Tibetan
འི་ཆ་ནས་ཐོན་ཏེ་གཞན་དབང་ལ་མ་ལྟོས་པའི་རྒྱུས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་གྲུབ་བོ། །དེ་ལ་དམ་པའི་ཆོས་ནི་ཐོག་མར་དགེ་བ།བར་དུ་དགེ་བ། ཐ་མར་དགེ་བ་ཞེས་བརྗོད་བྱ་དོན་གྱི་ཆ་ལ་ཁྱད་པར་བཟང་པོ་དེ་ལྟ་བུ་ཡོད་ན། ཆོས་ཀྱི་སླད་དུ་ཇི་ལྟར་བྱ་བའི་འདུས་བྱས་ཀྱི་དགེ་བའི་ཚོགས་ལའང་དོན་དེ་ཐུན་མོང་དུ་གྱུར་པ་ཡིན་པས། སངས་རྒྱས་པའི་ཆོས་ནི་ཡང་དག་པར་ན་ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། འཇིག་རྟེན་མཁྱེན་པ་རྙེད་དང་མི་རྙེད་དང་། བདེ་དང་མི་བདེ་སྙན་དང་མི་སྙན་དང་། །བསྟོད་སྨད་ཅེས་བགྱི་འཇིག་རྟེན་ཆོས་བརྒྱད་པོ། །བདག་གི་ཡིད་ཡུལ་མིན་པར་མགོ་སྙོམས་མཛད། །ཅེས་པ་ལྟར། འོ་་ཀའི་ཆོས་རྣམ་པ་བརྒྱད་ཀྱི་བསྒྲུབ་པའི་དགེ་བ་ནི་བཟང་པོ་མ་ཡིན་གྱི། སྒྱིར་འཇིག་རྟེན་ན་རྒྱལ་པོ་དང་། མི་དཔོན་ལ་སོགས་ཏེ་རང་རང་གི་མངའ་རིས་ལ་སྤྱོད་པ་ཕལ་མོ་ཆེའི་དགེ་བའི་རྩ་བ་ནི། རྒྱུད་ནས་གཞན་ལ་ཁྲལ་བཞག་པ་དང་། འུ་ལག་ཉག་གཅིག་བདས་ནས་བྱ་བ་མ་ཡིན་པ་གཅིག་ཏུ་རྣམ་པར་དཀར་བའི་བགྱི་བར་སེམས་པ་ལ། སློབ་དཔོན་དཔའ་བོས། སྤྱིན་བདག་སྟོབས་ལྡན་ཁྱབ་འཇུག་སློང་བ་པོ། །རྟ་ཡི་མཆོད་སྦྱིན་དུས་ན་ས་ཆེན་བྱིན། །འབྲས་བུས་བཅིངས་པ་ཉིད་ནི་ཐོབ་594པར་འགྱུར། །རྒྱུ་འབྲས་འཆོལ་བ་འདི་ལ་སུ་ཞིག་སྨོན། །ཞེས་པ་ལྟར། ཕྱོགས་ག་ཤེད་དུ་རང་ལ་གྲགས་པ་བསྐྱེད་པའི་དགེ་བའི་ལས་ཕུལ་དུ་ཕྱིན་པ་ལྟར་སྣང་ཡང་། དེའི་རྒྱུ་གཞན་གྱི་ལོངས་སྤྱོད་ལས་ཕྲི་བ་དང་།བརྡེག་པ་དང་། འཚོག་པ་དང་། འཆིང་བ་ལ་སོགས་པའི་སྒོ་ནས་མནར་སྤྱོད་ཀྱི་དུ༷༷ཁ་ཐོག་ཏུ་འབེབས་པ་དང་། བཟོ་བོ་དག་ཀྱང་འཁུན་ཅིང་བཤུང་བའི་ངང་ནས་བྱ་བའི་ལས་སུ་བྱེད་པ་དག་ལ་རྒྱལ་བ་དགྱེས་པའི་རྒྱུ་འབྲས་སུ་མི་འགྲུབ་པ་ཉིད་དོ། །དེའི་ཕྱིར་ཆ་ཚད་ཀྱི་རབ་ཏུ་བྱེད་པ་ལས། ཀུན་ནས་ལྷག་བསམ་རབ་དཀར་ལུས། ཁྲེལ་ཡོད་ངོ་ཚའི་གོས་རྒྱན་ལྡན། །དད་དང་གཏོང་ཕོད་མཆོད་ཚོགས་ཀྱིས། །ལྷ་དང་བཟོ་པོ་དབྱེར་མེད་མཆོད། །ཅེས་པ་ལྟར། བཟོ་གནས་ཀྱི་རིག་པ་འཆང་བ་རྣམས་བཀུར་བའི་ཡུལ་དུ་བྱས་ནས་བཟའ་ལྟུང་གིས་སྐྱོ་བ་དང་འཁུན་པ་མེད་པའི་གནས་སུ་མཆོད་ཅིང་། ཁྱད་པར་ཐོག་མཐའ་བར་གསུམ་ལ་སྟོན་མོ་ཆེན་པོ་རེ་དང་། སྟོན་རྒྱབ་ཀྱི་འགྱེད། དེར་མ་ལྟོས་པའི་ཡུལ་དུ་ཀྱི་ལྟད་མོ་ལ་ལྟགས་པ་དང་། ཉེ་རིག་བྱ་བ་ལ་སོགས་རྣམ་པ་གཞན་དུ་མས་སྐྱོ་བ་སེང་བའི་སྐབས་ཕྱེ་ནས། འདི་ལྟར་སྐྱེ་བོ་མ་བསྡམས་པ་དང་། འདོད་པའི་ཡོན་ཏན་ལ་རྐམ་ཆགས་ཅན་དག་ནི། བཟའ་བ་དང་།
Chinese
的方面产生，成就了不依赖于他者的圆满因缘。其中，殊胜的佛法，最初是善的，中间是善的，最后是善的，如果从所说内容的角度来说有如此殊胜的差别，那么为了佛法应该如何做的有为善法之集合，也共同具有这个意义。因此，真正的佛教，如龙树菩萨所说：世间智者得与不得，乐与不乐，悦耳与不悦耳，赞扬与诽谤，这世间八法，我的意念不取，平等对待。像这样，为了获得世间八法的善行是不好的。在世间，国王和官员等在各自的领地里享用，大多数善行的根本是，从民众那里征收赋税，强迫百姓从事繁重的劳役，认为这是唯一纯洁的行为。对此，导师英雄说：布施者有力量，遍入天（ विष्णु ，viṣṇu，遍入天），乞求者，马祭祀时布施大地，被果束缚者终将获得，谁会希求这种因果颠倒之事？像这样，在各个方面，为了自己获得名声而做的善业，虽然看起来非常殊胜，但是，它的原因是减少他人的享受，殴打，抢夺，束缚等等，把折磨的痛苦强加于人，工匠们也在呻吟叹息中从事劳作，这些都不会成为诸佛欢喜的因果。因此，在衡量标准中说：一切时处怀有极清净的意乐，具有惭愧的衣饰庄严，以信心和慷慨的供养，无差别地供养天神和工匠。像这样，将拥有工巧明的人们作为尊敬的对象，在没有饮食困乏和呻吟叹息的地方进行供养，特别是最初、中间、最后都有盛大的宴会，宴会后的施舍，以及不依赖于此的，在其他地方观看演出，进行娱乐活动等等，以其他方式打开消除忧愁的机会，像这样不束缚民众，对于贪恋欲望的人们来说，饮食和
