Tibetan
་། རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་དང་ལྡན་པའི་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་བར་དུ་ཡིད་ལ་བྱ་བ་དང་མི་འབྲལ་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་ལྟར་ན་སེམས་ཅན་ཐམས་ཅད་ཀྱི་མཆོག་ཏུ་འགྱུར། གཙོ་བོར་གྱུར། ཕུལ་དུ་འགྱུར་རོ། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་དང་། འཕགས་པའི་ཡུལ་དུ་རྒྱལ་པོ་མྱ་ངན་མེད་ཀྱིས་སའི་སྟེང་གི་དགེ་འདུན་རྣམས་ལ་གསེར་འབུམ་རེ་ཕུལ་པ་དང་། དགེ་འདུན་ལ་རྒྱལ་སྲིད་ལྟོས་པ་མེད་པར་ཕུལ་ཞིང་། གངས་ཅན་གྱི་ལྗོངས་འདིར་ཆོས་རྒྱལ་ཁྲི་རལ་པ་ཅན་གྱིས་བླ་སྒོ་དང་པོ་དགེ་འདུན་ལ་ཕུལ། གཉིས་པ་ནི་རྒྱལ་པོ། གསུམ་པ་ནི་བློན་པོ། ཞེས་གསུངས་པ་དང་། རབ་བྱུང་རེ་ལ་འབངས་མི་ཁྱིམ་བདུན་བདུན་ཕུལ་བ་སོགས་སྲི་ཞུ་དང་བསྡི་སྟང་ཇི་ལྟར་མཛད་པའང་། རིགས་དང་། གཟུགས་དང་། ལང་ཚོ་དང་། དཔའ་བ་དང་། བརྟུལ་ཕོད་པ་དང་། སྟོབས་དང་དཔུང་པ་དང་། ནོར་དང་། གྲགས་པ་དང་། མངའ་ཐང་དང་། ལོངས་སྤྱོད་དང་། འཁོར་འབངས་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་སོགས་སྲིད་པའི་དཔལ་འབྱོར་མཐའ་གཅིག་ཏུ་བདེ་བ་མ་ཡིན་པ། སྡུག་བསྔལ་གྱི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག །རྣམ་པར་འགྱེས་པ། མི་རྟག་པ། འབྱོར་གུད་རེས་མོས་པ། སྐྱེ་འཆིའི་བར་ལག་ཅན། སྙིང་པོ་གང་ཡང་མེད་པར་བདག་ཅག་རྣམས་ཀྱི་སྟོན་པས་རྣམ་པ་ཀུན་ཏུ་བཀའ་སྩལ་པ་གཟིགས་ཤིང་རྟོགས་པའི་ངེས་ འབྱུང་གིས་ཐུགས་རྒྱུད་བསྐུལ་བས་སེར་སྣའི་འཆིང་བ་མཐའ་དག་བཅད་ཅིང་བསོད་ནམས་མ་ཡིན་པའི་གནས་ལས་ལྡོག་སྟེ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པའི་ཕྱོགས་སུ་ཡང་དག་པར་ཞུགས་པ་ལ་དགྱེས་པ་སྟེ། མཛའ་བཤེས་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། སེར་སྣ་གཡོ་སྒྱུ་ཆགས་དང་སྙོམ་ལས་དང་། །མངོན་པའི་ང་རྒྱལ་འདོད་ཆགས་ཞེ་སྡང་དང་། །རིགས་དང་གཟུགས་དང་ཐོས་པ་ལང་ཚོ་དང་། །དབང་ཐང་ཆེ་བའི་རྒྱགས་པ་དགྲ་བཞིན་གཟིགས། །ཞེས་སོགས་རྒྱ་ཆེར་གསུངས་པ་ལྟར་སྔོན་གྱིས་བདག་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་སྤྱོད་ཚུལ་ཡོངས་སུ་དག་པ་རྣམས་ཀྱི་རྗེས་སུ་ཐུགས་དང་བས་གོ་ས་མཐོན་པོ་ཐོབ་པར་གྱུར་ཀྱང་ཧ་ཅང་ཁེངས་པ་དང་དྲེགས་པར་གྱུར་པས་བཀུར་སྡི་འོས་པ་རྣམས་ལ་སྲི་ཞུ་མ་ཡིན་པ་མི་མཛད་ཅིང་ཐུགས་ཤིན་ཏུ་དུལ་བ་དང་ཉམས་སྨད་པ་ལྟ་བུར་གནས་པའི་དམ་པའི་སྤྱོད་ཚུལ་མ་སྨད་པར་གྱུར་པ་སྟེ། ཀླུ་སྒྲུབ་ཞབས་ཀྱིས། གཞོན་ཡང་རྒན་པའི་ཉེ་བར་ཞི་ལ་དགའ། །མཁས་པར་གྱུར་ཀྱང་ཤེས་པའི་ང་རྒྱལ་མེད། །གཟི་བརྗིད་ཆེ་ཡང་བཟོད་དང་དེས་པའི་ངང་། །ཇེ་མཐོར་ཕྱིན་ཡང་ང་རྒྱལ་དྲེགས་པ་མེད། །ཅེས་དང་། སློབ་དཔོན་མ་ཏི་ཙི་ཏྲས། དགའ་བར་བགྱིད་པའི་ཡུལ་རྣམས་
Chinese
