Tibetan
་གྱི་ངོ་བོ་ངོ་སྤྲད་པ་དང་རྟོགས་པ་དུས་མཉམ་པས་ཤེས་རབ་གསུམ་ལ་མ་ལྟོས། རང་བཞིན་དབུགས་ཆད་པ་དང་གྲོལ་བ་དང་དུས་མཉམ་པས་གོམས་སྟོབས་ལ་མ་ལྟོས། མཚན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་པ་དང་ཐུགས་རྗེ་འབྱུང་བ་དུས་མཉམ་པས་རྒྱུ་ཚོགས་གཉིས་ལ་མི་ལྟོས་པའོ། །ཡང་གསང་བླ་ན་མེད་པ་ནི། ངོ་བོ་ཤེས་བྱ་མ་ཡིན་པས་ཤེས་བྱེད་ལ་མི་ལྟོས། རང་བཞིན་མངོན་སུམ་མཐོང་བས་ཆོས་ཉིད་ཡིད་དཔྱོད་དུ་མི་གནས། མཚན་ཉིད་སྣང་བ་བཞིས་འབྲས་བུ་ཕྱིས་དུས་ལ་རེ་བ་མི་འཆའ་བར་ཚེ་འདི་ཉིད་ཀྱིས་གདོད་མའི་གཞི་དབྱིངས་སུ་སྦྱོར་བའོ། །དེ་ལྟ་བུའི་ཚུལ་ལ་རྗོད་བྱེད་ཚིག་གི་རྒྱུད་ཁྲི་ཕྲག་གཉིས། ལེའུ་སྟོང་ཕྲག་སུམ་ཅུ་རྩ་ལྔ། ཤ་ལོ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི། གནད་སྟོང་ཕྲག་ལྔ། འཕྱོང་ཆེན་པོ་བརྒྱད། གཟེར་བུ་བརྒྱ་དང་བརྒྱད་ཅུ། གགས་སྟོང་ཕྲག་དགུ་བརྒྱ། ཤན་འབྱེད་ཁྲི་ཕྲག་བདུན། ལ་བཟླ་བ་འབུམ་ཕྲག་ཕྱེད་དང་གཉིས་སོགས་བརྗོད་བྱ་དང་རྗོད་བྱེད་ནམ་མཁའི་མཐའ་དང་མཉམ་པར་བཀའ་སྩལ། མན་ངག་གི་སྡེ་དེ་གསུམ་ཀའང་ཀློང་གསུམ་དུ་འདུ་སྟེ། རོལ་པ་འགག་པ་མེད་པའི་ཀློང་། བློ་ལ་མ་གྲོལ་བ་མེད་པའི་ཀློང་། ངོ་བོ་ལ་བཟང་ངན་མེད་པའི་ཀློང་གསུམ་མོ། །མན་ངག་གི་སྙིང་པོའང་། གནད་བཀྲོལ་བ་དང་། འགག་བསྡམ་པ་དང་། ངོ་སྤྲད་པ་དང་། མངོན་སུམ་རང་གནད་ལ་དབབ་པ་དང་བཞིའོ། །དེ་ལྟར་བསྟན་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་སྙིང་པོར་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་མན་ངག་སྡེ་པའི་ལུགས་འདིས་སོ་སོའི་རང་གི་རིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཉམས་སུ་མྱང་བྱའི་ཡུལ་ཡིན་ལ་ཟག་པ་དང་བཅས་པའི་ཉེ་བར་ལེན་པའི་རྣམ་ཤེས་ ཚོགས་བརྒྱད་པོའི་རང་བཞིན་ཅན་གྱི་སེམས་ལས་འདས་པའི་ཚུལ་ནི། སེང་གེ་རྩལ་རྫོགས་ལས། སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་དངོས་མ་ཡིན། །ཡེ་ཤེས་བག་ཆགས་ཀུན་དང་བྲལ་གྱུར་ཀྱང་། །སེམས་ཀྱིས་སྣ་ཚོགས་བག་ཆགས་སྡུད་པར་བྱད། །སེམས་དང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་སུ་མ་ཕྱེ་ན། །སྣང་བ་ཡུལ་གྱི་རྩ་བ་མི་ཆོད་པས། །རྐྱེན་བྲལ་ཆོས་ཉིད་དག་ཀྱང་རྟོགས་པར་དཀའ། །ཞེས་དང་། ན་རོ་པའི་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ལས་ཀྱང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་ཀྱི་རང་རིག་འདི། །བག་ཆགས་འཁྲུལ་པའི་དབང་གིས་ན། །བརྟགས་པས་སྣ་ཚོགས་མེད་བཞིན་འགྲུབ། །སེམས་ཀྱི་བག་ཆགས་ཕྱིར་སྣང་ཡང་། །རིག་པ་འོད་གསལ་འགྱུར་བ་མེད། །ཅེས་དང་། རྣམ་རྟོག་སེམས་ཀྱི་རྒྱུ་བ་བྲལ། །རང་རིག་འོད་གསལ་འཛིན་པ་མེད། །ཅེས་སོ། །མདོར་ན་སྣང་གྲག་བསམ་ཡུལ་དུ་གནས་སོ་ཅོག་ཐམས་ཅད་ནི་སེམས་ཀྱིས་སྣང་བ་སྟེ་འཁོར་བའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་གི་མཚན་ཉིད་འཛིན་པའི་སེམས་ཏེ། འཕགས་པ་སྟོང་ཕྲག་བརྒྱ་པ་ལས་ཀྱང་། སེམས་ལ་སེམས་མ་མཆིས་ཏེ་སེམས་ཀྱི་རང་བཞིན་ནི་འོད་གསལ་བའོ། །ཞེས་འཇིག་རྟེན་པའི་སེམས་སེམས་བྱུང་ལས་འདས་པའི་སེམས་ཉིད་ཀྱི་དོན་དུ་གསུངས་པའང་སྔ་མ་དང་དོན་གཅིག་གོ། །གཞན་ཡང་འཕགས་པ་དཀོན་མཆོག་བརྩེགས་པ་ལས། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་ཡང་བྲལ་བ། ཏིང་ངེ་འཛིན་