Tibetan
དེ་དང་འཚམས་པའི་གཉེན་པོས་བསལ་བ་སྟེ་ལམ་གྱིས་མ་སྦྱངས་པར་གཞི་ལ་ཡོད་པའི་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་མི་འགྱུར་བ་སྔར་བཤད་པ་བཞིན་སེམས་ཅན་གྱི་སྐབས་སུ་གྱུར་ཀྱང་དེས་གྲུབ་མཐའ་འདི་ལ་སྐྱོན་དུ་མི་འགྱུར་ཏེ་སེམས་ཅན་རྣམས་སྒྲིབ་པ་ཀུན་བྲལ་གྱི་སངས་རྒྱས་སུ་མི་བཞེད་པའི་ཕྱིར་རོ། །དེ་བཞིན་དུ་རྟོགས་པའང་གཉིས་ཏེ་གདོད་ནས་ཆོས་ཉིད་རང་གི་རིག་པས་རྟོགས་པ་རང་བྱུང་ཡེ་ཤེས་དང་། ལམ་བསྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་གཞན་བྱུང་ཡེ་ཤེས་གཉིས་ཏེ། དང་པོ་ནི། དོན་དམ་ཆོས་ཉིད་དེ་རྟོགས་བྱེད་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་ཤེས་རབ་རང་བྱུང་གི་ཡེ་ཤེས་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། བདག་རིག་གཞན་རིག་ཐམས་ཅད་རིག །ཀུན་ཤེས་ཀུན་རིག་དམ་པ་པོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཉུག་མའི་སྤངས་རྟོགས་གཉིས་པོ་དོན་དམ་པའི་གནས་ལུགས་རང་གི་ངོ་བོར་ཚང་བ་སྟེ། རྗེ་བཙུན་བྱམས་པས། འདི་ལ་བསལ་བྱ་གང་ཡང་མེད། །གཞག་པར་བྱ་བའང་ཅུང་ཟད་མེད། །ཡང་དག་ཉིད་ལ་ཡང་དག་བལྟ། །ཡང་དག་མཐོང་ན་རྣམ་པར་གྲོལ། །ཞེས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །རྟོགས་པ་གཉིས་པ་ནི། ལམ་བསྒོམ་སྟོབས་ཀྱིས་རྟོགས་པ་རྒྱས་འགྱུར་གྱི་རིགས་དེ་མཉམ་གཞག་གིས་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ཚོགས་དང་། རྗེས་ཐོབ་ཏུ་བསོད་ནམས་ཀྱི་ཚོགས་གཉིས་བསགས་པས་མཐར་བྲལ་སྟོབས་ཀྱིས་ཡོན་ཏན་མངོན་དུ་གྱུར་པ་ལ་ཕྱིན་ཅི་མ་ལོག་པའི་ཡོངས་གྲུབ་ཏུ་གདགས་པ་སྟེ། མདོ་སྡེ་རྒྱན་ལས། སྔ་མ་ཕྱི་མ་ཁྱད་མེད་ཀྱང་། །སྒྲིབ་པ་ཀུན་གྱི་དྲི་མེད་པ། །དེ་བཞིན་ཉིད་ནི་སངས་རྒྱས་འདོད། །ཅེས་པ་བཞིན་ནོ། །དེ་ལ་ཀུན་རྫོབ་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པ་དང་། དོན་དམ་གཞན་གྱིས་སྟོང་པའི་ཚུལ་འདི་ཉིད་འཁོར་ལོ་བར་ཐ་གཉིས་ནས་ཅི་རིག་པར་བསྟན་ལ། ཁྱད་པར་སྟོང་གཞི་བདེ་གཤེགས་སྙིང་པོ་ཟབ་གསལ་གཉིས་སུ་མེད་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བཞུགས་ཚུལ་བཀའ་ཐ་མའི་སྡེ་སྣོད་རྣམས་སུ་རྒྱས་པར་གསུངས་པ་ དང་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཙམ་དུ་གསུངས་པ་ལ་སྔོན་གྱི་སློབ་དཔོན་འགའ་ཞིག་གིས་དགོས་པའི་དབང་གིས་སེམས་དོན་དམ་པར་ཁས་བླངས་པས་དེང་སང་གྲུབ་མཐའ་བཞིར་གྲགས་པའི་ནང་གི་རྣམ་རིག་སྨྲ་བར་བརྗོད་པ་འདི་བྱུང་བ་ཡིན་ལ་དོན་གྱི་དགོངས་པ་ཇི་བཞིན་མ་ཡོངས་ཏེ་ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཙམ་དུ་གསུངས་པའི་སེམས་དེ་ཀུན་གཞིའི་རྣམ་ཤེས་སུ་དགོངས་པའི་སྐབས་དང་། ཆོས་ཉིད་ཡོངས་གྲུབ་ལ་དགོངས་པའི་སྐབས་གཉིས་ཡོད་དེ་སྔ་མ་ལ་དགོངས་ནས་འཁྲུལ་པའི་ཡུལ་དང་ཡུལ་ཅན་ཀུན་རྫོབ་པ་ཡིན་པའི
Chinese
以与之相应的对治来遣除，如前所说，没有通过道来修习，基上的功德就不会显现，即使在有情的情况下也是如此，但这不会成为此宗的过失，因为不承认有情是远离一切障碍的佛。同样，证悟也有两种，一是本来就以法性自己的觉性来证悟的自生俱生智，二是依靠道修习的力量来证悟的由他生智。第一种是：证悟胜义法性的，各自自己的觉性，智慧自生的俱生智，是超越世间的体性，如云：“自知他知一切知，全知全觉最殊胜。”如是，本来的断证二者，在胜义谛的实相中，以自己的体性而圆满。如至尊弥勒所说：“此中无有当除者，当立之法亦无少，于真如中观真如，若能见真即解脱。”如是。第二种证悟是：依靠道修习的力量来证悟，增长变化的种性，以等持来积累智慧的资粮，后得时积累福德资粮，最终以断的力量使功德显现，是对颠倒不欺的圆成实性安立。如《经庄严论》云：“前后虽无有差别，然离一切垢染者，如是真如是佛陀。”如是。对此，世俗以自性空，胜义以他性空的道理，在中后二转法轮中随所应知而宣说。特别是空性的基础，如来藏深明无二的智慧的安住方式，在最后法轮的经藏中广说。以及说一切法唯是心的显现，以前的一些论师因为必要而承认心是胜义，因此产生了现在被称为四大宗派中的唯识宗，但没有完全领会意义的密意，即说一切法唯是心的显现的心，有认为是阿赖耶识的时候，也有认为是法性圆成实的时候，有两种情况，如果是以前者而认为，则迷乱的对境和有境都是世俗谛。
