Tibetan
ལས་དེ་བཞིན་དེ་མི་འབྱུང།། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།། ད་ནི བརྗོད་པ་དང་བྲལ་བའི་སྐབས་འཆད་དེ།བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་མི་བརྗོད་པས་ཐ་སྙད་དང་བྲལ་བའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། མཆོག་དུ་གསང་བའི་ཆོས་ཉིད་ནི། ཞེས་པ་ནི། ཅི་ཡང་མི་དམིགས་པས་རང་བཞིན་ མེད།། མཚན་མ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བས་བཟའ་བའི་ཡུལ་མེད་དེ།། བརྗོད་དུ་མེད་པའི་ཕྱིར་ཕལ་གྱིས་མི་རྟོགས་པས།། གསང་བ་ཡིན་ནོ།། དེ་བས་ཚིག་འབྲུ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་ཏེ། ཆོས་ཉིད་དུ་གནས་ཤིང ནམ་མཁའི་རྒྱ་དང་འདྲ་བར་གྱུར་པས་ན།བདག་དང་གཞན་མི་འགྲུབ་སྟེ། བརྙེད་པ་མེད་ཅིང་ཐོབ་པར་འགྱུར་བའི་མཐུ་མི་འབྱུང་བས། རྣ་དབང་གཞན་ལས་ཐོབ་མི་འགྱུར། དེ་བཞིན་ལྕེའི་དབང་པོས་ཀྱང། དེ་ལ་ བརྗོད་དུ་རྡུལ་ཙམ་མེད།ཅེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ། ད་ནི་འགྲོ་བ་ལས་ཀྱིས་མི་འཁོལ་བའི་སྐབས་འཆད་དེ།། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ལ། གཞན་གྱིས་མི་འཁོལ་བའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། འགྲོ་བའི་སྡུག་བསྔལ་བྱང་ ཆུབ་སེམས།ཀུན་ཏུ་ཆུབ་པས་རྣམ་པར་རོལ། ཞེས་པ་ནི། འགྲོ་བ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རྒྱུ་ནི་བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནོ།། བསླད་པས་ན་སྡུག་བསྔལ་ཡིན་ནོ།། དེ་ལ་ཡང་བདེ་བས་ཀུན་ཏུ་ཆུབ་པ་དང། སྡུག་ བསྔལ་གྱིས་གཡེན་བཅོས་ཏེ།འཁོར་བ་རྩེད་མོ་དང་འདྲ་བར་གནས་ཏེ། ཆོས་ཐམས་རང་བཞིན་ཀུན་ཏུ་ཆུད་པར་རོལ། དེ་ཡང་བདག་མེད་པ་དང་མཉམ་པ་ཉིད་ལ་མི་བསྐྱོད་པར་གནས་པའི་བདེ་བ་ ལེན་པས་ན།དེ་ལ་བསྐྱོད་པ་མེད་བཞིན་དུ།། ནམ་མཁའི་མཐའ་ལྟར་མཉམ་པར་གནས།། ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།། ཁྱད་པར་ཅིར་ཡང་མཚུངས་པ་ལ།། ལས་སོ་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་བརྟགས།། ཞེས་པ་ནི། ལས་ཞེས་ བྱ་བ་ནི་ཕྱིན་ཅི་ལོག་དུ་མཐོང་བའི་མིང་བླ་དགས་ཏེ་དེ་ཡང་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ནོ།། སེམས་ཅན་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་ཞིང་ལ་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་བདེ་བས་མཚུངས་པར་གནས་ཏེ།། ལས་ཀྱིས་མི་འཁོལ་ལོ།། དེ་ཡང་ཅིའི་ཕྱིར་ཞེ ན།མ་བལྟས་པའི་ཕྱིར་རོ།། གལ་ཏེ་ལས་ཀྱི་མཐུ་བརྟན་ཞིང་རྡོ་རྗེ་དང་འདྲ་བ་ཡིན་ན་ནི། ལས་ནི་སྔ་ལ་སེམས་ཅན་ནི་འཕྱི་བས། འགྲོ་བ་ལས་ཀྱིས་འཁོལ་ཞེས་བྱ་བའི་དབང་དུ་འགྱུར་ཏེ། གྲོལ་ཐར་བ་མེད་པར་ གྱུར་རོ།། དེ་ལ་སེམས་ཅན་ནི་སྔ་ལ་ལས་ནི་འཕྱི་བའི་ཕྱིར། ལས་ཉིད་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་རང་བཞིན་ཡིན་ཏེ། ཉོན་མོངས་པའི་དབང་དུ་མི་འགྱུར་བའི་ཕྱིར། ཅི་སྟེ་དེའི་དབང་གྱུར་ན། རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་ཡོད་མ་ཡིན། ཞེས་གསུངས་པ་ཡིན་ནོ།། རྒྱུ་ཉིད་རྡོ་རྗེ་རྐྱེན་དང་འདྲ། ཞེས་པ་ནི། རྒྱུ་ནི་མི་གནས་པའི
Chinese
