Tibetan
བྲལ་གྱི་ཀློང་བཞི་ལས། དང་པོ་ནི། སེམས་ཉིད་ཀྱི་རོལ་པ་འགག་མེད་ཏུ་ཤར་བའི་ངང་ནས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པས་ཡིན་ལ། དངོས་མེད་ཀྱི་རོལ་པ་མཐར་འཛིན་དུ་མ་གྲུབ་པས་མིན། ཕྱོགས་ཡན་ནམ་མཁའ་དང་འདྲ་བའི་དགོངས་པའོ། །གཉིས་པ་ནི། སྣང་བ། སེམས། རང་བྱུང་། བཅོས་བསླད་མེད་པ་བཞི་རིམ་པ་བཞིན་ཡེ་ནས་རྒྱན་དུ་ཤར་བས་སྐྱེ་མེད་ཀྱི་ངང་ལས་འགག་མེད་དུ་ཤར་བས་སྣང་སེམས་མི་དགག །མི་བསྒྲུབ། རང་འགྲོས་རང་གསལ་ཆེན་པོའི་དགོངས་པའོ། །གསུམ་པ་ནི། ཐམས་ཅད་གང་ནས་ཀྱང་མ་འོངས། མི་གནས། མི་འགག །ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་ལས་དེའི་རོལ་རྩལ་ཐམས་ཅད་སྣང་ཡང་འབྱུང་བཞི་ནམ་མཁའི་དབྱིངས་ལས་མ་གཡོས་ལྟར། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་ངང་དུ་ཕྱམ་གདལ་བར་འདོད་དོ། །བཞི་པ་ནི། གང་ལའང་འབད་རྩོལ་གྱིས་བླང་དོར་མི་དགོས་ཏེ། མ་བྱས་ཡེ་ཟིན། མ་གྲོལ་ཡེ་གྲོལ། མ་སྦྱངས་ཡེ་དག །མ་བསྒྲུབས་ཡེ་གྲུབ་ཏུ་གནས་པས་ནམ་མཁའ་ལྟར་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་ཁམས་སུ་གནས་པའོ། །དེ་ལྟར་ཀློང་གི་སྡེ་དེ་རྣམས་བསྡུ་ན་དགུར་འདུས་ ཏེ། ལྟ་བ་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཀློང་། བསྒོམ་པ་ཡིན་མིན་མེད་པའི་ཀློང་། འབྲས་བུ་རེ་དོགས་མེད་པའི་ཀློང་། ངོ་བོ་གྲུབ་བསལ་མེད་པའི་ཀློང་། རང་བཞིན་མ་འགགས་པའི་ཀློང་། མཚན་ཉིད་ལ་སྣང་སེམས་གྲོལ་བའི་ཀློང་། དབྱིངས་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཀློང་། རོལ་པ་འགག་མེད་རང་ཤར་གྱི་ཀློང་། ལྷུན་མཉམ་ཡེ་གྲོལ་ཅོག་བཞག་གི་ཀློང་དགུའོ། །དེ་ཡང་བསྡུ་ན། ལྷུན་གྲུབ་ཡངས་པ་ཆེན་པོའི་ཀློང་། རང་གསལ་བྱ་རྩོལ་མེད་པའི་ཀློང་། མ་བྱས་ཡེ་ནས་གྲུབ་པའི་ཀློང་དང་གསུམ་དུ་འདུས་སོ། །དེ་དག་གི་ཚུལ་རྒྱས་པར་སྟོན་པའི་རྒྱུད་སྟོང་ཕྲག་གསུམ་གྱི་མཚན་གྱིས་བསྡུས་པ་ལ། ལེའུ་ཆིག་ཁྲི་ཆིག་སྟོང་། ཤ་ལོ་ཀ་འབུམ་ཕྲག་དྲུག་ཅུ་རྩ་བཞི་ཡོད་པ་རྣམས་ཀྱང་ལ་བཟླ་བ་ཁྲི་ཕྲག་བརྒྱད་དུ་འདུས་ལ། དེའང་ཤན་འབྱེད་ཁྲི་ཕྲག་གཉིས་སུ་འདུ། དེ་ཡང་གགས་དགུ་བརྒྱར་འདུས་ཏེ། གནད་གཉིས་སྟོང་གཟེར་བུ་ལྔ་བཅུ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱང་བསྡུ་ན། བྱས་གྲོལ། བཞག་གྲོལ། ཅེར་གྲོལ་གསུམ་དུ་འདུས་ཏེ། མངའ་བདག་མཻ་ཏྲི་པས་བསྡེབས་པའི་དོ་ཧ་ལས། མི་རྟོག་རྟོག་མེད་རྟོག་དཔྱོད་ཡུལ་ལས་འདས། །མི་སེམས་སེམས་མེད་བསམ་དུ་ཅི་ཡང་མེད། །རྟེན་དང་རྟེན་མེད་འགྲོ་འོང་གནས་དང་བྲལ། །འཁོར་འདས་བདེ་སྡུག་བདེ་ཆེན་ཀློང་དུ་སད། །མ་བཅོས་ཡེངས་མེད་རང་བཞིན་ལྷུག་པ་ལ། །སེམས་བྱུང་རྒྱུན་ཆད་འོད་གསལ་འགྲོ་འོང་བྲལ། །སྣང་བ་སྨྲར་མེད་སློབ་དཔོན་སུ་ཡང་མེད། །ཆོས་ཉིད་རང་གསལ་རིག་པ་ཆོས་སྐུར་འཕྲོད། །ཅེས་གསུངས་པས་ཀྱང་འདིའི་གྲུབ་མཐའ་ལྷོངས་པའོ། །གསུམ་པ་མན་ངག་སྡེ་ནི། འོག་མ་གཉིས་ལས་ཁྱད་པར་དུ་གྱུར་པ་སྟེ། འདི་ལྟར་སེམས་སྡེས་སེམས་ཡིན་པས་གསལ་བ་ལས་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་ཤས་ཆེ་བར་བསྒྲུབས་ཀྱང་། གསལ་བའི་རྩལ་ཆོས་ཉིད་དུ་མ་རྟོགས་པས་ཡིད་དཔྱོད་དུ་འཛིན་པ་ཉེ་ཞིང་། ཀློང་སྡེས་ཟབ་གསལ་མཉམ་པར་བསྒྲུབས་ཀྱང་ཆོས་ཉིད་ལ་འཛིན་པའི་ཡིད་དཔྱོད་ལས་སྟོང་ཕྱོགས་ཀྱི་གོལ་སར་ཤོར་ཉེ་ལ། མན་ ངག་སྡེ་ནི། ངོ་བོ་ཀ་ནས་དག་པ་བརྗོད་བྲལ་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་གདངས་རང་སྣང་ལྷུན་གྲུབ་ཀྱི་རང་རྩལ་ལས་ཆོས་ཅན་གྱི་སྣང་བ་ཐམས་ཅད་ཆོས་ཉིད་སྤྲོས་པ་དང་བྲལ་བའི་དབྱིངས་སུ་སྡུད་པའི་དོན་གྱིས་ཁྱད་པར་དུ་འཕགས་པ་སྟེ། ཨ་ཏི་བཀོད་པ་ཆེན་པོ་ལས། ཀྱེ། རྡོ་རྗེ་འཛིན་པ། དེ་ལྟར་གཏན་ལ་མ་ཕབ་ན། །ཡིད་དཔྱོད་འཛིན་པ་རྣམས་དང་ནི། །ཁྱད་པར་ཅི་ཡང་མེད་པར་འགྱུར། །དེ་ཕྱིར་ངས་གསང་སྙིང་པོ་འདི། །མུན་པ་ལས་ནི་མར་མེ་འམ། །བ་ལང་རྣམས་ལས་གླང་ཆེན་ནམ། །གཅན་གཟན་རྣམས་ལས་སེང་གེ་འམ། །རྐང་ཐང་རྣམས་ལས་རྟ་པ་བཞིན། །ཀུན་གྱི་ནང་ནས་ཁྱད་པར་འཕགས། །ཞེས་སོ། །ངོ་བོ་ནི། གདོད་མ་ཉིད་ནས་གྲོལ་ཞིང་ཀ་ནས་དག་པའི་ཆོས་ཉིད་ལ་ཉི་ཚེ་བའི་བལྟ་བྱའི་ཡུལ་དང་། ལྟ་བྱེད་ཀྱི་ཤེས་པ་གཉིས་སུ་ཆད་པས་འཁྲུལ་མ་འཁྲུལ་དང་།རྟོགས་མ་རྟོགས་སུ་བསྒྲུབས་པའི་ལྟོས་གཞི་དང་། ལྟོས་པའི་ཆོས་ལས་ལོག་པས། རང་གི་ངོ་བོ་སྤྲོས་བྲལ་གྱི་ཆ་ནས་ཤེས་བྱ་ཤེས་བྱེད་ཀྱི་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་གཉིས་ཀ་ཡང་དག་པ་མ་ཡིན་པར་མཉམ་ཞིང་ཐ་སྙད་ཙམ་དུ་བཏགས་པ་ལས། དེ་འཛིན་གྱི་བསམ་བརྗོད་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པས་ན། བློ་དང་། ཡིན་སྙམ་དང་།སྙམ་བྱེད་དང་། ཡིད་དཔྱོད་ལས་འདས་པའི་དོན་གནད་ཐོག་ཏུ་ཕེབས་པའི་མེ་བཙའ་ལྟ་བུ་སྟེ། རྩ་བའི་ཤེས་རབ་ལས། ཐམས་ཅད་ཡང་དག་ཡང་དག་མིན། །ཡང་དག་ཡང་དག་མ་ཡིན་ཉིད། །ཡང་དག་མིན་མིན་ཡང་དག་མིན། །དེ་ནི་སངས་རྒྱས་རྗེས་བསྟན་པའོ། །ཞེས་གསུངས་ཤིང་། འཇམ་དཔལ་གྱིས། རང་བཞིན་གྱིས་ནི་འོད་གསལ་བ། །གདོད་ནས་དག་པ་ནམ་མཁའ་བཞིན། །མེད་ནས་ཆོས་རྣམས་མཚན་ཉིད་སྤངས། །ཆོས་དང་ཆོས་ཉིད་ཡང་མེད་དེ། །དངོས་པོ་མེད་པའི་མཁའ་དང་མཚུངས། །ཚིག་དང་ཡི་གེ་ཀུན་ལས་གྲོལ། །ཞེས་སོ། །འདི་ལས་གཞན་དུ་ལྟ་བར་འདོགས་པའི་ཡུལ་དུ་དམིགས་པ་དེ་སྲིད་དུ་ཡུལ་ཅན་སེམས་ཀྱི་འཛིན་སྟངས་ སྤོང་བར་མི་ནུས་ཤིང་། དེ་མ་
Chinese
解脱之界四者中，第一是：心性之游舞无碍显现之状态中，由于无有变异之故，而非无实有之游舞执为实有之故。是如虚空般无偏之见解。第二是：显现、心、自生、无有改造四者次第本来即如庄严般显现，故从无生之状态中无碍显现，故不遮止显现与心。不修，是自性运转自性明亮之大见解。第三是：一切从任何处亦不来，不住，不灭。从法性之状态中，彼之游舞才华一切显现，然如四大未从虚空之界中动摇般，欲于法性之状态中平坦开阔。第四是：于任何亦不需以勤作而取舍，未作即已得，未解脱即已解脱，未修即已清净，未修即已成就而住故，如虚空般住于无为之界中。如是若总摄彼等界之部类，则总摄为九：见不变异之界，修不有是与非之界，果无有希冀与疑虑之界，体性无有成立与破除之界，自性无有止息之界，相上显现与心解脱之界，界不变异之界，游舞无碍自显之界，任运平等本来解脱顿放之九界。彼亦若总摄，则总摄为：任运成就广大之界，自明无有造作之界，未作本来成就之界三者。彼等之理广说之续以三千之名总摄者，有章节一万一千，颂六十四万者，亦总摄为重复八万。彼亦总摄为辨别二万。彼亦总摄为九百个嘎。要点二千与钉五十个及一切亦总摄，则总摄为：作解脱，放解脱，直视解脱三者。自在弥勒巴所著之歌诀中：非分别无分别超离分别思择之境，非心无心无有任何可思，有依无依离去来住，轮回涅槃苦乐于大乐界中醒觉，无作无散乱自性放松上，心生断绝光明离去来，显现不可说
English
Among the four realms of separation, the first is: Because there is no change in the state where the play of mind-essence appears unceasingly, and not because the play of non-things is not established as an ultimate clinging. It is a view like the impartial sky. The second is: Appearance, mind, self-arising, and unadulterated, the four appear as ornaments from the beginning