Tibetan
་པའི་གནས་སྐབས་གཤིས་ལ་བྱ་རྩོལ་དང་བྲལ་བའི་གྲུབ་མཐའི་འཇོག་ལུགས་འདི་མ་ཤེས་ན་རྟོག་དཔྱོད་ཀྱི་ཐོས་པ་ཐམས་ཅད་ནི་ཚིག་གི་སྤུན་པ། བསམ་པ་དང་གོ་བ་ནི་རྣམ་རྟོག་གི་ཡོ་ལང་བསྒོམ་པ་ནི་དེར་འཛིན། མྱོང་བ་ནི་འོལ་ཚོད་དུ་སོང་བས་བློའི་ངོ་ལ་འཐད་འཐད་འདྲ་བ་ཇི་ལྟར་ཤར་རུང་གནས་ལུགས་ཟབ་མོའི་ཕྱོགས་ཉེ་ཙམ་དུ་ཕྱིན་པར་ཡང་ཤིན་ཏུ་དཀའ་སྟེ། འདི་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོའི་མདོ་ལས། གང་སོ་སོའི་སྐྱེ་བོ་དང་། ཉན་ཐོས་དང་། རང་སངས་རྒྱས་དང་། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་རྣམས་ཀྱིས་ཀྱང་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་དུ་སངས་རྒྱས་ཀྱི་སྙིང་པོ་མཐོང་བ་མ་ཡིན་ནོ། །དཔེར་ན་དམུས་ལོང་ཞིག་གིས་གཞན་ལ་མར་གྱི་ཁ་དོག་དྲིས་པས། ཁ་བ་འདྲའོ་ཞེས་སྨྲས་པ་དང་དེས་ཁ་བ་ལ་རེག་པས་མར་གྱི་ཁ་དོག་གྲང་མོར་འཛིན་ཏོ། །དྲིས་པ། ཁ་བའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ། སྨྲས་པ། ངང་པའི་གཤོག་པ་འདྲའོ། །ངང་བའི་གཤོག་སྒྲ་ཐོས་པས་ཁ་བའི་ཁ་དོག་འུར་འུར་པོར་འཛིན་ཏོ། །དྲིས་པ། གཤོག་པའི་ཁ་དོག་ཅི་འདྲ། དུང་དང་འདྲའོ། །དུང་ལ་རེག་པས་འཇམ་པོར་འདུག་པས། དེ་ཡང་འཇམ་པོར་འཛིན་ཏོ། །ཇི་ལྟར་སྨྲས་ཀྱང་དམུས་ལོང་གིས་ཁ་དོག་ཇི་ལྟ་བ་བཞིན་མི་ཤེས་པ་དེ་ལྟར་སངས་རྒྱས་ཀྱི་རང་བཞིན་མཐོང་བར་ཡང་རབ་ཏུ་དཀའོ། །ཞེས་ བཀའ་སྩལ་ཞིང་། དེ་བཞིན་དུ་འཕགས་པ་འཇམ་དཔལ་གྱིས་དེ་ཁོ་ན་ཉིད་སྒྲུབ་པའི་ཐབས་ཞལ་གྱི་ལུང་དུ་ཡང་། དེ་འདྲའི་རབ་མཆོག་ཡེ་ཤེས་ནི། །སོ་སོ་སྐྱེ་བོས་ག་ལ་ཤེས། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ཀྱིས་མི་ཤེས་སོ། །རང་སངས་རྒྱས་ཀྱིས་ཀྱང་མི་ཤེས། །རྣལ་འབྱོར་སྤྱོད་དང་དབུ་མ་པ། །བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔས་མི་ཤེས་སོ། །བླ་བཅས་སངས་རྒྱས་ཀུན་གྱིས་ཀྱང་། །འདི་ནི་ཅུང་ཟད་མི་ཤེས་སོ། །ཞེས་སོགས་རྒྱལ་བ་སྲས་དང་བཅས་པས་རྒྱ་ཆེར་བསྟན་ལ། དེ་ལྟར་རྟོགས་པར་དཀའ་བ་ཡང་འབད་རྩོལ་དང་། ཞེ་འདོད་དང་། རྟོག་དཔྱོད་དང་། རྒྱུ་འབྲས་སུ་དམིགས་པའི་རྟོག་པ་འབའ་ཞིག་པའི་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་ཉེར་ལེན་སྤྲོས་པའི་མཚན་མ་སྣ་ཚོགས་པ་ལྟ་བའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་དུ་བཟུང་བའི་རེ་དོགས་ཀྱིས་དབྱེན་བཅོས་ཤིང་བསྒྲིབས་པར་གྱུར་ལ། འདིར་ནི་རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་སྤྱིའི་ལམ་དུ་བཅིང་གྲོལ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་གཤིས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་གཏན་ལ་ཕེབས་པའི་ངང་དེ་ལས་མ་གཡོས་པར་མཉམ་པར་བཞག་པས་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རང་གི་དབྱིངས་སུ་ཞི་བ་ལས་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་བློ་འདས་ཆེན་པོའི་ངང་ལ་རང་གནས་རྒྱུན་བཞག་ཏུ་སྐྱོང་བ་ལས་བཟོ་མི་འཆོས། རྩལ་སྣང་གློ་བུར་གྱི་དྲི་མ་མཐའ་དག་ཀྱང་རང་རིག་ཡེ་སྟོང་འཕོ་འགྱུར་མེད་པའི་ཀློང་དུ་ཆུ་དང་རླབ་བཞིན་སྤང་གཉེན་དུ་མ་གྲུབ་པར་རང་སངས། རང་དྭངས། རང་གྲོལ་དུ་འགྱུར་བ་ཙམ་ལས། གཞན་དུ་མི་བཙལ། ཆེད་དུ་མི་བསྒོམ། གཅིག་ཏུ་མི་གནས། བློས་མི་གཞག །རྣམ་པར་མི་རྟོག །སྐྱོན་དུ་མི་འཛིན། ཕྱིར་མི་བསལ། ནང་དུ་མི་བསྒྲུབ་པར་རང་བབ་རང་ལུགས་སུ་འཇོག་པ་ཙམ་ལ་བསྒོམ་པ་དང་མཉམ་གཞག་གི་ཐ་སྙད་བཏགས་པ་སྟེ། དེ་ཉིད་ཀྱི་ཕྱིར་ངོ་བོ་བསམ་བརྗོད་དང་བྲལ་བས་སྟོང་པ་ཉིད། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བས་མཚན་མ་མེད་པ། བླང་དོར་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བས་སྨོན་པ་མེད་པ། དུས་གསུམ་དུ་དམིགས་པ་མི་འཇུག་པའི་ཕྱིར་འཁོར་གསུམ་ ཡོངས་སུ་ཆད་པའི་མཚན་ཉིད་དུ་རང་བཞིན་གྱིས་གནས་པ་ཡིན་ཏེ། བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའི་སྡེ་སྣོད་ལས། དེ་ལ་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་ཆད་པ་གང་ཞེ་ན། གང་འདས་པ་ལ་སེམས་མི་འཇུག་པ་དང་། མ་འོངས་པ་ལ་རྣམ་པར་ཤེས་པ་རྗེས་སུ་མི་འཇུག་པ་དང་། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་ཡིད་ལ་བྱེད་པ་མི་འཇུག་པ་སྟེ། དེ་སེམས་དང་། ཡིད་དང་། རྣམ་པར་ཤེས་པ་ལ་མི་གནས་པས་འདས་པ་ལ་མི་རྟོག །མ་འོངས་པ་ལ་རློམ་སེམས་སུ་མི་བྱེད། ད་ལྟར་བྱུང་བ་ལ་སྤྲོས་པར་མི་བྱེད། འདི་ནི་དུས་གསུམ་མཉམ་པ་ཉིད་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཡིན་ན་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱིས་ཁོང་དུ་མ་ཆུད་པས་དེ་ཁོང་དུ་ཆུད་པར་བྱའོ། །ཞེས་སེམས་ཅན་རྣམས་ལ་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་རྗེ་ཆེན་པོ་འཇུག་གོ། །ཞེས་དང་། ཚངས་པ་ཁྱད་པར་སེམས་ཀྱིས་ཞུས་པའི་མདོ་ལས། ཆོས་ཐམས་ཅད་སྔོན་གྱི་མཐའ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཕྱི་མའི་མཐའ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ད་ལྟར་བྱུང་བའི་མཐའ་ནས་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། འདི་ནི་དུས་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པ་ཞེས་བྱའོ། །གང་ཡོངས་སུ་དག་པ་འདི་ནི་ནམ་དུ་ཡང་ཡོངས་སུ་མ་དག་པར་མི་འགྱུར་ཏེ། ཡོངས་སུ་དག་པ་གང་གིས་རང་བཞིན་ཡོངས་སུ་དག་པ་འདི་ནི་ཤིན་ཏུ་ཡོངས་སུ་དག་པ་སྟེ། དེའི་ཕྱིར་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་གྱིས་འོད་གསལ་བ་ཞེས་བྱའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ཀྱི་རང་བཞིན་དེ་གང་ཞེ་ན། ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྟོང་པ་ཉིད་ཀྱི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ་དམིགས་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་མཚན་མ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ་རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་བྲལ་བའོ། །ཆོས་ཐམས་ཅད་ནི་སྨོན་པ་མེད་པའི་རང་བཞིན་ཅན་ཏེ། བླང་བ་མེད་པ། དོར་བ་མེད་པ། བསམ་པ་མེད་པ། ནུས་པ་མེད་པ་ཤིན་ཏུ་ངོ་བོ་ཉིད་དང་
Chinese
如果不懂得这种安住于本性，远离造作的宗义的安立方式，那么所有的思辨闻法都只是言辞的堆砌，思维和理解是分别念的摇摆，禅修是执着于此，体验则会变得模棱两可，无论在意识层面如何显现出看似合理的样子，要接近甚深实相的一面也是非常困难的。正如《如来藏经》中所说：“无论是凡夫、声闻、缘觉还是菩萨，都无法如实地见到如来藏。”例如，一个盲人问别人酥油的颜色，别人说：“像雪一样。”他触摸雪后，便认为酥油的颜色是冷的。又问：“雪的颜色是什么样的？”答道：“像天鹅的翅膀。”听到天鹅翅膀的声音后，便认为雪的颜色是喧闹的。又问：“翅膀的颜色是什么样的？”答道：“像海螺一样。”触摸海螺后，觉得是光滑的，便也认为雪是光滑的。无论怎么说，盲人也无法如实地知道颜色，同样，要见到如来藏也是非常困难的。 如是宣说。同样，圣者文殊菩萨在《成彼性真实之方便口传》中也说：“如此殊胜之智慧，凡夫如何能知晓？声闻亦不能知晓，缘觉亦不能知晓，瑜伽行者与中观者，菩萨亦不能知晓，具德佛陀一切众，对此亦稍许不能知。”等等，诸佛菩萨及其眷属广为宣说。如此难以证悟，也是因为努力、欲望、思辨，以及执着于因果的分别念，以及由心和心所产生的执取，将各种各样的显现执着为能见和所见，被希望和恐惧所分裂和遮蔽。而在此，在大圆满的共同道中，安住于无有系缚解脱之本性实相的安住方式，不离此而安住，从而使一切戏论寂灭于自性之中，从远离一切作为的超意识大境界中，持续不断地保持自性，而不是造作。