English
It is eliminated by the corresponding antidote. As previously stated, without cultivating through the path, the qualities inherent in the base will not manifest. Even if it occurs in the case of sentient beings, it does not become a fault of this doctrine, because sentient beings are not considered Buddhas who are free from all obscurations. Similarly, there are two types of realization: the self-arisen innate wisdom, which is realized from the beginning by the nature of reality itself, and the other-arisen wisdom, which is realized by the power of the path and meditation. The first is: the ultimate nature of reality, the wisdom that realizes it, the self-arisen innate wisdom of individual awareness, which is characterized by being beyond the world. As it is said, "Knowing oneself, knowing others, knowing all; all-knowing, all-perceiving, most supreme." Thus, both the innate abandonment and realization are complete in their own essence in the ultimate reality. As the venerable Maitreya said, "In this, there is nothing to be removed, nor is there anything to be added. To see reality in reality, seeing reality is liberation." Thus it is. The second realization is: realization through the power of the path and meditation, the lineage of increasing change. By accumulating the collection of wisdom through meditative equipoise and the collection of merit in the post-meditation state, the qualities are ultimately manifested through the power of abandonment, which is designated as the non-deceptive perfection. As stated in the Ornament of the Sutras, "Although there is no difference between the former and the latter, that which is without the stains of all obscurations, suchness is considered the Buddha." Thus it is. In this regard, the way in which the conventional is empty of its own nature and the ultimate is empty of other nature is taught in the middle and later turnings of the wheel of dharma as is appropriate. In particular, the way in which the wisdom of the emptiness base, the Sugata-garbha, is inseparable from clarity, is extensively taught in the collections of the final wheel of dharma. And when it is said that all phenomena are merely appearances of the mind, some previous teachers, due to necessity, affirmed the mind as ultimate. Therefore, the Mind-Only school, which is now known as one of the four major schools, arose. However, the intention of the meaning was not fully understood. That is, the mind that is said to be the mere appearance of all phenomena is sometimes considered to be the alaya-vijnana, and sometimes it is considered to be the perfected nature of reality. There are two situations. If it is considered from the former perspective, then the objects and subjects of delusion are all conventional.