གྱི་གནས་ཀྱང་མི་འདོར་བ་སྟེ། འདི་ནི་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་ཐུགས་ཀྱི་གསང་བ་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པ་ཡིན་ནོ། །ཞེས་སོ། །འཕགས་པ་ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱིས་ཀྱང་། སེམས་མེད་པས་ན་ཆོས་ཀྱང་མེད། །དེ་ལྟར་ལུས་དང་ཁམས་ཀྱང་མེད། །དེ་ལྟར་གཉིས་མེད་ལམ་གྱིས་ནི། །དེ་ཉིད་དུ་ནི་རབ་ཏུ་བཤད། །ཅེས་པ་ལ་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་རྣམས་ཀྱང་སེམས་ལས་འདས་པའི་རིག་པ་ལ་དགོངས་པ་ཡིན་ལ། དེ་ལྟ་བུའི་རིག་པ་དེ་ཉིད་ཀྱང་ཐོག་མ་མེད་པ་ནས་རང་ངོ་ལ་འཁོར་བའི་ཆོས་གང་གིས་ཀྱང་མ་གོས་པས་སྲིད་པའི་ཉེར་ལེན་གྱི་རྒྱུ་ཟད་པས་ཡེ་གྲོལ། གཉེན་པོ་གང་གིས་ཀྱང་མ་བཅོས་པར་གང་ཤར་ ཐམས་ཅད་སྦྲུལ་མདུད་རང་ཞིག་པ་བཞིན་འགྲོལ་བྱེད་གཞན་ལ་མ་ལྟོས་པ་དང་རང་གྲོལ། ཚོགས་བརྒྱད་ཀྱི་ཤེས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་སུ་མེད་པ་སྐད་ཅིག་ཉིད་ལ་ཐོག་བབས་ཆེན་པོར་རང་བཞིན་གྱིས་གྲོལ་བས་ཅེར་གྲོལ། དུས་གསུམ་དང་ཤེས་བྱ་གང་དུའང་མི་གནས་པས་མཐའ་གྲོལ་ཏེ། དེ་ལྟར་གྲོལ་ལུགས་ཆེན་པོ་བཞིའི་ངང་དུ་གནས་པ་རང་གི་རིག་པ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་དེ་ཉིད་ལམ་འདི་ཉིད་ཀྱི་ཁྱད་ཆོས་སུ་ངེས་པར་བྱས་ནས། དེ་ཚུལ་བཞིན་རྟོགས་པར་བྱ་བ་ལ་སྟོང་ངོས་ཀ་དག་གིས་རིག་པ་སྤྲོས་བྲལ་དུ་གྱུར་པས་སྟོང་པའི་ཆོས་ཟད་པར་བྱེད་པ་ཁྲེགས་ཆོད་དང་། སྣང་ངོས་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱིས་རྡོས་བཅས་འོད་གསལ་དུ་དེངས་པས་སྣང་བའི་ཆོས་ཉིད་ཟད་པར་བྱེད་པ་གཉིས་ཀྱི་དང་པོ་ནི། ཐེག་པའི་མཆོག་འདིའི་དགོངས་པ་རིག་པའི་ངོ་བོ་འཆིང་གྲོལ་མེད་པའི་གཤིས་ལུགས་ཀ་ནས་དག་པའི་ངོ་བོ་དེ་ཉིད་མ་བཅོས་པ་རྒྱ་གང་དུའང་མ་ཆད། རང་གི་རང་བཞིན་ལ་ངོ་བོ་འདི་ཞེས་གདགས་སུ་མེད་པས་ཕྱོགས་གང་དུའང་མ་ལྷུངས་ཤིང་། རྟོག་པའི་བློ་དང་བྲལ་བས་བསམ་བརྗོད་ལས་འདས་པའི་ཟང་ཐལ་རྗེན་པའི་རིག་པ་དེ་ཉིད་སྟོང་པ་ཉིད་དང་། ལམ་དུས་ཚིག་དང་ཡི་གེས་མི་མཚོན་པས་མཚན་མ་མེད་པ་དང་། འབྲས་བུའི་ངོས་ནས་ཐོབ་བྱ་རེ་དོགས་མེད་པས་སྨོན་པ་མེད་པ་དང་། རིག་པའི་ཆ་ལས་བྱང་ཆུབ
Chinese
本体的体认和证悟同时，不依赖三种智慧。自性断气和解脱同时，不依赖串习力。特征是成佛和慈悲生起同时，不依赖二资粮。又是极密无上的是，本体不是所知，不依赖能知。自性现量见，法性不住于意念。特征四相不期待未来结果，而是以今生融入原始基界。对于这样的道理，能诠之语续有二万个千，章节有三万三十五千，颂有六十四万个百万，要点有五千个千，大窍诀有八个，小窍诀有一百八十个，障碍有一千九百个，辨别有七万个千，以及重复有十五万个百万等等，所说和能说与虚空边际相等而宣说。所有这三个诀窍部都归于三个界中，即游戏不停止的界，智慧未解脱的界，本体无好坏的三个界。诀窍的精华也是，要点解开，障碍封闭，体认，以及现量安住于自要点这四者。如是所有教法的精华大圆满诀窍部之宗派，各自的自明是智慧的体验之处，又是超越具有有漏的近取之八识聚的自性之理，如《狮子圆满力》中所说：心和智慧不是习气实物，即使智慧远离一切习气，心也会积聚各种习气。如果心和智慧不分开，显现境的根本无法断除，即使清净离缘的法性也很难证悟。以及那若巴的《彼性成就方便》中也说：菩提心的自明，因习气迷乱的缘故，即使以分别念来观察也如实成就。心的习气向外显现，但觉性光明不变。以及，分别念远离心的运行，自明光明无执。总之，所有显现、声音、思维之处的一切都是心所为。
English