如是业则不生。如是说。现在讲离言之品，谓菩提心之自性不可说，故示离名言之义。最极秘密之法性者，谓以无少许可缘故，自性空。以离一切相故，无可取之境。以不可说故，凡夫不能领悟，故是秘密。是故远离一切词句，安住于法性中，如虚空之界，故自他不能成立。以无所得故，不能生起可得之威力，故不能从他耳根获得。如是舌根亦然。于彼无少许可说。如是说。现在讲众生不为业所缚之品。于菩提心之自性，显示不为他所缚之义。众生之痛苦菩提心，以普知故而游乐。如是说者，一切众生之因是菩提心之自性。以染污故是痛苦。于彼亦以安乐而普知，以痛苦而调伏，安住于轮回如游戏，于一切法自性普知而游乐。彼亦以无我与平等性，不移动而安住之安乐而受用故，于彼虽无动摇，如虚空之边际而平等安住。于任何差别皆平等中，分别念此是业。如是说者，业名为颠倒见之假名，彼亦非有。众生于菩提之刹土，以普贤之安乐而平等安住，不为业所缚。彼又为何耶？以不观待故。若业之威力坚固如金刚，则业在前而众生在后，则众生为业所缚之权势所转，则无解脱。于彼众生在前而业在后之故，业即是菩提之自性，以不为烦恼所转故。若为彼所转，则无自生之智慧。如是说。因即金刚如缘者，谓因是不安住的
English
Such karma does not arise. Thus it is said. Now, the chapter on being free from expression is explained, which means that the nature of Bodhicitta is inexpressible, thus showing the meaning of being free from terms. The most secret Dharma nature is that, since nothing can be perceived, it is without self-nature. Since it is free from all characteristics, there is no object to be grasped. Because it is inexpressible, ordinary people cannot understand it, so it is secret. Therefore, it is free from all words and phrases, and abides in the Dharma nature, like the expanse of the sky. Therefore, self and other cannot be established. Since there is nothing to be found, the power to be obtained does not arise, so it cannot be obtained from another's ear faculty. Similarly, the tongue faculty also. There is not even a particle to be spoken of in it. Thus it is said. Now, the chapter on beings not being bound by karma is explained. In the nature of Bodhicitta, it shows the meaning of not being bound by others. The suffering of beings, Bodhicitta, enjoys completely because of complete knowledge. It is said that the cause of all beings is the nature of Bodhicitta. Suffering is due to defilement. In that, it is completely known by happiness, and subdued by suffering, abiding in samsara like a game, and enjoying the complete understanding of the nature of all dharmas. That also, because of taking the bliss of abiding immovably in selflessness and equality, although there is no movement in it, it abides equally like the edge of the sky. In all equality of difference, the thought of karma is distinguished. It is said that karma is a false name for inverted views, and it does not exist. Beings abide equally in the field of Bodhi with the bliss of Samantabhadra, and are not bound by karma. Why is that? Because it is not expected. If the power of karma is strong and like a vajra, then karma is before and beings are after, then beings are turned by the power of being bound by karma, then there is no liberation. Because beings are before and karma is after, karma itself is the nature of Bodhi, because it is not turned by afflictions. If it is turned by that, then there is no self-born wisdom. Thus it is said. The cause itself is vajra-like condition, which means that the cause is impermanent.
Tibetan
་བྱང་ཆུབ་ཀྱི་སེམས་སོ།། དེ་ལས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ཀུན་ཏུ་བཟང་པོའི་རྣམ་པར་རོལ་པ་འབྱུང་བས་ན་རྐྱེན་ཡིན་ཏེ། ཆོས་ཐམས ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་མི་སྐྱེ་བ་ཆེན་པོའི་མཐུ་དང་ལྡན་པའི་ཕྱིར།མ་བསྒྲུབས་པས་གྲུབ་པའི་བྱང་ཆུབ་ཆེན་པོའི་སྙིང་པོ་ལས་མི་གཡོ་བས་ན། མ་སྐྱེས་པས་ན་འཇིགས་པ་མེད།། གདོད་ནས་སྙིང་པོ་བྱང་ཆུབ་ལ།། ཞེས་བསྟན་ཏེ། དེ་ཡང་དོན་དམ་པའི་བརྩལ་བ་དང། འདུས་བྱས་ཀྱི་རེ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཕྱིར། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ཆེན་པོར་འགྱུར་ཏེ། མཉམ་པ་ཉིད་ལ་གནས་བས་ན། རྩལ་བའི་བསམ་པས་དབྱིངས མི་བསྐྱོད།ཅེས་འབྱུང་བ་ཡིན་ནོ།། ད་ནི་བརྩལ་སེམས་དང་བྲལ་བའི་སྐབས་འཆད་དེ། རེ་བ་འཇོག་པ་དང་སྨོན་ལམ་ལ་གནས་པ་དང། སྐྱེ་བ་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པའི་དོན་སྟོན་ཏོ།། ཡོན་ཏན་ཆེན་པོའི་བསམ་གཏན་ ནི།ཞེས་པ་ནི། འཇིག་རྟེན་འདིའི་ཉོན་མོངས་པས་ཟིན་པ་ལ། སེམས་ཀྱི་རང་དབང་བདེ་བ་སྐད་ཅིག་མས།། བསོད་ནམས་དང་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་བསགས་པས།། བསམ་གཏན་ཆེན་པོའི་གནས་བཟུང་ནས་སྤྱོད་པ་ རྣམས་སོ།། བསམ་གཏན་ཉིད་པས་བསམ་དུ་མེད། ཅེས་པ་ནི། བདེ་བའི་བགྲོད་པའི་བསམ་གཏན་དེ། གང་དེ་ལ་འགོག་པའི་ཡུལ་དེ་བསམ་དུ་མེད་པར་བལྟ། མ་བསམས་མ་སྦྱངས་ཆོས་བཞིན་དུ། ཞེས་པ་ནི། མ བསམས་པའི་ཆ་དང།མ་སྦྱངས་པའི་ཆ་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་རྟོག་པའི་མཐུས་འཁྲུལ་པའི་ཤེས་པ་སྐྱེ་སྟེ། སྐྱོན་ཡིན་པའི་ཕྱིར། རྣམ་རྟོག་ཉིད་ལས་ཡེ་ཤེས་སྐྱེ། ཞེས་འབྱུང་སྟེ། བགྲོད་ཅིང་སྦྱོང་བ་ལ་མི་བལྟོས་པར། རིག་པས་ཇི་བཞིན་པའི་ཡེ་ཤེས་རང་ལས་འབྱུང་བར་འགྱུར་རོ།། ཕྲ་བའི་སྒོ་མོར་མིང་བརྟགས་ནས། ཞེས་པ་ནི། ཡུལ་མེད་པ་ལ་ཡོད་པར་རྟོག་པ་ནི་ཕྲ་བའི་སྒོ་མོའོ།། སེམས་ཀྱི་དབེན་པས་ལམ ཚོལ་ཞིང།། ཞེས་པ་ནི། འཁྲུལ་པའི་ཕྲ་བས་སེམས་བསླད་དེ། དབེན་ཞིང་དགོན་པ་ལ་ཆགས་ཤིང་ལམ་དུ་མཐོང་བས།། དགོན་པའི་རྒྱུད་དུ་དབེན་འཛིན་ཏེ། བརྟགས་ན་རྣམ་པར་རྟོག་རྒྱུ་སྒོམ། ཞེས་འབྱུང་བ་ཡིན ཏེ།རྒྱུ་དང་འབྲས་བུར་མིང་འདོགས་ཤིང།། དགེ་སྡིག་གཉིས་ཀ་རྣམ་པར་སེལ།། ཞེས་པ་ནི། རྣམ་པར་མ་བྱང་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རྒྱུར་བལྟ། དེ་ལས་ཉོན་མོངས་པ་འབྱུང་བ་ནི་འབྲས་བུར་མིང་བཏགས་པའི་ཕྱིར་ རོ།། དགེ་བ་དང་སྡིག་པའི་རྒྱུ་གཅིག་པའི་ལས་རྣམ་པར་ཕྱེ་སྟེ། ནམ་མཁའ་ལ་བགོ་བཤའ་བྱེད་པ་དང་འདྲ་བར་འགྱུར་རོ།། འཇིག་རྟེན་འདི་ལས་འབྱུང་ངོ་ཞེས།། བླང་དོར་བྲོད་པ་མཆོད་དུ་སྐྱེད།། ཞེས་འབྱུང་བ ཡིན་ནོ།། ཆགས
Chinese
是菩提心啊。由此，不生的法显现为普贤的游舞，所以是因缘。因为一切法的自性都具有不生大力的缘故。由于不勤作而成就的大菩提心之精华不可动摇，所以不生故无有怖畏。本来就是精华菩提啊。这样开示道。这又是由于远离了胜义谛的勤作和一切有为法的希望的缘故，变成了法性的大处，安住于平等性中，所以，勤作的念头无法动摇法界。是这样说的。现在宣说远离勤作心的场合，讲述放下希望，安住于愿望，以及转变为殊胜生的意义。大功德的禅定是，对于被此世间烦恼所束缚者，刹那间心之自在安乐，通过积累福德和智慧的资粮，占据大禅定的位置而行持等。以禅定本身而不可思议，是说，安乐的行进的禅定，对于那个所要遮止的对境，观为不可思议。不思不修如法般，是说，不思之分和不修之分，二者都以分别念的力量产生错乱的觉知，因为是过失的缘故。从分别念本身产生智慧，是这样说的，不依赖于行进和修习，智慧会从觉性中如实地产生。在微细的门上假立名相后，是说，对于无有之境执着为有，是为微细之门。以心的寂静寻求道，是说，以错乱的微细染污心，由于贪执寂静和寺庙，并视其为道，在寂静的相续中执着寂静，如果观察，则修习分别念之因。是这样说的。在因和果上安立名称，是说，所有未清净的法都视为因，从中产生烦恼，是为安立为果的缘故。善与恶二者的因是相同的，将业分别开来，如同在虚空中分配一般。从这个世间产生等，生起取舍的欢喜，是这样说的。贪
