Tibetan
གྱིས་བསྒྱུར་བའི་སྡེ་སྣོད་གསུམ་གྱི་ཆོས་རྣམས་དང་། བྱ་བ་དང་། སྤྱོད་པ་དང་། རྣལ་འབྱོར་གྱི་རྒྱུད་སོགས་ལོ་ཆེན་རིན་ཆེན་བཟང་པོ་མ་བྱོན་གོང་དུ་འགྱུར་པ་ཐམས་ཅད་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་གསང་སྔགས་བླ་མེད་ཀྱི་རྒྱུད་རྙིང་མ་ཆོས་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་ནུས་པ་དག་ཡོད་ན། དཔལ་གསང་བ་འདུས་པ་དང་། ཟླ་གསང་ཐིག་ལེ་དང་། སངས་རྒྱས་མཉམ་སྦྱོར་རྣམས་ཆོས་མ་ཡིན་པ་ཉིད་དུ་ཁས་ལེན་དགོས་པར་འགྱུར་ཏེ། དེ་གསུམ་རྙིང་མའི་ལུགས་ཀྱི་ཏནྟྲ་སྡེ་བཅོ་བརྒྱད་དུ་གྲགས་པ་དེའི་གཙོ་བོར་གྱུར་པ་དང་། རྩ་བ་དེ་གསུམ་ལ་བརྟེན་ནས་བོད་དུ་རྙིང་མར་གྲགས་པ་ཆོས་མང་དག་ཅིག་བྱུང་བར་སྔོན་གྱི་ཆེན་པོ་དག་གིས་འཆད་པའི་ཕྱིར་རོ། །བྱེ་བྲག་ཏུ་ཡང་ཕུར་ཆོས་མ་ཡིན་པར་ཁས་ལེན་པ་དག་ཡོད་ན། དེའི་རྒྱུད་ཀྱི་རྒྱ་དཔེ་དང་། ལོ་ཙཱ་བ་ཚད་ལྡན་གྱིས་བསྒྱུར་བ་སོགས་ཀྱི་གཏན་ཚིགས་ལས་རྣམ་དག་ཏུ་གྲུབ་ཟིན་པ་དང་། ཁྱད་པར་རྙིང་མའི་རྒྱུད་དུ་གྲགས་པ་གཞན་དང་གཞན་རྣམས་རྒྱུད་འབུམ་གྱི་དཀར་ཆག་ཏུ་འདེབས་པར་མི་མཛད་པའི་ཆེན་པོ་དེ་དག་གིས་ཀྱང་ཡང་དག་དང་ཕུར་པ་རྩོད་མེད་དུ་གྲུབ་ཟིན་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རལ་གྲི་དང་། བུ་སྟོན་རིན་པོ་ཆེའི་ཆོས་འབྱུང་ལས་བཤད་པ་བཞིན་ནོ། །ཞེས་གཞན་གྱི་འདོད་པ་ན་ཡམས་སུ་བཀོད་ནས་རང་གི་བཞེད་པའི་སྙིང་པོ་ནི་བསྟན་པ་འདིའི་བདག་པོ་སྟོན་པ་ཐུབ་པའི་དབང་པོས། ཆགས་བྲལ་གྱི་གཟུགས་སམ་འཁོར་ལོས་སྒྱུར་བའི་གཟུགས་ཀྱིས་གསུངས་ཀྱང་རུང་སྟེ། སྟོན་པ་གཅིག་པུ་དེ་ཉིད་ཀྱི་ལྷ་དང་སྔགས་ཀྱི་རིམ་པ་ཁོ་ན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་ལས་གྲུབ་པ་བརྙེས་པའི་སློབ་དཔོན་པདྨ་འབྱུང་གནས་དང་། དེའི་སློབ་མ་རིམ་པ་གཉིས་ལ་བརྟན་པ་ཐོབ་ནས་གྲུབ་པའི་ས་བརྙེས་པ་དེ་དག་གིས། བོད་དུ་དམ་པའི་ཆོས་དར་བ་ལ་གེགས་སུ་གྱུར་པའི་ལྷ་འདྲེ་གདུག་པ་ཅན་འདུལ་བ་དང་། རྡོ་རྗེ་ཐེག་པའི་སྣོད་དུ་གྱུར་པ་རྣམས་རིག་འཛིན་གྱི་ས་ལ་འགོད་ པའི་ཕྱིར་དུ། གང་དང་འཚམས་པའི་ལྷ་དང་སྔགས་དང་ལྟ་བའི་རིམ་པ་རྣམས་གསུངས་པ་དང་། དེའི་དོན་སློབ་མས་ཚུལ་བཞིན་ཉམས་སུ་བླངས་པ་དང་། དེ་ལས་གྲུབ་པའི་ས་བརྙེས་པའི་རིག་པ་འཛིན་པ་མང་དུ་བྱོན་པ་དང་། དེ་དང་མཐུན་པའི་སྙན་བརྒྱུད་དང་དགོངས་པ་ཡི་གེར་བཀོད་པ་ལ་བརྟེན་ནས་རྙིང་མར་གྲགས་པའི་ཆོས་རྣམ་པར་དག་པ་འདི་ཉིད་བྱུང་བ་ཡིན་ལ། འདི་དག་ལའང་ཡང་དག་པར་ན་བསྟན་བཅོས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་ཚང་བ་ཡིན་ཏེ། ཇི་སྐད་དུ། གང་ཞིག་རྒྱལ་བའི་བསྟན་པ་འབའ་ཞིག་གི། །དབང་བྱས་རྣམ་གཡེང་མེད་ཡིད་ཅན་གྱིས་བཤད། །ཅེས་སོགས་ཀྱི་མཚན་ཉིད་དེ་ཚང་བའི་ཕྱིར། སློབ་དཔོན་པདྨས་གསུངས་པའི་བསྟན་བཅོས་ནི་སངས་རྒྱས་ཀྱི་བཀའ་དང་ཁྱད་པར་ཡོད་པ་མ་ཡིན་ཏེ། ཐར་པ་ཐོབ་པའི་ལམ་དང་རྗེས་མཐུན་པ། །དེ་ཡང་དྲང་སྲོང་བཀའ་བཞིན་སྤྱི་བོར་བླངས། །ཞེས་གསུངས་པའི་ཕྱིར། དཔེར་ན་རྗེ་བཙུན་བྱམས་པའི་ཆོས་ལྔ་དང་། དུས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་བསྡུས་པའི་རྒྱུད་དང་། དེའི་འགྲེལ་པ་དྲི་མ་མེད་པའི་འོད་ལ་སོགས་པ་བཞིན་ནོ། །ཡང་། རྫོགས་པ་ཆེན་པོའི་གཤིས་ལ་བྱ་བ་དང་བྲལ་བའི་གྲུབ་མཐའ་རྒྱུ་རྐྱེན་འདུས་བྱས་ཀྱི་ཁམས་སུ་མི་གནས་པའི་ཡེ་ཤེས་ངེས་དོན་མཐར་ཐུག་པ་དྲང་ཐད་དུ་སྟེན་པའི་སྐབས་དཀར་ནག་དང་རྒྱུ་འབྲས་འབད་རྩོལ་གྱི་བྱས་ཆོས་ལ་ལྟོས་འཆའ་མི་དགོས་པར་བཤད་པ་ལ་བོད་འགའ་ཞིག་གིས་སྤྱོད་པའི་ཕྱོགས་སྤངས་པས་ཧྭ་ཤང་དང་མཐུན་པར་ཐལ་ལོ་ཞེས་སྐྱོན་མཐོང་ཧ་ལས་ལས་ཙམ་བྱེད་པ་བྱུང་མོད། ལར་བདེ་བར་གཤེགས་པས་ཆོས་ཀྱི་འཁོར་ལོ་གསུམ་བསྐོར་བའི་རིམ་པ་དང་པོ་དགེ་མི་དགེའི་རྒྱུ་འབྲས་མི་བསླུ་བར་སྟོན་པ་དེ་ཡང་འཇིག་རྟེན་གྱི་ངོ་ལ་ལྟོས་ནས་བསྟན་པའི་ཕྱིར་དྲང་དོན་དུ་བཞག་པ་ཡིན། བར་པ་དང་ཐ་མ་གཉིས་རྣམ་ཐར་སྒོ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་དུ་དོན་གྱིས་མི་མཐུན་པ་མེད་ལ། ངེས་དོན་ཟབ་མོའི་གནས་ལུགས་སྟོན་པ་ལ་ཟབ་པ་དང་ཆེས་ཟབ་པའི་ཁྱད་པར་ཙམ་ཡོད། དྲང་ངེས་ཀྱི་དོན་དེ་ཡང་འདུས་བྱས་དང་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་སྒོ་ནས་འབྱེད་ཅིང་བརྗོད་བྱ་དེ་དག་ཤས་ཆེ་ཆུང་གི་སྒོ་ནས་དབྱེ་བ་ཡིན་ པར་མཁས་པ་ཀུན་ལ་གྲགས་ཤིང་གྲུབ་མོད། དེ་ལྟ་ཉིད་ཀྱིས་རེ་ཞིག་བཀའ་བར་པར་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་བསྡུས་པའི་ཆོས་ཐམས་ཅད་རང་གི་ངོ་བོས་སྟོང་པར་ཁས་བླངས་ནས་དེ་ངེས་དོན་དུ་འཆད་པའི་སྐབས། གང་ལ་དམིགས་པར་བྱ་བ་ཐམས་ཅད་དང་བྲལ་བ། རྟོག་པ་དང་རྣམ་པར་རྟོག་པ་ཐམས་ཅད་སྤངས་པ། གང་ལ་བླང་བར་བྱ་བ་དང་། དོར་བར་བྱ་བའི་ཆོས་སུ་མི་དམིགས་པ་སྟེ་མདོར་ན་གཟུང་འཛིན་གྱི་ཆོས་རྣམས་ལས་ཡང་དག་པར་འདས་པའི་འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གནས་ལུགས་གང་ཡིན་པ་དེ་ལ་རྣམ་པར་ཐར་པ་གསུམ་གྱི་མཚན་ཉིད་ཀྱང་གནས་པའི་ཕྱིར་རྫོགས་ཆེན་པས་གཞིའི་དུས་སུ་འཁོར་འདས་མཉམ་པ་ཉིད་དུ་བལྟ་བས་རྒྱུ་འབྲས་ཐ་དད་དུ་མི་འབྱེད། ལམ་གྱི་དུས་སུ་ཅི་ལའང་རྣམ་པར་མི་རྟོག་པས་བླང་བ་དང་དོར་བའི་མཐའ་མི་དཔྱོད། འབྲས་བུའི་དུས་སུ་ཐོབ་བྱ་རེ་དོགས་དང་བྲལ་བའི་གདེང་ཆོས
Chinese
如果有人认为，莲花生大师之前翻译的三藏经典，以及事部、行部、瑜伽部等续部，都不是佛法，那么就必须承认，在洛钦·仁钦桑波（公元958-1055年）之前翻译的所有经典都不是佛法。特别是，如果有人能够否认宁玛派的无上密续不是佛法，那么就必须承认吉祥密集金刚、月密明点和佛陀和合都不是佛法。因为这三部是宁玛派所说的十八部根本续的主要部分，而且由于这三部根本续，在西藏出现了许多被称为宁玛派的法，这是以前的大德们所说的。特别是，如果有人否认普巴法不是佛法，那么其续部的梵文原本，以及由合格的译师翻译等理由，已经完全成立。特别是，那些不将其他被称为宁玛派续部的经典列入续部总目录的大德们，也已经无可辩驳地证实了普巴法的正确性。例如，正如宝剑和布顿仁波切的《佛教史》中所说的那样。这样将他人的观点视为瘟疫一样驳斥后，自己的观点核心是，本教的教主释迦牟尼佛，无论是示现离欲之身还是转轮王之身所说的法，都一样殊胜。仅仅修持佛陀的本尊和咒语次第，从而获得成就的上师莲花生，以及他的弟子们在二种次第上获得稳固，从而证得成就之地的那些人，为了调伏阻碍西藏弘扬圣法的凶恶鬼神，以及为了将那些成为金刚乘法器的人安置在持明者的地位上，而宣说了与他们相应的本尊、咒语和见解次第。弟子们如理如实地修持这些法，从中涌现出许多证得成就之地的持明者，并且依靠与此相应的口耳传承和记录下来的意旨，才产生了如今被称为宁玛派的清净之法。这些法也完全具备论典的特征，正如...
English