Tibetan
་ཕྱིར་རྟག་པ་མི་སྲིད་པས་དོན་དམ་བདེན་པར་མ་གསུངས་ཏེ། ཡེ་ཤེས་སྣང་བ་རྒྱན་གྱི་མདོ་ལས། ཤཱ་ར་དྭ་ཏའི་བུ། སེམས་ཞེས་བྱ་བ་ནི་སེམས་དང་ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། ཡིད་དང་། ཡིད་ཀྱི་ལུས་དང་། ཡིད་ཀྱི་དབང་པོ་དང་། ཡིད་ཀྱི་ཁམས་ཏེ། འདི་ནི་སེམས་ཞེས་བྱའོ། །དེས་སྟོང་པ་ཉིད་གང་ཞེ་ན། ཤཱ་ར་དྭ་ཏའི་བུ་སེམས་ནི་སེམས་ཀྱིས་སྟོང་སྟེ། དེ་ལ་བྱེད་པ་པོ་གང་ཡང་མེད་དོ། །གལ་ཏེ་དེའི་བྱེད་པ་པོ་འགའ་ཞིག་ཡོད་ན་ནི་དེས་བྱས་ན་གཞན་གྱིས་མྱོང་བ་དེ་ལྟ་བུར་འགྱུར་རོ། །སེམས་ཀྱིས་ཀྱང་སེམས་མངོན་པར་འདུ་མི་བྱེད་དོ། །ཞེས་པ་ལ་སོགས་གསུངས་ཤིང་། ཆོས་ཐམས་ཅད་སེམས་ཀྱི་སྣང་ཆ་ཙམ་དུ་གསུངས་ཀྱང་དེ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་གསུངས་པའི་སྐབས་མེད་ལ། སེམས་དང་། ཡིད་དང་། རྣམ་ཤེས་ཐམས་ཅད་ལས་འདས་པའི་ཡེ་ཤེས་ལ་དོན་དམ་པའི་བདེན་པར་བསྟན་ཏེ། འཕགས་པ་ལང་ཀར་གཤེགས་པའི་མདོ་ལས། སེམས་དང་། ཡིད་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་པར་ཤེས་པ་དང་། རྣམ་པར་རྟོག་པ་དང་། འདུ་ཤེས་མེད་པར་གྱུར་པས་མི་སྐྱེ་བའི་ཆོས་ལ་བཟོད་པ་ཐོབ་པར་འགྱུར་ཏེ། བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་སྣང་བ་མེད་པ་རྣམ་པར་རྟོག་པས་དབེན་པའི་ཆོས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དོན་དམ་པ་འདི་ལ་གོ་རིམ་དང་གོ་རིམ་གྱི་མཚམས་སྦྱར་བ་མེད་དོ། །ཞེས་དང་། སེམས་དང་ཡིད་དང་རྣམ་ཤེས་དང་། །འདུ་ཤེས་རྟོག་པ་སྤངས་པ་སྟེ། །རྣམ་པར་རྟོག་པའི་ཆོས་ ཐོབ་པ། །ཉན་ཐོས་རྣམས་ནི་རྒྱལ་སྲས་ཡིན། །ཞིང་དང་བཟོད་པའི་ཁྱད་པར་ལས། །དེ་བཞིན་གཤེགས་ཀྱི་ཡེ་ཤེས་དགེ། །ཞེས་སོགས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །གཞན་ཡང་སེམས་ཙམ་པའི་གྲུབ་མཐའ་སྨྲ་བ་གང་ཞིག །དོན་དམ་བདེན་པར་འདོད་པ་ནི་རྣམ་ཤེས་ལས་མ་འདས་ལ་དེ་ནི་འཁོར་བའི་ཡུལ་ཅན་གྱི་ཤེས་པ་ཟང་ཀ་མ་སྟེ་འཇིག་རྟེན་ལས་འཕགས་པར་མི་ནུས་པའི་ཕྱིར་དང་། དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་ནི་ཟག་པ་མེད་པའི་དབྱིངས་དང་དེ་རྟོགས་པའི་སྒྲིབ་བྲལ་གྱི་ཡེ་ཤེས་འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱི་སོ་སོ་རང་གི་རིག་པ་འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཚན་ཉིད་ཅན་ཏེ། དེ་གཉིས་ཀྱི་ཁྱད་པར་ནི་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་ལས། དེ་ལ་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་ཡེ་ཤེས་ནི་རྣམ་པ་གསུམ་སྟེ། འཇིག་རྟེན་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པ་དང་། འཇིག་རྟེན་ལས་འདས་པའི་མཆོག་གོ། །དེ་ལས་སྐྱེས་ནས་འཇིག་པ་ནི་རྣམ་པར་ཤེས་པའོ། །མ་སྐྱེས་མི་འཇིག་པ་ནི་ཡེ་ཤེས་སོ། །གཞན་ཡང་བློ་གྲོས་ཆེན་པོ་མཚན་མ་དང་མཚན་མ་མེད་པར་ལྟུང་བ་དང་། ཡོད་པ་དང་མེད་པར་ལྟུང་བ་དང་། མ
Chinese
因此，由于不可能有常恒的事物，所以没有宣说胜义谛。在《智慧光明庄严经》中说：舍利子，所谓的心，就是心和意的各种识，以及意，意的身体，意的根，意的界，这就是所谓的心。那么，什么是空性呢？舍利子，心是心所空，其中没有任何作者。如果其中有任何作者，那么他所做的就会像被他人体验一样。心也不会显现地聚集心。等等这样宣说了。虽然宣说一切法都只是心的显现，但并没有在胜义谛中宣说。而是将超越一切心、意、识的智慧，作为胜义谛来指示。《圣楞伽经》中说：由于心、意、意的各种识、分别、无念，而获得对不生法的忍。大慧，为了宣说无相、远离分别的法，所以对于这个胜义谛，没有次第和次第的连接。又说：心和意和各种识，念和分别都已舍弃，获得分别的法，声闻们是王子。从刹土和忍的差别中，如来之智慧是善的。等等这样宣说。此外，任何宣说唯识宗见解的人，如果认为胜义谛不离识，那么这就是轮回境的杂染识，因为无法超越世间。而胜义谛是无漏的法界，以及证悟它的离障智慧，是圣者们各自的自证，具有超越世间的体性。这两者的差别在于大乘经中说：大慧，智慧有三种，即世间的、出世间的、出世间的殊胜。其中生而坏灭的是识，不生不灭的是智慧。此外，大慧，堕入相和无相，堕入有和无，以及