in order, so they appear unceasingly from the state of unborn, so appearance and mind are not prohibited. Not practicing, it is the great view of self-propelled self-illumination. The third is: Everything does not come from anywhere, does not stay, and does not cease. From the state of Dharma-nature, all its playful talents appear, but like the four elements not moving from the realm of the sky, it is desired to be flat and open in the state of Dharma-nature. The fourth is: There is no need to accept or reject anything with effort, because what has not been done has already been obtained, what has not been liberated has already been liberated, what has not been purified has already been purified, and what has not been cultivated has already been accomplished, so it dwells in the uncreated realm like the sky. Thus, if those categories of realms are summarized, they are summarized into nine: the realm of unchanging view, the realm of meditation without yes or no, the realm of fruit without hope or doubt, the realm of essence without establishment or refutation, the realm of unceasing nature, the realm of appearance and mind liberation in characteristics, the realm of unchanging space, the realm of unceasing self-arising play, and the nine realms of spontaneous equality and original liberation. If that is also summarized, it is summarized into: the realm of spontaneous accomplishment and great expanse, the realm of self-illumination without effort, and the realm of uncreated original accomplishment. The tantra that extensively shows the manner of these is summarized by the name of three thousand, with eleven thousand chapters and six million four hundred thousand verses, which are also summarized into eighty thousand repetitions. That is also summarized into twenty thousand distinctions. That is also summarized into nine hundred gags. If all the two thousand key points and fifty nails are also summarized, then they are summarized into: doing liberation, letting go liberation, and staring liberation. In the Doha composed by the master Maitripa: Non-conceptual, non-conceptual, beyond the realm of conceptual discrimination, non-mind, no mind, nothing to think about, with support and without support, separated from going, coming, and dwelling, samsara, nirvana, suffering, and happiness awaken in the realm of great bliss, uncorrected, unscattered, in the relaxed nature, mind arising ceases, luminosity is separated from going and coming, appearance is unspeakable.
