་པ་དང་༔ གཞན་ཡང་ཡིད་ཆེས་པའི་ལུང་ནི༔ བལྟས་པས་གྲོལ་བ་ཚིག་གསུམ་པའི་རྒྱུད་ལས༔ ཀྱེ་གསང་བའི་བདག་པོ་ཉོན་ཅིག༔ རང་གི་ཤེས་རིག་གི་ངོ་བོ་སང་ངེ་བ༔ དངོས་པོ་དང་ཁ་དོག་ཅིའི་ངོ་བོར་ཡང་མ་གྲུབ་པ༔ སྟོང་སང་ངེ་བ་འདི༔ སངས་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་བཟང་མོ་ཡིན་ནོ༔ རང་གི་ཤེས་རིག་གི་ངོ་བོ་སྟོང་བདོ་ཙམ་ན༔ སྟོང་པ་ཕྱང་ཆད་དུ་མ་སོང་བར་རང་གི་ཤེས་རིག་མ་འགགས་པར་ཝ་ལེ་གསལ་བ་འདི་ཀ༔ སངས་རྒྱས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོ་ཡིན་ནོ༔ རང་གི་རིག་པ་དངོས་པོ་ཅིར་ཡང་མ་གྲུབ་པའི་ངོ་བོ་སྟོང་པ་དང་༔ རང་གི་ཤེས་རིག་ཝ་ལེ་གསལ་བར་འདུག་པ་འདི་གཉིས་དབྱེར་མི་ཕྱེད་པར་འདུག་པས༔ སངས་རྒྱས་ཆོས་ཀྱི་སྐུ་ཡིན་ནོ༔ རང་གི་རིག་པ་གསལ་སྟོང་༔ དབྱེར་མེད་འོད་ཀྱི་ཕུང་པོ་ཆེན་པོར་བཞུགས་པ་འདི་ལ༔ སྐྱེ་འཆི་མེད་པས༔ སངས་རྒྱས་འོད་མི་འགྱུར་བ་འདི་ཡིན་ནོ༔ དེ་ངོ་ཤེས་པས་ཆོག་གོ༔ ཞེས་གསུངས་པ་དང་༔ ཡང་༔ ཀྱེ་གསང་བའི་བདག་པོ༔ ཁྱོད་མ་ཡེངས་པར་གསོན་ཅིག༔ རང་གི་ཤེས་རིག་ཝ་ལེ་བ་འདི་སངས་རྒྱས་ཡིན་པས༔ སངས་རྒྱས་གཞན་ནས་བཙལ་དུ་མེད་དོ༔ རང
Chinese
我被命名为“念”。因为它是忘记不该忘记的，记住不该记住的导师，所以被命名为“忆念”。虽然无法看见，却清晰明亮，赤裸裸的，清楚地看见，所以被命名为“胜观”。因为它是将一切差别如蔓延的灌木般分开的导师，所以被命名为“分别智”。诸如此类，如来藏、独一明点、法界与智慧、中观、胜义谛、大手印、大圆满、空性等等，所有这些都是这一个的名称。因为有这明亮清醒的觉性，所以眼睛能看见事物，耳朵能听见声音，鼻子能嗅到气味，舌头能品尝味道等等。所有体验和感受者，都是现在这清晰的觉性。因为我们有这个，所以会产生快乐、不快乐、贪欲、嗔恨等等各种显现。为了知、忆、觉，所以被命名为“有情”。虽然这明觉持续不断地显现，但因为自己不认识自己，所以被命名为“俱生无明”。那又是如何无明的呢？就像眼睛能看见一切，却看不见自己一样，心自己看不见自己，因为无明不了解，所以称为“无明”。自己清楚地了解自己，称为“觉性”，称为“智慧”。简而言之，现在安住在平常状态的当下，这清晰明亮的觉性就是它。因为这没有形状和颜色的任何本质，所以远离常边的执着。虽然不存在，却明亮清晰，因为不由任何人所造作的自性光明，所以远离断边的执着。没有从某个时候开始产生，没有从某个因缘产生，所以远离生边的执着。没有从某个时候开始心死亡或停止，所以远离灭边的执着。虽然不存在，却能显现出无灭的各种能力，所以远离一边的执着。虽然显现为各种各样，却在无自性中解脱，所以远离多边的执着。因此，这被称为远离边见的见地，被称为远离偏颇执着。这唯一的就是佛陀的心，有情的心，成佛者，轮回漂泊者，体验苦乐者，一切都是这。
English
I am named 'Mindfulness.' Because it is the teacher who forgets what should not be forgotten and remembers what should not be remembered, it is named 'Remembrance.' Although it cannot be seen, it is clear and bright, naked, and clearly seen, so it is named 'Vipassanā' (Insight). Because it is the teacher who separates all distinctions like a spreading thicket, it is named 'Discriminating Wisdom.' Such as the Tathāgatagarbha, the single bindu, the Dharmadhatu and Wisdom, the Middle Way, the Ultimate Truth, the Mahāmudrā, the Dzogchen, emptiness, and so on, all these are names for this one. Because there is this bright and clear awareness, the eyes can see forms, the ears can hear sounds, the nose can smell odors, the tongue can taste flavors, and so on. All who experience and feel are this clear awareness right now. Because we have this, various manifestations such as happiness, unhappiness, desire, hatred, and so on arise. For the sake of knowing, remembering, and being aware, it is named 'Sentient Being.' Although this clear awareness is constantly present, because it does not recognize itself, it is named 'Co-emergent Ignorance.' How is it ignorant? Just as the eyes can see everything but cannot see themselves, the mind itself does not see itself, because of ignorance and not understanding, it is called 'Ignorance.' Knowing oneself clearly is called 'Awareness,' called 'Wisdom.' In short, this clear and bright awareness that is now abiding in its ordinary state is it. Because this has no shape, color, or any essence, it is free from the extreme of permanence. Although it does not exist, it is bright and clear, and because it is naturally luminous without being made by anyone, it is free from the extreme of annihilation. It does not arise from a certain time, nor does it arise from a certain cause, so it is free from the extreme of arising. There is no mind that dies or ceases from a certain time, so it is free from the extreme of cessation. Although it does not exist, it manifests all kinds of abilities without cessation, so it is free from the extreme of one. Although it manifests in various ways, it is liberated in its lack of inherent existence, so it is free from the extreme of many. Therefore, this is called the view that is free from extremes, called being free from bias and attachment. This alone is called the mind of the Buddha, the mind of sentient beings, the one who attains Buddhahood, the one who wanders in samsara, the one who experiences happiness and suffering, all are this.
