Tibetan
ས་གསུངས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡུལ་ཅན་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་འཇུག་པའང་ཉེ་བར་ཞི་ བ་ཞེས་བྱ་སྟེ་གང་གི་ཚེ་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བའི་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་རྒྱུན་ཆད་ཅིང་འགགས་ནས་བསམ་བརྗོད་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཆོས་དབྱིངས་ཞི་བ་ཆེན་པོའི་འགོག་པར་གནས་པ་དེ་ལ་བློ་མ་འཁྲུལ་པའི་ཆོས་ཉིད་ཅེས་བྱ་སྟེ། ཟླ་བ་གྲགས་པས། གང་ཕྱིར་ཆོས་ཉིད་སྐྱེ་མེད་ཡིན་ཕྱིར་བློ་ཡང་སྐྱེ་བ་དང་བྲལ་ལ། །དེ་ཕྱིར་དེ་རྣམས་བརྟེན་ལ་དེ་ཡིས་དེ་ཉིད་རིག་པ་ལྟ་བུ་སྟེ། །གང་ཕྱིར་སེམས་ནི་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་འབྱུང་བས་དེ་ཡི་ཡུལ། །དེ་རབ་རིགས་པ་དེ་བཞིན་ཐ་སྙད་བརྟེན་ནས་རིག་པ་ཡིན། །ཞེས་དང་། ཤེས་བྱའི་བུད་ཤིང་སྐམ་པོ་མ་ལུས་པ། །བསྲེགས་ནས་ཞི་སྟེ་རྒྱལ་རྣམས་ཆོས་སྐུ་སྟེ། །དེ་ཚེ་སྐྱེ་བ་མེད་ཅིང་འགག་པ་མེད། །སེམས་འགག་པ་དེ་སྐུ་ཡིས་མངོན་སུམ་མཛད། །ཅེས་བཤད་པའི་གནས་དེ་ནི་དོན་དམ་པའི་བདེན་པ་རྟོགས་པ་ཞེས་བཏགས་ཏེ་དེའི་ཡུལ་ནི་གཤིས་ཀྱི་གནས་ལུགས་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་རང་བཞིན་གྱིས་རྣམ་པར་དག་པ་ཡིན་ལ། མཐོང་བ་རྫུན་པ་བློ་འཁྲུལ་པ་ནི་སོ་སྐྱེ་མ་རིག་པའི་བག་ཆགས་ཀྱིས་བསླད་པས་འདི་ལྟར་མིག་ནད་ཅན་གྱིས་རབ་རིབ་དང་སྐྲ་ཤད་འཛག་པ་ལ་བདེན་པར་ཞེན་པ་ལྟར་འདི་ལྟར་འགྲོ་བ་དྲུག་གི་གནས་དང་ལོངས་སྤྱོད་བདེ་སྡུག་མཐོ་དམན་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་འཁྲུལ་པའི་གཟུང་འཛིན་གྱི་རྣམ་པ་དང་། འཕགས་པ་རྣམས་ཀྱིས་རྗེས་ཐོབ་ཏུ་གཞན་དང་ཐུན་མོང་དུ་སྣོད་བཅུད་ལ་སོགས་པར་སྣང་བའི་རྣམ་པ་གཉིས་དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་གྱི་རྣམ་པ་དང་། སྐྱོན་མེད་པ་གཉིས་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་སུ་བཞག་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། མཐོང་བ་རྫུན་པ་རྣམ་པ་གཉིས་ཡིན་ཏེ། །དབང་པོ་གསལ་དང་དབང་པོ་སྐྱོན་ལྡན་ནོ། །སྐྱོན་ལྡན་དབང་པོ་རྣམས་ཀྱི་ཤེས་པ་ནི། །དབང་པོ་ལེགས་གྱུར་ལ་ལྟོས་ལེགས་པར་འདོད། །ཅེས་སོ། །དེ་ཡི་དབང་གིས་འཁོར་བའི་ཆོས་སེམས་དང་སེམས་ལས་བྱུང་བ་ཡུལ་གྱི་རྣམ་པར་སྣང་བ་དང་བཅས་པ་ཐམས་ཅད་ཀུན་རྫོབ་ཡིན་ལ། ས་ཐོབ་ཀྱང་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་མ་འགགས་པའི་ཆ་ཡུལ་མ་དག་པའི་གཟུགས་སོགས་ཚོགས་དྲུག་སྣང་བ་དང་བཅས་ པ་མདོར་ན་སྤང་བྱར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་ཀུན་རྫོབ་ཀྱི་ཕྱོགས་སུ་བསླན་ནས་འཁྲུལ་པར་བཞག་ལ། ཀུན་རྫོབ་དེའང་དབང་པོ་སྐྱོན་ཅན་ལ་སྣང་བ་ལོག་པའི་ཀུན་རྫོབ་དང་། སྐྱོན་མེད་ཀྱི་ཡུལ་དུ་སྣང་བ་ཡང་དག་པའི་ཀུན་རྫོབ་གཉིས་ཏེ་སྔ་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོ་ལ་སྣང་ཡང་མི་བདེན་པར་གྲགས་པ་ཟླ་བ་གཉིས་དང་རྨི་ལམ་
Chinese
如是所说。有境智慧的入处也称为寂灭，即当心与心所生的一切戏论，断绝且止息，远离一切思虑言说，安住于法界大寂灭的止息中，那被称为不迷乱的法性。月称菩萨说：何以故法性无生，故智亦离生，是故彼等依，彼以此知彼。何以故心乃于境之相而生，彼之境，彼善分别，如是依名言而知。又说：尽焚所知之干薪，寂灭成佛法身，尔时无生亦无灭，心灭彼以身现证。所说之处即名为证悟胜义谛，其境乃是自性之实相，法界自性清净。所见虚妄，心识迷乱，乃是凡夫为无明习气所染污，如眼病者执著于眩翳及毛发落坠为真实一般，如是六道众生的处所及受用，苦乐高下种种显现，乃是迷乱的能取所取之相。圣者们于后得位，与他众共同显现之外器内情等相，二者如同根识有病与无病一般，安立为二种世俗谛。《入行论》云：所见虚妄有二种，根识清净及有病，有病根识之所知，于根清净者希求。如是之故，轮回之法，心与心所，连同显现为境之相的一切，皆为世俗谛。即使是登地菩萨，心与心所未止息之分，以及不清净之境，如色等六识的显现等等，总而言之，一切应断之法，皆被归类于世俗谛，并被视为迷乱。而世俗谛也分为两种：显现于根识有病者面前的颠倒世俗谛，以及显现于无病之境的真实世俗谛。前者虽显现于世间认知中，却被认为是虚假的，如二月和梦境。
