Tibetan
སྙིང་པོ་གདོད་མའི་གཞི་ལས་གཞི་སྣང་དུ་ཤར་བའི་སྐད་ཅིག་ལ་རང་སྣང་དུ་ངོ་ཤེས་པས་རང་བྱུང་རིག་པའི་ཡེ་ཤེས་ཉིད་རང་སར་གྲོལ་བས་དུས་གསུམ།མཐའ་དབུས། ཐོག་མཐའ་སོགས་ ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་ལ་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པའི་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་སུ་སངས་རྒྱས་པ་སྟེ།རྒྱུད་བླ་མ་ལས། ཐོག་མ་དབུས་མཐའ་མེད་ཅིང་རྣམ་དབྱེར་མེད།། གཉིས་མེད་གསུམ་བྲལ་དྲི་མེད་རྣམ་རྟོག་མེད།། ཅེས་ གསུངས་པ་དང།འཇམ་དཔལ་སྒྱུ་འཕྲུལ་དྲ་བ་ལས་ཀྱང། རྣམ་པར་རྟོག་མེད་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ།། དུས་གསུམ་སངས་རྒྱས་ལས་བྱེད་པ།། སངས་རྒྱས་ཐོག་མ་ཐ་མ་མེད།། དང་པོ་སངས་རྒྱས་རིས་མེད་པ།། ཞེས་ སོ།། དེའང་དོན་ལ་མེད་ཀྱང་འཁྲུལ་སྣང་གློ་བུར་བའི་སྒྲིབ་གཉིས་བག་ཆགས་དང་བཅས་པ་རང་ངོ་ལ་ཡོངས་སུ་དག་པས་སྤང་བ་ཆེན་པོ། ཤེས་དང་ཤེས་བྱ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཆེན་པོས་སྲིད་ཞི་རིས་སུ་མ ཆད་པ་ཀུན་ཁྱབ་ཏུ་གཟིགས་པས་རྟོགས་པ་ཆེན་པོ།དེ་དག་གི་མཐུས་འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་དོན་དམིགས་པ་མེད་པར་རང་བཞིན་ལྷུན་གྱིས་གྲུབ་པའི་ཕྲིན་ལས་མཛད་པ་ནི་སེམས་ཆེན་པོ་སྟེ། མངོན་ རྟོགས་རྒྱན་ལས།སེམས་ཅན་ཀུན་མཆོག་ཉིད་སེམས་དང།། སྤངས་དང་རྟོགས་དང་གསུམ་པོ་ལ།། ཆེན་པོ་གསུམ་གྱི་རང་བྱུང་གི། ཆེད་དུ་བྱ་བ་འདི་ཤེས་བྱ།། ཞེས་སོ།། དེ་ཉིད་ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པ་སྤྲོས་པའི་ མཐའ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དང་འཁོར་འདས་བཟང་ངན་མེད་པར་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་གཟིགས་པས་སྲིད་ཞིའི་མཐའ་ལ་མི་གནས་པ་མཉམ་པ་ཉིད་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་ཏེ་ཇི་ལྟ་བའི་མཁྱེན་པའི ཡེ་ཤེས་ལ་དབང་འབྱོར་བས་རྒྱུའི་ཐེག་པ་བདག་གིས་འཇུག་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་བའི་འགོག་པ་དམ་པ་ལ་གནས་པར་བཤད་པའི་སྟོང་རྐྱང་ཙམ་ལས་འདས་པ་སྟེ།དེ་བཞིན་གཤེགས་པ་རྣམས་ཀྱི་ སོ་སོ་རང་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱིས་གཟིགས་པའི་ཡུལ་ས་བཅུའི་དབང་ཕྱུག་རྒྱལ་སྲས་རྣམས་དང།གདུལ་བྱའི་ཚོགས་ལ་གཟུགས་སྐུ་མིག་ལ་སྣང་བ་དང། རྣ་བར་གསུང་ཐོས་པ་དང། འཕགས་པའི་ཚུལ་ཁྲིམས་ཀྱི་དྲི་སྣོམ་ པ་དང།ཆོས་ཀྱི་རོ་མྱོང་བ་དང། ཏིང་ངེ་འཛིན་བདེ་བའི་རེག་སྣང་བ་དང། རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཤེས་རབ་ཀྱིས་ཆོས་ལ་འཇལ་བ་སོགས་ཀྱི་གཞིའམ་རྒྱུར་གྱུར་པའི་ཐིམ་ལ་མ་རྨུགས་པའི་ཡེ་ཤེས་ཕྲ་བའི་རང་བཞིན་ནང་ གསལ་གཞོན་ནུ་བུམ་པ་སྐུའི་ཞིང་ཁམས་ཆེན་པོར་ཤེལ་འོད་ནང་དུ་བསྡུས་པའི་ཚུལ་ཅན་དུ་བཞུགས་སོ།། དེའི་བྱིན་རླབ་ལས་རང་སྣང་ཞིང་ཁམས་ལྷུན་གྲུབ་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་བསམ་བརྗོད
Chinese
從原始心性的基礎上，在基顯現中生起的剎那，於自顯中認識，自生覺性的智慧自身解脫於本位，三時、邊中、始末等一切所知，皆於不分別的自生智慧中成佛。如《續部總集》所說：「無始無中無末且無分別，無二離三無垢無分別。」又如《文殊幻化網》所說：「無分別任運成就，三時佛陀之事業，佛陀無始亦無終，最初佛陀無有別。」如是。彼雖於義上無有，然因錯覺的突發二障及其習氣於自性中完全清淨，故為大斷。以知識與所知二者無別的大智慧，普遍照見輪涅無別，故為大證悟。以彼等之威力，無有目的地自然成就一切有情的利益，乃是大心。如《現觀莊嚴論》所說：「有情皆殊勝，即是大心性，斷證及三者，三者自生性，應知此為彼，專為利他事。」如是。彼即是不執著任何事物，遠離一切戲論邊際的法界智慧，以及不分輪涅好壞而視為平等性的平等性智慧，即是通達如所有性的智慧。由於獲得如是智慧的自在，故說超越了僅僅停留在因乘我執的一切，安住於寂滅於法界的殊勝止息。如來們以各自的智慧所見之境，十地自在的王子們，以及對於所化眾生，以肉眼所見之色身，以耳所聞之音聲，以鼻所嗅之聖戒香氣，以舌所嚐之法味，以身所觸之禪定安樂，以及以思維判斷的智慧來衡量法等之基礎或因，即是未沉沒於寂滅的微細智慧自性，內明童瓶身之大淨土，以融入水晶光中的方式安住。由彼之加持力，自顯清淨剎土任運成就圓滿莊嚴，超乎思