因此，要做到在一切时处都不离于忆念那具足一切殊胜之相的遍知智慧，要如何才能成为一切有情中最殊胜、最主要、最卓越的呢？ 如是说。 在圣地印度，无忧国王曾向地上的僧众每人供养一亿金币，并将王位毫无吝惜地供养了僧团。 在雪域藏地（西藏），法王赤热巴巾（公元815-836年在位）将第一上门供养给了僧团，第二是国王，第三是大臣。 据说，每位出家人供养七户百姓等，他们是如何进行侍奉和供养的呢？ 种姓、容貌、青春、勇敢、果断、力量、臂膀、财富、名声、权势、享受、眷属圆满等世间荣华，并非完全是安乐，而只是痛苦的根源。 它们是变异的、无常的、贫富交替的、生死之间的过客，没有任何意义。 我们的导师以各种方式教导我们，看到并认识到这些，以出离心激励内心，断除一切悭吝的束缚，从非福德之处返回，欣然趋向寂灭涅槃。 在寄给朋友的信中说： 悭吝、虚伪、贪执和懈怠，以及 傲慢、贪欲和嗔恨， 种姓、容貌、博学和青春， 以及权势带来的傲慢，要像对待敌人一样看待。 如是等等广说。 往昔的菩萨们行为完全清净，追随他们的足迹，内心谦逊，即使获得了崇高的地位，也不会过于骄傲和自大，不会对值得尊敬的人不恭敬，内心非常调柔，安住于看似卑微的状态，不会轻视圣者的行为。 龙树菩萨说： 年轻却喜欢接近年长者，并安于寂静， 即使博学也不生起知识的傲慢， 威严盛大却安于忍耐和寂静， 即使地位高升也不生起傲慢和自大。 如是说。 导师玛蒂吉扎说： 令人欢喜的境
English
Therefore, to ensure that one never separates from the mindfulness of the omniscient wisdom that possesses all excellent qualities, how can one become the most excellent, the most important, and the most superior of all sentient beings? It is said. In the sacred land of India, King Ashoka offered a hundred million gold coins to each of the Sangha on earth, and he offered the kingdom to the Sangha without any reservation. In this snowy land of Tibet, the Dharma King Tri Relpachen (reigned 815-836 AD) offered the first gate to the Sangha, the second to the king, and the third to the ministers. It is said that each ordained person was offered seven households of subjects, etc. How did they serve and make offerings? Lineage, appearance, youth, bravery, decisiveness, strength, arms, wealth, fame, power, enjoyment, complete retinue, etc., worldly glory is not entirely happiness, but only the root of suffering. They are changing, impermanent, alternating between rich and poor, passers-by between birth and death, and have no meaning whatsoever. Our teacher taught us in various ways, seeing and recognizing these things, inspiring the mind with renunciation, cutting off all the bonds of stinginess, returning from the place of non-merit, and gladly approaching the extinction of Nirvana. In a letter to a friend, it says: Stinginess, hypocrisy, attachment and laziness, as well as Pride, greed and hatred, Lineage, appearance, learning and youth, And the arrogance brought by power, should be regarded as enemies. So on and so forth. In the past, the Bodhisattvas' behavior was completely pure, following in their footsteps, with humility in their hearts, even if they attained a high position, they would not be too proud and arrogant, they would not be disrespectful to those who deserve respect, their hearts would be very gentle, they would abide in a state that seemed humble, and they would not despise the behavior of the saints. Nagarjuna said: Young but likes to be close to the elderly and is content with silence, Even if he is learned, he does not give rise to arrogance of knowledge, Majesty is great but he is content with patience and silence, Even if the position is high, he does not give rise to arrogance and pride. It is said. Teacher Matichitra said: The objects of joy