English
As it is said. The entrance of the wisdom of the object-possessor is also called pacification, that is, when all the elaborations of mind and mental events cease and stop, and abide in the cessation of the great peace of the Dharmadhatu, which is free from all thoughts and expressions, that is called the nature of reality without delusion. Chandrakirti said: Because the nature of reality is unborn, therefore wisdom is also free from birth. Therefore, they depend on each other, and it is like knowing that by this. Because the mind arises in the form of an object, its object, that is well distinguished, and thus it is known by relying on names. It is also said: Completely burn the dry firewood of knowable things, pacify and become the Dharmakaya of the Victorious Ones, at that time there is no birth and no cessation. The cessation of the mind is directly realized by the body. The place that is spoken of is called the realization of the ultimate truth, and its object is the reality of the nature, the Dharmadhatu, which is naturally pure. False seeing, deluded consciousness, is defiled by the habitual tendencies of ignorance of ordinary beings, just as a person with eye disease clings to dizziness and falling hair as real. Thus, the places and enjoyments of the six realms of beings, the various appearances of happiness and suffering, high and low, are the aspects of deluded grasping and apprehended. The aspects that appear in common with others, such as the container and its contents, in the subsequent attainment of the noble ones, are like the two types of sense consciousness, diseased and non-diseased, and are established as two types of conventional truth. From the Entering Path: False seeing is of two types, sense consciousness is clear and diseased. The knowledge of those with diseased sense consciousness, desires to be good by relying on those with good sense consciousness. Therefore, all the phenomena of samsara, mind and mental events, together with the appearance of the object, are conventional truth. Even if one has attained the ground, the part where mind and mental events have not ceased, and the impure objects, such as the appearance of the six aggregates, etc., in short, all that should be abandoned is classified as conventional truth and regarded as delusion. And that conventional truth is also divided into two types: the inverted conventional truth that appears to those with diseased sense consciousness, and the true conventional truth that appears in the realm of the non-diseased. The former, although it appears in worldly cognition, is considered false, such as the double moon and dreams.