English
If one does not understand this way of establishing a philosophical system that abides in the nature, free from effort and activity, then all speculative hearing is just a heap of words, thinking and understanding are the swaying of conceptual thoughts, meditation is clinging to it, and experience becomes ambiguous. No matter how reasonable it may seem to appear on the level of consciousness, it is very difficult to even get close to the profound aspect of reality. As it says in the Sutra of the Essence of the Buddha, "Neither ordinary beings, nor Shravakas, nor Pratyekabuddhas, nor Bodhisattvas can see the essence of the Buddha as it is." For example, a blind man asked someone about the color of butter. The person said, "It's like snow." When he touched the snow, he thought the color of butter was cold. He asked again, "What is the color of snow like?" The answer was, "Like the wings of a swan." Hearing the sound of the swan's wings, he thought the color of snow was noisy. He asked again, "What is the color of the wings like?" The answer was, "Like a conch shell." Touching the conch shell, he felt it was smooth, so he thought the snow was also smooth. No matter how he was told, the blind man could not know the color as it is. Similarly, it is very difficult to see the nature of the Buddha." Thus it was said. Similarly, the noble Manjushri also said in the oral transmission of the method for accomplishing that very reality, "Such supreme wisdom, how can ordinary beings know? Shravakas do not know it, Pratyekabuddhas also do not know it, Yogacharas and Madhyamikas, Bodhisattvas also do not know it, all the Buddhas with their retinues, even they do not know it slightly." And so on, the Buddhas and their retinues extensively taught. It is so difficult to realize because of effort, desire, speculation, and the mind that only clings to cause and effect, and the grasping that arises from mind and mental factors, clinging to various appearances as the seen and the seer, being divided and obscured by hope and fear. But here, in the common path of Dzogchen, abiding in the way of abiding of the nature of reality without bondage or liberation, without moving from that state, remaining in equanimity, thereby all phenomena are pacified into their own essence, and from the great state of trans-conceptual awareness, free from all actions, continuously maintaining the self-nature, instead of fabrication.