English
It is the mind of Bodhi. From this, the unborn Dharma appears as the play of Samantabhadra, so it is a cause. Because the nature of all Dharmas has the power of great non-birth. Because the essence of the great Bodhi mind, which is accomplished without effort, is immovable, so there is no fear because it is unborn. Originally, it is the essence of Bodhi. This is how it is taught. This is also because it is far from the effort of ultimate truth and all hopes of conditioned things, it becomes the great place of Dharma-nature, and abides in equality, so the thought of effort cannot move the Dharma-realm. That's how it is said. Now, let's talk about the occasion of being away from the mind of effort, and talk about letting go of hope, staying in aspiration, and the meaning of transforming into a special birth. The great merit of meditation is that for those who are bound by the afflictions of this world, the freedom and happiness of the mind in an instant, through accumulating the accumulation of merit and wisdom, occupy the position of great meditation and act, etc. It is inconceivable by meditation itself, it is said that the meditation of happy progress, for that object to be stopped, is viewed as inconceivable. Not thinking, not practicing, like the Dharma, is to say that both the part of not thinking and the part of not practicing, both produce confused awareness by the power of discrimination, because it is a fault. Wisdom arises from discrimination itself, it is said that without relying on progress and practice, wisdom will arise from awareness as it is. After falsely establishing names on the subtle door, it is said that clinging to what is not as what is, is the subtle door. Seeking the path with the solitude of the mind, it is said that the mind is defiled by the subtle of confusion, because of greed for solitude and temples, and seeing it as the path, clinging to solitude in the continuum of solitude, if observed, then cultivating the cause of discrimination. That's how it is said. Establishing names on cause and effect, it is said that all impure Dharmas are regarded as causes, and afflictions arise from them, which is why they are established as effects. The cause of good and evil is the same, separating the karma, like dividing in the sky. It arises from this world, etc., giving rise to the joy of acceptance and rejection, that's how it is said. Greed