Tibetan
དང་། །རྒྱགས་པར་བགྱིད་པའི་ལང་ཚོ་དག །བདག་གི་རང་དགར་སྤྱོད་པ་དེ། །ཀུན་ཏུ་དོན་མེད་བགྱིད་པའི་སྒོ། །ཕུང་བར་བྱེད་པ་དེ་གསུམ་སྤངས། །མཁས་པས་དམ་པ་བརྟེན་པ་དང་། །དབང་པོ་དུལ་དང་ཤེས་རབ་ཀྱི། །སྟོབས་མཐུའི་ཉམས་ནི་སྨད་ནས་སྤྱད། །ཅེས་གསུངས་པ་ལྟར་རོ། །བདོག་པའི་ཚོགས་ཀྱིས་ཤིན་ཏུ་འབྱོར་ཞིང་བདོ་བར་གྱུར་པ་ལས་ཀྱང་སྐུ་གསུང་ཐུགས་ཀྱི་རྟེན་བཞེངས་པ་རྒྱ་ཆེ་ལ་རྣམ་གྲངས་མང་བ་རྒྱུ་དངོས་གཙང་ཞིང་ཕུན་སུམ་ཚོགས་པ་ཤ་སྟག་དང་། གཙུག་ལག་ཁང་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་ཆོས་གཞི་གསར་དུ་འཛུག་པ་དང་། དེ་དག་ཉམས་པ་གསོ་བ་དང་། དགེ་འདུན་གྱི་འདུ་སྒོ་དང་། དཀོན་མཆོག་མཆོད་པའི་རྒྱུ་ཁོ་ནར་འགྲོ་བར་མཛད་པ་དང་། ཚེ་རབས་དུ་མར་མ་བྱིན་ལེན་གྱིས་འཚོ་བ་དག་གི་བྱེད་པ་རྒྱུ་མཐུན་གྱི་འབྲས་བུས་སེམས་ཅན་རྣམས་ཀྱི་ནོར་དང་སྲོག་ལ་ཆད་པ་སྦྱིན་པའི་སྲིན་པོ་མིའི་ཤ་ཚུགས་ཅན་ཕྱོགས་མཐའི་སྐྱེ་བོ་མི་སྲུན་པ་རྣམས་ལའང་མཁོ་བ་སྦྱིན་པ་དང་། གཏམ་སྙན་པར་སྨྲ་བ་སོགས་ཀྱིས་ཕན་པ་སྒྲུབ་པ་ལ་ཐབས་ཀྱིས་བཀོད་ཅིང་། ནད་པ་དང་། རྒས་པ་དང་། ཕོངས་པ་དང་། བཀྲེས་པའི་སྐྱེ་བོ་རྣམས་ལ་སྨན་དང་། ཟས་དང་། གོས་དང་། མལ་ཆ་དང་། ཉེ་བར་མཁོ་བ་སྦྱིན་པ་སོགས་རྣམ་སྨིན་དགེ་བའི་རྒྱུ་འབའ་ཞིག་པར་ཟད་དུ་འཇུག་པའི་གཏོང་བའི་ཕྱག་རིང་པོར་རྐྱོང་བ་ལ་གོམས་པ་ནི། འདུལ་བ་གཞིའི་རྒྱལ་པོ་ནོར་བཟང་གི་རབས་ལས། ལྷ་དང་མི་ཡི་ནང་དག་ཏུ། །བདག་གི་འབྱོར་པ་མཐོང་ནས་ནི། །གང་གིས་ཕུན་སུམ་ཐོབ་པ་ཡིས། །སྦྱིན་པ་སུ་ཞིག་སྦྱིན་མི་བྱེད། །གང་གིས་སྐྱེས་བུ་བརྒྱ་ཕྲག་ཐིབས་མནན་ཅིང་། །སེར་སྣ་དགྲ་བོར་གྱུར་པ་ཟིལ་མནན་ནས། །འཇིག་རྟེན་ཕ་རོལ་འཇིགས་པས་སྦྱིན་གཏོང་དེ། །བདག་ནི་དཔའ་བོའི་དཔའ་རབ་ཡིན་པར་སེམས། །གང་ཞིག་ལག་ན་མཚོན་ཐོགས་གཡུལ་ངོར་འཇུག །དེ་ནི་དཔའ་བོ་མིན་ཞེས་ཐུབ་རྣམས་གསུང་། །གང་ལ་འཇིགས་པ་མེད་པར་སྦྱིན་གཏོང་བ། །དེ་དག་དཔའ་བོ་ཡིན་ཞེས་ཀུན་མཁྱེན་གསུང་། །ཞེས་གསུངས་པ་དང་། རྒྱལ་པོ་ཟླ་བ་ལ་སྤྲིངས་པ་ལས། ས་བདག་ཇི་ལྟར་འབྱོར་པའི་དུས། །དེ་ཉིད་དུས་ནས་སྤྱད་བཏང་ཞིང་། །ཡོངས་སུ་བསྔོ་བས་གཏེར་དུ་སྦ། །ཚེ་འདིར་གཅིག་ལས་གཞན་དཔག་མེད། །གང་ཚེ་ཕྱི་ནས་སེར་སྣ་དང་། །ཕོངས་པས་བསྲེགས་ན་ཅི་བགྱིར་མཆིས། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་གསོག་འཇོག་ལ་ཧ་ཅང་སྲེད་པར་མི་མཛད་དེ་ས་སྐྱོང་ཆེན་པོའི་གནའ་བོའི་དུས་ཀྱི་དུས་མཆོད་ཇི་ལྟར་མཆིས་སོ་ཅོག་རྣམས་
Chinese
并且，使人肥胖的青春啊，我随心所欲地享用它，总是做无意义的事情的门，毁灭的三者要抛弃。智者依止圣者，调伏诸根和智慧的，力量威力的功德要从下而用。如是说。以财物之聚而极其富饶兴旺，由此建造广大且种类繁多的身语意之所依，财物纯净且圆满丰盛，全是如此。以及寺院，僧众的法基新建立，以及那些破损的修缮，僧众的集会场所， 仅仅作为供养三宝的资具而使用，以及多生累世不予取而生活者的行为，以同类因的果报，对众生的财富和生命进行剥夺的，给予的罗刹，人肉形状的，四面八方的凶暴之人，也给予所需的物品，以及以说悦耳之语等来成办利益，以方便来安排。对病人、老人、贫穷者和饥饿者，给予医药、食物、衣服、卧具和所需之物等，完全耗尽于成熟善的唯一之因的布施，习惯于伸出长长的手。如《毗奈耶根本律·贤护王本生》中所说：在天与人之中，见到我的财富之后，谁以圆满获得而不会行布施呢？谁能压制成百上千的男子，并以吝啬如敌般将其压倒，以对来世的恐惧而行布施，我认为我是勇士中的豪杰。谁手持兵器进入战场，诸佛说那不是勇士。谁无所畏惧地行布施，全知者说那些是勇士。如是说。以及《致国王月亮书》中说：国王在如何富裕之时，就在那个时候享用布施，完全回向而埋藏为宝藏，此生一事而其他无数。何时死后因吝啬和贫穷而焚烧，那该怎么办呢？如是说，不要太贪恋积蓄，萨迦统治者们古代的节日供养是如何存在的呢，所有那些