Chinese
亦可。所有突如其来的技巧显现的污垢，也如水与波浪般，在自明本空的无迁变之界中，不成立为所断之敌，而是自净、自明、自解脱。除此之外，不向外寻求，不特意修习，不执着于一，不用心执持，不分别，不认为是过失，不向外排除，不向内修成，只是安住于自然状态，仅此而已，就安立为修习和入定的名称。因此，本体离于思议言说故为空性，离于分别念故为无相，离于取舍希惧故为无愿，于三时中不容许对境之故，自性安住于三轮清净之体性中。如《菩萨藏经》中云：何为三轮清净？即不以心缘过去，不以识随未来，不以作意缘现在。不住于心、意、识，故不忆念过去，不妄想未来，不耽著现在。此乃三时平等性，三轮清净。然众生未能领悟，故当令其领悟。如是，如来大悲周遍于一切众生。又如《梵天殊胜心请问经》中云：一切法从最初之边际即已清净，一切法从最终之边际即已清净，一切法从现在生起之边际即已清净，此即名为三时清净。此清净者，任何时候也不会变为不清净，以清净之自性，此乃极度清净，因此一切法名为自性光明。一切法之自性为何？一切法乃空性之自性，离于对境。一切法乃无相之自性，离于思虑与分别。一切法乃无愿之自性，无有可取，无有可舍，无有思虑，无有作用，极其本体
English
Also. All the stains of sudden skill manifestations are also self-purified, self-clear, and self-liberated like water and waves in the realm of self-awareness, emptiness, and immutability, without establishing enemies to be abandoned. Other than that, do not seek externally, do not deliberately practice, do not cling to one, do not hold with the mind, do not discriminate, do not consider it a fault, do not eliminate externally, do not accomplish internally, but simply abide in the natural state, and this alone is established as the name of practice and meditation. Therefore, the essence is emptiness because it is free from thought and speech, it is signless because it is free from discrimination, it is wishless because it is free from acceptance, rejection, hope, and fear, and because the object is not allowed in the three times, the nature abides in the nature of the three wheels of purity. As it is said in the "Bodhisattva Pitaka Sutra": What is the purity of the three wheels? That is, not to focus the mind on the past, not to follow the future with consciousness, and not to focus on the present with attention. Not abiding in mind, intention, and consciousness, therefore, do not remember the past, do not fantasize about the future, and do not indulge in the present. This is the equality of the three times, the purity of the three wheels. However, sentient beings have not understood it, so they should be made to understand it. Thus, the great compassion of the Tathagata pervades all sentient beings. Also, as it is said in the "Brahma Visesacinta Pariprccha Sutra": All dharmas are completely pure from the beginning, all dharmas are completely pure from the end, and all dharmas are completely pure from the edge of arising in the present. This is called the purity of the three times. This purity will never become impure at any time. With the nature of purity, this is extremely pure, therefore all dharmas are called self-luminous by nature. What is the nature of all dharmas? All dharmas are of the nature of emptiness, free from objects. All dharmas are of the nature of signlessness, free from thought and discrimination. All dharmas are of the nature of wishlessness, without acceptance, without rejection, without thought, without action, extremely essence