Tibetan
དེ་ཙམ་གྱིས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པས་བརྩོན་འགྲུས་ཀྱི་རྒྱུན་མི་གཅོད་ཅིང་། དེའི་འོག་ཏུ་ཕྱིར་མི་ལྡོག་པའི་འཁོར་ལོའི་གཏམ་དང་འཁོར་གསུམ་ཡོངས་སུ་དག་པའི་གཏམ་གྱིས་སེམས་ཅན་དེ་དག་སངས་རྒྱས་ཀྱི་ཡུལ་ལ་འཛུད་པར་བྱེད་པས་ཡོད་མེད་ལ་སོགས་ལྟ་བའི་གཞི་ཐམས་ཅད་བཟློག་ནས་རྣམ་གྲངས་མ་ཡིན་པའི་དོན་དམ་བདེན་པ་དངོས་སུ་སྟོན་པ་ཐེག་པ་ཆེན་པོའི་ལམ་གྱི་སྙིང་པོ་ལ་དགོངས་ཏེ། རི་མ་ལ་ཡ་དང་། བྱང་ཆུབ་སྙིང་པོ་དང་། ཡངས་པ་ཅན་སོགས་སུ་དུས་ངེས་པ་མེད་པར་སྙིང་པོའི་གདུལ་བྱ་བྱང་ཆུབ་སེམས་དཔའ་ཆེན་པོའི་ཚོགས་ལ་གཟུགས་ནས་ཀུན་མཁྱེན་གྱི་བར་གྱི་ཆོས་རྣམས་ཀུན་ཏུ་བརྟག་པ་དང་། གཞན་གྱི་དབང་དང་། ཡོངས་སུ་གྲུབ་པ་གསུམ་དུ་ལེགས་པར་ཕྱེས་ནས་གཞི་ལམ་འབྲས་བུའི་ ཚུལ་དུ་གཏན་ལ་ཕབ་ནས་དེ་བཞིན་གཤེགས་པའི་སྙིང་པོའི་གནས་ལུགས་རྒྱ་ཆེ་བར་བསྟན་པ་ཤིན་ཏུ་རྒྱས་པ་ཆེན་པོའི་མདོ་སྡེ་འདུས་པ་ཆེན་པོ་བྱེ་བ་ཕྲག་བརྒྱ་དང་། སངས་རྒྱས་ཕལ་པོ་ཆེ་དང་། ལང་ཀར་གཤེགས་པ་དང་། རྒྱན་སྟུག་པོ་བཀོད་པ་དང་། ཡོངས་སུ་མྱ་ངན་ལས་འདས་པ་ཆེན་པོ་དང་དགོངས་པ་ངེས་པར་འགྲེལ་པ་ལ་སོགས་པ་རྣམས་སོ། །རྒྱུའི་ཐེག་པ་དེ་ལ་གྲུབ་མཐའི་སྒོ་ནས་དབྱེ་ན་བཞི་སྟེ། ཉན་ཐོས་ལ་བྱེ་བྲག་སྨྲ་བ་དང་མདོ་སྡེ་པ་གཉིས། ཐེག་ཆེན་དབུ་སེམས་གཉིས་ཏེ་བཞིའོ། །དེ་དག་སོ་སོའི་བདེན་པ་གཉིས་ཀྱི་འཇོག་ཚུལ་སོགས་གྲུབ་མཐའི་ཁས་ལེན་མི་འདྲ་བ་རེ་རེ་ཡོད་ཅིང་། དྲེ་བྲག་ཏུ་སྨྲ་བས། ཤེས་བྱ་ཐམས་ཅད་གཞི་ལྔར་འདོད་པ་སྟེ། སྣང་བ་གཟུགས་ཀྱི་གཞི། གཙོ་བོ་སེམས་ཀྱི་གཞི། འཁོར་སེམས་བྱུང་གི་གཞི། ལྡན་པ་མ་ཡིན་འདུ་བྱེད་ཀྱི་གཞི། འདུས་མ་བྱས་ཀྱི་གཞི་སྟེ་ལྔ་ལས། དང་པོ་ནི། རྡུལ་ཕྲ་རབ་འདུས་པའི་བདག་ཉིད་ཅན་གྱི་རགས་པའི་དངོས་པོ་བཅོམ་པའམ་བློས་སོ་སོར་བསལ་བ་ན། དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་རུང་གི་ཆོས་སུ་དམིགས་པ་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད། བཅོམ་པའམ་བློས་བསལ་བས་དེར་འཛིན་གྱི་བློ་འདོར་དུ་མི་རུང་བ་དོན་དམ་བདེན་པའི་མཚན་ཉིད་དེ། མཛོད་ལས། གང་ལ་བཅོམ་དང་བློ་ཡིས་གཞན། །བསལ་བ་དེ་བློ་མི་འཇུག་པ། །བུམ་ཆུ་བཞིན་དུ་ཀུན་རྫོབ་ཏུ། །ཡོད་དེ་དོན་དམ་གཞན་ཡིན་ནོ། །ཞེས་བཤད་པ་བཞིན་དང་། འདིས་ཀུན་རྫོབ་བདེན་པ་དོན་དམ་དུ་མ་གྲུབ་ཀྱང་བདེན་གྲུབ་ཏུ་འདོད་དེ་དངོས་པོ་ཐམས་ཅད་ལ་བདེན་གྲུབ་ཀྱིས་ཁྱབ་པར་ཁས་བླངས་པས་སོ། །གཉིས་པ་ནི། སྒོ་ལྔ་ཡིད་དང་བཅས་པའི་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ཕྱིའི་དོན་མཐོང་བ་དང་། གསུམ་པ་ནི། ཚོར་བ་འདུ་ཤེས་སོགས་སེམས་བྱུང་ལྔ་བཅུ་རྩ་གཅིག་པོ་ཐམས་ཅད་གཙོ་བོ་རྣམ་ཤེས་དང་ལྷན་ཅིག་ཡུལ་ལ་འཇུག་པས་དམིགས་པ་མཚུངས་པ་དང་། དཔྱོད་པ་མཚུངས་པ། དུས་མཚུངས་པ། རྟེན་མཚུངས་པ། རྫས་མཚུངས་པའི་སྒོ་ནས་དབང་པོས་དོན་ལ་བལྟས་པས་རྣམ་ཤེས་ཀྱིས་ དོན་རྟོགས་པ་དང་། སེམས་བྱུང་གིས་ཀྱང་དོན་གྱི་ཁྱད་པར་རྟོགས་པ་གཟུང་འཛིན་དུས་མཉམ་དུ་སྐྱེ་བར་འདོད་པས་སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གཉི་ག་ཕྱི་རོལ་གྱི་དོན་རིག་པ་མ་གཏོགས་རང་རིག་པ་མེད་པར་འདོད་ལ། བཞི་པ་ནི། སྙོམས་འཇུག་སོགས་དང་མིང་ཚིག་ཡི་གེ་སོགས་དུས་གསུམ་རྫས་སུ་ཡོད་པ་དཔེར་ན། བུམ་པ་བུམ་པའི་འདས་པའི་དུས་སུ་ཡོད་ལ། མ་འོངས་པའི་དུས་སུའང་ཡོད། ད་ལྟའི་དུས་སུའང་ཡོད་པ་ལྟ་བུ་སྟེ་ལས་གང་བྱས་པའང་ཆུད་མི་ཟ་བར་རྫས་སུ་ཐོབ་པར་འདོད་དོ། །ལྔ་པ་ནི། འདུས་མ་བྱས་ནམ་མཁའ་དང་། སོ་སོར་བརྟག་འགོག །སོ་སོར་བརྟག་མིན་འགོག་གསུམ་དང་། ལམ་བདེན་འཁོར་བཅས་དང་། ཡིད་ཀྱི་རྣམ་ཤེས་འཁོར་བཅས་ཟག་མེད་ཡིན་ལ། ལྷག་མ་རྣམས་ནི་ཟག་བཅས་སུ་འདོད་དོ། །གཉིས་པ་མདོ་སྡེ་པའི་འདོད་པ་ཕལ་ཆེར་བྱེ་སྨྲ་དང་མཚུངས་ལ། ཁྱད་པར་ནི། བྱེ་སྨྲས་གཟུགས་སུ་འདོད་པ་རིག་བྱེད་མ་ཡིན་པའི་གཟུགས་སྤོང་སེམས་ལ་རྒྱུན་ཆགས་པ་ལ་སོགས་པ་ཡིན་ཀྱང་གཟུགས་ལ་བརྟེན་ནས་འབྱུང་བས་གཟུགས་བཏགས་ཡོད་ཙམ་དང་དུས་གསུམ་ཡང་རྫས་གྲུབ་ཏུ་མི་འདོད་ཅིང་དབང་པོ་རྣམས་རྣམ་ཤེས་ཀྱི་བདག་ཅན་ཡིན་པ་དང་ཡུལ་རྣམས་ཀྱང་ཤེས་པ་ལ་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་དམིགས་པའི་རྐྱེན་དུ་འདོད། སེམས་དང་སེམས་བྱུང་གི་གཞི་སྒོ་ལྔའི་རྣམ་ཤེས་དང་འཁོར་སེམས་བྱུང་གཟུགས་ལ་སོགས་པ་ཡུལ་ལ་དམིགས་ཏེ་གཟུགས་སྒྲ་ལ་སོགས་ཕྱི་རོལ་གྱི་ཡུལ་མཐོང་བ་མེད་ཀྱང་མེ་ལོང་ལ་རང་གི་བཞིན་དང་འདྲ་བའི་རྣམ་པ་གཏད་པ་ལྟར། སྐད་ཅིག་ད་ལྟའི་སྔ་ལོགས་སུ་གཟུགས་སོགས་ཀྱི་དོན་གྱི་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཕག་ན་མོས་གཏད་པས། སྐད་ཅིག་ད་ལྟ་བ་ལ་གཟུགས་སོགས་དེ་དང་དེའི་རྣམ་པར་ཤར་བ་ཡིན་ཅིང་། སྐད་ཅིག་དེའི་མ་འོངས་པ་ལ་ད་ལྟའི་གཏོད་བྱེད་ཀྱི་ཕྱི་ལོགས་སུ་རྣམ་པ་གཏད་པས་ཤེས་པ་ཕྱི་རོལ་དོན་གྱི་རྣམ་པར་ཤར་ཏེ་ཡུལ་དུ་དམིགས་པས་གཟུང་འཛིན་ཡུལ་ཡུལ་ཅན་དུ་གྱུར་པ་ལ་དོན་རྟོགས་སོ་ཞེས་བཏགས་པ་སྟེ། རྣམ་ངེས་ལས། འདྲ་བ་ཉམས་ སུ་མྱོང་བ་ལ། །དོན་མྱོང་ཞེས་ནི་རྣམ་པར་བརྗོད། །ཅེས་སོ། །སྣང་བ་ཤེས་པའི་ངོ་བོ་ཡིན་ཡང་རྣམ་པ་གཏོད་བྱེད་ཕྱི
Chinese
仅此，如来不舍精进之流。其后，以不退转法轮之语和三轮清净之语，将彼等有情安置于佛之境界，遮止有无等一切见之基础，真实显现非名相之胜义谛，意在于大乘道之精髓。于喜马拉雅山和菩提伽耶和广严城等地，无有定时，为精髓之所化，于大菩萨众，对从色蕴至一切智之间之法，周遍观察，以及他之自在和圆满成就三者善加区分，以基道果之方式确定，广为开示如来藏之实相，如是甚为广大之大乘经部，《大集经》百千万俱胝部，以及《华严经》、《楞伽经》、《宝积经》、《大般涅槃经》、《解深密经》等。若以宗派之门划分因之乘，则有四：声闻乘有说一切有部和经部二者，大乘有中观和唯识二者，是为四。彼等各自于二谛之安立等，有宗派之承许各不相同。说一切有部认为，一切所知皆为五蕴，即显现之色蕴，主要之心蕴，俱生之心所蕴，非相应行蕴，以及非为造作之无为蕴五者。其中第一者，乃极微聚集之自性之粗大事物，若以破坏或以理智个别破除时，于彼执取之心可舍弃之法，即为世俗谛之相。以破坏或以理智破除，于彼执取之心不可舍弃者，即为胜义谛之相。如《俱舍论》云：“何者以破坏及理智，他者破除彼心不趣入，如瓶水为世俗有，胜义则异此。”如是宣说。此宗认为，世俗谛虽非胜义谛所成立，然为谛实成立，以其许一切事物皆为谛实成立所遍故。第二者，乃五根与意识之外
English