English
And, oh, the youth that makes one fat, I use it as I please, the door of always doing meaningless things, the three that destroy should be abandoned. The wise rely on the holy, the subdued senses and wisdom, the power and might of merit should be used from below. As it is said. Being extremely rich and prosperous with the accumulation of wealth, thereby building vast and numerous supports for body, speech, and mind, the wealth is pure and perfectly abundant, all like that. And monasteries, newly establishing the dharma base for the Sangha, and repairing those that are damaged, the assembly place for the Sangha, Using it solely as a means to make offerings to the Three Jewels, and the actions of those who live by not giving for many lifetimes, with the result of similar causes, depriving sentient beings of wealth and life, giving to the Rakshasas, those with human flesh appearance, the fierce people from all directions, also giving them what they need, and arranging with skillful means to accomplish benefits by speaking pleasant words, etc. To the sick, the old, the poor, and the hungry, giving medicine, food, clothing, bedding, and necessities, etc., completely exhausting it in the sole cause of ripening virtue, accustomed to extending a long hand in generosity. As it is said in the Vinaya Root, the Jataka of King Norzang: Among gods and humans, after seeing my wealth, who would not give with perfect attainment? Who can suppress hundreds and thousands of men, and suppress stinginess as an enemy, giving with fear of the next life, I think I am the hero among heroes. Whoever enters the battlefield holding a weapon in hand, the Buddhas say that is not a hero. Whoever gives without fear, the all-knowing ones say those are heroes. As it is said. And in the Letter to King Moon it says: When the king is rich, at that time enjoy giving, completely dedicate and bury it as a treasure, one thing in this life and countless others. When after death it is burned by stinginess and poverty, what should be done then? As it is said, do not be too greedy for accumulation, how did the ancient festival offerings of the Sakya rulers exist, all those