If one were to claim that the Dharma of the three baskets translated before the arrival of Lotsāwa Rinchen Zangpo [958-1055 CE], as well as the tantras of Kriya, Charya, and Yoga, etc., are not Dharma, then one would have to concede that everything translated before the arrival of the great translator Rinchen Zangpo is not Dharma. In particular, if there are those who can deny that the old tantras of the unsurpassable secret mantra are not Dharma, then they would have to concede that the glorious Guhyasamaja, the Chandra Guhyatilaka, and the Buddha Samayoga are not Dharma. This is because these three are the main parts of the eighteen root tantras of the Nyingma tradition, and because of these three root tantras, many teachings known as Nyingma arose in Tibet, as the great ones of the past have explained. In particular, if there are those who deny that Phurba is not Dharma, then it has been completely established as pure through the reasoning of the Indian texts of its tantra, and the translations by qualified translators, etc. In particular, even those great ones who do not include other tantras known as Nyingma tantras in the catalogue of the Collection of Tantras have irrefutably established the correctness and completeness of Phurba. For example, as explained in the sword and Buton Rinpoche's History of Buddhism. Having thus positioned the views of others as a plague, the essence of one's own view is that the master of this teaching, the Teacher Shakyamuni Buddha, whether he spoke in the form of detachment or in the form of a universal monarch, is equally supreme. The master Padmasambhava, who attained accomplishment solely through practicing the deity and mantra sequences of that single Buddha, and those of his disciples who gained stability in the two stages and thus attained the ground of accomplishment, in order to subdue the evil spirits and demons who hindered the spread of the holy Dharma in Tibet, and to place those who became vessels of the Vajrayana on the level of vidyadharas, spoke of the deity, mantra, and view sequences that were appropriate to them. The disciples practiced these teachings properly and authentically, and many vidyadharas who attained the ground of accomplishment emerged from them, and relying on the oral transmissions and recorded intentions that were in accordance with this, this pure Dharma known as Nyingma arose. These teachings also fully possess the characteristics of treatises, just as...