Tibetan
ལ་སོགས་དང་། ཕྱི་མ་ནི་འཇིག་རྟེན་ཤེས་ངོར་སྣང་ལ་བདེན་པར་གྲགས་པ་ཟླ་བ་གཅིག་ཏུ་སྣང་བ་ལ་སོགས་པའོ། །དེའང་གཉིས་སུ་འཛིན་པའི་འཁྲུལ་བློའི་གནས་སྐབས་སུ་བདེན་པ་ལྟར་སྣང་བ་མིག་སྐྱོན་ཅན་ལ་སྐྲ་ཤད་དུ་སྣང་བ་མིག་དག་པ་ལ་ཅི་ཡང་མེད་པ་བཞིན་དུ་བློ་འཁྲུལ་པ་ལ་སྣ་ཚོགས་སུ་སྣང་བ་ཉིད་འཕགས་པའི་མཉམ་གཞག་དང་འཁྲུལ་པ་ཟད་པའི་སངས་རྒྱས་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཅི་ཡང་མེད་པས་འཁྲུལ་སྣང་ཆ་དང་བཅས་པ་མི་སྣང་སྟེ། འཇུག་པ་ལས། རབ་རིབ་མཐུ་ཡིས་སྐྲ་ཤད་ལ་སོགས་པ། །དངོས་པོ་ལོག་པ་གང་ཞིག་རྣམ་བརྟགས་ལས། །དེ་ཉིད་གང་གིས་བདག་ཉིད་མིག་དག་པས། །མཐོང་བ་གང་ཡིན་དེ་བཞིན་འདིར་ཤེས་བྱ། །ཞེས་དང་། ཀླུ་སྒྲུབ་ཀྱི་དབུ་མ་འཁྲུལ་འཇོམས་སུའང་། དེ་བཞིན་མཁས་པ་ཡང་དག་གིས། །ཤེས་པ་ཉི་མས་མི་ཤེས་པའི། །བག་ཆགས་མ་ལུས་བཅོམ་པའི་ཚེ། །སེམས་དང་སེམས་བྱུང་ཡུལ་མི་གཟིགས། །ཞེས་གསུངས་པ་ལྟར་གཟུང་འཛིན་སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ངོ་བོ་སྒྲ་ཚིག་ལ་སོགས་པ་དངོས་སུ་མི་རྟོག་པའི་ཆ་ནས་གཞན་ལས་ཤེས་པ་མ་ཡིན་པ་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་རྙོག་པ་མ་ལུས་པ་ཆོས་ཀྱི་དབྱིངས་སུ་ཞི་བ། རྣམ་པར་རྟོག་པ་ལས་འདས་པ། སྤྲོས་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། གྲུབ་པའི་མཐས་མ་རེག་པ་སྟེ། ཆོས་ཉིད་ཀྱི་གནས་ལུགས་དེ་ནི་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། རྩ་བ་ཤེས་རབ་ལས། གཞན་ལས་ཤེས་མིན་ཞི་བ་དང་། །སྤྲོས་པ་རྣམས་ཀྱིས་མ་སྤྲོས་པ། །རྣམ་རྟོག་མེད་དོན་ཐ་དད་མིན། །དེ་ནི་དེ་ཡི་མཚན་ཉིད་དོ། །ཞེས་བཤད་པ་ལྟར་མདོར་བསྡུས་ ན། སངས་རྒྱས་འཕགས་པའི་ཐུགས་སྒྲིབ་པ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བའི་ཟབ་པ་དང་ཞི་བའི་མཚན་ཉིད་ཅན་གྱི་དབྱིངས་དང་། དེ་རྟོགས་བྱེད་རྣམ་པ་ཐམས་ཅད་མཁྱེན་པའི་ཡེ་ཤེས། བྱང་འཕགས་ཀྱི་མཉམ་གཞག་གི་ཡེ་ཤེས་ཀྱི་ངོ་བོ་དང་། དེའི་རྗེས་ཐོབ་ཀྱི་སྣང་བ་ལྷག་མཐོང་གི་རྣམ་པར་གྱུར་ཏོ་ཅོག་དོན་དམ་པའི་བདེན་པའོ། །དེ་ཡང་གཏན་ཚིགས་ལྔ་པོ་རྣམས་ཀྱིས་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་བཞིན་མེད་པར་འཇལ་མོད་ཀྱི། རང་རྒྱུད་པ་ལྟར་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་བཀག་ནས་རྫུན་པར་བསྒྲུབས་པ་དང་། དོན་དམ་སྤྲོས་པ་བཀག་ནས་སྤྲོས་མེད་དུ་སྒྲུབ་པ་སོགས་རེས་འཇོག་ཅན་མ་ཡིན་པར་ཆོས་ཐམས་ཅད་ཡོད་མིན་མེད་མིན་གང་དུའང་མི་ཕྱེ་བར་བརྗོད་དུ་མེད་པའི་གནས་ལུགས་བསམ་གྱིས་མི་ཁྱབ་པར་སྐྱེལ་བ་ནི་ཐལ་འགྱུར་མ་འཁྲུལ་པའི་དགོངས་པ་འདིས་ཁས་བླངས་པའི་གྲུབ་མཐའ་ཐམས་ཅད་བཀག་སྟེ། རྩོད་བཟློག་ལས། གལ་ཏེ་ངས་དམ་བཅས་འགའ
Chinese
等等。后者是世间所知显现为真实，如显现一个月亮等等。 此外，在执二元的错乱心识状态中，显现为真实的，就像有眼病的人看到发丝，眼睛清净的人什么也看不到一样，心识错乱的人会显现各种各样的事物，但对于圣者的等持和错乱止息的佛陀来说，没有什么可以作为对境，因此错乱显现及其所有部分都不会显现。《入行论》中说： “因眼翳之势力，见发丝等颠倒物，何人以其清净眼，见彼事物即非有，当知此处亦如是。” 龙树的《中观破执论》中也说：“如是智者以正见，如日之智所不能，尽断一切诸习气，尔时心及心所境不见。” 如是所说，远离能取所取一切戏论之自性，从不以声音文字等如实思虑的角度而言，不是从他处了知的，心与心所的垢染全部寂灭于法界，超越分别念，远离一切戏论，不为宗派所触及。法性之实相即是胜义谛之体性。《根本慧论》中说：“非从他知寂静性，不以分别而分别，无有分别无异义，是名为彼之体性。” 如是所说，简而言之， 佛陀圣者的心识远离一切障碍，具有甚深寂静之体性的法界，以及证悟此法界之全知智，以及圣菩萨的等持之智慧之自性，以及其后得之显现，即殊胜观之相，所有这些都是胜义谛。 此外，虽然以这五个理证衡量一切法无自性，但并非像自续派那样，遮破世俗谛后成立虚假，或者遮破胜义戏论后成立无戏论等，不是轮番安立，而是不将一切法分判为有或非有，而是将之置于不可言说的实相，不可思议的境界，这是应成派无谬的见解，遮破了一切所承许的宗义。《诤理论》中说：“如果我有什么誓言”，