Chinese
也没有任何上师。法性自明之觉性与法身相合。如是说，此宗派得以弘扬。第三个是窍诀部，比下面两个更加殊胜。比如，心部虽然以心是明亮的来修持，但大多偏向深奥，因为没有证悟明亮的功用为法性，所以容易执着于意识思维。界部虽然修持深奥与明亮平等，但容易从执着于法性的意识思维滑向空性那边的歧途。窍诀部，本体从一开始就是清净的，不可言说，超越思维的大界，自显任运的自性力，将一切有法之显现，收摄于法性离戏之界中，以其意义而超胜。如阿底大圆满法续云： 噫！金刚持，如果这样没有确定下来的话，与意识思维执着者们，就没有任何差别了。因此我这秘密心髓，如同黑暗中的明灯，或者牛群中的大象，或者猛兽中的狮子，或者步行者中的骑者一样，在一切之中最为超胜。如是说。本体是，从原始以来就解脱，从一开始就清净的法性，如果执着于仅仅作为所见的对境，和能见的意识二者，就会从迷惑与不迷惑，证悟与不证悟中，脱离所依赖的基础和所依赖的法。从自己的本体离戏的角度来说，能知所知之境与有境二者都不是真实，而是平等并且仅仅是假立的名称而已。因为从执着的思与言中真实超脱，所以如同落到实处的火镰一样，是超越了心，认为是的想法，能想者，和意识思维的意义要点。如《根本慧论》云：一切真实非真实，真实非真实之自性，非真实非非真实，此乃佛陀之教诲。如是说。文殊菩萨云：自性本为光明，原始清净如虚空，无有自性诸法离相，法与法性亦无有，如同无物之虚空。远离一切言词与文字。如是说。如果从这之外去执着于所见的对境，那么就无法舍弃有境之心的执着，并且那也无法
English
and there is no teacher either. The self-illuminating awareness of dharmata merges with the dharmakaya. It is said that this doctrine has flourished. The third is the Upadesha Section, which is more distinguished than the two below. For example, although the Mind Section cultivates the clarity of mind, it is mostly inclined towards profundity. Because the power of clarity is not realized as dharmata, it is easy to cling to conceptual thought. Although the Space Section cultivates profundity and clarity equally, it is easy to stray from the conceptual thought of clinging to dharmata into the error of emptiness. The Upadesha Section, on the other hand, is distinguished by the fact that its essence is pure from the beginning, inexpressible, the great resonance beyond mind, the self-manifest, spontaneously accomplished self-power, which gathers all phenomena of dharmas into the realm of dharmata, free from elaboration. As it is said in the Great Atiyoga Arrangement: Kye! Vajradhara, if it is not determined in this way, there will be no difference between those who cling to conceptual thought. Therefore, this secret essence of mine is like a lamp in the darkness, or an elephant among cows, or a lion among wild animals, or a horseman among pedestrians. It is the most distinguished among all. So it is said. The essence is that the dharmata, which is liberated from the beginning and pure from the beginning, is separated into the object to be seen and the consciousness that sees it, and the basis of dependence and the dependent dharma are reversed by being cultivated as delusion and non-delusion, realization and non-realization. From the perspective of the self-essence free from elaboration, both the object of knowledge and the subject of knowledge are not truly equal, but are merely nominal designations. Because it truly transcends the thought and speech of clinging to it, it is like a fire drill that has reached the point of essence beyond mind, the thought of being, the thinker, and conceptual thought. As it is said in the Root Wisdom: All are truly not true, the nature of true not true, not true not not true, this is the teaching of the Buddha. So it is said. Manjushri said: The nature is luminous by nature, primordially pure like the sky, without nature, all dharmas are free from characteristics, dharma and dharmata are also non-existent, like the sky without objects. Liberated from all words and letters. So it is said. If one clings to the object of sight other than this, one cannot abandon the clinging of the subject-mind, and that cannot