The recognition and realization of the essence are simultaneous, not relying on the three wisdoms. The cessation of nature and liberation are simultaneous, not relying on the power of habituation. The characteristic is that becoming a Buddha and the arising of compassion are simultaneous, not relying on the two accumulations. Furthermore, the utterly secret and supreme is that the essence is not knowable, not relying on the knower. The nature is directly seen, the Dharma nature does not abide in mental conception. The characteristic is that the four appearances do not expect future results, but merge into the primordial base realm in this very life. Regarding such a principle, the expressive word lineage has two myriads of thousands, the chapters have thirty-five thousand, the shlokas have sixty-four hundred thousand, the key points have five thousand thousands, there are eight great pith instructions, one hundred and eighty minor pith instructions, nine hundred thousand obstacles, seventy thousand discriminations, and one and a half hundred thousand repetitions, etc. The spoken and the speaker are taught to be equal to the limit of space. All three divisions of the pith instructions are included in the three spaces: the space where play does not cease, the space where wisdom is not liberated, and the three spaces where the essence has neither good nor bad. The essence of the pith instructions is also: unlocking the key points, closing the obstacles, recognizing the essence, and manifestly placing oneself in the self-key point. Thus, as the essence of all teachings, the Great Perfection pith instruction division's tradition holds that each individual's own awareness is the object to be experienced as wisdom, and also the manner of transcending the mind, which is the nature of the eight consciousness aggregates with outflows. As it is said in 'The Lion's Complete Strength': Mind and wisdom are not actual traces of habit, even though wisdom is separated from all traces of habit, the mind accumulates various traces of habit. If mind and wisdom are not separated, the root of the appearance of objects cannot be severed, and even the pure Dharma nature free from conditions is difficult to realize. And in Naropa's 'Means of Accomplishing Suchness' it is also said: This self-awareness of Bodhicitta, due to the power of habituation and delusion, even if examined with discriminating thought, is accomplished as it is without multiplicity. Although the habits of mind appear outwardly, the luminosity of awareness does not change. And, conceptual thought is separated from the movement of mind, self-awareness and luminosity are without grasping. In short, all that appears, sounds, and is thought of is the doing of the mind.