Thus, the Thus-gone One does not abandon the stream of diligence. Thereafter, with the words of the irreversible wheel and the words of the complete purification of the three wheels, those sentient beings are placed in the realm of the Buddha, and all the bases of views such as existence and non-existence are reversed, and the ultimate truth that is not a name is actually shown, and the essence of the Mahayana path is intended. In the Himalayas and Bodh Gaya and Vaishali, etc., there is no fixed time, for the essence to be tamed, in the great bodhisattva assembly, the Dharma from form to omniscience is thoroughly examined, and the other's freedom and the three perfect accomplishments are well distinguished, and the basis is determined in the way of the path and the fruit, and the reality of the Tathagata's essence is widely shown, such as the very vast Mahayana Sutra, the Great Collection Sutra, hundreds of millions of billions, and the Avatamsaka Sutra, the Lankavatara Sutra, the Jewel Heap Sutra, the Great Nirvana Sutra, the Interpretation of the Profound Meaning Sutra, and so on. If the cause vehicle is divided by the gate of the philosophical school, there are four: the Hearer Vehicle has the Sarvastivada and the Sutra School, and the Mahayana has the Madhyamaka and the Consciousness-only, which are four. Each of them has different philosophical tenets, such as the establishment of the two truths. The Sarvastivadins believe that all knowable things are the five aggregates, namely the appearing form aggregate, the main mind aggregate, the co-born mental aggregate, the non-corresponding action aggregate, and the uncreated unconditioned aggregate. The first of these is the gross object of the nature of the aggregation of extremely small particles. If it is destroyed or individually eliminated by reason, the Dharma that can be abandoned by the mind that grasps it is the characteristic of the conventional truth. What cannot be abandoned by the mind that grasps it by destroying or eliminating it by reason is the characteristic of the ultimate truth. As the Treasury of Knowledge says: "Whoever destroys and by reason, another eliminates that mind does not enter, like a pot of water is conventionally existent, the ultimate is different from this." As it is said. This school believes that although the conventional truth is not established by the ultimate truth, it is established as truth, because it admits that all things are pervaded by the establishment of truth. The second is the five senses and the mind outside of consciousness.