English
In the instant of arising as the base appearance from the ground of primordial essence, recognizing it as self-appearance, the very wisdom of self-arisen awareness is liberated in its own place, thus becoming enlightened in the self-arisen wisdom that does not conceptually think about all knowable things such as the three times, center and edges, beginning and end. As it is said in the Root Tantra: "Without beginning, middle, or end, and without distinctions. Non-dual, free from three, stainless, without conceptual thought." And also from the Magical Net of Manjushri: "Without conceptual thought, spontaneously accomplished. The activity of the Buddhas of the three times. Buddhas without beginning or end. The first Buddha without distinctions." Thus it is. Although it is not in reality, the sudden two obscurations of delusion, together with their imprints, are completely purified in their own nature, hence it is the great abandonment. With the great wisdom that is non-dual between knowledge and the object of knowledge, seeing all-pervasively without distinguishing between samsara and nirvana, hence it is the great realization. Through the power of these, the activity of spontaneously accomplishing the benefit of all beings without any aim is the great mind. As it is said in the Ornament of Clear Realization: "All sentient beings are supreme, that is the mind. Abandonment, realization, and the three. The self-arisen nature of the three great ones. This should be known as that, especially for the sake of others." Thus it is. That very thing, not fixating on anything, being free from all extremes of elaboration, is the wisdom of the sphere of reality, and the wisdom of equality that sees samsara and nirvana, good and bad, as equal, not abiding in the extremes of samsara and nirvana. It is the wisdom of equality, having mastery over the knowledge of suchness. Therefore, it is said to have transcended the mere emptiness of abiding in the noble cessation that pacifies all that is entered by the vehicle of cause into the sphere of reality. The objects seen by the individual wisdom of the Thus-Gone Ones, the princes who are masters of the ten bhumis, and for the assemblies to be tamed, the form body visible to the eye, the sound heard by the ear, the fragrance of the noble precepts smelled by the nose, the taste of the Dharma tasted by the tongue, the sensation of the bliss of samadhi felt by the body, and the basis or cause of measuring the Dharma with the wisdom of thought and analysis, etc., is the nature of subtle wisdom that has not been obscured by absorption, residing in the great pure land of the inner-clear youthful vase body, in the manner of being gathered within the crystal light. From the blessing of that, the self-appearing pure land, spontaneously accomplished, densely arrayed, beyond thought.