English
Therefore, since it is impossible for there to be permanent things, the ultimate truth was not spoken. In the Sutra of the Ornament of Wisdom Light, it says: Sharadvatiputra, what is called mind is the various consciousnesses of mind and intellect, as well as intellect, the body of intellect, the faculty of intellect, and the realm of intellect. This is what is called mind. So, what is emptiness? Sharadvatiputra, mind is empty of mind, and there is no agent in it. If there were any agent in it, then what he did would be like being experienced by another. Mind also does not manifestly gather mind. And so on, it was said. Although it is said that all dharmas are merely appearances of the mind, there is no instance of it being spoken of as the ultimate truth. Rather, the wisdom that transcends all mind, intellect, and consciousness is shown as the ultimate truth. In the Noble Lankavatara Sutra, it says: Because of mind, intellect, the various consciousnesses of intellect, discrimination, and non-mentation, one will obtain forbearance of the unproduced dharma. Great Wisdom, in order to teach the dharma that is without characteristics and devoid of discrimination, there is no order or connection of order for this ultimate truth. It also says: Mind and intellect and various consciousnesses, mentation and discrimination are abandoned, having obtained the dharma of discrimination, the Shravakas are princes. From the difference of the Buddha-field and forbearance, the Tathagata's wisdom is good. And so on, it was said. Furthermore, anyone who speaks of the Mind-Only tenet, if they think that the ultimate truth is not separate from consciousness, then that is the defiled consciousness that is the object of samsara, because it cannot transcend the world. And the ultimate truth is the unpolluted realm of reality, and the wisdom free from obscurations that realizes it, is the self-awareness of each of the noble ones, having the nature of transcending the world. The difference between these two is stated in the Mahayana Sutra: Great Wisdom, wisdom is of three kinds, namely, worldly, transworldly, and the supreme transworldly. Of these, what is born and perishes is consciousness, and what is unborn and imperishable is wisdom. Furthermore, Great Wisdom, falling into characteristics and non-characteristics, falling into existence and non-existence, and