Chinese
的意义，第三是：感受、认知等五十一心所，全部与作为主导的识一同趋向对境，以所缘相同、作用相同、时间相同、所依相同、体性相同的角度，由根观察事物，从而识 了知事物，心所也了知事物的差别，因为认为能取和所取同时产生，所以认为心和心所两者除了对外境的认知外，没有自证。第四是：等持等以及名称、词语、文字等在三时中作为实有存在，例如：瓶子在瓶子的过去时存在，在未来时也存在，在现在时也存在一样，无论做什么业都不会白费，而是作为实体获得。第五是：无为法虚空，以及择灭、非择灭这三者，道谛及其所摄，以及意之识及其所摄是无漏的，其余的都认为是具有漏的。第二，经部宗的观点大多与毗婆沙宗相同，不同之处在于：毗婆沙宗认为是色的非能作色，舍弃对心的持续等，虽然依靠色而产生，但只是假立为色，三时也不认为是实有，诸根是识的拥有者，境也是为识产生形象的所缘之缘。心和心所的基础，五根识及其所摄的心所、色等缘于对境，虽然看不到色声等外境，但就像镜子映照出自己的面容一样，在刹那现在的早先，由形象产生者赋予色等事物的形象，因此，刹那现在显现为色等事物各自的形象，对于那个刹那的未来，由现在的形象产生者在外赋予形象，因此，识显现为外境事物的形象，缘于对境，能取和所取转变为境和有境，这被称为了知事物。如《释量论》中说：相似的体验 于感受时，称为体验事物。如此等等。显现是识的自性，但形象产生在外。
English
of meaning, and the third is: Feeling, perception, etc., the fifty-one mental factors, all together with the main consciousness, go towards the object, with the same object, the same function, the same time, the same basis, and the same nature. The senses observe things, so that the consciousness understands things, and the mental factors also understand the differences of things. Because it is believed that the grasper and the grasped arise at the same time, it is believed that both the mind and the mental factors have no self-awareness except for the cognition of external objects. Fourth, meditative absorption and so on, and names, words, letters, etc., exist as substances in the three times. For example, a vase exists in the past time of the vase, and it also exists in the future time, and it also exists in the present time. No matter what karma is done, it will not be wasted, but will be obtained as a substance. Fifth, unconditioned space, and the three of selective cessation, non-selective cessation, the truth of the path and its aggregates, and the consciousness of mind and its aggregates are uncontaminated, and the rest are considered to be contaminated. Second, the views of the Sutra School are mostly the same as those of the Vaibhashika School, the difference is: The Vaibhashika School considers the form to be non-revealing form, abandoning the continuity of the mind, etc., although it arises depending on the form, it is only nominally form, and the three times are not considered to be real. The senses are the owners of consciousness, and the objects are also considered to be the object-condition for the consciousness to produce images. The basis of mind and mental factors, the five sense consciousnesses and their aggregates, mental factors, form, etc., are directed towards the object. Although the external objects such as color and sound cannot be seen, just like a mirror reflects one's own face, in the moment before the present, the image producer gives the image of things such as color, so that the moment now appears as the respective images of things such as color. For the future of that moment, the present image producer gives the image outside, so that the consciousness appears as the image of external objects, and is directed towards the object, and the grasper and the grasped are transformed into the object and the object-possessor, which is called knowing things. As it is said in the Commentary on Valid Cognition: Similar experience When experiencing, it is called experiencing things. So on and so forth. Appearance is the nature of consciousness, but the image producer is outside.