Chinese
唯独是它。如果没有它，就没有体验轮回、涅槃、苦乐的，就会陷入断见之中。那也是唯独它，不由谁造作，而是自生，本自任运成就，故名为智慧。这样的觉性，不是从上师甚深口诀中来，也不是你们自己觉性敏锐而来。虽然心本自原始以来就是它自己的本性，但以前被俱生无明所障蔽，所以不识其面目，没有定论，没有满足，没有相信，所以至今迷惑。现在与宝物的主人相遇，自己认识自己，自己认识自己（的自性），这叫做认识心性。如果心是空性的，什么都没有，什么都不存在，那么在轮回中流浪，感受痛苦的是谁？成佛后所知的智慧，慈悲的悲心，事业的利生事业从何而来？这一切都是由光明、觉性、空性三者无别的觉性体验和完成的，这叫做无垢智慧之眼。经中说：大智慧者于一刹那间，能将一切法包含于心中。又说：种种有形之物，皆由心生。这也是指它。各自自明的智慧是体验的境界。此外，值得信赖的教证是，在《一见即解脱三句经》中说：唉！秘密主，谛听！自己觉性的自性，清明澄澈，不成立为任何事物和颜色的自性，这种空明澄澈，就是普贤佛母。自己觉性的自性稍微空一点的时候，不是落入断灭空，而是自己的觉性不间断地明亮，这就是普贤王如来。自己的觉性不成立为任何事物的自性空性，和自己的觉性明亮地存在，这两者无二无别地存在，所以是法身佛。自己的觉性光明空性，无二无别地安住于大光明蕴中，没有生灭，所以是不变光佛。认识它就足够了。又说：唉！秘密主，你不要散乱，谛听！自己的觉性明亮，这就是佛，所以不需要从其他地方寻找佛。
English
It is only it. Without it, there is no one to experience samsara, nirvana, suffering, and happiness, and one would fall into nihilistic views. That too is only it, not made by anyone, but self-born, spontaneously accomplished from the beginning, hence it is called wisdom. This kind of awareness does not come from the profound instructions of the lama, nor does it come from your own sharp awareness. Although the mind itself has been its own nature from the very beginning, it has been obscured by co-emergent ignorance, so it does not recognize its face, there is no conclusion, no satisfaction, no belief, so it has been confused until now. Now it meets the owner of the treasure, one recognizes oneself, one recognizes oneself (one's own nature), this is called recognizing the nature of mind. If the mind is empty, nothing, and does not exist, then who is it that wanders in samsara and experiences suffering? From where do the wisdom known after becoming a Buddha, the compassion of loving-kindness, and the beneficial activities of actions come? All of this is experienced and accomplished by the awareness that is inseparable from clarity, awareness, and emptiness, this is called the stainless eye of wisdom. It is said in the sutra: A great wise person can contain all dharmas in his heart in an instant. It is also said: All kinds of shaped objects are born from the mind. This also refers to it. The self-knowing wisdom of each individual is the realm of experience. In addition, the reliable teachings are, in the "Three Words That Liberate Upon Seeing" tantra, it says: Alas! Secret Lord, listen! The nature of one's own awareness, clear and limpid, not established as the nature of any thing or color, this empty clarity is Samantabhadri. When the nature of one's own awareness is slightly empty, it does not fall into annihilation emptiness, but one's own awareness is uninterruptedly bright, this is Samantabhadra. The emptiness of the nature of one's own awareness not being established as the nature of anything, and one's own awareness existing brightly, these two exist inseparably, therefore it is the Dharmakaya Buddha. One's own awareness, clarity and emptiness, abiding in the great mass of light without separation, without birth and death, therefore it is the unchanging light Buddha. It is enough to recognize it. It also says: Alas! Secret Lord, do not be distracted, listen! One's own awareness is bright, this is the Buddha, so there is no need to look for the Buddha elsewhere.