English
and so on. The latter refers to what appears as true in the eyes of the world, such as the appearance of a single moon. Moreover, in the state of a deluded mind that grasps at duality, what appears as true is like seeing hairs by someone with impaired vision, while someone with clear eyes sees nothing at all. Similarly, various things appear to a deluded mind, but for the noble ones in meditative equipoise and the Buddhas who have exhausted delusion, there is nothing to be taken as an object, so deluded appearances along with their parts do not appear. As it says in the Entering [the Middle Way]: "Due to the power of cataracts, one sees hairs and other distorted objects. Whoever sees those things with pure eyes, knows that they are not there. Understand that it is the same here." Nagarjuna's "Destruction of Error" also says: "Likewise, the wise with correct view, with the wisdom that the sun cannot know, when all habitual tendencies are destroyed, the mind and mental events do not see objects." As it is said, the nature that is free from all grasping and clinging, from the perspective of not truly thinking about sounds, words, and so on, is not known from others. All the defilements of mind and mental events are pacified in the realm of phenomena, transcending conceptualization, free from all elaboration, and untouched by philosophical tenets. The reality of the nature of phenomena is the characteristic of ultimate truth. As it says in the Root Wisdom: "Not known from others, peaceful, not elaborated by elaborations, without conceptualization, not different in meaning, that is its characteristic." In short, For the Buddhas, the minds of the noble ones are free from all obscurations, the realm of phenomena with the characteristics of profundity and peace, and the all-knowing wisdom that realizes it, and the nature of the wisdom of the meditative equipoise of the noble bodhisattvas, and the appearances that are attained after that, which are transformed into the aspect of superior seeing, all of these are the ultimate truth. Furthermore, although all phenomena are measured as being without inherent existence by these five lines of reasoning, it is not like the Svātantrikas, who negate conventional truth and then establish falsehood, or negate ultimate elaboration and then establish non-elaboration, etc. It is not a matter of alternatingly establishing things, but rather, without dividing all phenomena into either existent or non-existent, it is to lead them to an inexpressible reality, an inconceivable state. This is the unerring view of the Prasangikas, which refutes all accepted philosophical tenets. As it says in the Refutation of Disputes: "If I have any vows,"