Chinese
因为具足了“凡是对于仅仅是胜者的教法，心无旁骛的有缘者所说”等等的特征。莲花生大师所说的论著与佛的教言没有差别，因为“与获得解脱之道相符，也如仙人教言一般顶戴”。例如至尊弥勒的五法，时轮摄略续，以及其释疏无垢光等。 还有，对于大圆满的体性，不作任何造作的见解，不住于因缘和合的造作之界，直接趋入究竟实义的智慧之时，说不需要依赖黑白、因果、勤作等造作之法，有些藏人就觉得这是抛弃了行持，与和尚宗见相同，而感到惊讶。 本来，善逝最初转法轮时，宣说善与非善的因果不虚，这也是观待世间而宣说的，所以安立为不了义。中间和最后两次法轮，在解脱三门的体性上，意义上没有不一致的地方，只是在宣说甚深意义的实相时，有甚深和极甚深的差别而已。了义和不了义的意义，也是从有为法和无为法的角度来区分，所诠释的内容，也是从多和少的角度来区分，这在智者中是公认和成立的。 正因为如此，暂且在中间的教言中，承认被阿赖耶识所摄持的一切法，自性为空，并且在解释其为了义时，对于所缘的一切都远离，舍弃一切分别和妄想，对于不可取舍之法不作意，总而言之，对于从能取所取之法中完全超离的无为法之实相，也安住着解脱三门的体性，因此大圆满在基础的阶段，视轮回涅槃为平等性，因此不区分因果的差别。在道之阶段，对于任何事物都不分别，因此不衡量取舍的边际。在果之阶段，具有远离希求和疑虑的自信。
English
Because it possesses the characteristics such as "Whatever is spoken by a fortunate one who is solely devoted to the teachings of the Victorious Ones, without distraction." The treatises spoken by Guru Padmasambhava are no different from the words of the Buddha, because they "accord with the path to liberation and are accepted as the words of a sage." For example, the Five Dharmas of Lord Maitreya, the Abridged Kalachakra Tantra, and its commentary, Vimalaprabha, etc. Furthermore, regarding the nature of Dzogchen, when directly engaging with the ultimate definitive wisdom that is free from actions, a view that does not abide in the realm of conditioned causes and conditions, some Tibetans are surprised and see fault, claiming that it is similar to the Hwashang's view because it abandons practice by saying that there is no need to rely on black and white, cause and effect, or effort. Originally, when the Sugata first turned the Wheel of Dharma, he taught that the cause and effect of virtue and non-virtue are infallible, which was taught in relation to the world and therefore established as provisional meaning. The second and third turnings do not differ in essence in terms of the characteristics of the three doors of liberation, and there is only a difference between profound and most profound in teaching the profound meaning of reality. The meaning of definitive and provisional is also distinguished from the perspective of conditioned and unconditioned, and the content to be expressed is also distinguished from the perspective of more or less, which is recognized and established among scholars. Precisely because of this, for the time being, in the intermediate teachings, all phenomena gathered by consciousness are acknowledged to be empty in their own nature, and when explaining this as definitive meaning, it is free from all that is to be objectified, abandoning all concepts and discriminations, and not focusing on what is to be accepted or rejected. In short, the nature of the unconditioned, which is completely beyond the phenomena of grasping and being grasped, also abides in the nature of the three liberations. Therefore, Dzogchen views samsara and nirvana as equality in the ground, and therefore does not distinguish the differences between cause and effect. In the stage of the path, one does not discriminate anything, so one does not judge the extremes of acceptance and rejection. In the stage of the result, one has the confidence that is free from hope and doubt.