English
arising from the aspect of, it accomplishes the perfect cause and condition that is independent of others. Among them, the excellent Dharma, initially good, in the middle good, and finally good, if there is such an excellent difference from the perspective of the content being spoken, then the collection of conditioned virtuous deeds of how one should act for the sake of the Dharma also shares this meaning. Therefore, the true Buddhist Dharma, as Nagarjuna said: Worldly wise ones, gain and no gain, happiness and unhappiness, pleasant and unpleasant, praise and blame, these eight worldly dharmas, my mind does not take, treating them equally. Like this, virtuous deeds for obtaining the eight worldly dharmas are not good. In the world, kings and officials, etc., enjoy themselves in their respective territories, and the root of most virtuous deeds is to levy taxes from the people, forcing the people to engage in heavy labor, and considering this to be the only pure act. Regarding this, the teacher Hero said: The donor has power, Vishnu (विष्णु , viṣṇu, the pervader), the beggar, at the time of the horse sacrifice, gives the great earth, those bound by the fruit will eventually obtain it, who would desire such a reversed cause and effect? Like this, in various aspects, virtuous deeds done to gain fame for oneself, although they appear very excellent, however, its cause is to reduce the enjoyment of others, beating, plundering, binding, etc., imposing the suffering of torture on others, and the artisans also engage in labor while groaning and sighing, these will not become the cause and effect that pleases the Buddhas. Therefore, in the measure of standards, it says: At all times and places, have extremely pure intention, possess the adornment of the garment of shame, with faith and generous offerings, worship the gods and artisans without distinction. Like this, treating those who possess the knowledge of craftsmanship as objects of respect, offering them in places without the suffering of food deprivation and groaning, especially having grand banquets at the beginning, middle, and end, almsgiving after the banquet, and independent of this, watching performances in other places, engaging in entertainment activities, etc., opening opportunities to eliminate sorrow in other ways, like this, not binding the people, for those who are greedy for sensual pleasures, food and