Chinese
显现，即执著于轮回诸法各自体性的心。圣《百千颂》中也说：“心无心，心之自性乃光明。” 这说明，超越世间心和心所的心性，与前述意义相同。此外，圣《宝积经》中说：“亦离心、意、识，亦不舍禅定之境，此乃如来心之秘密，不可思议。” 圣龙树菩萨也说：“无心故，法亦无，如是身与界亦无，如是无二之道，于彼处善说。”等等，所说的诸多内容，都是指超越心的觉性。像那样的觉性，从无始以来，其自性未被轮回的任何法所染污，因此，有之近取因已尽，故为本初解脱。未被任何对治所改造，任何显现，都如蛇结自解般，不依赖于其他解脱者而自解脱。八识聚的一切，也无有能所二取，于刹那间如晴天霹雳般，自性解脱，故为当下解脱。不住于三时和任何所知，故为边际解脱。如是安住于四大解脱之中的自性觉性，即自生智慧，确认为此道的特点，并如实证悟之。其中，以空性本净使觉性成为离戏，从而使空性之法穷尽，是为“且却”。以显现任运自成使粗重之物显现为光明，从而使显现之法性穷尽。二者中的第一个是：此殊胜乘之意，即觉性之体性，无有束缚解脱之本性，本来清净之体性，即未曾改造，未曾断于任何处，其自性不可施设此体性，故未曾落于任何方，且远离分别念，故为超离思议之赤裸觉性，即是空性。于道位，无法以言辞和文字诠释，故为无相。于果位，无有可得之希求与恐惧，故为无愿。从觉性方面来说，菩提
English
Manifestation, which is the mind that grasps the individual characteristics of all phenomena of samsara. The Noble Hundred Thousand Verses also states, "Mind has no mind; the nature of mind is luminosity." This explains that the nature of mind, which transcends worldly mind and mental factors, has the same meaning as the previous statement. Furthermore, the Noble Heap of Jewels Sutra states, "Also separate from mind, intellect, and consciousness, and also not abandoning the state of samadhi, this is the inconceivable secret of the Tathagata's heart." The Noble Nagarjuna also said, "Because there is no mind, there is also no dharma; likewise, there is no body or realm. Thus, the path of non-duality is well explained in that very place." All these extensive statements refer to the awareness that transcends the mind. Such awareness, from beginningless time, has not been tainted in its own nature by any phenomena of samsara. Therefore, the cause of clinging to existence is exhausted, and it is primordially liberated. Without being altered by any antidote, whatever arises is like a snake knot unraveling itself, self-liberated without relying on another liberator. All of the eight consciousness aggregates are without the duality of object and subject, and in an instant, like a thunderbolt, they are naturally liberated, hence directly liberated. Not abiding in the three times or any knowable object, it is ultimately liberated. Thus, abiding in the state of the four great liberations, one's own awareness, the self-arisen wisdom, is ascertained as the unique characteristic of this path, and it is to be realized accordingly. Among these, khechö (khregs chod), which exhausts the phenomena of emptiness by transforming awareness into freedom from elaboration through the purity of emptiness, and lhüngdrub (lhun grub), which exhausts the nature of phenomena by causing coarse matter to arise as luminosity through spontaneous perfection. The first of these two is: the intention of this supreme vehicle, which is the nature of awareness, the nature of being free from bondage and liberation, the primordially pure nature itself, which is unaltered, not cut off in any way, and whose own nature cannot be designated as this nature, hence not falling into any direction, and being free from conceptual thought, it is the naked awareness that transcends thought and expression, which is emptiness. In the stage of the path, it cannot be expressed by words or letters, hence it is signless. In the stage of the result, there is no hope or fear of attainment, hence it is wishless. From the aspect of awareness, enlightenment